Phuket'e yaklaşırken hava o kadar griydi ki uçağın hangi yönden geldiğini anlayamadım. 2022 yılının ilk Çarşamba gününün loş ışığında, adanın tüm simge yapıları tekdüze ve anonim görünüyordu, sanki tüm sahne dev bir 3 boyutlu Rorschach testi gibiydi.

Artık bunu düşünmemeye çalıştım. Beni anakaradaki memleketinden alan arkadaşım Allano'nun müzik zevki işimi kolaylaştırdı. Arka planda, Dua Lipa'nın yer aldığı ve Elton John'un sesinin oldukça tatsız bir dijital taklidinin bulunduğu "Rocket Man"in garip bir remiksi çalıyordu.

Bunun yerine, yanlış yöne gittiğimizi fark ettim. "Sarasin Köprüsü – 11 km," diye okudum, asıl hedefimiz olan Phang Nga'yı gösteren tabelada. Hemen yoldan saptık.

Elbette Güney Tayland'da Allano ve ailesini ziyaret etmek için bulunuyordum ve bir zamanlar muhteşem, güzel bir gökyüzünün olduğu yerde hüküm süren boşlukla yaptığım gibi, hissettiğim tüm endişeleri görmezden geldim.

Allano'nun kız kardeşi Irin, 2019'un sonlarında kendisini son gördüğümde düğünlerine sadece birkaç ay kala, düğünün nasıl geçtiğini sorduğumda, "Ertelemek zorunda kaldık" dedi. Koronavirüs pandemisini bizzat yaşamış biri için bu soru saçma gelebilir; ancak Tayland'ın 2020'de neredeyse hiç enfeksiyon dalgası yaşamadığını düşünürsek, o kadar da saçma görünmüyor.

Irin ise ayrıntıya girmedi ama beni rahatsız eden, dile getirilmeyen soruyu yanıtladı. "Şimdi Doppler ile görüşmek için Kathu'ya gidiyoruz," dedi, henüz tanışmadığım nişanlısından bahsederek. "Bu yüzden doğrudan Raan Jeh Nong'a geri dönmedik."

Elbette, kendisinin ve Allano'nun annesinin sahip olduğu, Kalai köyünde oldukça saygın bir kişi olan restorandan bahsediyordu. Kendisini benim Taylandlı annem olarak tanımlıyor; bu iddiayı, Allano ile Bangkok'ta tanıştıktan birkaç ay sonra, Kasım 2017'de ilk karşılaştığımızda da dile getirmişti.

Herkesin J'Nong diye seslendiği kadın, uçağım indikten yaklaşık beş saat sonra üçümüz nihayet evine vardığımızda beni gördüğüne her zamanki gibi çok sevinmişti. O zamana kadar, tek renkli gökyüzü, bir kutudan fışkıran krema gibi bulutlarla beneklenmiş, süt mavisi bir renge dönüşmüştü.

Akşam sona erdiğinde çok sevinmişti. Şüphesiz ki, ona lezzetli sukiyaki yemeği için teşekkür ettiğim içindi. Ardından personeli, Allano, Irin ve benim Phuket'teki rengarenk "Super Cheap" süpermarketinden aldığımız alkolle Amerikan kokteylleri hazırlamıştı.

"Aroi maak maak," dedi içtenlikle, daha önce rekor sürede bir mojito içtikten sonra margaritasının ilk yudumunu alırken. Her zaman olduğu gibi anlayışlıydı ve parti bitmeden çok önce eve gitmeye karar verdiğimde beni yargılamadı.

Eşyalarımı yerleştirdikten hemen sonra, bir zamanlar ailenin Airbnb'si olan, palmiye ağaçlarıyla çevrili küçük bungalova yerleştiğimde, orada bir geceden fazla kalamayacağımı anladığımda kendimi daha da kötü hissettim. Ve bu sadece, yabancıların Tayland'a girişine getirilen yaklaşık iki yıllık yasak sırasında evin düştüğü harap durumdan kaynaklanmıyordu.

Allano bir kedi edinmişti – daha doğrusu üç kedi. Ve ben kedilere karşı aşırı alerjikim.

Ertesi sabah, Allano beni Samet Nangshe seyir noktasından Phang Nga Körfezi üzerindeki gün doğuşunu izlemeye götürdükten ve bu deneyimi hayallerimden bir madde daha sildikten sonra, J'Nong'un restoranı için taze ürünler satın aldığı Khok Kloi kasabasındaki son derece lüks Erawan Oteli'ne yerleştim.

Ailemin tüm üyeleri bu kararı neden aldığımı anladıklarını söylediler, ama ben yine de nankör ve suçlu hissettim – ve her şeyden önemlisi, üzgündüm.

Cuma günü uyandığımda, önceki gece iyi uyumuş olmama minnettardım. Akşam yemeğinden döndüğümde, yatağımın ayak ucunda hayatımda gördüğüm en büyük örümceklerden birini buldum; otel personeli onu uzaklaştırdıktan sonra, diğerinin aslında yorganımın üzerinde olduğunu keşfettim.

Similan Adaları yıllardır hayallerimde yer alsa da, turist otobüsüne bindiğimde pek de heyecanlanmadım. Otobüs tam saat 7:20'de geldi ve benden, şoförden ve dört Rus turistten başka kimse yoktu.

Phang Nga kırsalının kauçuk ve palmiye yağı ormanlarından geçerek Khao Lak Milli Parkı'na doğru minibüs hızla kuzeye giderken, birden aklıma geldi. Güneş çıkmıştı, hem de kelimenin tam anlamıyla: 48 saat önceki kasvetli gri hava, pandemi öncesi zaman kadar uzak görünüyordu.

Khao Lak İskelesi'ne vardığımda, dört Rus ve çeşitli milletlerden yaklaşık 30 turist ücretsiz kahvaltıya katıldı. Kahvaltının sonuna doğru, genç bir Taylandlı adam açık hava alanının ön tarafına oturdu.

Arkasında, Dtaa Ruea'nın tam önündeki su, mükemmel bir ışıkla parıldıyordu. Bu aynı zamanda suyun pis kokusunun da kaynağıydı; girdap gibi dönen ham petrol ve yakındaki balık pazarından kalan balık leşlerinin karışımından oluşan bir koku.

Kendini kısaca tanıttıktan ve seyahat programını açıkladıktan sonra, "Tayland'a geldiğiniz için çok teşekkür ederim," diye vurguladı. Bu beni cesaretlendirdi, çünkü hükümet politikasındaki son değişiklik, Taylandlı yetkililerin olaylara farklı baktığını açıkça ortaya koymuştu. Onlardan biri hakkında şaka yaptım; sadece Arty (adını ilk başta "güneş" anlamına gelen Aathit sandım) cevap verdi, ki bu da beni rahatsız etmedi.

Arty'nin tahmin ettiği gibi, Koh Miang'a (4 Numaralı Ada) sürat teknesi yolculuğu tam bir saat 15 dakika sürdü. Başlangıçta, ben ve Ruslar hariç herkesin tüm yolculuk boyunca maske takmasından rahatsız olsam da, el değmemiş koya vardığımızda bu rahatsızlık hemen unutuldu.

Ziyaret ettiğim plajlar arasında, incecik kumları ve kristal berraklığındaki turkuaz suları bana en çok Myanmar'daki Mergui Takımadaları'nı hatırlattı. Ancak plajın doğu ucundaki büyük kayalar, Seyşeller'i (Ocak 2022 itibarıyla henüz ziyaret etmediğim bir yer) çağrıştırdı.

Yine de, varışımda hissettiğim o muhteşem dinginlik, beni bekleyen tüm güzellikleri tam olarak kavramadan önce, bana geçen yılın Ekim ayında Türkiye'deki Pamukkale kireçtaşı kayalıklarında geçirdiğim zamanı hatırlattı. (Bunun bir plaj olmadığını biliyorum; ama Similan Adaları'na vardığımda hissettiğimle aynı duyguyu uyandırdı bende.)

Geçen yıl Sardinya'dan (ki bence fazlasıyla abartılmış bir yer) bir arkadaşıma Tayland plajlarının genel olarak onun memleketi olan adanın plajlarından daha iyi olduğunu söylediğimde aklımda tam olarak bu tür bir plaj vardı.

Bahsi geçen taşların arasında yapılan bir fotoğraf çekiminin ardından, yalnız seyahat ettiğime şaşırmış gibi görünen Arty ile tanıştım. Ama bu şaşkınlık, çoğu Asyalının tepkisinden oldukça farklı, olumlu bir şaşkınlıktı.

"Tek başıma seyahat etmekten de keyif alıyorum," diye itiraf etti ve yüz ifadesine bakılırsa, manzaraya benim kadar meraklı görünüyordu. "Tabii ki, çalışmadığım zamanlarda, ki 2020'ye kadar hep böyleydi sanki."

Arty'nin de benim gibi 2009'dan beri turizm sektöründe çalıştığını öğrendim. Başlangıçta Phuket'te Koh Racha ve Koh Haa gibi adalara dalış turları düzenleyen büyük bir seyahat şirketinde çalışmış, daha sonra büyüdüğü ve hala yaşadığı köye daha yakın olmak için Wow Andaman'a geçmiştir.

Tayland'da geçirdiğim zaman için şahsen bana teşekkür etti, ancak özel görüşmede kamuoyu önündekinden çok daha ciddi bir ton takındı.

"Değişen kurallar yüzünden bir üst sezonu daha kaybedebiliriz," diye iç çekti, umutsuzluk ve kabullenme arasında bir yerde. "Bugün tekneler dolu, ama normalde beş altı tane olurdu. Şimdi sadece iki tane var."

"Her şeyin bir daha asla eskisi gibi olmayacağına inanıyor musunuz?" diye sordu sözlerini bitirirken. "Eskisi gibi?"

Başımı salladım. "Eğer yetkililer izin verirse, yapacaklar."

Bu kısa, buruk dayanışma anında, önemli bir gerçeği hatırladım: tecrübe korkuyu ortadan kaldırır; bakış açısı ise acıyı yumuşatır.

Sonraki iki adada, Koh Similan'da (#8) ve Koh Hin Pousar'da (#10), odak noktası büyük ölçüde su altına kaydı.

Arty, beni ve birkaç hızlı şnorkelli yüzücüyü çeşitli deniz canlılarına götürdü. Bunlar arasında bir gökkuşağı papağan balığı, bir deniz hıyarı ve beklenenden daha küçük olan ve en azından buğulanmış dalış maskemden bakıldığında normal bir palyaço balığından ayırt edilemeyen "Kara Nemo" denilen bir canlı vardı.

Yine de, ne güçsüz görünmek (sonuçta koyda bir akıntı vardı) ne de Arty'nin dostane, mesai dışı tavsiyelerinin gözden kaçmasına izin vermek istememe rağmen, garip bir şey oldu. Sonunda şnorkelli yüzmenin ritmine girdim; on yıl önce Büyük Bariyer Resifi'ndeki ilk dalışım (itiraf edeyim, şimdiye kadarki tek dalışım) dışında, bunu yapmaya hiç motive olmamıştım.

Koh Similan'dan ayrılmadan önce, ana plajın hemen arkasında öğle yemeği yedik. Bangkok'taki Lumphini Parkı'nda bulunanlara benzer bir kertenkele, piknik masalarının arasında, tıpkı artık yiyecek dilenen bir köpek gibi dolaşıyordu. Daha sonra, Beacon Rock manzara noktasına doğru yürüyüş yaptık ve Arty bana daha ilginç bilgiler anlattı.

Aşağıdaki koyun güzelliğine rağmen, mercan resiflerinin on yıllar içinde ciddi şekilde hasar gördüğü anlaşılıyordu. "Endonezyalı balıkçılar buraya gelir," diye açıkladı, "ve dinamitle balıkları resife doğru sürerlerdi."

Ayrıca, ana plajın hemen arkasında, birbirine çok yakın iki kaya arasında akan küçük bir şelaleyi bana göstermek için de büyük çaba sarf etti. Gözlerim kesinlikle onu göremeyecek kadar zayıftı; sadece sözüne güvendim.

Cennete yaptığımız kısa yolculuk –ve şüphesiz Tayland'da şimdiye kadar gördüğüm en güzel adalara yaptığımız gezi– başladıktan beş saat sonra (ama bana sadece beş dakika gibi geldi) sona erdi. Soğuk St. Louis'deki kız kardeşim için hava durumu uygulamasını açıp ekran görüntüsü almak üzereyken, mesaj yüzümde bir gülümseme oluşturdu.

Hint Okyanusu olduğu belirtildi, ancak daha fazla coğrafi ayrıntı verilmedi.

Cumartesi sabahı sakin geçmesi bekleniyordu. Allano beni Erawan'dan aldığında, beni sadece üç günlük mola için Phuket'e götürdüğünü ve ertesi hafta Phang Nga'ya dönene kadar onu tekrar görmeyeceğimi varsaydım.

Bunun yerine bana bir J'Nong tarifi getirdi ve her zamanki gibi J'Nong'un kendisi benim için lezzetli bir yemek hazırlamıştı. Son birkaç gündeki favori yemeklerimden birçoğu vardı, ancak özel bir isteği de vardı: Tom Kha Gai.

Şirket alışılmadık bir yapıya sahipti. J'Nong'un bir arkadaşı, o da Nong adında, aşçıydı ve aslen Phang Nga'lıydı ama şu anda Guam'da yaşıyordu. Yanında kızı Am ve karısı (ya da eski karısı – sormadım) vardı; onlar normalde Tayland'ın Phattalung eyaletinde yaşıyorlardı.

"Üç yıl sonra ilk kez eve dönüyorum," diye heyecanla anlattı, ağzına haşlanmış domuz incik ve baharatlı balık güveci tıkıştırırken. "Diyet kısıtlamam yok."

Bir yandan J'Nong'un arkadaşlarıyla tanışmaktan onur duydum. Onlar, yıllardır tanıdığı insanlardı; ben ise oğlunun birkaç yıl önce pek de şanlı olmayan koşullar altında tesadüfen tanıştığı bir arkadaştım.

Allano ve Irin'in personelle birlikte arka tarafta yemek yemesi, benim ise varlığıyla eski bir dosttan çok yabancı bir devlet adamına benzeyen adamla yemek yemem gerçekten de tuhaf görünüyordu.

Şey, gelen her bir yemeği kelimenin tam anlamıyla büyük bir coşkuyla fotoğraflaması bir yana – dürüst olmak gerekirse, neredeyse kendimi hatırlattı.

"Ben Instagram kuşağına aittim," diye şaka yaptı ve gülümsemesi Similan Adaları'nın bembeyaz kumsalları kadar genişti.

Tabağındaki tempura usulü kızarmış sebzeleri (sadece Phang Nga eyaletinin sahillerinde bulunduğu söylenen Pak Lin Han) anlatırken, nadir bir Pokémon bulmuş birinin coşkusunu andıran bir heyecanla konuşuyordu.

Bir sonraki durağımız olan Home Cafe'ye (Çince karakter 家 olarak yazılmış) vardığımızda, benim de onun kadar heyecanım vardı. Allano'nun arkadaşı Pong'a ait olan ve antika eşyalarla, Hokkien Çinli atalarının fotoğraflarıyla dekore edilmiş kafe, en iyi anlamda, Phang Nga'dan çok Penang'ı anımsatıyordu.

Ve bu, Pong'un enfes yemekler ve tatlılar sunmasından önceydi; bunların en önemli parçası ise incir pektininden yapılan narin bir jelatin olan Aiyu için yüzyıllardır kullanılan bir tarifti.

Evde yemek yiyip sohbet ederken (ki, antika görünümüne rağmen aslında sadece bir yıl önce inşa edilmişti), Pong ailesinin en az beş nesline ait fotoğraflar bize bakıyordu.

"Bu yemekler en azından onların zamanına kadar uzanıyor," dedi, en üstteki kadını, yani büyük büyük büyükannesini işaret ederek. "Yani bu 170 yıllık bir menü."

Yaşlı kadının bana yukarıdan bakıp tepkilerimi gözlemlediği hissine kapıldım. Fotoğraflar renkliydi ve baskıdan çok çizime benziyordu, ama yine de onlarda anlık bir şey, insani bir şey vardı.

Bu insanlar, benim önümde olan tüm yılları çoktan yaşamış, ben doğmadan önce ölmüş ve küle dönüşmüşlerdi.

Pong'un misafirperverliği, J'Nong'unkine bile rakipmiş meğer. Birkaç lezzetli yemek ve üç farklı aiyu çeşidinden (bal-limon, karpuz ve şeftali) sonra, domuz köfteli ve kızarmış sarımsaklı bir kase pilav getirdi.

Diğer Nong ise Instagram'da paylaşım yapmayı ve yemek yemeyi bırakıp bana da isteyip istemediğimi sordu.

"Im laaw jing," diye zar zor Tayca cevap verdim, yanıldığım konusunda oldukça emindim.

Nong bunu bana doğruladı. "'Im jing jing' daha doğal olurdu. Nasıl söylediğinizi anladım ama kulağa garip geldi."

Dışarıda güneş neredeyse tam tepedeydi; Güney Tayland için alışılmadık derecede serin olan sabah havası neredeyse 40°C'ye kadar ısınmıştı, öyle ki evin içinde bile hissedebiliyorduk. Phuket'e ulaşmak için acelem olmasa da, daha fazla beklersem otelin rezervasyonumu iptal ettiğimi düşüneceğinden endişeleniyordum.

J'Nong Recipe'ye döndüğümde, Allano'nun araba yolculuğu için hazırlanmasını beklerken, gün boyunca çektiğim bazı fotoğraflara ve daha önce Tayland'da çektiğim, bilgisayarımda saklı olan yüzlerce fotoğrafa göz attım. Eylül ayının sonunda İtalya'dan ayrıldığımdan beri ilk kez yaratıcı kıvılcımımı yeniden keşfetmiştim.

Allano yaklaşık bir saat sonra nihayet geldiğinde, gecikmesinden duyduğum ilk rahatsızlık anında kayboldu. Irin ve J'Nong da SUV'da bize katılacaktı; gerçek bir aile gezisi olacaktı. Dürüst olmak gerekirse, Allano tek başına araba kullanıyor olsa da, Phuket'in güneyine kadar araba ile götürülmekten biraz suçluluk duydum.

Diğer herkesin gelmesinden dolayı inanılmaz derecede minnettardım, ancak özellikle üç gün sonra geri döneceğim için veda törenine layık olmadığımı hissettim. Dönüş yolunda taksiye binmeyi teklif ettim; bunun gerekli olup olmayacağına dair herhangi bir teyit almadım.

Yolculuk boyunca yaptığımız sohbet, gerçekten de çok samimiydi. Arabamızdaki portakalların tazeliğinden, Taylandlı turistlerin yoğun olduğu plajlardan uzakta küçük bir otel seçmeme, hatta daha önce hiç kokulu fasulye salatası yiyip yemediğime kadar (ki yememiştim) birçok konuya değindik. Allano, diğer işletmeler için bıraktığım bazı olumsuz Google yorumlarının acımasızlığına güldü. Görünüşe göre, bu yorumlar Tay dilinde İngilizceye göre çok daha acımasız (ve bu nedenle çok daha komik) geliyordu.

Kata Plajı'na vardığımızda hava çoktan kararmıştı ve geçici vedadan pişman olmasam da (nihai vedaya daha günler vardı), benim gibi eski Katolikleri teslimiyete varacak kadar suçluluk duygusuyla dolduran karşı konulmaz bir minnettarlık hissettim.

Arabanın motoru çalışır halde ve dörtlü flaşörleri yanarken, üç Sanguannam'ı kucaklarken önce İngilizce, sonra da (muhtemelen yanlış) Tayca "Taylandlı ailem" dedim.

Bungalovumda telefonumu yere koyduğumda, Amerikalı babamdan bir mesaj vardı. "Tayland'da iyi olmanı umuyorum," diye yazıyordu mütevazı bir şekilde. "Yürüyüş parkuruna çıkıyorum. Hava -8°C civarında!"

Phang Nga'yı ziyaretle ilgili daha sık sorulan sorular

Phang Nga Körfezi'ni ziyaret etmek için en uygun zaman ne zaman?

Tayland'ın çoğu bölgesinde olduğu gibi, Phang Nga eyaletinde de yaklaşık Kasım'dan Mart'a kadar süren bir kurak mevsim yaşanır. Ekim ve Nisan ayları da keyifli geçebilir, ancak Ekim'de yağmur yağma ihtimalinin hala bulunduğunu ve Nisan ayının dayanılmaz derecede sıcak olabileceğini belirtmekte fayda var.

Phang Nga Körfezi neyle ünlüdür?

Phang Nga Körfezi, kristal berraklığındaki sulardan dramatik bir şekilde yükselen karst kayalıklarıyla ünlüdür. En ünlü örneği, James Bond Adası olarak da bilinen Koh Khao Phing Kan'dır. İkinci en iyi manzara noktası ise anakaradaki Samet Nangshe'dir.

Phang Nga Körfezi'ne nasıl gidilir?

Phang Nga Körfezi'ne tekne turları hem Phuket'ten hem de Phang Nga eyaletinin anakarasından, genellikle Samet Nangshe manzara noktasına yakın çeşitli limanlardan kalkmaktadır. Phuket'te kalıyorsanız, genellikle herhangi bir plajdan alınmayı ayarlayabilirsiniz; Phang Nga'da ise Phang Nga Kasabası veya Khok Kloi'de konaklama önerilir.