ภายใต้การอุปถัมภ์ของนากา

การที่แม่ของพรูสขับรถพาเราจากบ้านของเธอในศรีราชาไปส่งที่สนามบินสุวรรณภูมิไม่ใช่เรื่องพิเศษอะไร แต่เนื่องจากฉันเพิ่งใช้เวลาหนึ่งสัปดาห์อยู่กับครอบครัวนั้น ซึ่งพวกเขาไม่รู้จักฉันมาก่อน และอาจจะยังรู้จักฉันเพียงผิวเผิน การที่เธอเสนอตัวขับรถพาเราไปส่งจึงเป็นเรื่องที่น่าประทับใจมาก

"เธอรักคุณนะ" พรูสให้ความมั่นใจกับฉันขณะขับรถออกไป

เขาจับมือฉันไว้ และไม่ยอมปล่อยมือเลย ยกเว้นตอนตรวจความปลอดภัยและตอนขึ้นเครื่องบิน จนกระทั่งประมาณสองชั่วโมงต่อมาเมื่อเรามาถึงอุดรธานี

ที่นั่น ขณะที่ดวงอาทิตย์กำลังตกดินเหนือภาคอีสาน เรายืนอยู่ในลานจอดรถของสนามบิน ตรวจสอบรถเช่าคันเดียวที่เหลืออยู่ในเมืองนั้น จริงๆ แล้วพรูสเป็นคนตรวจสอบ ส่วนผมถ่ายวิดีโอเขาไว้เป็นที่ระลึก

ตอนที่เราออกเดินทางด้วยรถกระบะโตโยต้าอายุสิบปีนั้น มืดเกือบสนิทแล้ว เห็นได้ชัดว่ารถคันนั้นเป็นของชายแปลกหน้าคนหนึ่งที่ต้องการหารายได้พิเศษ แต่ถึงกระนั้น มันกลับเป็นรถที่เหมาะสมที่สุดสำหรับการเดินทางท่องเที่ยวในเมืองที่ได้ชื่อว่าเป็น "เท็กซัสแห่งประเทศไทย" อย่างน้อยก็ถ้าหากไม่มีมอเตอร์ไซค์ รถตุ๊กตุ๊ก หรือมอเตอร์ไซค์ที่ลากรถขายอาหารที่แล่นเข้ามาในเมืองตามถนนที่ลาดยางไม่ดี มาเบียดเราให้ตกข้างทางระหว่างทางไปโรงแรม

ฉันจำไม่ได้แน่ชัดว่าเราจับมือกันอีกครั้งเมื่อไหร่ แต่ฉันจำได้ว่าเราจับมือกันระหว่างทางกลับจากร้านอาหารใกล้ๆ โรงแรม ซึ่งเป็นร้านที่น่าสนใจเป็นพิเศษสำหรับร้านอาหารอีสาน แต่ก็ไม่ได้เสิร์ฟอาหารอีสานแบบดั้งเดิมด้วย

หญิงขายบริการหลายคนตามท้องถนน ซึ่งเห็นได้ชัดว่าเป็นแหล่งค้าประเวณีของอุดรธานี พยายามล่อลวงเราเข้าไปในร้านของพวกเธอ แม้ว่าจะมีเหตุการณ์ต่างๆ เกิดขึ้นก็ตาม

ขณะที่ผมและพรูสออกเดินทางไปยังทะเลบัวแดง (หรือที่รู้จักกันในชื่อทะเลดอกบัวแดง) ในจังหวัดอุดรธานีในเช้าวันพุธ ซึ่งเป็นเวลาเจ็ดปีพอดีหลังจากที่ผมและโดราเพื่อนของผมเคยไปที่นั่น ผมก็อดสงสัยไม่ได้ว่าคำกล่าวโบราณที่ว่าเซลล์ทุกเซลล์ในร่างกายสามารถฟื้นฟูตัวเองได้นั้นเป็นความจริงหรือไม่

สภาพอากาศเลวร้ายมาก เราจึงตัดสินใจเลื่อนการเยี่ยมชมไปเป็นวันรุ่งขึ้น – ที่นี่ต้องการท้องฟ้าสีครามอย่างยิ่ง ในระหว่างขับรถกลับเข้าเมือง ขณะที่กำลังพูดคุยถึงแผนการอื่น ๆ สำหรับวันนั้น เลขเจ็ดก็ปรากฏขึ้นในเรื่องเล่าเกี่ยวกับงูในตำนานตัวหนึ่ง

“ราชาแห่งพญานาคได้ปกป้องพระพุทธเจ้าจากพายุเป็นเวลาเจ็ดวันเจ็ดคืน” เขาอธิบายเมื่อฉันถามเขาว่าทำไมภาพงูจึงพบเห็นได้ทั่วไปในประเทศไทย (โดยเฉพาะในภาคอีสาน)

เราจะได้เห็นอะไรมากมาย หลังจากแวะที่ศาลบุญยอดนิยมแห่งหนึ่งในช่วงเที่ยง เราวางแผนที่จะจบวันด้วยการล่องเรือในแม่น้ำโขงที่หนองคาย ซึ่งปีละครั้งจะมี "ลูกไฟ" ในรูปของพญานาคผุดขึ้นมาจากน้ำ

(คำเตือน: วันนี้ไม่ใช่วันที่ 2 กุมภาพันธ์ อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในปี 2022)

การเดินทางจากใจกลางเมืองไปยังคำชันใช้เวลาประมาณ 90 นาที ตลอดทาง พ่อค้าแม่ค้าขายกระทงรูปพญานาคพยายามเรียกพุทธศาสนิกชนผู้ศรัทธาด้วยการขยับข้อมือเป็นลวดลายคล้ายงู

เมื่อรวมกับดอกไม้สีแดงสดที่ร่วงหล่นจากต้นไม้เหนือศีรษะและแผงลอยที่เรียงรายไม่รู้จบ การเคลื่อนไหวที่พลิ้วไหวของพวกมันทำให้ฉากทั้งหมดดูไม่สมจริง ราวกับว่าเราหลงเข้าไปในภาพยนตร์สยองขวัญของไทย ฉันเกือบจะคาดหวังว่าจะเจอผีนั่งอยู่ใต้ศาลาสีเหลืองที่เห็นทุกๆ สองสามร้อยเมตรทั้งสองข้างทาง แต่ก็ไม่มีสิ่งมีชีวิตใดใช้ประโยชน์จากที่กำบังเหล่านั้นเลย

หรืออาจจะไม่ใช่ “นาคาอาศัยอยู่ในมิติอื่น” เขาอธิบายโดยไม่ลงรายละเอียดมากนัก ขณะที่เราเดินข้ามสะพานคนเดินคดเคี้ยวไปยังศาลหลักของคำชันอต ซึ่งตั้งอยู่บนเกาะป่าโกงกางที่ปกคลุมไปด้วยป่าทึบ กลิ่นโคลนที่ปกคลุมไม่ให้ศาลจมลงไปในหนองน้ำโดยรอบนั้นแทบจะทนไม่ไหวพอๆ กับความร้อนระอุที่แผดเผาอย่างไม่หยุดหย่อน

ระหว่างทางออกหลังจากที่พรูสได้ถวายเครื่องบูชาแล้ว ฉันสังเกตเห็นนักเต้นสาวน้อยคนหนึ่ง (เธอคงอายุไม่เกินหกหรือเจ็ดขวบ) กำลังแสดงโดยแต่งหน้าจัดเต็มอยู่ใต้เต็นท์ที่มีรูปปั้นนาคาอย่างน้อยสองโหลดูน่าเกรงขาม เธอคุกเข่าลง หยิบกลีบดอกดาวเรืองสองสามกลีบจากใต้ฝ่าเท้า โยนขึ้นไปในอากาศ แล้วก็แสดงต่อโดยไม่สะดุดจังหวะเลย

ระหว่างทางไปหนองคาย ผ่านทะเลสาบตื้นๆ หลายแห่ง (ซึ่งผมเชื่อว่าหนึ่งในนั้นคือทะเลสาบดอกบัวแดง) เราได้คุยกันถึงอนาคต พรูสกับผมหายไปจากช่วงเวลาแห่งความสุขในปัจจุบันนานราวเจ็ดปี ผมไม่รู้เลยว่าเซลล์ในร่างกายของเรางอกใหม่หมดหรือเปล่าระหว่างที่เราคุยกันเรื่องบราซิล เม็กซิโก ความเหม่อลอยของเจ้าหน้าที่ตรวจคนเข้าเมืองสหรัฐฯ ซานตาบาร์บารา และบริษัทกุ้งบับบา กัมป์

แต่ที่หนองคาย ใต้เงาของรูปปั้นพญานาคสองหัวขนาดยักษ์ริมฝั่งแม่น้ำโขงอันยิ่งใหญ่ ฉันได้ภาวนาว่าเจ็ดวันเจ็ดคืนที่เราจะได้ใช้ร่วมกันนั้นจะไม่ใช่จุดจบของการเดินทางของเรา

เมื่อฉันตื่นขึ้นมาในเช้าวันพฤหัสบดีและเห็นว่าเมฆยังคงปกคลุมอยู่ ฉันก็ทำใจยอมรับว่าฉันกับพรูสคงไม่ได้เห็นทะเลดอกบัวแดงด้วยกันแล้ว

อย่างน้อยก็ไม่ใช่ตอนนี้ “เราค่อยกลับมาอีกทีตอนที่ข้ากลับมาพร้อมกับพญานาคเก้าหัว” เขากล่าว โดยหมายถึงการกลับไปยังขามชนอตในอนาคตเพื่อชดใช้กรรมตามความปรารถนาของเขา หากความปรารถนานั้นเป็นจริง

แม้จะมีความเงียบสงบเช่นนี้ หรืออาจเป็นเพราะความสงบนั้นเอง ดอกบัวแดงจำนวนนับไม่ถ้วนก็มาตอมเราขณะที่เราล่องเรือไปตามปลายด้านใต้ของทะเลสาบมุ่งหน้าไปยังร้อยเอ็ด หลังจากได้พบกับดอกไม้เหล่านั้นอย่างน่าประทับใจในช่วงเวลาสั้นๆ – เราปีนขึ้นไปบนเพิงชาวประมงเก่าๆ ที่ลอยอยู่บนน้ำอย่างแผ่วเบาเพื่อชมดอกไม้จากในน้ำ – เราก็เดินทางต่อผ่านภูมิประเทศที่งดงาม แต่ไม่ได้น่าตื่นตาตื่นใจเป็นพิเศษ

ความรู้สึกหายใจไม่ออกนี้เกิดขึ้นทุกครั้งที่เราพยายามแซงรถคันอื่นบนถนนที่ขรุขระ มันน่าตื่นเต้นเป็นพิเศษเมื่อมีรถบรรทุกที่บรรทุกต้นอ้อยสูงเป็นเมตรอยู่ข้างหน้าเรา และเราก็เร่งความเร็วแซงไปอย่างเต็มที่ เราแทบจะหลบรถจักรยานยนต์หกคันที่วิ่งสวนมาในเลนขวาไม่ทัน ก่อนที่เราจะหักหลบกลับไปทางซ้ายและพบว่ามีรถบรรทุกขนาดใหญ่อีกคันขวางทางอยู่ ทำให้เราต้องทำแบบนั้นซ้ำอีก

บางครั้ง ระหว่างเสียงยางรถที่วิ่งบนหลุมบ่อเบื้องล่างและเสียงเครื่องยนต์เก่าที่สตาร์ทติดยาก ฉันก็สงสัยว่าเราจะไปถึงที่หมายได้หรือไม่ ควันไฟที่พวยพุ่งขึ้นมาจากทุ่งนาที่เพิ่งถูกเผาไหม้ยิ่งทำให้ฉันสงสัยมากขึ้น โดยเฉพาะเมื่อฉันรู้ว่ากลิ่นนั้นอาจมีที่มาจากแหล่งอื่น

“ฉันคิดว่าแถวนี้มีโรงงานผลิตผงชูรสอยู่นะ” พรูสพูดขณะที่เรามาถึงถนนโล่งๆ และจับมือฉันไว้ มันเป็นท่าทางที่โรแมนติก แต่เป็นความคิดที่น่ากลัว: กระบวนการผลิตของสิ่งที่เหมือนผงชูรส อะไรกันนี่!

เราแวะพักทานอาหารกลางวันสั้นๆ ในเมืองเล็กๆ แห่งหนึ่งซึ่งฉันจำชื่อไม่ได้แล้ว สิ่งเดียวที่ดูน่าประทับใจคือซุ้มประตูสีเหลืองที่ประดับประดาอยู่เหนือทางแยกที่ดูธรรมดาๆ ราวกับเป็นการแสดงความเคารพต่อพระมหากษัตริย์ แม้ว่าความเผ็ดร้อนของพริกในลาบจะทำให้ลิ้นฉันชาไปบ้าง แต่ดวงตาของฉันก็สามารถชื่นชมความอร่อยของอาหารเหล่านั้นได้ในแบบของมันเอง

“คุณเคยสังเกตไหม” ฉันถามพรูสที่กำลังกัดไก่ย่างราดซอสที่ติดอยู่กับข้าวเหนียว “ว่ามะเขือเทศในส้มตำมันมีสีอ่อนและชมพูจัง” สีของมันเข้ากันกับรสชาติ ซึ่งเสริมกับส้มตำได้อย่างลงตัว ราวกับว่ามันถูกปรุงด้วยซูเปอร์คอมพิวเตอร์แทนที่จะใช้ครกและสาก

ขณะที่เราเดินทางต่อไป โดยมีเพลงคันทรีป็อปและเพลงรักซึ้งๆ คลอไปกับเสียงเพลงธรรมชาติของการเดินทางบนถนนในภาคอีสาน ฉันสังเกตเห็นความผิดปกติเล็กน้อยในอากาศ

และผืนดินเอง: ไม่ว่าฉันจะมองไปทางไหน ก็มีแต่ต้นยูคาลิปตัส ราวกับว่าเราอยู่ในควีนส์แลนด์แทนที่จะเป็นคาลาสิน หากไม่ใช่เพราะวัวที่ผอมโซเหล่านั้น ผิวหนังของพวกมันเหี่ยวย่นและตึงจากการถูกฝนที่ตกหนักในช่วงสั้นๆ ซึ่งไม่น่าจะตกในเวลานี้ของปีเลย

เมื่อเรามาถึงพระมหาเจดีย์ชัยมงคล ซึ่งเป็นหมู่เจดีย์ขนาดใหญ่ทางตะวันออกของจังหวัดร้อยเอ็ด ฉันก็ไม่แน่ใจว่าจะคิดอย่างไรกับมัน ความงดงามของงาช้างและทองคำดูยิ่งใหญ่ตระการตายิ่งขึ้นไปอีกเมื่ออยู่ท่ามกลางภูมิประเทศที่แห้งแล้งเบื้องบน การตกแต่งภายในที่วิจิตรบรรจงของเจดีย์หลัก ซึ่งเช่นเดียวกับเจดีย์หลายแห่งในประเทศไทย เชื่อกันว่าประดิษฐานพระบรมสารีริกธาตุแท้ของพระพุทธเจ้า (สันนิษฐานว่าเป็นพระพุทธเจ้าโคตมะ) ยิ่งตอกย้ำความรู้สึกนี้ให้มากขึ้นไปอีก

“มันเหมือนวิหารในวิดีโอเกมเลย” พรูสกล่าว พลางมองตามบันไดวนสุดแปลกตาที่ทอดไปสู่ยอดหอคอยก่อนที่เราจะปีนขึ้นไปด้วยกัน ผมเกือบจะคิดว่าเพลงประกอบเกม Zelda จะเริ่มเล่นเสียด้วยซ้ำ นาคาปรากฏตัวอยู่ทุกหนทุกแห่งเหมือนเคย ประดับประดาอยู่บนราวบันไดทั้งสองด้าน

แม้กระทั่งตอนที่เราไปถึงร้อยเอ็ด และมองลงมาจากหอร้อยเอ็ดที่สูงตระหง่านอย่างน่าประหลาดใจไปยังทิวทัศน์เมืองที่สวยงามอย่างไม่น่าเชื่อ (เมื่อเทียบกับมาตรฐานอีสาน) เราก็ยังหนีพ้นอิทธิพลของพญานาคไม่ได้ พญานาคได้ล้อมรอบพระพุทธรูปทางทิศตะวันตกเฉียงเหนือของคูเมืองขนาดใหญ่ที่ล้อมรอบหอร้อยเอ็ด – เช่นเดียวกับที่พญานาคเอง ตามตำนานเล่าว่า ได้ปกป้องพระพุทธเจ้าเป็นเวลาเจ็ดวันเจ็ดคืน

มันเป็นความรู้สึกปลอดภัยแบบเดียวกับที่ฉันรู้สึกเมื่อยามค่ำคืนมาเยือน และพรูสซึ่งหาที่กินขนมปังสังขยาให้พวกเรากินไม่ได้ที่ตลาดกลางคืน ก็พับท้ายรถบรรทุกลงราวกับว่าพวกเราเป็นวัยรุ่นสองคนในทะเลทรายเท็กซัส

ขณะที่เราจุ่มขนมปังเขียวหั่นเต๋าลงในพุดดิ้งใบเตยเนื้อเนียนนุ่ม และแสงไฟจากหอคอยร้อยเอ็ดที่ส่องสว่างลงมาส่องประกายลงมาที่เรา ฉันก็สงสัยว่าฉันทำอะไรถึงได้คู่ควรกับความรักอันลึกซึ้งเช่นนี้ และอีกไม่กี่ปีข้างหน้าฉันอาจจะต้องกลับไปที่คำชันอตอีกครั้งเพื่อถวายเครื่องบูชาของฉันเคียงข้างพรูสในยามที่เขาถวายเครื่องบูชาของเขา

บนถนนที่กว้างและเรียบอย่างน่าประหลาดใจช่วงสั้นๆ ระหว่างร้อยเอ็ดและอุบลราชธานี ศาลาที่ปรากฏทุกๆ สองสามร้อยเมตรนั้นส่องประกายสีฟ้าอมเขียวแทนที่จะเป็นสีเหลืองมัสตาร์ดตามปกติ นาข้าวตามแนวถนนสายนี้ก็มีสีเขียวสดใสแทนที่จะเหี่ยวเฉาและเป็นสีฟาง แม้ว่าฉันจะไม่แน่ใจว่าสองข้อเท็จจริงนี้เกี่ยวข้องกันหรือไม่

นอกเหนือจากรายละเอียดเหล่านี้แล้ว ภูมิประเทศที่ดูธรรมดาๆ สองข้างทางหลวงหมายเลข 23 นั้น แน่นอนว่าอาจอยู่ในรัฐมิสซูรีก็ได้ แม้ว่าผมจะจำไม่ได้แน่ชัดว่ามันทำให้ผมนึกถึงส่วนไหนของรัฐนั้น ผมกำลังเสียสมาธิอยู่ เพราะพรูสซึ่งดื่มเครื่องดื่มชูกำลังแบบไทยๆ ที่ไม่มีการควบคุมอย่างเข้มงวด (ซึ่งคาดว่าเป็นสูตรดั้งเดิม) เพื่อต่อสู้กับความเหนื่อยล้าในตอนเช้า กำลังเปิดวิดีโอในยูทูบให้ผมดู เกี่ยวกับคู่รักชาวไทย-อเมริกันคู่หนึ่งที่เปิดร้านขายอาหารไทยริมทางในเมืองออสติน รัฐเท็กซัส ซึ่งเป็นบ้านเกิดของผม

"เธอกำลังปลูกส้มโอเอง!" พรูสอุทานอย่างตื่นเต้น ขณะที่ช่างภาพกำลังโฟกัสไปที่ต้นโหระพาในสวนของหญิงคนนั้น "ฉันก็อยากปลูกส้มโอเองในอเมริกาบ้างเหมือนกัน"

เมื่อเราใกล้ถึงจุดหมายปลายทางที่เมืองอุบลราชธานี สัญญาณของอารยธรรมก็ปรากฏขึ้นอย่างรวดเร็ว แม้ว่าต้นไม้จะยังสูงไม่เกินบ้านขนาดกลางก็ตาม ฉันนับไม่ถ้วนเลยว่ามีร้านขายไก่ย่างเรียงรายอยู่ทางด้านซ้ายของทางหลวงกี่แห่ง ขณะที่จำกัดความเร็วลดลง จำนวนไก่ที่สูญเสียไปนั้นประเมินค่าไม่ได้

"มันน่าขนลุก" พรูสกล่าว โดยไม่ได้หมายถึงนกที่ตายแล้ว แต่หมายถึงรถที่ขับผ่านไปในเลนอื่น "รถพยาบาลที่ไม่มีเสียงเลย"

สิ่งหนึ่งในอุบลราชธานี อย่างน้อยก็ในความทรงจำของผม ที่ยังคงไม่เปลี่ยนแปลงนับตั้งแต่การเดินทางครั้งแรกในปี 2017 คือ ไม่มีจุดเด่น ไม่มีแลนด์มาร์ค และไม่มีศูนย์กลางเมืองที่เป็นเอกภาพ ซึ่งรู้สึกแปลกมากเมื่อเทียบกับร้อยเอ็ดที่ได้รับการดูแลรักษาอย่างพิถีพิถัน ซึ่งอาจเป็นเมืองที่สวยที่สุดในภาคอีสาน อุบลราชธานีก็คือ...อุบลราชธานี ซึ่งแปลว่า "ดอกบัว" ในภาษาไทย

ครั้งสุดท้ายที่ฉันมาที่นี่ อากาศร้อนอบอ้าวมากจนฉันต้องใช้เวลาส่วนใหญ่อยู่แต่ในห้อง วันแรกหลังจากปั่นจักรยานจากโรงแรมที่ตั้งอยู่ในทำเลที่ไม่สะดวกริมแม่น้ำไปยังวัดทุ่งศรีเมืองและกลับขึ้นมาที่วัดพระธาตุหนองบัว ฉันก็เข้าไปหลบอยู่ในช่องแช่แข็งของห้องเพื่อชมพระอาทิตย์ตกดิน พระอาทิตย์ตกครั้งนี้มีสีเหมือนน้ำส้มตำที่เหลือจากการกิน แต่ดูพร่ามัวกว่าเล็กน้อยเพราะเครื่องปรับอากาศทำให้กระจกเป็นฝ้า

ตอนที่ผมกับพรูสลงจากรถเช่าที่วัดพระธาตุหนองบัว อากาศค่อนข้างเย็นเล็กน้อยแม้ว่าแดดจะส่องสว่าง เขาบอกว่าไม่แน่ใจว่าจะถอดรองเท้าก่อนเข้าไปในเจดีย์ดีหรือไม่ เพราะกลัวพื้นจะเย็น

ที่ปลายด้านตะวันออกเฉียงเหนือของบริเวณวัด ตรงที่เจดีย์ตั้งอยู่ เทพนาคาแฝดสององค์ได้เสด็จขึ้นไปในรูปแบบการโจมตี พรูสคุกเข่าลงต่อหน้าเทพทั้งสองเพื่อถวายเครื่องบูชา แต่ด้วยความผิดหวังจากเลขที่หายไปบนแท่งบทกวีเสี่ยงทายของชาวเกาชิน เขาจึงล้มเลิกความตั้งใจ “นี่มันถูกต้องได้อย่างไร?” เขาครุ่นคิด และเก็บแท่งบทกวีเหล่านั้นกลับไป (โดยสันนิษฐานว่า) เป็นการละทิ้งคำขอของเขา

ต่อมา เราเริ่มต้นการเดินทางไปยังสามพันบก ซึ่งยังคงจมอยู่ใต้น้ำของแม่น้ำโขงในครั้งที่ผมไปเยือนครั้งล่าสุด แม้ชื่อจะแปลว่า "สามพันหลุม" แต่ในภาษาพูดทั่วไปรู้จักกันในชื่อแกรนด์แคนยอนแห่งประเทศไทย

การเดินทางเกือบสองชั่วโมงนั้นน่าตื่นเต้น โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะเรากำลังต่อสู้กับแสงอาทิตย์อย่างแท้จริง ถ้าเราทำทุกอย่างถูกต้อง (หรือถ้าไกด์ของเราทำได้ดี) เราจะได้เพลิดเพลินกับแสงที่สวยที่สุดในช่วง 20-30 นาทีสุดท้าย และในที่สุดฉันก็จะได้ถ่ายภาพที่สมบูรณ์แบบที่ฉันรอคอยมานานกว่าห้าปี

มันเป็นช่วงเวลาที่น่าตื่นเต้นสำหรับฉันอย่างแน่นอน ฉันแทบไม่มีอะไรต้องทำนอกจากดูเวลาและตำแหน่งของเรา แล้วก็มองออกไปนอกหน้าต่างดูแผงขายผลอินทผลัมสดๆ และนึกถึงธงชาติไทยที่ขาดวิ่นโบกสะบัดอยู่เหนือแผงขายของเกือบทุกแผง: ธงชาติช่างแปลกประหลาดเหลือเกิน การชักธงขึ้นนั้นเป็นการแสดงออกที่ดูดั้งเดิมเหลือเกิน!

เห็นได้ชัดว่าพรูสยังคงเหนื่อยอยู่ ฉันเลยร้องเพลงคาราโอเกะตามแบบไม่เต็มใจนัก โดยใช้เพลง "Teenage Dream" ของเคที เพอร์รี และเพลงป๊อปฮิตอื่นๆ ในช่วงกลางทศวรรษ 2010 หวังว่าความอับอายของฉันจะทำให้เขาตื่นอยู่ (ถ้าคุณกำลังอ่านข้อความนี้อยู่ แสดงว่ามันได้ผลแล้ว)

ขณะที่เรากำลังจะถึงลานจอดรถของร้าน Sam Phan Bok พรูสก็เลี้ยวซ้ายออกจากถนนไปยังบริเวณที่มีต้นยูคาลิปตัสขึ้นอยู่ เขาให้ฉันเด็ดใบยูคาลิปตัสมาหนึ่งใบ ถูมันในมือฉัน แล้วสูดดมกลิ่นน้ำมันที่ระเหยออกมา ฉันไม่แน่ใจว่าเขาต้องการมันเพื่อปลุกให้ตื่นหรือแค่ชอบกลิ่น แต่รอยยิ้มบนใบหน้าของเขาทำให้คำถามนั้นไม่สำคัญอีกต่อไป

แม้ว่าในทางเทคนิคแล้วเราจะมาถึงก่อนพระอาทิตย์ตกดิน แต่ปัญหาของ Google Maps ทำให้เราต้องเดินอีก 15 นาที ซึ่งหากระบบนำทางชัดเจนก็คงไม่จำเป็น เมื่อเราไปถึงแนวหินแรก ซึ่งไม่ใช่ทั้งหุบเขาหรือสิ่งที่น่าประทับใจเป็นพิเศษ ก็เกือบจะมืดแล้ว

“คราวหน้าไปทัวร์กันเถอะ” พรูสพูดอย่างไม่ใส่ใจขณะที่เรากลับไปที่รถบรรทุกและมองดูรูปถ่ายเก่าๆ ที่โฆษณาทัวร์เหล่านั้น พูดตามตรงแล้ว ทัวร์เหล่านั้นก็ไม่ได้ต่างจาก (และแน่นอนว่าไม่ได้ดีกว่า) ทัวร์ที่ฉันเคยไปมามากนัก แม้ว่าสภาพแสงจะไม่ค่อยดีนักก็ตาม

ในฐานะบล็อกเกอร์ท่องเที่ยว ฉันไม่ชอบความคิดที่จะไปทัวร์แบบจัดเป็นกลุ่มเลย แต่การได้แบ่งปันความผิดหวังกับคนอื่นก็เย้ายวนใจไม่แพ้กัน ระหว่างทางกลับเข้าเมือง ฉันพยายามปลุกพรูสให้ตื่นด้วยการเลียนแบบสำเนียงอังกฤษซ้ำไปซ้ำมา

“คุณเสียงเหมือนอะเดลเลย” เขาหัวเราะหลังจากพูดคนเดียวด้วยท่าทางโอเวอร์แอคติ้ง ชั่วขณะหนึ่ง ฉันคิดจะเพิ่มเพลงของเธอสักเพลงลงในลิสต์สำหรับร้องเกี้ยวพาราสีในอนาคต แต่เพลงของเธอล้วนเกี่ยวกับเรื่องการเลิกรา ฉันไม่อยากลองดีกับนากา เพราะก่อนหน้านี้พรูสดูเป็นคนไม่ค่อยคิดมาก

เสียงใบไม้ปลิวไสวในลานจอดรถอุบลราชธานีเช้าวันเสาร์นั้นช่างคล้ายกับเสียงในฤดูใบไม้ร่วงเสียจริง ฉันค่อยๆ ปรับตัวให้ชินกับอากาศเย็นในตอนเช้าของภาคอีสานแล้ว ซึ่งเป็นเรื่องอันตรายในประเทศที่อากาศร้อนอย่างประเทศไทย

“จำได้ไหมว่าเราเกือบไม่ได้มาที่นี่?” ฉันถามพรูสขณะที่เราขับรถจากลานจอดรถไปยังใจกลางเมืองอุบลราชธานีเพื่อไปชมสถานที่ท่องเที่ยวเพิ่มเติมอีกสองสามแห่ง

เขาเหลือบมองมาที่ฉันขณะที่หันหลังกลับ "หมายถึงเรื่องที่คุณเกือบไม่ได้มาที่นี่ใช่ไหม?"

เขาพูดถูก: ฉันเลื่อนทริปอีสานออกไปก็เพื่อที่จะได้อยู่กับเขาที่ศรีราชาหลังจากที่เราใช้เวลาด้วยกันหนึ่งสัปดาห์ที่กาญจนบุรี ถ้าเขาไม่ยอมไปกับฉันในทริปครั้งที่สองนี้ ฉันคงไม่ได้ไปคนเดียวแน่ๆ

หลังจากพาคุณปู่ไปชมวัดทุ่งศรีเมืองคร่าวๆ – คราวนี้เขาไม่ประทับใจเท่าเมื่อห้าปีก่อนแล้ว – เราก็ไปที่รูปปั้นทองคำขนาดใหญ่ใกล้เสาหลักเมืองอุบลราชธานี ที่นั่นเขาเริ่มพูดคุยด้วย

“คุณเห็นไหมว่าพวกเขากำลังมัดนาคาไว้เหมือนเชือก?” เขาถามพลางชี้ไปยังสิ่งมีชีวิตรูปร่างประหลาดที่อยู่ตรงฐานของเรือ “พวกเขากำลังใช้มันเป็นเครื่องมือเพื่อบรรลุความเป็นอมตะ”

ฉันครุ่นคิดว่ามันอาจหมายความว่าอย่างไร ขณะที่เราขับรถออกจากเมืองและขึ้นทางหลวงมุ่งหน้าไปยังมุกดาหาร โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเราผ่านขบวนพระสงฆ์ที่เดินอยู่ริมถนนอีกฝั่งหนึ่ง ฉันเล่นเกมร้องคาราโอเกะกับพรูสที่กำลังง่วงนอนอีกครั้ง เขาขับรถช้าลงเป็นพิเศษผ่านขบวนพระสงฆ์เพื่อให้ฉันได้ถ่ายรูปสวยๆ ซึ่งคงเป็นการให้รางวัลสำหรับความพยายามของฉัน

หลังจากอาริอานา แกรนเด ก็เป็นซิเนด โอคอนเนอร์ ซึ่งพรูสไม่ทราบเรื่องอื้อฉาวของเธอ แต่เขาจำเพลงได้

“บางทีอาจเป็นกรรมก็ได้” เขาคาดเดา ขณะที่ชายในชุดคลุมนอนอยู่ห่างจากเราไปสิบสองกิโลเมตร “คงมีชาวคาทอลิกจำนวนมากสาปแช่งพวกเขาหลังจากนั้น—ทุกอย่างดูเข้ากันดี”

นั่นอาจเป็นเหตุผลที่เมื่อพรูสฟื้นขึ้นมาและเหยียบคันเร่งด้วยความเร็วที่น่าตกใจ เราจึงทะเลาะกันเรื่องเล็กน้อยราวกับว่าการดำรงอยู่ของเราขึ้นอยู่กับเรื่องนั้นหรือเปล่า?

“เรามีบุญกุศลมากมาย” ฉันปลอบใจพรูสที่ดูเหมือนจะตั้งใจรักษาความลับเอาไว้ ขณะที่เราขับรถเข้าไปในลานจอดรถของวัดร้อยพระพุทธบาทภูมโนราม หนึ่งในพระพุทธรูปที่ใหญ่ที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นในประเทศไทยตั้งตระหง่านอยู่เหนือเรา

เมื่อรถสองแถวพาเราขึ้นไปบนเนินเขาที่ปกคลุมไปด้วยพุ่มไม้จนถึงเชิงพระพุทธรูป การฝึกซ้อมของเราก็จบลงแล้ว ที่นั่นมีรูปปั้นพญานาคขนาดใหญ่ยืนตระหง่านอยู่ในท่าเตรียมโจมตี—หรืออาจจะเป็นท่าป้องกัน?—เหนือแม่น้ำโขง อย่างไรก็ตาม เป็นเรื่องยากที่จะไม่ตีความธงสีแดงที่ผูกติดอยู่กับพุ่มไม้สูงระยิบระยับสีเงินวาวว่าเป็นคำแนะนำ

ก่อนที่เราจะขึ้นไปบนพระพุทธรูป พรูสแนะนำให้เราซื้อโคมรูปพญานาคมาถวายเป็นเครื่องบูชา เพื่อเป็นการชดใช้กรรมที่ทำให้เราทะเลาะกัน ขณะที่เรากำลังรอถวายเครื่องบูชา—ฉันถือโคมไว้ ส่วนพรูสจุดธูป—ฉันได้เห็นผู้ช่วยในวัดจัดการกับเครื่องบูชาที่ผ่านมา โคมถูกวางลงในตะกร้าสีฟ้าอย่างระมัดระวัง ส่วนธูปที่ยังมีควันอยู่ก็ถูกกวาดลงในถังน้ำสีเขียว

เมื่อเราขึ้นไปถึงด้านบนสุดแล้ว พรูสและฉันก็ปีนบันไดเหล็กขึ้นไปสัมผัสพระนิ้วของพระพุทธเจ้า ฉันสงสัยว่าลมแรงจะพัดเราปลิวไปหรือไม่ เหมือนกับที่ผู้คนด้านล่างซึ่งห่วงใยพวกเรามนุษย์ได้ทำลายของขวัญที่เรามอบให้ไป

ไม่มีเหตุการณ์ร้ายแรงเช่นนั้นเกิดขึ้น อย่างน้อยก็ในขณะที่เรากำลังต่อแถวยาวเพื่อขึ้นรถรับส่งกลับไปยังที่จอดรถ ที่นั่น หลังจากรับประทานอาหารกลางวันเป็นส้มตำที่ค่อนข้างน่าผิดหวัง เราก็รับประทานพุทราสด ซึ่งมีรสชาติเหมือนแอปเปิ้ลลูกเล็กๆ รสเปรี้ยว แต่ฉ่ำน้ำ ความตึงเครียดก็ค่อยๆ คลายลง

เมื่อเรามาถึงเชิงวัดธาตุพนม ซึ่งอยู่เหนือขึ้นไปเล็กน้อยในจังหวัดนครพนมที่สวยงาม การโต้เถียงกันตลอดทั้งวันดูเหมือนจะถูกลืมไปหมดแล้ว พรูสหลงใหลในสีแดงที่แต้มอยู่บนเครื่องประดับสีทองอันงดงามของเจดีย์ ในขณะที่ฉันตั้งใจฟังเสียงสวดมนต์ของผู้ศรัทธาขณะที่พวกเขาเดินเวียนรอบเจดีย์ตามเข็มนาฬิกา

บทสวดมนต์นั้นถูกเขียน (และถอดความมาเป็นภาษาอังกฤษ) ไว้ที่ทางเข้าของสถานที่นั้น พรูสแนะนำให้ฉันเขียนชื่อของฉันและชื่อครอบครัวของฉันลงบนผ้าปูโต๊ะสีทอง เพื่อให้พระสงฆ์สามารถบันทึกไว้ในรายชื่อผู้ได้รับพรได้ เขาจึงวาดสี่เหลี่ยมล้อมรอบผ้าปูโต๊ะนั้น แล้วเขียนชื่อและนามสกุลของเขาด้วยตัวพิมพ์ใหญ่

หลังจากเดินไปแม่น้ำโขงได้ไม่นาน ซึ่งภาพหาดทรายทางฝั่งลาวทำให้ฉันประหลาดใจเป็นอย่างมาก เราก็มุ่งหน้าไปทางทิศตะวันตกอีกครั้ง เราแวะซื้ออาหารที่ตลาดสดสีสันสดใสของเมืองอย่างรวดเร็วก่อนที่จะเดินทางกลับโรงแรมโดยใช้เส้นทางที่สวยงาม ดอกฮอลลี่ฮ็อกกำลังบานสะพรั่งอยู่หน้าบ้านหลังหนึ่ง มันเข้ากันได้ดีกับลมหนาวในฤดูใบไม้ร่วงที่ดูเหมือนจะตามเรามาจากอุบลราชธานี

ฉันไม่รู้ว่าเซลล์ทุกเซลล์ในร่างกายของฉันได้งอกใหม่หมดแล้วหรือยังในช่วงเจ็ดปีระหว่างการไปเยือนอุดรธานีครั้งแรกและครั้งที่สอง อย่างไรก็ตาม โรงแรมไลออนคิงนั้นทรุดโทรมกว่าที่ฉันจำได้มาก แม้ว่าฉันจะไม่ได้กลับไปพักที่นั่นเพื่อเขียนรีวิวก็ตาม ฉันคิดว่าสภาพแวดล้อมที่คุ้นเคย—อย่างน้อยก็สำหรับร่างกายของฉัน—อาจช่วยให้ฉันจัดการกับความรู้สึกได้ดีขึ้น หากไม่ใช่ความคิดของฉัน

ฉันจำถนนสายหลักทางทิศใต้ที่โรงแรมตั้งอยู่ได้ลางๆ แต่โดยรวมแล้วบริเวณนั้นฉันแทบไม่คุ้นเคยเลย มันกลายเป็นดินแดนที่ไม่คุ้นเคยอย่างสิ้นเชิงสำหรับคืนสุดท้ายของฉันในภาคอีสาน ฉันรู้จักพื้นที่ (โชคดีที่) ที่ไม่กว้างมากนักนั้นน้อยพอๆ กับพรูส ซึ่งไม่เคยมาพักที่นี่มาก่อน

ขณะที่เรานอนอยู่บนเตียงด้วยกัน ฉันทำงานให้เสร็จ ส่วนเขาอ่านมังงะต่อ ฉันเริ่มคิดถึงเรื่องการฟื้นฟูร่างกายในมุมมองที่แตกต่างออกไป มันไม่ใช่สิ่งที่เกิดขึ้นโดยอัตโนมัติ แม้หลังจากเจ็ดปีแล้วก็ตาม แต่มันเป็นกระบวนการที่คุณสามารถเริ่มต้นได้อย่างมีสติในทุกเวลา

ความรักที่ยังเยาว์วัยของฉันที่มีต่อพรูสคงผ่านวัฏจักรชีวิตมาแล้วหลายรอบเมื่อเครื่องบินของเราทะยานลงใต้ในเช้าวันรุ่งขึ้น มันคงจะดับสูญและเกิดใหม่ซ้ำแล้วซ้ำเล่าอีกหลายสิบครั้งก่อนที่เราจะต้องกล่าวคำอำลา ตราบใดที่เราไม่หาวิธีที่จะทำให้เราไม่ต้องกล่าวคำอำลาเลย

หากพรูสและฉันได้กลับไปอีสานด้วยกันอีกครั้งเพื่อทำพิธีบูชายัญครั้งสุดท้ายให้นาคา ไม่ว่าจะเป็นในเจ็ดเดือน เจ็ดปี หรือเจ็ดทศวรรษ ฉันก็ไม่คิดว่าเราจะได้นอนค้างคืนในโรงละครสิงห์อีกครั้ง แต่ฉันหวังอย่างจริงใจว่าความรักของเราที่มีต่อกันจะยังคงสดใหม่ จริงใจ และมาจากใจจริง และแม่ของเขายังคงรักฉัน อย่างน้อยก็มากพอที่จะขับรถไปส่งเราที่สนามบินอีกสักครั้ง

คำถามที่พบบ่อยอื่น ๆ เกี่ยวกับการมาเยือนอีสาน

สถานที่ท่องเที่ยวที่ควรไปเยือนในภาคอีสานมีที่ไหนบ้าง?

ภาคอีสานเป็นแหล่งท่องเที่ยวขนาดใหญ่ ครอบคลุมเกือบสองโหลจังหวัด แทบจะเรียกได้ว่าเป็นประเทศเลยทีเดียว สถานที่ท่องเที่ยวที่ได้รับความนิยมมากที่สุด ได้แก่ ทะเลแดงใกล้อุดรธานี อุทยานแห่งชาติเขาใหญ่ใกล้โคราช และสามพันบก (หรือที่รู้จักกันในชื่อ "แกรนด์แคนยอนแห่งประเทศไทย") ใกล้เมืองอุบลราชธานี นอกจากนี้ แม่น้ำโขงที่คดเคี้ยวหลายสายก็เป็นอีกหนึ่งแหล่งท่องเที่ยวสำคัญในภาคอีสาน

ภาคอีสานมีชื่อเสียงด้านใด?

ภาคอีสานถือเป็นส่วนหนึ่งของประเทศไทยที่แท้จริงที่สุดสำหรับนักท่องเที่ยว แต่ก็เป็นส่วนที่มีโครงสร้างพื้นฐานแย่ที่สุดเช่นกัน ทำให้การสำรวจต้องใช้เวลาและความระมัดระวัง ชาวไทยรู้จักภาคอีสานว่าเป็นส่วนที่ยากจนที่สุดของประเทศ แต่ก็เป็นส่วนที่มีอาหารที่ดีที่สุด โดยเฉพาะส้มตำ ภาษาอีสาน ตลอดจนวัฒนธรรมและดนตรีที่เป็นเอกลักษณ์ของชาวอีสานก็เป็นที่รู้จักกันดีในหมู่ชาวไทยเช่นกัน

อุดรธานีคุ้มค่าแก่การไปเยือนหรือไม่?

ตัวเมืองอุดรธานีเองนั้นไม่ได้น่าเที่ยวชมเป็นพิเศษ ไม่ใช่แม้แต่เมืองโปรดของผมในภาคอีสาน ยิ่งไม่ต้องพูดถึงในประเทศไทยเลย อย่างไรก็ตาม จังหวัดอุดรธานีเป็นฐานที่เหมาะสำหรับการสำรวจภาคอีสาน หลังจากไปเที่ยวเมืองริมแม่น้ำหนองคายและทะเลแดงอันงดงามแล้ว คุณสามารถเดินทางลงใต้ไปยังร้อยเอ็ดและโคราช หรือไปทางตะวันออกไปยังนครพนมได้