Dat Prus' moeder ons van haar huis in Sriracha naar de luchthaven Suvarnabhumi bracht, is op zich niets bijzonders. Maar aangezien ik net een week bij de familie had doorgebracht, die me niet kende en misschien nog steeds maar een vaag idee heeft van wie ik ben, vond ik haar aanbod om ons te rijden erg ontroerend.

"Ze houdt van je," verzekerde Prus me terwijl ze wegreed.

Hij greep mijn hand vast en liet me, afgezien van de veiligheidscontrole en het instappen in het vliegtuig, pas los toen we ongeveer twee uur later in Udon Thani aankwamen.

Daar, terwijl de zon onderging boven de regio Isaan, stonden we op de parkeerplaats van het vliegveld en inspecteerden we wat de enige overgebleven huurauto in de hele stad leek te zijn. Nou ja, Prus inspecteerde hem; ik filmde hem daarbij voor het nageslacht.

Het was bijna donker toen we vertrokken in de tien jaar oude Toyota pick-up, die overduidelijk van een of andere willekeurige kerel was die wat extra geld moest verdienen. En toch was het op de een of andere manier het perfecte voertuig voor een roadtrip door het "Texas van Thailand"—tenminste, zolang we maar niet werden gedwongen om van de weg af te raken op weg naar het hotel, als we werden ingehaald door de motoren, tuk-tuks of motorfietsen met foodtrucks die zich een weg baanden over de slecht geplaveide wegen.

Ik weet niet meer precies wanneer we weer elkaars hand vasthielden, maar ik herinner me wel dat we dat deden op de terugweg van een nabijgelegen restaurant naar ons hotel. Dat restaurant was ongewoon aantrekkelijk voor Isaan, maar serveerde geen typische Isaan-gerechten.

Verschillende prostituees op straat, die blijkbaar de rosse buurt van Udon Thani vormden, probeerden ons ondanks alles hun etablissementen in te lokken.

Toen Prus en ik woensdagochtend vertrokken naar Talee Bua Daeng (ook wel bekend als de Rode Lotuszee) in Udon Thani, precies zeven jaar nadat mijn vriendin Dora en ik daar waren geweest, vroeg ik me af of het oude gezegde over het regeneratieve vermogen van alle cellen in het lichaam waar was.

Het weer was vreselijk, dus besloten we ons bezoek uit te stellen tot de volgende dag – deze plek heeft dringend een blauwe hemel nodig. Tijdens de autorit terug naar de stad, terwijl we mogelijke alternatieve plannen voor de dag bespraken, kwam het getal zeven ter sprake in een anekdote over een mythische slang.

"De koning van de Naga beschermde Boeddha zeven dagen en zeven nachten tegen een storm," legde hij uit toen ik hem vroeg waarom afbeeldingen van de slang zo alomtegenwoordig waren in Thailand (en vooral in Isaan).

We zouden veel zien. Na een stop bij een populair heiligdom rond het middaguur, waren we van plan de dag af te sluiten aan de Mekong in Nong Khai, waar eens per jaar 'vuurbollen' in de vorm van Naga's uit het water oprijzen.

(Spoilerwaarschuwing: Deze dag is niet 2 februari, althans niet in 2022.)

De reis van het stadscentrum naar Kham Chanot duurde ongeveer 90 minuten. Langs de weg probeerden verkopers die Naga-geïnspireerde Grathong-offerandes verkochten, vrome boeddhisten te lokken met sierlijke polsbewegingen.

Samen met de vurige rode bloesems die van de vlammenbomen boven ons vielen en de schijnbaar eindeloze rij kraampjes, gaf hun vloeiende beweging het geheel een onwerkelijke sfeer, alsof we in een Thaise horrorfilm waren beland. Ik verwachtte bijna een geest te vinden onder een van de gele paviljoens die ik om de paar honderd meter aan weerszijden van de Thanon zag, maar geen enkel wezen maakte gebruik van de beschutting die ze boden.

Of misschien ook niet. "De Naga bestaan ​​in een andere dimensie," legde hij uit, zonder er echt verder op in te gaan, terwijl we de kronkelende loopbrug overstaken naar het belangrijkste heiligdom van Kham Chanot, gelegen op een dichtbebost mangrove-eiland. De stank van de modder die voorkomt dat het in het omliggende moeras wegzakt, was bijna net zo ondraaglijk als de meedogenloze hitte.

Toen ik wegging nadat Prus zijn offer had gebracht, zag ik een jonge danseres (ze kon niet ouder zijn dan zes of zeven) in volledige make-up optreden onder een tent waar minstens twee dozijn dreigende Naga-figuren stonden. Ze knielde neer, raapte een paar goudbloemblaadjes onder haar voeten vandaan, gooide ze in de lucht en vervolgde haar optreden zonder een moment te aarzelen.

Onderweg naar Nong Khai, langs ondiepe meren (waarvan ik meen dat er één de Rode Lotuszee was), raakten we aan de praat over de toekomst. Prus en ik verdwenen even uit het zalige heden, voor wat aanvoelde als zeven jaar; ik heb geen idee of alle cellen in ons lichaam zich hebben hersteld tijdens ons gesprek over Brazilië, Mexico, de vergeetachtigheid van Amerikaanse immigratieambtenaren, Santa Barbara en de Bubba Gump Shrimp Company.

Maar in Nong Khai, in de schaduw van een gigantisch standbeeld van een tweekoppige Naga aan de oevers van de machtige Mekong, bad ik dat de zeven dagen en zeven nachten die we nog samen zouden doorbrengen niet het einde van onze reis zouden zijn.

Toen ik donderdagochtend wakker werd en het nog steeds bewolkt was, legde ik me erbij neer dat Prus en ik de Rode Lotuszee waarschijnlijk niet samen zouden zien.

Tenminste niet nu. "We kunnen terugkomen als ik terugkeer met de negenkoppige Naga," zei hij, verwijzend naar een hypothetische terugkeer naar Kham Chanot om de karma van zijn wens te vereffenen, mocht die in vervulling gaan.

Ondanks deze rust, of misschien juist daardoor, werden we tijdens onze tocht langs de zuidelijke oever van het meer, op weg naar Roi Et, geplaagd door talloze Bua Daeng-bloemen. Na een korte, adembenemende ontmoeting met de bloemen – we klommen op een roestig, nauwelijks drijvend vissershuisje om ze vanaf het water te bekijken – vervolgden we onze reis door een idyllisch, maar niet bepaald adembenemend landschap.

Dat adembenemende gevoel overviel ons telkens wanneer we op de hobbelige weg een ander voertuig probeerden in te halen. Het was vooral spannend wanneer er een vrachtwagen volgeladen met metershoge suikerrietstengels voor ons reed en we er met hoge snelheid langs raasden. We wisten ternauwernood een half dozijn motorfietsen te ontwijken die ons in de rechterrijstrook tegemoet kwamen, waarna we weer naar links uitweken en een andere enorme vrachtwagen onze weg versperde, waardoor we het hele proces moesten herhalen.

Soms, tussen het gebrul van de banden in de gaten in de weg en het aarzelende starten van de oude motor, vroeg ik me af of we het wel zouden redden. Regelmatig opstijgende rookpluimen van vers verbrande velden versterkten mijn twijfels, vooral toen ik me realiseerde dat de bijbehorende geur ook een andere bron kon hebben.

'Ik denk dat er hier in de buurt een MSG-fabriek is,' zei Prus toen we eindelijk een open weg bereikten, en hij nam mijn hand in de zijne. Het was een romantisch gebaar, maar een afschuwelijke gedachte: het productieproces van zoiets als mononatriumglutamaat. Wat een vreselijk spul!

We maakten een korte lunchpauze in een klein stadje waarvan ik de naam ben vergeten. Het enige indrukwekkende eraan waren de geel versierde bogen die boven de onopvallende kruispunten uitstaken en een eerbetoon vormden aan de koning. Terwijl de pittigheid van de chilipepers in de larb mijn smaakpapillen verdoofde, konden mijn ogen de lekkernijen op hun eigen manier waarderen.

'Is het je ooit opgevallen,' vroeg ik aan Prus, die een hap nam van de met saus bedekte Gai Yang die aan de kleefrijst vastzat, 'hoe lichtroze de tomaten in de Som Tam zijn?' Hun kleur paste perfect bij hun smaak, die de rest van de papajasalade zo goed aanvulde, alsof het gerecht was bereid in een supercomputer in plaats van met een vijzel en stamper.

Terwijl we onze reis voortzetten, met country-pophits en sentimentele liefdesliedjes die de natuurlijke muziek van een roadtrip door de Isaan-regio vermengden, merkte ik een lichte vreemdheid in de lucht.

En de aarde zelf: waar ik ook keek, zag ik eucalyptusbomen, alsof we in Queensland waren in plaats van Kalasin, ware het niet voor de uitgemergelde koeien. Hun huid was gerimpeld en strakgetrokken door de regendruppels van een korte, hevige stortbui die hier in deze tijd van het jaar waarschijnlijk niet had mogen vallen.

Toen we aankwamen bij Phra Maha Chedi Chai Mongkol, een enorm pagodecomplex aan de oostelijke rand van de provincie Roi Et, wist ik niet goed wat ik ervan moest denken. De pracht van het ivoor en goud leek des te majestueuzer door het kale landschap waarboven het uittorende. Het ingewikkeld versierde interieur van de hoofdchedi, die, zoals zoveel in Thailand, naar verluidt een authentiek relikwie van de Boeddha (vermoedelijk Gautama) herbergt, versterkte deze indruk alleen maar.

'Het is net een tempel uit een videogame,' zei Prus, terwijl zijn blik de surrealistische wenteltrap volgde die naar de top van de toren leidde, vlak voordat we er samen op klommen. Ik verwachtte bijna dat de Zelda-tune zou beginnen te spelen. Naga was, zoals altijd, alomtegenwoordig en sierde de leuningen aan beide zijden.

Zelfs toen we Roi Et bereikten en vanaf de verrassend hoge Roi Et-toren neerkeken op het verrassend mooie stadsbeeld (voor Isaan-begrippen), konden we de aanwezigheid van Naga niet ontlopen. De slang had een Boeddhabeeld omsingeld ten noordwesten van de grote gracht rond de toren – net zoals Naga zelf, volgens de legende, de Boeddha zeven dagen en zeven nachten had beschermd.

Het gaf me hetzelfde gevoel van veiligheid als toen de avond viel en Prus, die geen plek voor ons kon vinden om onze Khanom Pang Sang Kaya op te eten op de avondmarkt, de laadbak van de truck neerklapte alsof we twee tieners in de woestijn van Texas waren.

Terwijl we onze blokjes groen brood in romige pandanpudding doopten en de lichten van de nu verlichte Roi Et-toren op ons neer flikkerden, vroeg ik me af wat ik had gedaan om zo'n diepe romance te verdienen, en of ik over een paar jaar misschien terug zou moeten keren naar Kham Chanot om mijn eigen offer te brengen, naast Prus, wanneer hij het zijne zou brengen.

Op een kort stukje van de verrassend brede en gladde weg tussen Roi Et en Ubon Ratchathani schitterden de salas, die om de paar honderd meter verschenen, in een turquoise kleur in plaats van hun gebruikelijke mosterdgeel. De rijstvelden langs dit stuk waren ook levendig en heldergroen in plaats van verdord en strokleurig, hoewel ik niet zeker weet of deze twee feiten met elkaar verband houden.

Afgezien van deze details, had het onopvallende landschap aan weerszijden van Highway 23 natuurlijk net zo goed in Missouri kunnen liggen, hoewel ik me niet precies kan herinneren aan welk deel van de staat het me deed denken. Ik was afgeleid: Prus, die de zwaar ongereguleerde Thaise versie van Red Bull (naar verluidt het origineel) had gedronken om zijn ochtendvermoeidheid te bestrijden, liet me een YouTube-video zien over een Thais-Amerikaans stel dat een eigen foodtruck was begonnen met de verkoop van Thais streetfood in mijn voormalige woonplaats Austin, Texas.

"Ze kweekt haar eigen grapefruit!" riep Prus enthousiast uit toen de cameraman inzoomde op de basilicumplanten in de tuin van de vrouw. "Ik wil in Amerika ook mijn eigen grapefruit kweken."

Naarmate we onze bestemming Ubon naderden, verschenen al snel tekenen van beschaving, hoewel de bomen nog steeds niet hoger waren dan middelgrote huizen. Ik raakte de tel kwijt van de talloze kraampjes met Gai Yang-noedels langs de linkerkant van de snelweg, waar de maximumsnelheid steeds lager werd; het aantal kippen dat om het leven kwam, was onmeetbaar.

"Dat is griezelig," merkte Prus op, doelend niet op de dode vogels, maar op het voertuig dat in de andere rijstrook voorbijreed. "Een ambulance zonder enig geluid."

Eén ding in Ubon Ratchathani is, althans in mijn herinnering, niet veranderd sinds mijn eerste bezoek in 2017: er is geen kenmerkend element, geen herkenningspunt, laat staan ​​een uniform stadscentrum. Dit voelde bijzonder vreemd in vergelijking met het zorgvuldig onderhouden Roi Et, misschien wel de mooiste stad van Isaan. Ubon is gewoon... Ubon, wat "lotus" betekent in het Thais.

De vorige keer dat ik hier was, was het zo drukkend heet dat ik het grootste deel van mijn tijd binnen heb doorgebracht. Op de eerste dag, nadat ik vanaf mijn onhandig gelegen hotel langs de rivier naar Wat Thung Sri Muang en weer terug naar Wat Phra That Nong Bua was gefietst, trok ik me terug in het vriesvak van mijn kamer om de zonsondergang te bekijken. Deze zonsondergang had de kleur van het sap dat overbleef na het eten van Som Tam, maar dan iets waziger omdat de airconditioning de ramen had beslagen.

Toen Prus en ik deze keer bij Wat Phra That Nong Bua uit onze huurauto stapten, was er ondanks de felle zon een lichte kilte in de lucht. Hij zei dat hij niet zeker wist of hij zijn schoenen uit wilde doen om de stoepa in te gaan; hij was bang dat de vloer koud zou zijn.

Aan de noordoostelijke kant van het complex, waar de chedi verrijst, klommen twee Naga-tweelingen in aanvalsformatie omhoog. Prus knielde voor hen neer om een ​​offer te brengen, maar gefrustreerd door de ontbrekende nummers op de Kau Chin-loterijpoëziestokjes gaf hij het op. "Hoe kan dit kloppen?" vroeg hij zich af, en hij pakte ze weer in, waarmee hij (vermoedelijk) zijn verzoek liet varen.

Vervolgens begonnen we aan onze reis naar Sam Phan Bok, dat tijdens mijn vorige bezoek nog onder water lag in de Mekong. Hoewel de naam zich laat vertalen als "drieduizend gaten", staat het in de volksmond bekend als de Grand Canyon van Thailand.

De bijna twee uur durende autorit was spannend, niet in de laatste plaats omdat we letterlijk tegen de zon vochten. Als we alles goed deden (of als onze Kau Chin dat deed, om het zo maar te zeggen), zouden we de laatste 20-30 minuten in het beste licht kunnen doorbrengen. Dan zou ik eindelijk de perfecte foto kunnen maken waar ik al meer dan vijf jaar op wachtte.

Het was absoluut spannend voor me. Ik hoefde weinig anders te doen dan de tijd en onze positie in de gaten te houden en uit het raam te staren naar de kraampjes met verse pruthra, Thaise dadels. En dan te denken aan de verfomfaaide Thaise vlaggen die boven bijna elk kraampje wapperden: wat een vreemde vlag is het toch, wat een primitief gebaar om er een te hijsen!

Prus was duidelijk nog steeds moe; ik zong lusteloos mee met karaokeversies van Katy Perry's "Teenage Dream" en andere pophits uit het midden van de jaren 2010, in de hoop dat mijn vernedering hem wakker zou houden. (Als je dit nu leest, is het gelukt.)

Toen we de parkeerplaats van Sam Phan Bok naderden, sloeg Prus linksaf de weg af, waar een ander eucalyptusbosje opdoemde. Hij liet me een blad plukken, wreef het in mijn hand en inhaleerde de vrijgekomen olie. Ik wist niet zeker of hij het nodig had om goed wakker te worden of dat hij gewoon van de geur hield, maar de glimlach op zijn gezicht maakte die vraag irrelevant.

Hoewel we technisch gezien vóór zonsondergang aankwamen, dwong een probleem met Google Maps ons tot een wandeling van 15 minuten die met een duidelijke navigatie niet nodig zou zijn geweest. Tegen de tijd dat we de eerste rotsformaties bereikten, die noch een kloof noch bijzonder indrukwekkend waren, was het al bijna donker.

'Laten we de volgende keer een rondleiding doen,' merkte Prus nonchalant op toen we terugliepen naar de truck en naar verbleekte foto's keken waarop deze rondleidingen werden geadverteerd. Eerlijk gezegd waren ze niet zo heel anders (en zeker niet beter) dan de rondleidingen die ik zelf had gedaan, ondanks de minder dan ideale lichtomstandigheden.

Het idee van een georganiseerde tour was mij als reisblogger een gruwel, maar het vooruitzicht om mijn teleurstelling met iemand te delen was eveneens verleidelijk. Op de terugweg naar de stad hield ik Prus wakker door steeds weer een Brits accent aan te nemen en dat vervolgens weer te laten vallen.

'Je klinkt als Adele,' lachte hij na een wel erg gekunstelde monoloog. Even overwoog ik om een ​​van haar liedjes aan mijn lijstje voor toekomstige serenades toe te voegen. Maar ze gaan allemaal over relatiebreuken; ik wilde Naga niet in de verleiding brengen, gezien Prus's eerdere zorgeloze houding.

Het geritsel van de bladeren op de parkeerplaats in Ubon op zaterdagmorgen klonk bijna als de herfst. Ik begin langzaam te wennen aan de koele ochtenden hier in Isaan, wat gevaarlijk is in een heet land als Thailand.

'Weet je nog dat we hier bijna niet waren aangekomen?' vroeg ik aan Prus terwijl we van de parkeerplaats naar het centrum van Ubon reden om nog wat bezienswaardigheden te bekijken.

Hij wierp me een zijdelingse blik toe toen hij zich omdraaide. 'Je bedoelt, hoe je hier bijna niet was gekomen?'

Hij had gelijk: ik had mijn reis naar Isaan uitgesteld zodat ik na onze week samen in Kanchanaburi bij hem in Sriracha kon zijn. Als hij niet had ingestemd om me bij deze tweede poging te vergezellen, was ik waarschijnlijk niet alleen gegaan.

Nadat we Prus kort de Wat Thung Si Muang hadden laten zien – hij was er nu niet meer zo van onder de indruk als vijf jaar geleden – gingen we naar het enorme gouden standbeeld vlakbij de stadspilaar van Ubon. Daar begon hij wel over te praten.

'Zie je hoe ze Naga als een touw vasthouden?' vroeg hij, wijzend naar de surrealistisch ogende wezens aan de voet van het schip. 'Ze gebruiken het als een middel om onsterfelijkheid te bereiken.'

Ik piekerde over de betekenis ervan terwijl we de stad uitreden en de snelweg opreden richting Mukdahan, vooral toen we een processie van monniken aan de overkant van de weg passeerden. Ik had opnieuw een karaoke-spelletje gespeeld voor de slaperige Prus; hij reed extra langzaam langs de processie zodat ik een goede foto kon maken, vermoedelijk als beloning voor mijn inspanningen.

Na Ariana Grande kwam Sinead O'Connor, van wie Prus niet op de hoogte was van de controverse, hoewel hij het nummer wel herkende.

'Misschien was het karma,' speculeerde hij, terwijl de mannen in hun gewaden zo'n twaalf kilometer achter ons lagen. 'Zoveel katholieken moeten hen daarna vervloekt hebben – het past allemaal perfect bij elkaar.'

Zou dat de reden kunnen zijn geweest waarom we, toen Prus wakker werd en met een angstaanjagende snelheid het gaspedaal indrukte, in een triviale discussie verwikkeld raakten, die we desondanks voerden alsof ons voortbestaan ​​ervan afhing?

'We hebben veel goede karma,' verzekerde ik Prus, die vastbesloten leek de spanning erin te houden, terwijl we de parkeerplaats van Wat Roi Phra Phuttabat Phu Manoram opreden. Een van de grootste Boeddhabeelden die ik ooit in Thailand heb gezien, torende hoog boven ons uit.

Tegen de tijd dat de songthaew ons de begroeide heuvel opbracht naar de voet van de Boeddha, was onze sparringsessie al voorbij. Daar stond, niet geheel verrassend, een enorm Naga-beeld in een aanvalshouding – of was het misschien een verdedigingshouding? – boven de Mekong. Niettemin was het moeilijk om de rode vlaggen die aan de zilverachtige, glinsterende, metershoge struiken hingen, niet als leerzaam te interpreteren.

Voordat we de Boeddha beklommen, stelde Prus voor om een ​​naga-lantaarn te kopen en die als offer te brengen, vermoedelijk om karmische tekortkomingen goed te maken die tot de ruzie hadden geleid. Terwijl we wachtten om ons offer te brengen – ik hield de lantaarn vast terwijl Prus wat wierookstokjes aanstak – keek ik toe hoe de tempelmedewerkers eerdere offers weggooiden: de lantaarns werden zorgvuldig in blauwe manden geplaatst en de rokende stokjes werden in groene emmers met water geveegd.

Eenmaal boven aangekomen, beklommen Prus en ik een metalen trap om de vingers van de Boeddha aan te raken. Ik vroeg me af of de felle wind ons zou wegblazen, net zoals degenen beneden, die voor ons stervelingen zorgden, onze gaven hadden vernietigd.

Er deed zich geen dergelijke tragedie voor, althans niet terwijl we in de lange rij stonden voor de shuttlebus terug naar de parkeerplaats. Daar, na een nogal teleurstellende Som Tam-lunch, aten we rauwe jujubes, die smaakten als kleine, zure maar sappige appels; de spanning nam verder af.

Toen we aankwamen aan de voet van Wat That Phanom, iets stroomopwaarts in het pittoreske Nakhon Phanom, leken de ruzies van die dag allang vergeten. Prus was gefascineerd door de rode accenten op de prachtige gouden versieringen van de stoepa; ik daarentegen luisterde aandachtig naar het gezang van de gelovigen terwijl ze er met de klok mee omheen liepen.

De mantra stond geschreven (en in het Engels getranscribeerd) bij de ingang van het complex. Prus had voorgesteld dat ik mijn naam en de naam van mijn familie op een gouden tafelkleed zou schrijven, zodat de monniken het konden opnemen in hun lijst van gezegenden. Hij tekende er een vierkant omheen en schreef zijn voor- en achternaam er in hoofdletters op.

Na een korte wandeling naar de Mekong, waar de aanblik van de zandstranden aan de Laotiaanse kant me compleet verraste, gingen we weer westwaarts. We haalden snel wat te eten op de kleurrijke versmarkt van de stad voordat we de schilderachtige route terug naar ons hotel namen. Stokrozen stonden in bloei voor een van de huizen; ze pasten perfect bij de koude herfstwind die ons vanuit Ubon leek te zijn gevolgd.

Ik weet niet of elke cel in mijn lichaam zich heeft vernieuwd in de zeven jaar tussen mijn eerste en tweede bezoek aan Udon Thani. In elk geval was het Lion King Hotel aanzienlijk meer vervallen dan ik me herinnerde, ook al was ik er niet opnieuw geweest met de bedoeling een recensie te schrijven. Ik dacht dat een vertrouwde omgeving – in ieder geval voor mijn lichaam – me zou kunnen helpen mijn gevoelens beter te ordenen, zo niet mijn gedachten.

Ik herinnerde me vaag de hoofdweg naar het zuiden waar het hotel zich bevond, maar verder was de omgeving me nauwelijks bekend. Het bleek volledig onbekend terrein te zijn voor mijn laatste nacht in Isaan; ik kende het (gelukkig) overzichtelijke gebied net zo weinig als Prus, die er nog nooit eerder had overnacht.

Terwijl we samen in bed lagen, ik bezig met wat werk en hij met zijn manga, begon ik anders na te denken over regeneratie. Het is niet iets dat automatisch gebeurt, zelfs niet na zeven jaar, maar een proces dat je op elk moment bewust kunt initiëren.

Mijn nog jonge liefde voor Prus had ongetwijfeld al vele levenscycli doorlopen toen ons vliegtuig de volgende ochtend naar het zuiden vertrok; ze zou ongetwijfeld nog een dozijn keer sterven en herboren worden voordat we afscheid moesten nemen, tenzij we een manier vinden om ervoor te zorgen dat dat nooit hoeft.

Mochten Prus en ik daadwerkelijk samen terugkeren naar Isaan om Naga zijn laatste offer te brengen – of dat nu over zeven maanden, zeven jaar of zeven decennia is – dan betwijfel ik of we ooit nog een nacht in de Leeuwenkoning zullen doorbrengen. Maar ik hoop oprecht dat onze genegenheid voor elkaar nog steeds vers, echt en oprecht is, en dat zijn moeder nog steeds van me houdt, in ieder geval genoeg om ons nog een keer naar het vliegveld te brengen.

Andere veelgestelde vragen over het bezoeken van Isaan

Welke plekken in Isaan moet je absoluut bezoeken?

Isaan is een uitgestrekt reisgebied dat bijna twee dozijn provincies omvat; het is bijna een land op zich. Tot de populairste attracties behoren de Rode Lotuszee bij Udon Thani, het Khao Yai Nationaal Park bij Korat en Sam Phan Bok (ook wel bekend als de "Grand Canyon van Thailand") bij Ubon Ratchathani. De talloze meanders van de Mekongrivier zijn ook belangrijke trekpleisters in Isaan.

Waar staat Isaan om bekend?

Isaan wordt door toeristen beschouwd als het meest authentieke deel van Thailand, maar ook als het deel met de slechtste infrastructuur, waardoor een langzame en doordachte verkenning noodzakelijk is. Thais kennen Isaan als het armste deel van hun land, maar ook als het deel met het beste eten, met name de papajasalade Som Tam. De Isaan-taal, evenals de unieke cultuur en muziek van de Isaan-bevolking, zijn ook zeer bekend onder de Thais.

Is Udon Thani een bezoekje waard?

De stad Udon Thani zelf is niet echt de moeite waard om te bezoeken; het is zelfs niet mijn favoriete stad in Isaan, laat staan ​​in Thailand. De provincie Udon Thani is echter een ideale uitvalsbasis om de regio Isaan te verkennen. Na een bezoek aan het stadje Nong Khai aan de rivier en de pittoreske Rode Lotuszee, kun je verder reizen naar het zuiden naar Roi Et en Korat of naar het oosten naar Nakhon Phanom.