Podejście do Phuket było tak szare, że nie mogłem stwierdzić, z którego kierunku nadlatywał samolot. W półmroku pierwszej środy 2022 roku wszystkie punkty orientacyjne wyspy wydawały się jednolite i anonimowe, jakby cała scena była gigantycznym, trójwymiarowym testem Rorschacha.

Starałem się o tym nie myśleć. Mój przyjaciel Allano, który odebrał mnie ze swojego rodzinnego miasta na kontynencie, miał gust muzyczny, który ułatwiał mi to zadanie. W tle leciał dziwny remiks utworu „Rocket Man” z udziałem Dua Lipy i niezbyt pochlebną cyfrową imitacją głosu Eltona Johna.

Zamiast tego dotarło do mnie, że jedziemy w złym kierunku. „Most Sarasin – 11 km” – przeczytałem na znaku wskazującym Phang Nga, nasz rzeczywisty cel podróży. Skręciliśmy.

Oczywiście byłem w południowej Tajlandii, aby odwiedzić Allano i jego rodzinę, i tak jak zrobiłem to z pustką, która panowała tam, gdzie kiedyś było wspaniałe, piękne niebo, zignorowałem wszystkie obawy, które odczuwałem.

„Musieliśmy to przełożyć” – powiedziała mi siostra Allano, Irin, kiedy zapytałam ją, jak przebiegł jej ślub, który miał się odbyć za zaledwie kilka miesięcy, kiedy ostatni raz widziałam ją pod koniec 2019 roku. To pytanie mogło brzmieć głupio, jeśli doświadczyłeś pandemii koronawirusa na własnej skórze; wydaje się mniej głupie, gdy weźmie się pod uwagę, że Tajlandia praktycznie nie doświadczyła fali zakażeń w 2020 roku.

Irin ze swojej strony nie rozwinęła tematu, ale odpowiedziała na niewypowiedziane pytanie, które mnie dręczyło. „Jedziemy teraz do Kathu, żeby spotkać się z Dopplerem” – powiedziała, mając na myśli swojego narzeczonego, którego jeszcze nie poznałam. „Dlatego nie wróciliśmy od razu do Raan Jeh Nong”.

Miała oczywiście na myśli restaurację, której właścicielką jest matka jej i Allano, osoba ciesząca się ogromnym szacunkiem w ich wiosce Kalai. Mówi o sobie, że jest moją tajską matką, co powiedziała, kiedy spotkaliśmy się po raz pierwszy w listopadzie 2017 roku, kilka miesięcy po tym, jak poznałem Allano w Bangkoku.

J'Nong, jak ją wszyscy nazywają, jak zawsze była przeszczęśliwa, widząc mnie, kiedy w końcu we trójkę dotarliśmy do jej domu, jakieś pięć godzin po wylądowaniu mojego samolotu. Do tego czasu monochromatyczne niebo zmieniło barwę na mlecznobłękitną, usianą chmurami niczym bita śmietana tryskająca z puszki.

Była przeszczęśliwa, gdy wieczór dobiegł końca. Niewątpliwie dlatego, że podziękowałem jej za pyszny posiłek sukiyaki. Jej personel przygotował następnie amerykańskie koktajle z alkoholem, który Allano, Irin i ja kupiliśmy w kolorowym supermarkecie „Super Cheap” w Phuket.

„Aroi maak maak” – powiedziała szczerze, biorąc pierwszy łyk margarity, po tym jak wcześniej w rekordowym tempie wypiła mojito. Jak zawsze, była wyrozumiała i nie osądzała mnie, kiedy postanowiłam wracać do domu na długo przed końcem imprezy.

Poczułem się jeszcze gorzej, gdy niemal natychmiast po rozpakowaniu rzeczy w małym, otoczonym palmami bungalowie, który kiedyś był naszym Airbnb, uświadomiłem sobie, że nie mogę tam zostać dłużej niż jedną noc. I to nie tylko z powodu stanu, w jakim dom popadł podczas prawie dwuletniego zakazu wjazdu cudzoziemców do Tajlandii.

Allano kupił kota – a właściwie trzy. A ja mam silną alergię na koty.

Następnego ranka, po tym jak Allano zabrał mnie na wschód słońca nad zatoką Phang Nga z punktu widokowego Samet Nangshe, który był jednym z moich marzeń, przeniosłem się do niezwykle luksusowego hotelu Erawan w Khok Kloi, miasteczka, w którym Allano kupuje produkty rolne do restauracji J'Nong na świeżym powietrzu.

Wszyscy członkowie rodziny zapewniali, że rozumieją, dlaczego podjęłam taką decyzję, ale ja nadal czułam się niewdzięczna i winna – a przede wszystkim smutna.

Obudziłem się w piątek i byłem wdzięczny, że dobrze spałem poprzedniej nocy. Kiedy wróciłem z kolacji, znalazłem pod łóżkiem jednego z największych pająków, jakie kiedykolwiek widziałem; dopiero gdy personel hotelu go usunął, odkryłem jego odpowiednika, który znajdował się na mojej kołdrze.

Chociaż Wyspy Similan od lat znajdowały się na mojej liście marzeń, nie byłem szczególnie zachwycony, gdy wsiadłem do autobusu turystycznego. Przyjechał punktualnie o 7:20 i był pusty – poza mną, kierowcą i czwórką rosyjskich turystów.

Gdy furgonetka pędziła na północ przez lasy kauczukowe i palmy olejowej w wiejskiej prowincji Phang Nga w kierunku Parku Narodowego Khao Lak, olśniło mnie. Słońce świeciło, i mówię to dosłownie: złowroga szarość sprzed 48 godzin wydawała się równie odległa, jak czasy sprzed pandemii.

Po moim przybyciu na molo Khao Lak, czterech Rosjan i około 30 innych turystów różnych narodowości dołączyło do bezpłatnego śniadania. Pod koniec śniadania młody Taj zajął miejsce z przodu strefy na zewnątrz.

Za nim woda tuż przed Dtaa Ruea lśniła w idealnym świetle. To właśnie stamtąd wydobywał się smród – mieszanina wirującej ropy naftowej i resztek rybich tusz z pobliskiego targu rybnego.

„Bardzo dziękuję za przyjazd do Tajlandii” – podkreślił, krótko się przedstawiając i wyjaśniając plan podróży. Uznałem to za zachęcające, ponieważ niedawna zmiana polityki rządu jasno pokazała, że ​​tajscy urzędnicy postrzegają sytuację inaczej. Zażartowałem z jednego z nich; odpowiedział tylko Arty (którego imię początkowo pomyliłem z Aathit, oznaczającym „słońce”), co mi nie przeszkadzało.

Zgodnie z przewidywaniami Arty'ego, rejs motorówką na Koh Miang (wyspę nr 4) trwał dokładnie godzinę i 15 minut. Chociaż początkowo denerwowało mnie, że wszyscy oprócz mnie i Rosjan nosili maski przez cały rejs, ta irytacja natychmiast poszła w zapomnienie, gdy dotarliśmy do krystalicznie czystej zatoki.

Z plaż, które faktycznie odwiedziłem, pudrowy piasek i krystalicznie czysta, turkusowa woda najbardziej przypominały mi wyspy archipelagu Mergui w Mjanmie. Jednak duże głazy na wschodnim krańcu plaży przywodziły na myśl skojarzenia z Seszelami (których do stycznia 2022 roku jeszcze nie odwiedziłem).

A jednak wzniosły spokój, jaki zapanował po moim przybyciu, zanim w pełni doceniłem całe piękno, które na mnie czekało, przypomniał mi czas spędzony na wapiennych klifach Pamukkale w Turcji w październiku dwa lata temu. (Chociaż wiem, że to nie plaża, wywołało to we mnie to samo uczucie, co przybycie na Wyspy Similan).

Z pewnością to jest dokładnie ten rodzaj plaży, jaki miałem na myśli, gdy zapewniałem w zeszłym roku moją przyjaciółkę z Sardynii (którą uważałem za strasznie przereklamowaną), że plaże Tajlandii są generalnie lepsze od tych na jej rodzinnej wyspie.

Po sesji zdjęciowej wśród wspomnianych kamieni spotkałem Arty'ego, który wydawał się zaskoczony, że podróżuję sam. Ale w pozytywnym sensie, zupełnie inaczej niż reaguje większość Azjatów.

„Lubię też podróżować samotnie” – przyznał, a sądząc po jego minie, wydawał się równie entuzjastycznie nastawiony do krajobrazów jak ja. „No, chyba że akurat nie pracuję, co do 2020 roku wydawało mi się zawsze aktualne”.

Dowiedziałem się, że Arty, podobnie jak ja, pracował w branży turystycznej od 2009 roku. Początkowo pracował w dużej firmie turystycznej w Phuket, która oferowała wycieczki nurkowe na wyspy takie jak Koh Racha i Koh Haa, po czym przeniósł się do Wow Andaman, co pozwoliło mu być bliżej wioski, w której dorastał i nadal mieszka.

Osobiście podziękował mi za czas, który spędziłem w Tajlandii, ale prywatnie był w znacznie poważniejszym tonie niż publicznie.

„Z powodu zmienionych zasad możemy stracić kolejny szczyt sezonu” – westchnął, gdzieś pomiędzy rozpaczą a rezygnacją. „Dziś łodzie są pełne, ale normalnie mamy pięć lub sześć. Teraz zostały tylko dwie”.

„Czy wierzysz, że wszystko będzie kiedyś takie samo?” – zapytał na zakończenie. „Jak dawniej?”

Skinąłem głową. „Zrobią to, jeśli ci, którzy na to pozwolą”.

W tej krótkiej, słodko-gorzkiej chwili solidarności przypomniałem sobie ważną prawdę: doświadczenie eliminuje strach, a perspektywa łagodzi gorycz.

Na kolejnych dwóch wyspach, Koh Similan (#8) i Koh Hin Pousar (#10), uwaga skupiła się głównie na wodzie.

Arty oprowadził mnie i kilku innych szybkich nurków po różnorodnych gatunkach życia morskiego. Wśród nich były papugoryby tęczowe, strzykwy morskie i tak zwany „Czarny Nemo”, który był mniejszy niż się spodziewałem i, przynajmniej przez moją zaparowaną maskę do nurkowania, nie do odróżnienia od zwykłego błazenka.

A jednak, starając się nie udawać słabego – w końcu w zatoce był prąd – ani nie pozwolić, by przyjazne, poza służbowe wskazówki Arty'ego pozostały niezauważone, wydarzyło się coś dziwnego. W końcu wciągnąłem się w snorkeling, do którego nie czułem się zmotywowany od mojego pierwszego nurkowania (przyznaję, jak dotąd jedynego) na Wielkiej Rafie Koralowej dziesięć lat temu.

Zanim opuściliśmy Koh Similan, zjedliśmy lunch tuż za główną plażą. Waran, podobny do tych z parku Lumphini w Bangkoku, krążył między stołami piknikowymi niczym pies żebrzący o resztki. Następnie poszliśmy na punkt widokowy Beacon Rock, gdzie Arty opowiedział mi kilka ciekawostek.

Pomimo piękna zatoki daleko w dole, jej rafy koralowe najwyraźniej zostały poważnie zniszczone przez dziesięciolecia. „Indonezyjscy rybacy przypływali tu” – wyjaśnił – „i zapędzali ryby na rafę dynamitem”.

Zadał sobie też wiele trudu, żeby pokazać mi mały wodospad, który najwyraźniej płynął między dwoma blisko siebie położonymi głazami tuż za główną plażą. Mój wzrok był zdecydowanie za słaby, żeby go zobaczyć; po prostu uwierzyłem mu na słowo.

Nasza krótka podróż do raju – i niewątpliwie na najpiękniejsze wyspy, jakie do tej pory widziałam w Tajlandii – dobiegła końca pięć godzin (choć miałam wrażenie, że to tylko pięć minut) po rozpoczęciu. Kiedy otworzyłam aplikację pogodową, żeby zrobić zrzut ekranu dla mojej siostry w mroźnym St. Louis, wiadomość wywołała uśmiech na mojej twarzy.

Podano, że chodzi o Ocean Indyjski, nie podając jednak żadnych dalszych szczegółów geograficznych.

Sobotni poranek miał być spokojny. Kiedy Allano odebrał mnie Erawanem, założyłem, że po prostu wiózł mnie na Phuket na trzydniowy postój i że zobaczę go dopiero w następnym tygodniu, kiedy wrócę do Phang Nga.

Zamiast tego przyniósł mi przepis J'Nonga i jak zawsze, sam J'Nong przygotował dla mnie pyszny posiłek. Było wiele moich ulubionych dań z ostatnich kilku dni, ale z jedną specjalną prośbą: Tom Kha Gai.

Towarzystwo było nietypowe. Przyjaciel J'Nonga, również o imieniu Nong, również był kucharzem i pochodził z Phang Nga, ale obecnie mieszka na Guam. Towarzyszyły mu jego córka Am i żona (a raczej była żona – nie pytałem), która na co dzień mieszkała w tajlandzkiej prowincji Phattalung.

„To mój pierwszy wyjazd do domu od trzech lat” – wyjaśnił z entuzjazmem, pochłaniając duszoną golonkę i pikantny gulasz rybny. „Bez ograniczeń dietetycznych”.

Z jednej strony czułem się zaszczycony, mogąc poznać przyjaciół J'Nong. Znała ich od dziesięcioleci; ja byłem po prostu przyjacielem, którego jej syn poznał przypadkiem kilka lat wcześniej w dość niefortunnych okolicznościach.

Rzeczywiście wydawało się dziwne, że Allano i Irin jedli z tyłu z obsługą, podczas gdy ja jadłem obiad z mężczyzną, którego obecność sprawiała, że ​​wyglądał bardziej jak zagraniczny dygnitarz niż stary przyjaciel.

Cóż, pomijając entuzjazm, z jakim dosłownie fotografował każdy kawałek jedzenia, które wychodziło z restauracji – szczerze mówiąc, to prawie przypominało mi mnie samą.

„Należę do pokolenia Instagrama” – zażartował, a jego uśmiech był szeroki niczym cukrowobiałe plaże Wysp Similan.

Opisując warzywa smażone w tempurze na swoim talerzu – Pak Lin Han, które podobno można znaleźć jedynie na plażach prowincji Phang Nga – mówił z entuzjazmem przypominającym kogoś, kto znalazł rzadkiego Pokémona.

Kiedy następnym razem dotarliśmy do Home Cafe (stylizowanego na chiński znak 家), mój entuzjazm był równie wielki jak jego. Kawiarnia, należąca do przyjaciela Allano, Ponga, udekorowana antykami i zdjęciami jego przodków, wyznawców chińskiej kultury Hokkien, bardziej przypominała Penang niż Phang Nga – i to w najlepszym tego słowa znaczeniu.

A to było jeszcze zanim Pong zaczął prezentować pyszne dania i desery, których główną atrakcją była wielowiekowa receptura na Aiyu, delikatną galaretkę z pektyny figowej.

Gdy jedliśmy i rozmawialiśmy w domu (który, pomimo zabytkowego wyglądu, został wybudowany zaledwie rok wcześniej), patrzyliśmy na zdjęcia co najmniej pięciu pokoleń rodziny Pong.

„Te dania pochodzą przynajmniej z tamtych czasów” – powiedział, wskazując na kobietę na samym szczycie, swoją praprababcię. „To więc menu ma 170 lat”.

Miałem wrażenie, że staruszka patrzy na mnie z góry, obserwując moją reakcję. Chociaż zdjęcia były kolorowe i wyglądały bardziej jak rysunki niż odbitki, miały w sobie coś bezpośredniego – coś ludzkiego.

Ci ludzie przeżyli już wszystkie lata, które są przede mną, umarli i obrócili się w popiół, zanim jeszcze się urodziłem.

Gościnność Ponga, jak się okazało, dorównywała nawet gościnności J'Nonga. Po kilku pysznych daniach i trzech różnych wariantach aiyu (miodowo-cytrynowym, arbuzowym i brzoskwiniowym), przyniósł miskę ryżu z klopsikami wieprzowymi i smażonym czosnkiem.

Druga Nong po prostu przerwała publikowanie postów na Instagramie i jedzenie, żeby zapytać, czy ja też chcę.

„Im laaw jing” – zdołałem odpowiedzieć po tajsku, czując, że jestem w błędzie.

Nong potwierdził mi to. „Im jing jing” byłoby bardziej naturalne. Rozumiałem, jak to powiedziałeś, ale brzmiało to dziwnie”.

Na zewnątrz słońce świeciło niemal dokładnie w zenicie; chłodne poranne powietrze, nietypowe dla południowej Tajlandii, rozgrzało się do prawie 40°C, tak bardzo, że czuliśmy to w domu. Chociaż nie spieszyło mi się z dotarciem do Phuket, obawiałem się, że hotel pomyśli, że odwołałem rezerwację, jeśli będę czekał dłużej.

Po powrocie do J'Nong Recipe, czekając, aż Allano przygotuje się do podróży, przejrzałem kilka zdjęć, które zrobiłem w ciągu dnia, a także kilkaset, które wcześniej zrobiłem w Tajlandii – wszystkie zapisane na moim komputerze. Po raz pierwszy od wyjazdu z Włoch pod koniec września na nowo odkryłem w sobie iskrę kreatywności.

Kiedy Allano w końcu przyjechał około godziny później, moja początkowa irytacja jego spóźnieniem natychmiast zniknęła. Irin i J'Nong mieli do nas dołączyć w SUV-ie; to miała być prawdziwa rodzinna wycieczka. Szczerze mówiąc, czułem się trochę winny, że zawieziono mnie aż na południe Phuket, mimo że Allano był jedynym kierowcą.

Byłem niezmiernie wdzięczny, że wszyscy inni przybyli, ale czułem się niegodny ceremonii pożegnalnej, zwłaszcza że miałem wrócić za trzy dni. Zaproponowałem, że w drodze powrotnej wezmę taksówkę; nie otrzymałem żadnego potwierdzenia, czy będzie to konieczne.

Nasza rozmowa podczas jazdy była, trzeba przyznać, bardzo przyjazna. Dotyczyła ona zarówno świeżości pomarańczy w naszym samochodzie, mojego wyboru małego hotelu z dala od plaż popularnych wśród tajskich turystów, jak i pytania, czy kiedykolwiek jadłem sałatkę z cuchnącej fasoli (czego nie zrobiłem). Allano śmiał się ze złośliwości niektórych negatywnych opinii, które zostawiłem innym firmom w Google. Najwyraźniej brzmiały one o wiele bardziej kąśliwie (a przez to o wiele zabawniej) po tajsku niż po angielsku.

Gdy dotarliśmy na plażę Kata, było już ciemno. Choć nie żałowałem chwilowego pożegnania (do ostatecznego pożegnania pozostało jeszcze kilka dni), czułem nieodpartą wdzięczność, która napełnia byłych katolików, takich jak ja, poczuciem winy, graniczącym z poddaniem się.

„Moja tajska rodzina” – powiedziałem po angielsku, a potem po tajsku (prawdopodobnie niepoprawnie), przytulając troje Sanguannamów, przy włączonym silniku samochodu i z włączonymi światłami awaryjnymi.

Kiedy odłożyłem telefon w moim bungalowie, dostałem SMS-a od mojego amerykańskiego ojca. „Mam nadzieję, że dobrze ci się wiedzie w Tajlandii” – brzmiał skromnie. „Wybieram się na szlak turystyczny. Około -8°C!”

Najczęściej zadawane pytania dotyczące wizyty w Phang Nga

Kiedy najlepiej odwiedzić zatokę Phang Nga?

Podobnie jak w większości regionów Tajlandii, w prowincji Phang Nga panuje pora sucha, która trwa mniej więcej od listopada do marca. Miesiące przejściowe, październik i kwiecień, również bywają przyjemne, ale warto pamiętać, że w październiku nadal mogą padać deszcze, a kwiecień może być nieznośnie gorący.

Z czego słynie zatoka Phang Nga?

Zatoka Phang Nga słynie przede wszystkim z krasowych klifów, które spektakularnie wznoszą się nad krystalicznie czystą wodą. Najbardziej znanym przykładem jest Koh Khao Phing Kan, znana również jako Wyspa Jamesa Bonda. Drugim najlepszym punktem widokowym jest Samet Nangshe na kontynencie.

Jak dotrzeć do zatoki Phang Nga?

Rejsy statkiem do zatoki Phang Nga wyruszają zarówno z Phuket, jak i z kontynentalnej części prowincji Phang Nga, zazwyczaj z różnych portów w pobliżu punktu widokowego Samet Nangshe. Jeśli zatrzymujesz się na Phuket, zazwyczaj możesz zorganizować sobie odbiór z dowolnej plaży; w Phang Nga zaleca się nocleg w miasteczku Phang Nga lub Khok Kloi.