Prus'un annesinin bizi Sriracha'daki evinden Suvarnabhumi Havalimanı'na kadar arabayla götürmesi başlı başına özel bir şey değil. Ancak, daha önce beni tanımayan ve belki de kim olduğum hakkında hâlâ belirsiz bir fikre sahip olan aileyle bir hafta geçirdikten sonra, bizi arabayla götürme teklifi oldukça dokunaklıydı.

"Seni seviyor," diye beni temin etti Prus, arabayla uzaklaşırken.

Elimi tuttu ve güvenlik kontrolü ile uçağa biniş dışında, Udon Thani'ye varana kadar yaklaşık iki saat boyunca elimi bırakmadı.

Güneş Isaan bölgesinin üzerinde batarken, havaalanı otoparkında durmuş, şehrin tamamında kalan tek kiralık araba gibi görünen aracı inceliyorduk. Aslında Prus inceliyordu; ben de hatıra olsun diye onu filme aldım.

On yıllık Toyota pikapla yola çıktığımızda neredeyse hava kararmıştı; belli ki biraz ek para kazanması gereken rastgele bir adama aitti. Yine de, "Tayland'ın Teksas'ı" olarak bilinen bu bölgede bir yolculuk için mükemmel bir araçtı - en azından otele giderken, kötü asfaltlanmış yollarda kasabaya doğru ilerleyen motosikletler, tuk-tuklar veya yemek kamyonlarına bağlı motosikletler bizi yoldan çıkarmadığı sürece.

Tekrar ne zaman el ele tutuştuğumuzu tam olarak hatırlamıyorum, ama yakındaki bir restorandan otelimize dönerken bunu yaptığımızı hatırlıyorum. Restoran, Isaan bölgesi için alışılmadık derecede çekiciydi, ancak tipik Isaan yemekleri de sunmuyordu.

Görünüşe göre Udon Thani'nin genelev bölgesini oluşturan sokaktaki fahişelerden birkaçı, her şeye rağmen bizi kendi mekanlarına çekmeye çalıştı.

Çarşamba sabahı Prus ile birlikte Udon Thani'deki Talee Bua Daeng'e (Kırmızı Lotus Denizi olarak da bilinir) doğru yola çıktığımızda, arkadaşım Dora ile oraya gitmemizin üzerinden tam yedi yıl geçmişti, vücuttaki tüm hücrelerin yenilenme kapasitesiyle ilgili eski atasözünün doğru olup olmadığını merak ettim.

Hava berbattı, bu yüzden ziyaretimizi ertesi güne ertelemeye karar verdik – bu yerin mavi gökyüzüne çok ihtiyacı var. Şehre dönüş yolunda, gün için olası alternatif planları tartışırken, efsanevi bir yılanla ilgili bir anekdotta yedi sayısı gündeme geldi.

Tayland'da (ve özellikle Isaan'da) yılan resimlerinin neden bu kadar yaygın olduğunu sorduğumda, "Naga kralı Buda'yı yedi gün yedi gece boyunca fırtınadan korudu" diye açıkladı.

Çok şey görecektik. Öğlen saatlerinde popüler bir kutsal mekâna uğradıktan sonra, günü yılda bir kez Naga şeklinde "ateş toplarının" sudan yükseldiği Nong Khai'deki Mekong Nehri'nde sonlandırmayı planladık.

(Uyarı: Bu gün 2 Şubat değil, en azından 2022'de değil.)

Şehir merkezinden Kham Chanot'a yolculuk yaklaşık 90 dakika sürdü. Yol boyunca, yılan figürlü Grathong adakları satan satıcılar, yılan gibi bilek hareketleriyle dindar Budistleri kendilerine çekmeye çalışıyorlardı.

Yukarıdaki alev ağaçlarından dökülen ateş kırmızısı çiçekler ve sonsuz gibi görünen tezgah sıralarıyla birlikte, bu tezgahların akıcı hareketi tüm sahneye gerçeküstü bir atmosfer katıyordu; sanki bir Tayland korku filmine dalmış gibiydik. Thanon'un her iki tarafında birkaç yüz metrede bir gördüğüm sarı çardaklardan birinin altında bir hayalet bulmayı neredeyse bekliyordum, ancak sundukları barınaktan hiçbir yaratık faydalanmıyordu.

Ya da belki de değil. Yoğun ormanlık bir mangrov adasında yer alan Kham Chanot ana tapınağına giden kıvrımlı yaya köprüsünü geçerken, "Naga'lar başka bir boyutta var oluyorlar," diye açıkladı, pek de ayrıntıya girmeden. Tapınağın çevredeki bataklığa batmasını engelleyen çamurun kokusu, amansız sıcaklık kadar dayanılmazdı.

Prus kurbanını sunduktan sonra çıkarken, en az iki düzine Naga figürünün tehditkar bir şekilde durduğu bir çadırın altında, makyajı tam bir genç dansçı (altı ya da yedi yaşından büyük olamazdı) gördüm. Diz çöktü, ayaklarının altından birkaç kadife çiçeği yaprağı aldı, havaya fırlattı ve gösterisine hiç ara vermeden devam etti.

Nong Khai'ye giderken, sığ göllerin (bunlardan birinin Kızıl Lotus Denizi olduğuna inanıyorum) yanından geçerken, gelecek hakkında konuşmaya başladık. Prus ve ben, yedi yıl gibi gelen bir süre boyunca o mutlu anın dışına çıktık; Brezilya, Meksika, ABD göçmenlik yetkililerinin dalgınlığı, Santa Barbara ve Bubba Gump Karides Şirketi hakkındaki konuşmamız sırasında vücudumuzdaki tüm hücrelerin yenilenip yenilenmediğinden emin değilim.

Fakat Nong Khai'de, kudretli Mekong Nehri kıyısındaki devasa iki başlı Naga heykelinin gölgesinde, birlikte geçireceğimiz yedi gün yedi gecenin yolculuğumuzun sonu olmaması için dua ettim.

Perşembe sabahı uyandığımda bulut örtüsünün hala yerinde olduğunu görünce, Prus'la birlikte Kızıl Lotus Denizi'ni göremeyeceğimiz fikrine kendimi kaptırdım.

En azından şimdilik değil. "Dokuz başlı Naga ile döndüğümde geri gelebiliriz," dedi, dileğinin gerçekleşmesi halinde karmasını dengelemek için Kham Chanot'a hipotetik bir dönüşe atıfta bulunarak.

Bu sakinliğe rağmen, ya da belki de bu yüzden, Roi Et'e doğru giderken gölün güney ucunda yelken açarken sayısız Bua Daeng çiçeği bizi adeta alaya aldı. Çiçeklerle kısa ama nefes kesici bir karşılaşmanın ardından – onları sudan izlemek için paslı, zar zor yüzen bir balıkçı kulübesine tırmandık – yolculuğumuza pastoral ama özellikle nefes kesici olmayan bir manzarada devam ettik.

Bu nefes kesici his, engebeli yolda başka bir aracı sollamaya çalıştığımız her seferinde yaşanıyordu. Özellikle önümüzde metrelerce uzunlukta şeker kamışı saplarıyla dolu bir kamyon varken ve son hızla yanından geçerken çok heyecan vericiydi. Sağ şeritten bize doğru gelen yarım düzine motosikletten zar zor kurtulduktan sonra sola doğru savrulduk ve yolumuzu tıkayan başka bir dev kamyonla karşılaştık, bu da tüm süreci tekrarlamamıza neden oldu.

Bazen, aşağıdaki çukurlarda lastiklerin gürültüsü ve eski motorun tereddütlü çalıştırılması arasında, varıp varamayacağımızı bile merak ediyordum. Yeni yakılmış tarlalardan düzenli olarak yükselen duman bulutları, özellikle de eşlik eden kokunun başka bir kaynaktan olabileceğini fark ettiğimde, şüphelerimi daha da artırıyordu.

Sonunda açık bir yola ulaştığımızda Prus, "Sanırım yakınlarda bir MSG fabrikası var," dedi ve elimi tuttu. Romantik bir jestti ama korkunç bir düşünceydi: monosodyum glutamat gibi bir şeyin üretim süreci. Ne korkunç bir madde!

Adını unuttuğum küçük bir kasabada kısa bir öğle yemeği molası verdik. Orada etkileyici olan tek şey, sıradan kavşakların üzerinde yükselen ve krala saygı duruşunda bulunan sarı süslemeli kemerlerdi. Larb yemeğindeki acı biberlerin yakıcı etkisi damak tadımı uyuştururken, gözlerim de bu lezzetleri kendi yöntemleriyle takdir edebildi.

Yapışkan pirince yapışmış soslu Gai Yang'dan bir ısırık alan Prus'a, "Som Tam'daki domateslerin ne kadar soluk ve pembe olduğunu hiç fark ettin mi?" diye sordum. Renkleri, papaya salatasının geri kalanıyla o kadar mükemmel bir uyum içindeydi ki, sanki havan ve tokmakla değil de süper bilgisayarda hazırlanmış gibiydi.

Yolculuğumuza devam ederken, Isaan bölgesinden geçen bir yolculuğun doğal müziğine country-pop hitleri ve duygusal aşk şarkıları eşlik ederken, havada hafif bir gariplik fark ettim.

Ve yeryüzünün kendisi: Nereye baksam okaliptüs ağaçları vardı, sanki Kalasin'de değil de Queensland'deymişiz gibi, zayıf inekler olmasaydı. Derileri, yılın bu zamanında buraya yağmaması gereken kısa ve şiddetli bir yağmurun damlalarından dolayı buruşmuş ve gerilmişti.

Roi Et eyaletinin doğu ucunda yer alan devasa bir pagoda kompleksi olan Phra Maha Chedi Chai Mongkol'a vardığımızda, ne düşüneceğimi bilemedim. Fildişi ve altının ihtişamı, üzerinde bulunduğu çorak manzara nedeniyle daha da görkemli görünüyordu. Tayland'daki birçok tapınak gibi, içinde Buda'nın (muhtemelen Gautama'nın) gerçek bir kalıntısının bulunduğu söylenen ana tapınağın karmaşık bir şekilde dekore edilmiş iç mekanı da bu izlenimi daha da güçlendirdi.

"Video oyunlarındaki tapınaklara benziyor," dedi Prus, bakışları kulenin tepesine çıkan gerçeküstü sarmal merdivenleri takip ederken, biz birlikte tırmanmadan hemen önce. Neredeyse Zelda'nın tema müziğinin çalmaya başlayacağını bekliyordum. Naga, her zaman olduğu gibi, her iki taraftaki korkulukları süsleyerek her yerde mevcuttu.

Roi Et'e vardığımızda ve şaşırtıcı derecede yüksek Roi Et Kulesi'nden (Isaan standartlarına göre) şaşırtıcı derecede güzel şehir manzarasına baktığımızda bile, Naga'nın varlığından kaçamadık. Yılan, kuleyi çevreleyen büyük hendeğin kuzeybatısındaki bir Buda heykelini sarmıştı – tıpkı efsaneye göre Naga'nın Buda'yı yedi gün yedi gece koruduğu gibi.

Gece çöktüğünde ve gece pazarında Khanom Pang Sang Kaya yemeğimizi yiyebileceğimiz bir yer bulamayan Prus, sanki Teksas çölünde iki gençmişiz gibi kamyonetin arkasını katladığında hissettiğim güvenlik duygusuna benziyordu.

Kremalı pandan pudingine yeşil ekmek küplerimizi batırırken ve artık aydınlatılmış Roi Et kulesinin ışıkları üzerimize vururken, böylesine derin bir aşkı hak etmek için ne yaptığımı ve birkaç yıl sonra Kham Chanot'a geri dönüp Prus'un yaptığı gibi kendi fedakarlığımı da sunmak zorunda kalıp kalmayacağımı merak ettim.

Roi Et ve Ubon Ratchathani arasındaki şaşırtıcı derecede geniş ve düzgün yolun kısa bir bölümünde, her birkaç yüz metrede bir görünen sala ağaçları, her zamanki hardal sarısı renkleri yerine turkuaz renginde parlıyordu. Bu bölüm boyunca uzanan pirinç tarlaları da solmuş ve saman rengi yerine canlı ve parlak yeşil renkteydi, ancak bu iki olayın birbiriyle ilişkili olup olmadığından emin değilim.

Bu ayrıntıları bir kenara bırakırsak, 23 numaralı otoyolun her iki tarafındaki sıradan manzara elbette Missouri'de de olabilirdi, ancak bana eyaletin hangi bölgesini hatırlattığını tam olarak hatırlayamıyorum. Dikkatim dağılmıştı: Sabah yorgunluğunu gidermek için (sözde orijinali olan) oldukça denetimsiz Tayland versiyonu Red Bull'u içen Prus, bana eski memleketim Austin, Teksas'ta Tayland sokak yemekleri satan kendi yemek kamyonunu açan Taylandlı-Amerikalı bir çift hakkında bir YouTube videosu gösteriyordu.

"Kadın kendi greyfurtlarını yetiştiriyor!" diye coşkuyla exclaimed Prus, kameraman kadının bahçesindeki fesleğen bitkilerine odaklanırken. "Ben de Amerika'da kendi greyfurtlarımı yetiştirmek istiyorum."

Ubon'daki varış noktamıza yaklaştıkça, ağaçlar orta büyüklükteki evlerden daha yüksek olmasa da, medeniyetin izleri hızla ortaya çıktı. Hız sınırı düştükçe, otoyolun sol tarafını saran sayısız Gai Yang tezgahının sayısını unuttum; tavuk ölümlerinin sayısı ise ölçülemezdi.

"Bu çok ürkütücü," dedi Prus, ölü kuşları değil, diğer şeritten geçen aracı kastederek. "Sessiz bir ambulans."

Ubon Ratchathani'de, en azından benim hafızamda, 2017'deki ilk ziyaretimden beri değişmeyen bir şey var: belirleyici bir özelliği, bir simgesi, hatta birleşik bir şehir merkezi yok. Bu durum, belki de Isaan'ın en güzel şehri olan, titizlikle bakımı yapılan Roi Et ile karşılaştırıldığında özellikle garip geldi. Ubon sadece... Ubon, Tay dilinde "nilüfer" anlamına geliyor.

Buraya son geldiğimde, o kadar bunaltıcı bir sıcaktı ki zamanımın çoğunu içeride geçirdim. İlk gün, elverişsiz konumdaki otelimden nehir boyunca Wat Thung Sri Muang'a ve oradan da Wat Phra That Nong Bua'ya bisikletle gittikten sonra, gün batımını izlemek için odamın dondurucu bölmesine çekildim. Bu gün batımı, Som Tam yedikten sonra kalan meyve suyunun rengindeydi, ancak klimanın pencereleri buğulandırması nedeniyle biraz daha pusluydu.

Bu sefer Wat Phra That Nong Bua'da kiralık arabamızdan Prus ile indiğimizde, parlak güneşe rağmen havada hafif bir soğukluk vardı. Prus, stupaya girmek için ayakkabılarını çıkarmak isteyip istemediğinden emin olmadığını, zeminin soğuk olabileceğinden endişelendiğini söyledi.

Yerleşkenin kuzeydoğu ucunda, çedi'nin yükseldiği yerde, iki Naga ikizi saldırı düzeninde yükseliyordu. Prus, onlara kurban sunmak için önlerinde diz çöktü, ancak Kau Chin piyango şiir çubuklarındaki eksik numaralar yüzünden hayal kırıklığına uğrayarak vazgeçti. "Bu nasıl doğru olabilir?" diye düşündü ve çubukları tekrar paketleyerek (muhtemelen) isteğinden vazgeçti.

Ardından, son ziyaretimde hala Mekong Nehri'nin suları altında olan Sam Phan Bok'a doğru yolculuğumuza başladık. Adı "üç bin delik" anlamına gelse de, halk arasında Tayland'ın Büyük Kanyonu olarak bilinir.

Yaklaşık iki saat süren yolculuk heyecan vericiydi, özellikle de kelimenin tam anlamıyla güneşle mücadele ettiğimiz için. Her şeyi doğru yaparsak (ya da Kau Chin'imiz, tabiri caizse), son 20-30 dakikayı en güzel ışıkta geçirecektik. Sonunda beş yıldan fazla süredir beklediğim mükemmel fotoğrafı çekecektim.

Benim için gerçekten heyecan vericiydi. Saate ve konumumuza bakmaktan ve pencereden taze pruthra (Tayland hurması) satan tezgahlara bakmaktan başka yapacak pek bir şeyim yoktu. Ve neredeyse her tezgahın üzerinde dalgalanan yıpranmış Tay bayraklarını düşünmek: bayrak ne kadar garip, onu dalgalandırma hareketi ne kadar ilkel!

Prus'un hâlâ yorgun olduğu açıktı; Katy Perry'nin "Teenage Dream" şarkısının ve 2010'ların ortalarındaki diğer pop hitlerinin karaoke versiyonlarına isteksizce eşlik ettim, utancımın onu uyanık tutacağını umuyordum. (Eğer bunu şimdi okuyorsan, işe yaradı.)

Sam Phan Bok'un otoparkına yaklaşırken, Prus yoldan sola döndü ve orada başka bir okaliptüs korusu yükseldi. Bana bir yaprak koparmama izin verdi, yaprağı elimde ovdum ve çıkan yağı içime çektim. Uyanmak için buna ihtiyacı olup olmadığından veya sadece kokusunu mu sevdiğinden emin değildim, ama yüzündeki gülümseme bu soruyu anlamsız kıldı.

Teknik olarak gün batımından önce varmış olsak da, Google Haritalar'daki bir sorun nedeniyle, düzgün bir navigasyon olsaydı gereksiz olacak 15 dakikalık bir yürüyüş yapmak zorunda kaldık. Ne bir kanyon ne de özellikle etkileyici olan ilk kaya oluşumlarına ulaştığımızda, hava neredeyse kararmıştı bile.

Kamyona geri dönerken ve bu turların reklamını yapan solmuş fotoğraflara bakarken Prus, "Bir dahaki sefere tur yapalım," diye kayıtsızca belirtti. Dürüst olmak gerekirse, ideal olmayan ışık koşullarına rağmen, kendi çektiğim fotoğraflardan çok da farklı değillerdi (ve kesinlikle daha iyi değillerdi).

Organize turlara katılma fikri, bir seyahat blog yazarı olarak benim için kabul edilemezdi, ancak hayal kırıklığımı biriyle paylaşma ihtimali de aynı derecede cazip geliyordu. Şehre dönüş yolunda, sürekli İngiliz aksanına geçip sonra tekrar bırakarak Prus'u uyanık tuttum.

Özellikle yapmacık bir monologun ardından, "Adele gibi konuşuyorsun," diye güldü. Bir an için, gelecekteki serenatlarım için şarkı listeme onun şarkılarından birini eklemeyi düşündüm. Ama hepsi ayrılıklarla ilgiliydi; Prus'un önceki kaygısız tavrını göz önünde bulundurarak Naga'yı kışkırtmak istemedim.

Cumartesi sabahı Ubon otoparkındaki yaprakların hışırtısı neredeyse sonbaharı andırıyordu. Tayland gibi sıcak bir ülkede tehlikeli olan Isaan'daki serin sabahlara yavaş yavaş alışıyorum.

"Buraya neredeyse hiç gelemediğimizi hatırlıyor musun?" diye sordum Prus'a, otoparktan Ubon şehir merkezine doğru, birkaç yeri daha görmek için arabayla giderken.

Arkasını dönerken bana yan gözle baktı. "Yani, neredeyse buraya gelememekten mi bahsediyorsun?"

Haklıydı: Kanchanaburi'de birlikte geçirdiğimiz bir haftanın ardından Sriracha'da onunla birlikte olabilmek için Isaan seyahatimi ertelemiştim. Eğer bu ikinci denemede bana eşlik etmeyi kabul etmeseydi, muhtemelen yalnız gitmezdim.

Prus'a Wat Thung Si Muang'ı kısaca gösterdikten sonra – beş yıl önce benim kadar etkilenmemişti – Ubon şehir sütununun yakınındaki devasa altın heykele gittik. İşte o zaman konuşmaya başladı.

"Naga'yı nasıl da ip gibi tuttuklarını görüyor musun?" diye sordu, geminin dibindeki gerçeküstü görünümlü yaratıkları işaret ederek. "Ölümsüzlüğe ulaşmak için onu bir araç olarak kullanıyorlar."

Şehirden hızla çıkıp Mukdahan'a doğru otoyola girdiğimizde, özellikle yolun diğer tarafında yürüyen bir keşiş alayını geçerken, bunun ne anlama gelebileceğini düşündüm. Uykulu Prus için bir kez daha karaoke şarkı söyleme oyunu oynamıştım; muhtemelen çabalarımın ödülü olarak, iyi bir fotoğraf çekebilmem için beni alaydan geçerken çok yavaş sürdü.

Ariana Grande'den sonra Sinead O'Connor geldi; Prus, O'Connor'ın karıştığı tartışmalardan habersizdi, ancak şarkıyı tanıyordu.

"Belki de bu bir karmaydı," diye tahmin yürüttü, cübbeli adamlar bizden on iki kilometre geride yatarken. "Sonrasında birçok Katolik onları lanetlemiş olmalı; her şey birbirine uyuyor."

Prus uyandığında ve korkutucu bir hızla gaza bastığında, önemsiz bir tartışmaya girmemizin ve bunu sanki varlığımız buna bağlıymış gibi sürdürmemizin sebebi bu olabilir miydi?

Wat Roi Phra Phuttabat Phu Manoram'ın otoparkına girerken, "Çok iyi bir karmamız var," diye güvence verdim, o ise heyecanı korumaya kararlı görünüyordu. Tayland'da gördüğüm en büyük Buda heykellerinden biri üzerimizde yükseliyordu.

Songthaew bizi çalılıklarla kaplı tepenin üzerinden Buda heykelinin eteğine götürdüğünde, antrenmanımız çoktan bitmişti. Orada, tahmin edileceği üzere, Mekong Nehri üzerinde saldırı pozisyonunda -ya da belki de savunma pozisyonunda- devasa bir Naga heykeli duruyordu. Yine de, gümüş rengi, parıldayan, ağaç boyundaki çalılara asılı kırmızı bayrakları öğretici olarak yorumlamamak zordu.

Buda heykeline tırmanmadan önce Prus, tartışmaya yol açan karmik hatalarımızın kefareti olarak bir naga feneri alıp kurban olarak sunmamızı önerdi. Kurbanımızı sunmayı beklerken—ben feneri tutarken Prus birkaç tütsü çubuğu yaktı—tapınak görevlilerinin önceki kurbanları nasıl attığını izledim: fenerler dikkatlice mavi sepetlere yerleştirildi, tütsü çubukları yeşil su kovalarına atıldı.

Tepeye ulaştığımızda, Prus ve ben Buda'nın parmaklarına dokunmak için metal bir merdivenden yukarı çıktık. Aşağıdakilerin, biz ölümlülere önem verenlerin, hediyelerimizi yok ettiği gibi, şiddetli rüzgarın da bizi savurup savurmayacağını merak ettim.

En azından otoparka geri dönmek için servis otobüsüne binmek üzere uzun kuyruğa girdiğimiz sırada böyle bir trajedi yaşanmadı. Orada, oldukça hayal kırıklığı yaratan bir Som Tam öğle yemeğinden sonra, küçük, ekşi ama sulu elmalara benzeyen çiğ hünnaplar yedik; gerilim azalmaya devam etti.

Nakhon Phanom'un pitoresk manzarasına sahip, nehrin biraz yukarısında bulunan Wat That Phanom'un eteğine vardığımızda, günün tartışmaları çoktan unutulmuş gibiydi. Prus, stupanın muhteşem altın süslemelerindeki kırmızı detaylara hayran kalmıştı; ben ise, tapınağın etrafında saat yönünde tavaf edenlerin ilahilerini dikkatle dinliyordum.

Mantra, kompleksin girişine yazılmış (ve İngilizceye çevrilmişti). Prus, keşişlerin kutsanmışlar listesine ekleyebilmeleri için adımı ve ailemin adını altın bir masa örtüsüne yazmamı önermişti. Etrafına bir kare çizdi ve üzerine büyük harflerle adını ve soyadını yazdı.

Mekong Nehri'ne kısa bir yürüyüşün ardından, Laos tarafındaki kumlu plajların manzarası beni tamamen şaşırttı, tekrar batıya yöneldik. Şehrin rengarenk taze ürünler pazarından hızlıca bir şeyler atıştırdıktan sonra, otelimize doğru manzaralı yoldan geri döndük. Evlerden birinin önünde hatmi çiçekleri açmıştı; Ubon'dan beri bizi takip eden soğuk sonbahar rüzgarıyla mükemmel bir uyum içindeydiler.

Udon Thani'ye ilk ve ikinci ziyaretlerim arasındaki yedi yılda vücudumdaki her hücrenin yenilenip yenilenmediğini bilmiyorum. Her halükarda, Aslan Kral Oteli, bir inceleme yazma niyetiyle tekrar orada kalmamış olsam bile, hatırladığımdan çok daha harap haldeydi. En azından bedenim için tanıdık bir ortamın, düşüncelerimi değilse bile duygularımı daha iyi düzenlememe yardımcı olabileceğini düşündüm.

Otelin bulunduğu güneydeki ana yolu belirsiz bir şekilde hatırlıyordum, ancak bunun dışında bölge bana pek tanıdık gelmiyordu. İsaan'daki son gecem için tamamen bilinmeyen bir bölge olduğu ortaya çıktı; (şükürler olsun ki) idare edilebilir olan bu bölgeyi, daha önce hiç orada kalmamış olan Prus kadar az biliyordum.

Yatakta birlikte uzanırken, ben biraz işimi bitirirken o da manga okuyordu ve yenilenme hakkında farklı düşünmeye başladım. Yedi yıl sonra bile otomatik olarak gerçekleşen bir şey değil, istediğiniz zaman bilinçli olarak başlatabileceğiniz bir süreç.

Prus'a olan henüz genç aşkım, ertesi sabah uçağımız güneye doğru havalandığında şüphesiz birçok yaşam döngüsünden geçmişti; veda etmek zorunda kalmadan önce, eğer bunu asla yapmak zorunda kalmamamızı sağlayacak bir yol bulmazsak, şüphesiz bir düzine kez daha ölüp yeniden doğacaktı.

Eğer Prus ve ben gerçekten de Naga'ya son kurbanını sunmak için birlikte Isaan'a dönersek—yedi ay, yedi yıl veya yedi on yıl sonra bile olsa—Aslan Kral'da bir daha asla geceyi birlikte geçireceğimizi sanmıyorum. Ama birbirimize olan sevgimizin taze, gerçek ve içten olmasını ve annesinin beni hâlâ sevmesini, en azından bizi bir kez daha havaalanına götürecek kadar sevmesini içtenlikle umuyorum.

Isaan'ı ziyaret etmeyle ilgili diğer sık ​​sorulan sorular

İsaan bölgesinde hangi yerler ziyaret edilmeli?

Isaan, yaklaşık iki düzine ili kapsayan geniş bir seyahat destinasyonudur; neredeyse kendi başına bir ülke gibidir. En popüler turistik yerler arasında Udon Thani yakınlarındaki Kızıl Lotus Denizi, Korat yakınlarındaki Khao Yai Milli Parkı ve Ubon Ratchathani yakınlarındaki Sam Phan Bok (aynı zamanda "Tayland'ın Büyük Kanyonu" olarak da bilinir) yer almaktadır. Mekong Nehri'nin sayısız kıvrımı da Isaan'ın önemli cazibe merkezlerindendir.

Isaan neyle ünlüdür?

Isaan, turistler tarafından Tayland'ın en otantik bölgesi olarak kabul edilir, ancak aynı zamanda altyapısı en kötü olan bölge olarak da bilinir ve bu nedenle yavaş ve dikkatli bir keşif gerektirir. Taylandlılar Isaan'ı ülkelerinin en yoksul bölgesi olarak bilirler, ancak özellikle papaya salatası Som Tam ile en iyi yemeklerinin de bulunduğu bölge olarak tanırlar. Isaan dili, Isaan halkının eşsiz kültürü ve müziği de Taylandlılar arasında iyi bilinir.

Udon Thani ziyaret etmeye değer mi?

Udon Thani şehri başlı başına görülmeye değer bir yer değil; Isaan bölgesindeki, hatta Tayland'daki en sevdiğim şehir bile değil. Ancak Udon Thani eyaleti, Isaan bölgesini keşfetmek için ideal bir başlangıç ​​noktası. Nehir kıyısındaki Nong Khai kasabasını ve pitoresk Kızıl Lotus Denizi'ni ziyaret ettikten sonra, güneye Roi Et ve Korat'a veya doğuya Nakhon Phanom'a seyahat edebilirsiniz.