To, że matka Prusa zawiozła nas ze swojego domu w Sriracha na lotnisko Suvarnabhumi, samo w sobie nie jest niczym szczególnym. Jednak biorąc pod uwagę, że spędziłem dopiero tydzień z rodziną, która nie znała mnie przed naszym spotkaniem i być może nadal ma jedynie mgliste pojęcie o tym, kim jestem, jej propozycja podwiezienia nas była bardzo wzruszająca.

„Ona cię kocha” – zapewniła mnie Prus, odjeżdżając.

Złapał mnie za rękę i nie puścił przez kolejne dwie godziny, pomijając kontrolę bezpieczeństwa i wejście na pokład samolotu. Dotarliśmy do Udon Thani.

Tam, gdy słońce zachodziło nad regionem Isaan, staliśmy na parkingu lotniska, oglądając samochód, który wydawał się być jedynym ocalałym w całym mieście. Cóż, Prus go obejrzał; sfilmowałem go, jak to robi dla potomności.

Było już prawie ciemno, kiedy ruszyliśmy dziesięcioletnią Toyotą Pickup, która najwyraźniej należała do jakiegoś przypadkowego gościa, który potrzebował dorobić. Mimo to, był to idealny pojazd na podróż przez „Tajlandzki Teksas” – przynajmniej pod warunkiem, że żaden z motocykli, tuk-tuków ani motocykli przyczepionych do food trucków, które wiły się do miasta po kiepskich drogach, nie zepchnął nas z drogi w drodze do hotelu.

Nie pamiętam dokładnie, kiedy znowu trzymaliśmy się za ręce, ale pamiętam, że zrobiliśmy to w drodze powrotnej z pobliskiej restauracji do naszego hotelu. Restauracja ta była wyjątkowo kusząca dla Isaana, ale też nie serwowała typowych dla Isaana dań.

Kilka prostytutek na ulicy, które najwyraźniej tworzyły dzielnicę czerwonych latarni w Udon Thani, mimo wszystko próbowało zwabić nas do swoich lokali.

Kiedy w środę rano Prus i ja wyruszyliśmy do Talee Bua Daeng (znanego też jako Morze Czerwonego Lotosu) w Udon Thani, dokładnie siedem lat po tym, jak byłam tam z moją przyjaciółką Dorą, zastanawiałam się, czy stare powiedzenie o zdolności regeneracyjnej wszystkich komórek w ciele jest prawdziwe.

Pogoda była okropna, więc postanowiliśmy przełożyć wizytę na następny dzień – to miejsce rozpaczliwie potrzebuje błękitnego nieba. W drodze powrotnej do miasta, omawiając możliwe alternatywne plany na ten dzień, w anegdocie o mitycznym wężu pojawiła się liczba siedem.

„Król Naga chronił Buddę przed burzą przez siedem dni i siedem nocy” – wyjaśnił, gdy zapytałem go, dlaczego wizerunki węża są tak powszechne w całej Tajlandii (a szczególnie w Isaan).

Zobaczylibyśmy wiele. Po postoju w popularnym sanktuarium zasług około południa, planowaliśmy zakończyć dzień nad Mekongiem w Nong Khai, gdzie raz w roku z wody wyłaniają się „kulki ognia” w postaci Nag.

(Uwaga, spoiler: Ten dzień nie przypada 2 lutego, przynajmniej nie w 2022 roku.)

Podróż z centrum miasta do Kham Chanot trwała około 90 minut. Wzdłuż drogi sprzedawcy oferujący inspirowane Nagą ofiary Grathong próbowali przywabić pobożnych buddystów wężowymi ruchami nadgarstków.

W połączeniu z ognistoczerwonymi kwiatami, które spadały z płonących drzew nad nami i pozornie niekończącym się rzędem straganów, ich płynny ruch nadawał całej scenie nierealny klimat, jakbyśmy trafili do tajskiego horroru. Spodziewałem się niemal, że zobaczę ducha siedzącego pod jednym z żółtych salas, które widywałem co kilkaset metrów po obu stronach Thanonu, ale żadne stworzenie nie korzystało z oferowanego przez nie schronienia.

A może jednak nie. „Naga istnieją w innym wymiarze” – wyjaśnił, nie wdając się zbytnio w szczegóły, gdy przechodziliśmy przez krętą kładkę do głównej świątyni Kham Chanot, położonej na gęsto zalesionej wyspie namorzynowej. Smród błota, który nie pozwalał mu wsiąknąć w otaczające bagna, był niemal tak samo nie do zniesienia, jak nieustanny upał.

Wychodząc po tym, jak Prus złożył ofiarę, zauważyłem młodą tancerkę (nie mogła mieć więcej niż sześć, siedem lat) występującą w pełnym makijażu pod namiotem, w którym co najmniej dwadzieścia postaci Naga wyglądało groźnie. Uklękła, podniosła spod stóp kilka płatków nagietka, rzuciła je w powietrze i kontynuowała swój występ, nie przerywając ani na chwilę.

W drodze do Nong Khai, mijając płytkie jeziora (w jednym z nich, jak sądzę, znajdowało się Morze Czerwonego Lotosu), zaczęliśmy rozmawiać o przyszłości. Prus i ja zniknęliśmy z błogiej teraźniejszości na jakieś siedem lat; nie mam pojęcia, czy wszystkie komórki w naszych ciałach zregenerowały się podczas naszej rozmowy o Brazylii, Meksyku, roztargnieniu amerykańskich urzędników imigracyjnych, Santa Barbarze i Bubba Gump Shrimp Company.

Ale w Nong Khai, w cieniu gigantycznej, dwugłowej statuy Naga na brzegu potężnego Mekongu, modliłem się, aby siedem dni i siedem nocy, które jeszcze spędzimy razem, nie były końcem naszej podróży.

Kiedy obudziłem się w czwartek rano i chmury wciąż były zasłonięte, pogodziłem się z myślą, że Prus i ja prawdopodobnie nie zobaczymy razem Morza Czerwonego Lotosu.

Przynajmniej nie teraz. „Możemy wrócić, kiedy wrócę z dziewięciogłowym Nagą” – powiedział, mając na myśli hipotetyczny powrót do Kham Chanot, aby uregulować karmę swojego życzenia, o ile się spełni.

Pomimo tego spokoju, a może właśnie dzięki niemu, niezliczone Bua Daeng kusiły nas, gdy płynęliśmy wzdłuż południowego krańca jeziora w drodze do Roi Et. Po krótkim, zapierającym dech w piersiach spotkaniu z kwiatami – wdrapaliśmy się na zardzewiałą, ledwo unoszącą się na wodzie szopę rybacką, aby podziwiać je z wody – kontynuowaliśmy podróż przez idylliczny, choć niezbyt zapierający dech w piersiach krajobraz.

To uczucie zapierało dech w piersiach za każdym razem, gdy próbowaliśmy wyprzedzać inny pojazd na wyboistej drodze. Szczególnie ekscytujące było to, gdy przed nami pojawiła się ciężarówka wyładowana metrowymi łodygami trzciny cukrowej, a my przejechaliśmy obok niej z maksymalną prędkością. Ledwo udało nam się uniknąć kilku motocykli jadących w naszym kierunku prawym pasem, zanim zjechaliśmy z powrotem na lewy i zobaczyliśmy kolejną ogromną ciężarówkę blokującą nam drogę, zmuszając nas do powtórzenia całej procedury.

Czasami, między rykiem opon na dziurach w dole i niepewnym odpalaniem starego silnika, zastanawiałem się, czy w ogóle damy radę. Regularnie unoszące się kłęby dymu znad świeżo spalonych pól jeszcze bardziej potęgowały moje wątpliwości, zwłaszcza gdy uświadomiłem sobie, że towarzyszący temu zapach może mieć inne źródło.

„Chyba niedaleko jest fabryka glutaminianu sodu” – powiedział Prus, gdy w końcu dotarliśmy do pustej drogi i wziął mnie za rękę. To był romantyczny gest, ale i straszna myśl: proces produkcji czegoś takiego jak glutaminian sodu. Co za okropna rzecz!

Zrobiliśmy krótki przystanek na lunch w małym miasteczku, którego nazwy nie pamiętam. Jedynym imponującym elementem były żółte łuki, które wznosiły się nad niepozornymi skrzyżowaniami, oddając hołd królowi. Podczas gdy ostrość papryczek chili w larb znieczulała moje kubki smakowe, moje oczy mogły docenić te przysmaki na swój własny sposób.

„Czy zauważyłeś kiedyś” – zapytałem Prusa, który odgryzał kęs Gai Yang przyklejonego do kleistego ryżu – „jak blade i różowe są pomidory w Som Tam?”. Ich kolor pasował do smaku, który idealnie komponował się z resztą sałatki z papai, jakby przygotowano ją na superkomputerze, a nie w moździerzu.

Kontynuując naszą podróż, w trakcie której przeboje country-popu i sentymentalne piosenki o miłości przeplatały się z organiczną muzyką podróży przez region Isaan, wyczułem w powietrzu pewną dziwność.

A sama ziemia: gdziekolwiek spojrzałem, rosły eukaliptusy, jakbyśmy byli w Queenslandzie, a nie w Kalasin, gdyby nie wychudzone krowy. Ich skóra była pomarszczona i napięta od kropel deszczu krótkiej, ulewnej ulewy, która prawdopodobnie nie powinna tu spaść o tej porze roku.

Kiedy dotarliśmy do Phra Maha Chedi Chai Mongkol, ogromnego kompleksu pagód na wschodnim krańcu prowincji Roi Et, nie byłem pewien, co o nim myśleć. Splendor kości słoniowej i złota wydawał się tym bardziej majestatyczny, że górował nad surowym krajobrazem. Misterne zdobienia wnętrza głównej chedi, która, jak wiele innych w Tajlandii, rzekomo mieści autentyczną relikwię Buddy (prawdopodobnie Gautamy), tylko wzmacniały to wrażenie.

„To jak świątynia z gry wideo” – powiedział Prus, podążając wzrokiem za surrealistycznymi spiralnymi schodami prowadzącymi na szczyt wieży, tuż przed tym, jak weszliśmy na nią razem. Spodziewałem się, że zabrzmi motyw przewodni Zeldy. Naga, jak zawsze, była wszechobecna, zdobiąc balustrady po obu stronach.

Nawet gdy dotarliśmy do Roi Et i spojrzeliśmy z zaskakująco wysokiej wieży Roi Et na zaskakująco piękny (jak na standardy Isaan) krajobraz miasta, nie mogliśmy uciec przed obecnością Nagi. Wąż okrążył posąg Buddy na północny zachód od dużej fosy otaczającej wieżę – tak jak sam Naga, według legendy, chronił Buddę przez siedem dni i siedem nocy.

To było to samo uczucie bezpieczeństwa, które czułem, gdy zapadał zmrok, a Prus, który nie mógł znaleźć dla nas miejsca, w którym moglibyśmy zjeść Khanom Pang Sang Kaya na nocnym targu, złożył tył ciężarówki, jakbyśmy byli dwójką nastolatków na pustyni w Teksasie.

Kiedy maczaliśmy kostki zielonego chleba w kremowym puddingu pandanowym, a światła rozświetlonej wieży Roi Et padały na nas, zastanawiałem się, co takiego zrobiłem, że zasłużyłem na tak głęboki romans, i czy za kilka lat będę musiał wrócić do Kham Chanot i złożyć własną ofiarę u boku Prusa, gdy on złoży swoją.

Na krótkim odcinku zaskakująco szerokiej i gładkiej drogi między Roi Et a Ubon Ratchathani, salas, pojawiające się co kilkaset metrów, lśniły turkusem zamiast zwykłej musztardowej żółci. Pola ryżowe na tym odcinku były również żywe i jaskrawozielone, a nie uschnięte i słomkowe, choć nie jestem pewien, czy te dwa fakty mają ze sobą związek.

Pomijając te szczegóły, nijaki krajobraz po obu stronach autostrady nr 23 mógł oczywiście znajdować się w Missouri, choć nie pamiętam dokładnie, którą część stanu mi przypominał. Byłem rozkojarzony: Prus, który pił mocno nieuregulowaną tajską wersję Red Bulla (rzekomo oryginał), żeby zwalczyć poranne zmęczenie, pokazywał mi film na YouTube o tajsko-amerykańskiej parze, która otworzyła własny food truck z tajskim jedzeniem ulicznym w moim rodzinnym Austin w Teksasie.

„Ona uprawia własny grejpfrut!” – wykrzyknął entuzjastycznie Prus, gdy kamerzysta skupił się na bazylii w ogrodzie kobiety. „Ja też chcę uprawiać własny grejpfrut w Ameryce”.

Gdy zbliżaliśmy się do celu naszej podróży, Ubon, szybko pojawiły się oznaki cywilizacji, choć drzewa wciąż nie były wyższe niż średniej wielkości domy. Straciłem rachubę niezliczonych straganów Gai Yang wzdłuż lewej strony autostrady, gdy ograniczenie prędkości spadło; straty w kurczakach były niepoliczalne.

„To przerażające” – zauważył Prus, mając na myśli nie martwe ptaki, ale pojazd, który przejechał obok na drugim pasie. „Karetka bez dźwięku”.

Jedno w Ubon Ratchathani, przynajmniej w mojej pamięci, nie zmieniło się od mojej pierwszej podróży w 2017 roku: nie ma tu żadnego charakterystycznego punktu, żadnego punktu orientacyjnego, nie mówiąc już o jednolitym centrum miasta. To wydawało się szczególnie dziwne w porównaniu z pieczołowicie utrzymanym Roi Et, prawdopodobnie najpiękniejszym miastem w Isaan. Ubon to po prostu… Ubon, co po tajsku oznacza „lotos”.

Ostatnim razem, gdy tu byłem, było tak upalnie, że większość czasu spędziłem w domu. Pierwszego dnia, po przejechaniu rowerem z mojego niewygodnie położonego hotelu wzdłuż rzeki do Wat Thung Sri Muang i z powrotem do Wat Phra That Nong Bua, schowałem się w zamrażalniku w moim pokoju, aby obejrzeć zachód słońca. Ten zachód słońca miał kolor soku pozostałego po zjedzeniu Som Tam, ale był nieco bardziej mglisty, bo klimatyzacja zaparowała okna.

Kiedy tym razem wysiedliśmy z Prusem z wynajętego samochodu w Wat Phra That Nong Bua, w powietrzu, pomimo jasnego słońca, unosił się lekki chłód. Powiedział, że nie jest pewien, czy chce zdejmować buty, żeby wejść do stupy; obawiał się, że podłoga może być zimna.

Na północno-wschodnim krańcu kompleksu, gdzie wznosi się chedi, dwa bliźniaki Naga wzniosły się w formacji bojowej. Prus uklęknął przed nimi, by złożyć ofiarę, ale sfrustrowany brakującymi numerami na patyczkach z wierszem loterii Kau Chin, zrezygnował. „Jak to możliwe?” – zastanawiał się i schował je z powrotem, tym samym (prawdopodobnie) porzucając swoją prośbę.

Następnie udaliśmy się do Sam Phan Bok, który podczas mojej ostatniej wizyty wciąż był zanurzony w Mekongu. Chociaż jego nazwa oznacza „trzy tysiące dziur”, potocznie nazywany jest Wielkim Kanionem Tajlandii.

Prawie dwugodzinna podróż była ekscytująca, między innymi dlatego, że dosłownie walczyliśmy ze słońcem. Jeśli zrobimy wszystko jak należy (a przynajmniej nasz Kau Chin, że tak powiem), będziemy mogli cieszyć się ostatnimi 20–30 minutami w najlepszym świetle. W końcu zrobię idealne zdjęcie, na które czekałem ponad pięć lat.

To było dla mnie naprawdę ekscytujące. Nie miałem nic innego do roboty, jak tylko sprawdzić godzinę i naszą pozycję, i patrzeć przez okno na stragany ze świeżą pruthrą, tajskimi daktylami. I pomyśleć o postrzępionych tajskich flagach powiewających nad niemal każdym straganem: jaka dziwna jest flaga, jaki prymitywny gest jej podniesienia!

Prus był ewidentnie wciąż zmęczony; ja bez przekonania śpiewałam karaoke do utworu Katy Perry „Teenage Dream” i innych popowych hitów z połowy lat 2010., mając nadzieję, że moje upokorzenie nie pozwoli mu zasnąć. (Jeśli czytasz to teraz, to zadziałało.)

Gdy zbliżaliśmy się do parkingu Sama Phan Boka, Prus skręcił w lewo z drogi, gdzie wyrastał kolejny gaj eukaliptusowy. Pozwolił mi zerwać liść, potarł go w dłoni i wciągnął w nozdrza uwolniony olejek. Nie byłam pewna, czy potrzebował go, żeby się porządnie obudzić, czy po prostu uwielbiał ten zapach, ale uśmiech na jego twarzy sprawił, że pytanie stało się nieistotne.

Chociaż technicznie rzecz biorąc, dotarliśmy przed zachodem słońca, problem z Google Maps zmusił nas do 15-minutowego spaceru, który byłby zbędny przy dobrej nawigacji. Zanim dotarliśmy do pierwszych formacji skalnych, które nie były ani wąwozem, ani szczególnie imponującym miejscem, było już prawie ciemno.

„Zróbmy wycieczkę następnym razem” – rzucił Prus nonszalancko, gdy wracaliśmy do ciężarówki i oglądaliśmy wyblakłe zdjęcia reklamujące te wycieczki. Szczerze mówiąc, nie różniły się one aż tak bardzo (a już na pewno nie były lepsze) od tych, które sam zrobiłem, pomimo nieidealnych warunków oświetleniowych.

Pomysł zorganizowanej wycieczki był dla mnie, jako blogera podróżniczego, odrażający, ale perspektywa podzielenia się z kimś moim rozczarowaniem była równie kusząca. W drodze powrotnej do miasta nie dawałam Prusowi zasnąć, wielokrotnie wpadając w brytyjski akcent, a potem go porzucając.

„Brzmisz jak Adele” – zaśmiał się po wyjątkowo afektowanym monologu. Przez chwilę rozważałem dodanie jednej z jej piosenek do mojej listy na przyszłe serenady. Ale wszystkie opowiadają o rozstaniach; nie chciałem kusić Nagi, biorąc pod uwagę wcześniejszą beztroską postawę Prusa.

Szelest liści na parkingu w Ubon w sobotni poranek brzmiał niemal jak jesienny. Powoli przyzwyczajam się do chłodnych poranków tutaj, w Isaan, co jest niebezpieczne w tak gorącym kraju jak Tajlandia.

„Pamiętasz, jak prawie tu nie dotarliśmy?” zapytałem Prusa, gdy jechaliśmy z parkingu w stronę centrum Ubon, żeby zobaczyć jeszcze kilka atrakcji.

Spojrzał na mnie kątem oka, odwracając się. „Masz na myśli, jak o mało co tu nie dotarłeś?”

Miał rację: przełożyłem podróż do Isaan, żeby móc być z nim w Sriracha po naszym wspólnym tygodniu w Kanchanaburi. Gdyby nie zgodził się towarzyszyć mi podczas tej drugiej próby, prawdopodobnie nie pojechałbym sam.

Po krótkim pokazaniu Prusowi Wat Thung Si Muang – nie był już tak zachwycony jak ja pięć lat temu – udaliśmy się do ogromnego złotego posągu w pobliżu kolumny miejskiej w Ubon. To go skłoniło do rozmowy.

„Widzisz, jak trzymają Nagę jak linę?” – zapytał, wskazując na surrealistyczne stworzenia u podstawy statku. „Używają jej jako narzędzia do osiągnięcia nieśmiertelności”.

Rozmyślałem, co to może oznaczać, gdy pędziliśmy z miasta na autostradę w kierunku Mukdahanu, zwłaszcza gdy mijaliśmy procesję mnichów idących po drugiej stronie drogi. Znów zagrałem w karaoke dla śpiącego Prusa; przejechał mnie wyjątkowo wolno obok procesji, żebym mógł zrobić dobre zdjęcie, prawdopodobnie w nagrodę za moje wysiłki.

Po Arianie Grande przyszła kolej na Sinead O'Connor, o której kontrowersjach Prus nie wiedział, choć rozpoznał piosenkę.

„Może to była karma” – spekulował, gdy mężczyźni w szatach leżeli kilkanaście kilometrów za nami. „Tylu katolików musiało ich potem przekląć – wszystko się zgadza”.

Czy to mogło być powodem, dla którego, gdy Prus się obudził i z przerażającą szybkością nacisnął pedał gazu, wdaliśmy się w błahą kłótnię, którą mimo wszystko prowadziliśmy tak, jakby od niej zależało nasze istnienie?

„Mamy mnóstwo dobrej karmy” – zapewniłem Prusa, który najwyraźniej chciał podtrzymać napięcie, gdy wjeżdżaliśmy na parking Wat Roi Phra Phuttabat Phu Manoram. Wysoko nad nami górował jeden z największych posągów Buddy, jakie kiedykolwiek widziałem w Tajlandii.

Zanim songthaew zaprowadził nas na krzaczaste wzgórze do stóp Buddy, nasza sesja sparingowa dobiegła już końca. Tam, co nie dziwi, stał ogromny posąg Nagi w pozycji do ataku – a może raczej w postawie obronnej? – nad Mekongiem. Niemniej jednak trudno było nie interpretować czerwonych flag przyczepionych do srebrzystych, migoczących, wysokich jak drzewa krzewów jako pouczających.

Zanim weszliśmy na posąg Buddy, Prus zasugerował, żebyśmy kupili lampion naga i złożyli go w ofierze, prawdopodobnie w celu zadośćuczynienia za karmiczne błędy, które doprowadziły nas do kłótni. Czekając na złożenie ofiary – trzymałem lampion, a Prus zapalił kilka kadzidełek – obserwowałem, jak świątynni pomocnicy pozbywają się poprzednich ofiar: lampiony zostały starannie umieszczone w niebieskich koszach, a kadzidełka zmiecione do zielonych wiader z wodą.

Gdy dotarliśmy na szczyt, Prus i ja wspięliśmy się po metalowych schodach, by dotknąć palców Buddy. Zastanawiałem się, czy porywisty wiatr nas porwie, tak jak ci na dole, którzy troszczyli się o nas, śmiertelników, zniszczyli nasze dary.

Do tragedii nie doszło, a przynajmniej nie wtedy, gdy ustawiliśmy się w długiej kolejce do autobusu wahadłowego z powrotem na parking. Tam, po raczej rozczarowującym lunchu Som Tam, zjedliśmy surowe jujuby, które smakowały jak małe, cierpkie, ale soczyste jabłka; napięcie stopniowo ustępowało.

Kiedy dotarliśmy do podnóża Wat That Phanom, nieco w górę rzeki w malowniczym Nakhon Phanom, kłótnie tego dnia zdawały się dawno zapomniane. Prus był zafascynowany czerwonymi akcentami na wspaniałych złotych dekoracjach stupy; ja natomiast uważnie słuchałem śpiewu wiernych okrążających ją zgodnie z ruchem wskazówek zegara.

Mantrę wypisano (i przepisano na angielski) przy wejściu do kompleksu. Prus zasugerował, żebym napisał swoje imię i nazwisko oraz nazwisko mojej rodziny na złotym obrusie, aby mnisi mogli umieścić go na liście błogosławionych. Narysował wokół niego kwadrat i napisał na nim swoje imię i nazwisko wielkimi literami.

Po krótkim spacerze nad Mekongiem, gdzie widok piaszczystych plaż po stronie laotańskiej całkowicie mnie zaskoczył, ruszyliśmy z powrotem na zachód. Szybko zjedliśmy coś na kolorowym miejskim targu ze świeżą żywnością, po czym malowniczą trasą wróciliśmy do hotelu. Przed jednym z domów kwitły malwy; idealnie komponowały się z zimnym, jesiennym wiatrem, który zdawał się podążać za nami od Ubon.

Nie wiem, czy każda komórka mojego ciała zregenerowała się w ciągu siedmiu lat między moją pierwszą a drugą wizytą w Udon Thani. W każdym razie, Hotel Król Lew był znacznie bardziej zaniedbany, niż pamiętałem, mimo że nie zatrzymałem się tam ponownie z zamiarem napisania recenzji. Pomyślałem, że znajome otoczenie – przynajmniej dla mojego ciała – pomoże mi lepiej uporządkować uczucia, jeśli nie myśli.

Mgliście pamiętałem główną drogę na południe, gdzie znajdował się hotel, ale poza tym okolica była ledwie znajoma. Okazało się, że to zupełnie nieznany teren na moją ostatnią noc w Isaan; znałem tę (na szczęście) możliwą do opanowania okolicę równie słabo, jak Prus, który nigdy wcześniej tam nie nocował.

Leżąc razem w łóżku, ja kończąc pracę, a on nadrabiający zaległości w mandze, zaczęłam inaczej myśleć o regeneracji. To nie jest coś, co dzieje się automatycznie, nawet po siedmiu latach, ale proces, który można świadomie zainicjować w dowolnym momencie.

Moja wciąż młodzieńcza miłość do Prusa z pewnością przeszła już przez wiele cyklów, kiedy nasz samolot wystartował na południe następnego ranka; niewątpliwie umarłaby i odrodziła się jeszcze kilkanaście razy, zanim musielibyśmy się pożegnać, zakładając, że nie znajdziemy sposobu, aby upewnić się, że nigdy nie będziemy musieli tego zrobić.

Gdybyśmy z Prusem rzeczywiście wrócili razem do Isaana, by złożyć Nadze ostatnią ofiarę – czy to za siedem miesięcy, siedem lat, czy siedem dekad – wątpię, żebyśmy kiedykolwiek spędzili noc w Królu Lwie. Mam jednak szczerą nadzieję, że nasze uczucie do siebie jest świeże, szczere i serdeczne, a jego matka nadal mnie kocha, przynajmniej na tyle, by raz jeszcze zawieźć nas na lotnisko.

Inne często zadawane pytania dotyczące wizyty w Izaanie

Jakie miejsca warto odwiedzić w Isaan?

Isaan to rozległy region turystyczny obejmujący prawie dwadzieścia prowincji; to niemal osobne państwo. Do najpopularniejszych atrakcji należą Morze Czerwonego Lotosu w pobliżu Udon Thani, Park Narodowy Khao Yai w pobliżu Koratu oraz Sam Phan Bok (znany również jako „Wielki Kanion Tajlandii”) w pobliżu Ubon Ratchathani. Liczne meandry Mekongu to również główne atrakcje Isaan.

Z czego słynie Isaan?

Turyści uważają Isaan za najbardziej autentyczną część Tajlandii, ale jednocześnie za tę z najgorszą infrastrukturą, wymagającą powolnej i przemyślanej eksploracji. Tajowie znają Isaan jako najbiedniejszą część kraju, ale także jako miejsce z najlepszym jedzeniem, zwłaszcza sałatką z papai Som Tam. Język Isaan, a także unikalna kultura i muzyka mieszkańców Isaan są również dobrze znane Tajom.

Czy warto odwiedzić Udon Thani?

Samo miasto Udon Thani nie jest szczególnie warte zobaczenia; nie jest to nawet moje ulubione miasto w Isaan, a co dopiero w Tajlandii. Prowincja Udon Thani stanowi jednak idealną bazę wypadową do zwiedzania regionu Isaan. Po odwiedzeniu nadrzecznego miasta Nong Khai i malowniczego Morza Czerwonego Lotosu, można udać się na południe do Roi Et i Korat lub na wschód do Nakhon Phanom.