De nadering tot Phuket was zo grijs dat ik niet kon zien uit welke richting het vliegtuig kwam. In het schemerige licht van de eerste woensdag van 2022 leken alle bezienswaardigheden van het eiland uniform en anoniem, alsof het hele tafereel een gigantische 3D Rorschach-test was.

Ik probeerde er niet meer aan te denken. Mijn vriend Allano, die me had opgehaald uit zijn geboortestad op het vasteland, had een muzieksmaak die dat makkelijk maakte. Op de achtergrond speelde een vreemde remix van "Rocket Man", met Dua Lipa en een nogal onflatteuze digitale imitatie van Elton Johns stem.

In plaats daarvan realiseerde ik me dat we de verkeerde kant op reden. "Sarasinbrug – 11 km," las ik op het bord dat naar Phang Nga wees, onze eigenlijke bestemming. We sloegen af.

Ik was natuurlijk in Zuid-Thailand om Allano en zijn familie te bezoeken, en net zoals ik had gedaan met de leegte die heerste waar ooit een grote, prachtige hemel was geweest, negeerde ik alle twijfels die ik voelde.

"We moesten het uitstellen," vertelde Allano's zus Irin me toen ik haar vroeg hoe haar bruiloft was verlopen, die over een paar maanden zou plaatsvinden toen ik haar eind 2019 voor het laatst zag. Dat klinkt misschien als een onnozele vraag als je de coronapandemie zelf hebt meegemaakt; het lijkt minder onnozel als je bedenkt dat Thailand in 2020 nauwelijks een golf van infecties heeft gekend.

Irin gaf van haar kant geen verdere uitleg, maar beantwoordde wel de onuitgesproken vraag die me bezighield. "We gaan nu naar Kathu om Doppler te ontmoeten," zei ze, doelend op haar verloofde, die ik nog niet had ontmoet. "Daarom zijn we niet meteen teruggegaan naar Raan Jeh Nong."

Ze doelde natuurlijk op het restaurant van haar en Allano's moeder, een zeer gerespecteerde figuur in haar dorp Kalai. Ze noemt zichzelf mijn Thaise moeder, een bewering die ze deed toen we elkaar voor het eerst ontmoetten in november 2017, een paar maanden nadat ik Allano in Bangkok had ontmoet.

J'Nong, zoals iedereen haar noemt, was zoals altijd dolblij me te zien toen we met z'n drieën eindelijk bij haar huis aankwamen, ongeveer vijf uur nadat mijn vliegtuig was geland. Tegen die tijd was de monochrome lucht veranderd in een melkachtig blauw, bezaaid met wolken die leken op slagroom die uit een spuitbus spuit.

Ze was dolgelukkig toen de avond voorbij was. Ongetwijfeld omdat ik haar had bedankt voor de heerlijke sukiyaki. Haar personeel had vervolgens Amerikaanse cocktails gemaakt met de alcohol die Allano, Irin en ik hadden gekocht in de kleurrijke "Super Cheap" supermarkt in Phuket.

'Aroi maak maak,' zei ze oprecht terwijl ze haar eerste slok margarita nam, nadat ze eerder in recordtijd een mojito had opgedronken. Zoals altijd had ze begrip voor me en veroordeelde ze me niet toen ik besloot naar huis te gaan, lang voordat het feest was afgelopen.

Ik voelde me des te slechter toen, bijna direct nadat ik mijn spullen had uitgepakt in de kleine bungalow met palmbomen die ooit de Airbnb van de familie was geweest, het me duidelijk werd dat ik er onmogelijk langer dan één nacht kon blijven. En niet alleen vanwege de staat van verval waarin het huis was geraakt tijdens het bijna twee jaar durende inreisverbod voor buitenlanders in Thailand.

Allano had een kat aangeschaft – of liever gezegd, drie. En ik ben extreem allergisch voor katten.

De volgende ochtend, nadat Allano me had meegenomen naar het uitzichtpunt Samet Nangshe om de zonsopgang boven de baai van Phang Nga te bewonderen – een punt dat ik absoluut wilde afstrepen – nam ik mijn intrek in het buitengewoon luxueuze Erawan Hotel in Khok Kloi, de stad waar hij zijn verse producten voor J'Nong's restaurant op de markt koopt.

Alle familieleden beweerden dat ze begrepen waarom ik deze beslissing had genomen, maar ik voelde me nog steeds ondankbaar en schuldig – en bovenal verdrietig.

Ik werd vrijdagochtend wakker en was vooral blij dat ik de nacht ervoor goed had geslapen. Toen ik terugkwam van het diner, vond ik een van de grootste spinnen die ik ooit had gezien onder het voeteneinde van mijn bed; pas nadat het hotelpersoneel hem had verwijderd, ontdekte ik zijn tegenhanger, die zich op mijn dekbed bevond.

Hoewel de Similan-eilanden al jaren op mijn verlanglijstje stonden, was ik niet bepaald enthousiast toen ik in de toeristenbus stapte. Hij arriveerde stipt om 7:20 uur en was leeg – op mij, de chauffeur en vier Russische toeristen na.

Terwijl het busje met hoge snelheid noordwaarts reed door de rubber- en oliepalmbossen van de landelijke provincie Phang Nga richting het Khao Lak Nationaal Park, drong het tot me door. De zon scheen, en ik bedoel dat letterlijk: het onheilspellende grijs van 48 uur geleden leek net zo ver weg als de tijd vóór de pandemie.

Bij mijn aankomst op de Khao Lak-pier schoven de vier Russen en ongeveer 30 andere toeristen van diverse nationaliteiten aan voor een gratis ontbijt. Tegen het einde van het ontbijt nam een ​​jonge Thaise man plaats vooraan op het terras.

Achter hem glinsterde het water recht voor Dtaa Ruea in een perfect licht. Dit was tevens de bron van de stank, een mengsel van kolkende ruwe olie en de resten van viskarkassen van de nabijgelegen vismarkt.

"Hartelijk dank dat u naar Thailand bent gekomen," benadrukte hij nadat hij zich kort had voorgesteld en het reisschema had uitgelegd. Ik vond dit bemoedigend, aangezien de recente beleidswijziging van de overheid duidelijk maakte dat Thaise functionarissen de zaken anders bekeken. Ik maakte een grapje over een van hen; alleen Arty (wiens naam ik aanvankelijk aanzag voor Aathit, wat "zon" betekent) reageerde, wat ik niet erg vond.

Zoals Arty had voorspeld, duurde de speedboottocht naar Koh Miang (eiland nummer 4) precies een uur en een kwartier. Hoewel ik me aanvankelijk ergerde aan het feit dat iedereen behalve ik en de Russen de hele boottocht een mondkapje droeg, was die ergernis meteen vergeten toen we in de ongerepte baai aankwamen.

Van de stranden die ik daadwerkelijk bezocht, deden het poederachtige zand en het kristalheldere, turquoise water me het meest denken aan de eilanden van de Mergui-archipel in Myanmar. De grote rotsblokken aan de oostkant van het strand riepen echter associaties op met de Seychellen (die ik in januari 2022 nog niet had bezocht).

En toch deed de sublieme rust bij mijn aankomst, voordat ik al de schoonheid die me te wachten stond volledig kon bevatten, me denken aan mijn tijd bij de kalkstenen kliffen van Pamukkale in Turkije in oktober van het jaar daarvoor. (Hoewel ik weet dat het geen strand is, riep het hetzelfde gevoel bij me op als mijn aankomst op de Similan-eilanden.)

Dit is precies het soort strand dat ik voor ogen had toen ik vorig jaar een vriendin uit Sardinië (dat ik vreselijk overschat vond) verzekerde dat de stranden van Thailand over het algemeen beter waren dan die van haar thuiseiland.

Na een fotoshoot tussen de eerdergenoemde stenen ontmoette ik Arty, die verrast leek dat ik alleen reisde. Maar op een positieve manier, heel anders dan hoe de meeste Aziaten reageren.

'Ik vind het ook fijn om alleen te reizen,' gaf hij toe, en te oordelen naar zijn gezichtsuitdrukking leek hij net zo enthousiast over het landschap als ik. 'Tenminste, als ik niet aan het werk ben, wat tot 2020 altijd het geval leek te zijn.'

Ik kwam erachter dat Arty, net als ik, al sinds 2009 in de toeristische sector werkte. Aanvankelijk werkte hij voor een groot reisbureau in Phuket dat duikexcursies aanbood naar eilanden zoals Koh Racha en Koh Haa, voordat hij overstapte naar Wow Andaman. Daardoor kon hij dichter bij het dorp wonen waar hij opgroeide en nog steeds woont.

Hij bedankte me persoonlijk voor de tijd die ik in Thailand had doorgebracht, maar in privé was hij veel serieuzer dan in het openbaar.

"Door de gewijzigde regels dreigen we weer een topseizoen mis te lopen," zuchtte hij, ergens tussen wanhoop en berusting in. "Vandaag zitten de boten vol, maar normaal gesproken hebben we er vijf of zes. Nu zijn het er maar twee."

'Geloof je dat alles ooit weer hetzelfde zal zijn?' vroeg hij tot slot. 'Zoals het vroeger was?'

Ik knikte. "Dat zullen ze, als de verantwoordelijken het toestaan."

In dit korte, bitterzoete moment van solidariteit werd ik herinnerd aan een belangrijke waarheid: ervaring verdrijft angst; perspectief verzacht bitterheid.

Op de volgende twee eilanden, Koh Similan zelf (#8) en Koh Hin Pousar (#10), verschoof de aandacht grotendeels naar de onderwaterwereld.

Arty leidde mij en een paar andere snelle snorkelaars naar verschillende zeedieren. Daaronder bevonden zich een regenboogpapegaaivis, een zeekomkommer en een zogenaamde "Zwarte Nemo", die kleiner was dan verwacht en, althans door mijn beslagen duikbril, niet te onderscheiden was van een gewone clownvis.

En toch, in mijn pogingen om niet zwak over te komen – er stond immers een stroming in de baai – en om Arty's vriendelijke, niet-dienstdoende aanwijzingen niet onopgemerkt voorbij te laten gaan, gebeurde er iets vreemds. Ik kreeg eindelijk de smaak te pakken van het snorkelen, iets waar ik sinds mijn eerste duik (toegegeven, mijn enige tot nu toe) bij het Great Barrier Reef tien jaar geleden geen zin meer in had gehad.

Voordat we Koh Similan verlieten, lunchten we vlak achter het hoofdstrand. Een varaan, vergelijkbaar met die in Lumphini Park in Bangkok, liep tussen de picknicktafels rond als een hond die om restjes bedelt. Daarna wandelden we naar het uitzichtpunt Beacon Rock, waar Arty me nog wat interessante weetjes vertelde.

Ondanks de schoonheid van de baai beneden, waren de koraalriffen blijkbaar in de loop der decennia ernstig beschadigd. "Indonesische vissers kwamen hier vroeger," legde hij uit, "en dreven de vissen met dynamiet naar het rif."

Hij deed ook erg zijn best om me een kleine waterval te laten zien die blijkbaar tussen twee dicht bij elkaar gelegen rotsblokken vlak achter het strand stroomde. Mijn zicht was absoluut te slecht om het te zien; ik nam zijn woord er maar voor aan.

Onze korte trip naar het paradijs – en ongetwijfeld naar de mooiste eilanden die ik tot nu toe in Thailand heb gezien – kwam vijf uur (hoewel het maar vijf minuten leek) na aanvang alweer ten einde. Toen ik mijn weer-app opende om een ​​screenshot te maken voor mijn zus in het ijskoude St. Louis, toverde het bericht een glimlach op mijn gezicht.

De Indische Oceaan, zo werd gesteld, zonder verdere geografische details te geven.

Zaterdagmorgen zou rustig verlopen. Toen Allano me ophaalde in de Erawan, ging ik ervan uit dat hij me gewoon naar Phuket bracht voor mijn tussenstop van drie dagen en dat ik hem pas weer zou zien als ik de volgende week terugkeerde naar Phang Nga.

In plaats daarvan bracht hij me een recept van J'Nong, en zoals altijd had J'Nong zelf een heerlijke maaltijd voor me bereid. Veel van mijn favoriete gerechten van de afgelopen dagen zaten erin, maar met één speciaal verzoek: Tom Kha Gai.

Het gezelschap was ongebruikelijk. Een vriend van J'Nong, die ook Nong heette, was eveneens kok en kwam oorspronkelijk uit Phang Nga, maar woonde momenteel op Guam. Bij hem waren zijn dochter Am en zijn vrouw (of ex-vrouw – ik heb het niet gevraagd), die normaal gesproken in de Thaise provincie Phattalung woonden.

"Dit is mijn eerste reis naar huis in drie jaar," legde hij enthousiast uit, terwijl hij gestoofde varkenspoot en pittige visstoofpot naar binnen werkte. "Geen dieetbeperkingen."

Enerzijds voelde ik me vereerd om J'Nongs vrienden te ontmoeten. Het waren mensen die ze al tientallen jaren kende; ik was slechts een vriend die haar zoon een paar jaar eerder bij toeval had ontmoet onder nogal onfortuinlijke omstandigheden.

Het leek inderdaad vreemd dat Allano en Irin achterin met het personeel aan het eten waren, terwijl ik dineerde met de man die door zijn aanwezigheid meer op een buitenlandse hoogwaardigheidsbekleder leek dan op een oude vriend.

Nou, afgezien van het enthousiasme waarmee hij letterlijk elk stukje eten dat op tafel kwam fotografeerde – eerlijk gezegd deed het me bijna aan mezelf denken.

'Ik behoor tot de Instagram-generatie,' grapte hij, en zijn glimlach was zo breed als de suikerwitte stranden van de Similan-eilanden.

Terwijl hij de tempura-gefrituurde groenten op zijn bord beschreef – Pak Lin Han, waarvan wordt gezegd dat ze alleen op de stranden van de provincie Phang Nga te vinden zijn – sprak hij met een enthousiasme dat deed denken aan iemand die een zeldzame Pokémon heeft gevonden.

Toen we vervolgens bij het Home Cafe (gestileerd als het Chinese karakter 家) aankwamen, was mijn enthousiasme net zo groot als dat van hem. Het café, eigendom van Allano's vriend Pong en ingericht met antiek en foto's van zijn Hokkien-Chinese voorouders, deed me meer denken aan Penang dan aan Phang Nga – op de best mogelijke manier.

En dat was nog voordat Pong heerlijke gerechten en desserts presenteerde, met als hoogtepunt een eeuwenoud recept voor Aiyu, een delicate gelatine gemaakt van vijgenpectine.

Terwijl we aten en kletsten in het huis (dat, ondanks zijn antieke uiterlijk, eigenlijk pas een jaar eerder was gebouwd), keken foto's van minstens vijf generaties van de familie Pong ons aan.

'Deze gerechten stammen minstens uit hun tijd', zei hij, wijzend naar de vrouw helemaal bovenaan, zijn betovergrootmoeder. 'Het is dus een menu van 170 jaar oud.'

Ik had het gevoel dat de oude vrouw op me neerkeek en mijn reactie observeerde. Hoewel de foto's in kleur waren en meer op tekeningen dan op afdrukken leken, hadden ze iets directs – iets menselijks.

Deze mensen hadden al mijn toekomstige jaren geleefd, waren gestorven en tot as vergaan voordat ik zelfs maar geboren was.

Pongs gastvrijheid bleek zelfs die van J'Nong te overtreffen. Na diverse heerlijke gerechten en drie verschillende aiyu-varianten (honing-citroen, watermeloen en perzik) bracht hij een kom rijst met varkensvleesballetjes en gebakken knoflook.

De andere Nong stopte even met Instagrammen en eten om me te vragen of ik ook wat wilde.

"Im laaw jing," wist ik in het Thais uit te brengen, hoewel ik er vrij zeker van was dat ik het mis had.

Nong bevestigde dit aan mij. "'Im jing jing' zou natuurlijker klinken. Ik begreep hoe je het zei, maar het klonk vreemd."

Buiten stond de zon bijna recht boven ons; de koele ochtendlucht, ongebruikelijk voor Zuid-Thailand, was opgewarmd tot bijna 40°C, zo warm zelfs dat we het binnen in huis konden voelen. Hoewel ik geen haast had om in Phuket aan te komen, was ik bang dat mijn hotel zou denken dat ik had geannuleerd als ik nog langer zou wachten.

Terug bij J'Nong Recipe, terwijl ik wachtte tot Allano klaar was voor onze autorit, bladerde ik door de foto's die ik die dag had gemaakt, evenals de honderden foto's die ik eerder in Thailand had genomen en die allemaal op mijn computer stonden. Ik had mijn creatieve vonk voor het eerst sinds mijn vertrek uit Italië eind september weer teruggevonden.

Toen Allano uiteindelijk, ongeveer een uur later, arriveerde, verdween mijn aanvankelijke ergernis over zijn late aankomst als sneeuw voor de zon. Irin en J'Nong zouden met ons meereizen in de SUV; het zou een echt familie-uitje worden. Om eerlijk te zijn, voelde ik me een beetje schuldig dat ik helemaal naar het zuiden van Phuket werd gereden, ook al was Allano de enige die reed.

Ik was ontzettend dankbaar dat iedereen mee was gekomen, maar voelde me op de een of andere manier niet waardig voor de afscheidsceremonie, vooral omdat ik over drie dagen alweer terug zou zijn. Ik bood aan om een ​​taxi te nemen op de terugweg; ik kreeg geen bevestiging of dat nodig zou zijn of niet.

Ons gesprek tijdens de autorit was, eerlijk gezegd, erg gemoedelijk. Het ging over van alles, van de versheid van de sinaasappels in onze auto tot mijn keuze voor een klein hotelletje weg van de stranden die populair zijn bij Thaise toeristen, en zelfs of ik ooit stinkbonensalade had gegeten (wat ik niet had gedaan). Allano moest lachen om de venijnigheid van sommige negatieve Google-recensies die ik voor andere bedrijven had achtergelaten. Blijkbaar klonken die in het Thais veel bijtender (en dus veel grappiger) dan in het Engels.

Toen we Kata Beach bereikten, was het al donker, en hoewel ik geen spijt had van het tijdelijke afscheid (het definitieve afscheid lag nog dagen in de toekomst), voelde ik een soort onweerstaanbare dankbaarheid die voormalige katholieken zoals ikzelf met schuldgevoel vervult tot het punt van onderwerping.

'Mijn Thaise familie,' zei ik eerst in het Engels en daarna in (waarschijnlijk incorrect) Thais, terwijl ik de drie Sanguannams omhelsde met draaiende motor en de alarmlichten aan.

Toen ik mijn telefoon in mijn bungalow neerlegde, zag ik een sms'je van mijn Amerikaanse vader. "Ik hoop dat het goed met je gaat in Thailand," stond er bescheiden. "Ik ga net de wandelroute op. Het is er ongeveer -8°C!"

Veelgestelde vragen over een bezoek aan Phang Nga

Wat is de beste tijd om Phang Nga Bay te bezoeken?

Net als in de meeste delen van Thailand kent de provincie Phang Nga een droog seizoen, dat ruwweg duurt van november tot maart. De overgangsmaanden oktober en april kunnen ook aangenaam zijn, maar houd er rekening mee dat regen in oktober nog steeds mogelijk is en dat het in april ondraaglijk heet kan worden.

Waar staat de baai van Phang Nga om bekend?

De baai van Phang Nga staat vooral bekend om zijn karstkliffen, die dramatisch oprijzen uit het kristalheldere water. Het beroemdste voorbeeld is Koh Khao Phing Kan, ook wel bekend als James Bond-eiland. Het op één na beste uitzichtpunt is Samet Nangshe op het vasteland.

Hoe kom je in Phang Nga Bay?

Boottochten naar Phang Nga Bay vertrekken zowel vanuit Phuket als vanuit het vasteland van de provincie Phang Nga, meestal vanuit verschillende havens in de buurt van het uitkijkpunt Samet Nangshe. Als u in Phuket verblijft, kunt u over het algemeen een ophaalservice vanaf elk strand regelen; in Phang Nga wordt accommodatie in Phang Nga Town of Khok Kloi aanbevolen.