ความจริงเกี่ยวกับพังงา

ท้องฟ้าขณะลงจอดที่ภูเก็ตนั้นมืดครึ้มจนผมไม่สามารถบอกได้ว่าเครื่องบินมาจากทิศทางใด ในแสงสลัวของวันพุธแรกของปี 2022 สถานที่สำคัญต่างๆ บนเกาะดูเหมือนกันหมดและไร้เอกลักษณ์ ราวกับว่าฉากทั้งหมดเป็นแบบทดสอบรอร์ชาคสามมิติขนาดยักษ์

ฉันพยายามไม่คิดถึงเรื่องนั้นอีกต่อไป อัลลาโน เพื่อนของฉันที่มารับฉันจากบ้านเกิดของเขาบนแผ่นดินใหญ่ มีรสนิยมทางดนตรีที่ทำให้เรื่องนี้ง่ายขึ้น ในฉากหลัง มีเพลง "Rocket Man" เวอร์ชันรีมิกซ์แปลกๆ กำลังเล่นอยู่ โดยมีดัว ลิปา และเสียงเลียนแบบดิจิทัลที่ไม่ค่อยไพเราะนักของเอลตัน จอห์น

แต่แล้วฉันก็เพิ่งนึกได้ว่าเรากำลังขับรถผิดทาง ป้ายบอกทางไปพังงาที่เขียนว่า "สะพานสารสิน – 11 กิโลเมตร" ชี้ไปทางนั้น ซึ่งเป็นจุดหมายปลายทางที่แท้จริงของเรา เราจึงเลี้ยวออกไป

แน่นอนว่าผมมาที่ภาคใต้ของประเทศไทยเพื่อเยี่ยมอัลลาโนและครอบครัวของเขา และเช่นเดียวกับที่ผมทำกับความว่างเปล่าที่ปกคลุมอยู่ ณ ที่ซึ่งครั้งหนึ่งเคยมีท้องฟ้าที่สวยงามกว้างใหญ่ ผมก็เพิกเฉยต่อความกังวลใจทั้งหมดที่ผมรู้สึก

“เราต้องเลื่อนงานแต่งงานออกไป” อิริน น้องสาวของอัลลาโนบอกฉัน เมื่อฉันถามเธอว่างานแต่งงานของเธอเป็นอย่างไรบ้าง ซึ่งเหลือเวลาอีกเพียงไม่กี่เดือนเท่านั้นเมื่อฉันเจอเธอครั้งสุดท้ายเมื่อปลายปี 2019 คำถามนั้นอาจฟังดูไร้สาระหากคุณเคยประสบกับสถานการณ์การระบาดของไวรัสโคโรนาด้วยตัวเอง แต่ดูเหมือนจะไม่ไร้สาระนักเมื่อคุณพิจารณาว่าประเทศไทยแทบไม่มีการระบาดระลอกใหญ่ในปี 2020 เลย

อิรินเองก็ไม่ได้อธิบายอะไรเพิ่มเติม แต่เธอก็ตอบคำถามที่ค้างคาอยู่ในใจฉันโดยที่ไม่ได้เอ่ยออกมาตรงๆ “ตอนนี้เราจะไปกะทู้เพื่อไปพบกับดอปเปลอร์” เธอกล่าว โดยหมายถึงคู่หมั้นของเธอซึ่งฉันยังไม่เคยเจอมาก่อน “นั่นเป็นเหตุผลที่เราไม่ได้กลับไปที่รานเจ๋หนองทันที”

แน่นอนว่าเธอหมายถึงร้านอาหารที่เป็นของแม่ของเธอและอัลลาโน ซึ่งเป็นบุคคลที่ได้รับการเคารพนับถืออย่างสูงในหมู่บ้านกาลัย เธอเรียกตัวเองว่าแม่ชาวไทยของฉัน ซึ่งเป็นคำกล่าวอ้างที่เธอพูดเมื่อเราพบกันครั้งแรกในเดือนพฤศจิกายน 2017 ไม่กี่เดือนหลังจากที่ฉันได้พบกับอัลลาโนในกรุงเทพฯ

ทุกคนเรียกเธอว่า เจนนอง เธอดีใจมากเหมือนเคยเมื่อพวกเราสามคนมาถึงบ้านเธอในที่สุด ประมาณห้าชั่วโมงหลังจากเครื่องบินของฉันลงจอด ตอนนั้น ท้องฟ้าสีขาวดำได้เปลี่ยนเป็นสีฟ้าอ่อน มีเมฆลอยอยู่ประปรายเหมือนวิปครีมที่พุ่งออกมาจากกระป๋อง

เธอดีใจมากเมื่อค่ำคืนนั้นจบลง ไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นเพราะฉันได้ขอบคุณเธอสำหรับอาหารสุกี้ยากี้แสนอร่อย พนักงานของเธอได้เตรียมค็อกเทลสไตล์อเมริกันโดยใช้แอลกอฮอล์ที่อัลลาโน อิริน และฉันซื้อมาจากซูเปอร์มาร์เก็ต "ซูเปอร์ชอยส์" ที่มีสีสันสดใสในภูเก็ต

“อารอย มาค มาค” เธอกล่าวอย่างจริงใจขณะจิบมาร์การิต้าคำแรก หลังจากที่ก่อนหน้านี้ดื่มโมจิโต้หมดในเวลาอันรวดเร็ว และเช่นเคย เธอเข้าใจและไม่ตัดสินฉันเมื่อฉันตัดสินใจกลับบ้านก่อนงานเลี้ยงจะจบลงนานแล้ว

ฉันรู้สึกแย่ลงไปอีกเมื่อหลังจากแกะสัมภาระในบังกะโลหลังเล็กๆ ที่มีต้นปาล์มล้อมรอบ ซึ่งเคยเป็นที่พัก Airbnb ของครอบครัวนั้นได้ไม่นาน ฉันก็รู้ชัดเจนว่าฉันไม่สามารถอยู่ที่นั่นได้เกินหนึ่งคืน และไม่ใช่แค่เพราะสภาพทรุดโทรมของบ้านที่เกิดขึ้นในช่วงเกือบสองปีที่ประเทศไทยถูกห้ามชาวต่างชาติเข้าประเทศเท่านั้น

อัลลาโนเลี้ยงแมวไว้ตัวหนึ่ง หรือจริงๆ แล้วสามตัว และฉันแพ้แมวอย่างรุนแรง

เช้าวันต่อมา หลังจากที่อัลลาโนพาฉันไปชมพระอาทิตย์ขึ้นเหนืออ่าวพังงาจากจุดชมวิวเสม็ดนางเช ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันอยากทำมานานแล้ว ฉันก็ย้ายไปพักที่โรงแรมเอราวันอันหรูหราในเมืองโคกคลอย เมืองที่เขาซื้อวัตถุดิบสำหรับร้านอาหารของเจนองจากตลาดสด

สมาชิกทุกคนในครอบครัวยืนยันว่าเข้าใจเหตุผลที่ฉันตัดสินใจแบบนี้ แต่ฉันก็ยังรู้สึกอกตัญญู รู้สึกผิด และเหนือสิ่งอื่นใดคือรู้สึกเศร้า

ฉันตื่นขึ้นมาในวันศุกร์และรู้สึกโล่งใจที่ได้นอนหลับสนิทเมื่อคืนก่อน เมื่อฉันกลับมาจากทานอาหารเย็น ฉันก็พบแมงมุมตัวใหญ่ที่สุดเท่าที่เคยเห็นมาอยู่ใต้ปลายเตียง หลังจากที่พนักงานโรงแรมเอาออกไปแล้ว ฉันจึงได้พบแมงมุมอีกตัวหนึ่งซึ่งอยู่บนผ้าห่มของฉัน

แม้ว่าหมู่เกาะสิมิลันจะเป็นหนึ่งในสถานที่ที่ฉันอยากไปมานานหลายปีแล้ว แต่ฉันก็ไม่ได้รู้สึกตื่นเต้นเป็นพิเศษเมื่อขึ้นรถบัสท่องเที่ยว รถมาตรงเวลา 7:20 น. และว่างเปล่า มีเพียงฉัน คนขับ และนักท่องเที่ยวชาวรัสเซียอีกสี่คนเท่านั้น

ขณะที่รถตู้แล่นไปทางเหนือผ่านป่ายางพาราและปาล์มน้ำมันในชนบทของจังหวัดพังงา มุ่งหน้าสู่อุทยานแห่งชาติเขาหลัก ผมก็เริ่มตระหนักได้ว่า ดวงอาทิตย์ส่องแสงแล้ว และผมหมายถึงอย่างนั้นจริงๆ ความมืดครึ้มสีเทาเมื่อ 48 ชั่วโมงก่อนดูเหมือนจะห่างไกลออกไปราวกับช่วงเวลาก่อนเกิดโรคระบาด

เมื่อผมมาถึงท่าเรือเขาหลัก ชาวรัสเซียสี่คนและนักท่องเที่ยวอีกประมาณ 30 คนจากหลากหลายสัญชาติได้ร่วมรับประทานอาหารเช้าฟรี ในช่วงท้ายของอาหารเช้า ชายหนุ่มชาวไทยคนหนึ่งได้ไปนั่งที่ด้านหน้าของบริเวณรับประทานอาหารกลางแจ้ง

ด้านหลังเขา ผิวน้ำตรงหน้าดตา รูเอีย ส่องประกายระยิบระยับด้วยแสงที่สวยงาม และนี่ก็เป็นที่มาของกลิ่นเหม็น ซึ่งเป็นกลิ่นผสมผสานระหว่างน้ำมันดิบที่หมุนวนและซากปลาจากตลาดปลาใกล้เคียง

“ขอบคุณมากที่มาประเทศไทยนะครับ” เขาเน้นย้ำหลังจากแนะนำตัวและอธิบายกำหนดการเดินทางคร่าวๆ ผมรู้สึกว่านี่เป็นเรื่องน่ายินดี เพราะการเปลี่ยนแปลงนโยบายของรัฐบาลเมื่อเร็วๆ นี้ทำให้เห็นได้ชัดว่าเจ้าหน้าที่ไทยมองเรื่องนี้แตกต่างออกไป ผมเลยพูดติดตลกเกี่ยวกับเจ้าหน้าที่คนหนึ่ง มีเพียงอาร์ตี้ (ซึ่งตอนแรกผมเข้าใจผิดคิดว่าเป็นอาธิทธ์ ที่แปลว่า “ดวงอาทิตย์”) เท่านั้นที่ตอบกลับมา ซึ่งผมก็ไม่ได้ถือสาอะไร

อย่างที่อาร์ตี้คาดการณ์ไว้ การนั่งเรือเร็วไปเกาะเมียง (เกาะหมายเลข 4) ใช้เวลาเพียงหนึ่งชั่วโมงกับอีก 15 นาที แม้ว่าตอนแรกฉันจะรู้สึกหงุดหงิดที่ทุกคนยกเว้นฉันและชาวรัสเซียสวมหน้ากากตลอดการเดินทาง แต่ความหงุดหงิดนั้นก็หายไปทันทีเมื่อเรามาถึงอ่าวที่สวยงามบริสุทธิ์

จากบรรดาชายหาดที่ฉันได้ไปเยือน ทรายขาวละเอียดและน้ำทะเลสีฟ้าใสราวคริสตัลทำให้ฉันนึกถึงหมู่เกาะเมอร์กุยในประเทศเมียนมาร์มากที่สุด อย่างไรก็ตาม ก้อนหินขนาดใหญ่ที่ปลายด้านตะวันออกของชายหาดทำให้ฉันนึกถึงหมู่เกาะเซเชลส์ (ซึ่งฉันยังไม่ได้ไปเยือนจนถึงเดือนมกราคม 2022)

ถึงกระนั้น ความสงบสุขอันแสนวิเศษเมื่อแรกพบ ก่อนที่ฉันจะได้สัมผัสความงามทั้งหมดที่รออยู่เบื้องหน้า ก็ทำให้ฉันนึกถึงช่วงเวลาที่อยู่บนหน้าผาหินปูนปามุกคาเลในตุรกีเมื่อเดือนตุลาคมปีก่อน (ถึงแม้ฉันจะรู้ว่ามันไม่ใช่ชายหาด แต่มันก็ทำให้ฉันรู้สึกเหมือนกับตอนที่มาถึงหมู่เกาะสิมิลัน)

นี่แหละคือชายหาดแบบที่ฉันนึกภาพไว้ตอนที่บอกเพื่อนจากเกาะซาร์ดิเนีย (ซึ่งฉันคิดว่ามันถูกยกย่องเกินจริงไปมาก) เมื่อปีที่แล้วว่า ชายหาดของประเทศไทยโดยทั่วไปแล้วดีกว่าชายหาดบนเกาะบ้านเกิดของเธอเสียอีก

หลังจากถ่ายรูปท่ามกลางก้อนหินที่กล่าวถึงไปแล้ว ฉันก็ได้พบกับอาร์ตี้ ซึ่งดูเหมือนจะประหลาดใจที่ฉันเดินทางคนเดียว แต่เป็นในทางที่ดี ซึ่งแตกต่างจากปฏิกิริยาของคนเอเชียส่วนใหญ่

“ผมก็ชอบเดินทางคนเดียวเหมือนกัน” เขาพูดพลางยอมรับ และเมื่อดูจากสีหน้าแล้ว ดูเหมือนเขาจะตื่นเต้นกับทิวทัศน์ไม่แพ้ผมเลย “ก็ตอนที่ผมไม่ได้ทำงานนั่นแหละ ซึ่งก็รู้สึกเหมือนเป็นอย่างนั้นมาตลอดจนกระทั่งปี 2020”

ฉันได้รู้ว่าอาร์ตี้ก็เหมือนกับฉัน เขาทำงานในอุตสาหกรรมการท่องเที่ยวมาตั้งแต่ปี 2009 ตอนแรกเขาทำงานให้กับบริษัทท่องเที่ยวขนาดใหญ่ในภูเก็ตที่ให้บริการทัวร์ดำน้ำไปยังเกาะต่างๆ เช่น เกาะราชาและเกาะห้า ก่อนจะย้ายมาอยู่ที่วาวอันดามัน ซึ่งทำให้เขาอยู่ใกล้กับหมู่บ้านที่เขาเติบโตและยังคงอาศัยอยู่

เขาได้กล่าวขอบคุณผมเป็นการส่วนตัวสำหรับเวลาที่ผมได้ใช้ในประเทศไทย แต่ในที่ส่วนตัวแล้วเขากลับพูดด้วยน้ำเสียงที่จริงจังกว่าต่อหน้าสาธารณชนมาก

“เพราะกฎที่เปลี่ยนไป เราอาจจะเสียช่วงฤดูท่องเที่ยวสำคัญไปอีกฤดู” เขาถอนหายใจด้วยน้ำเสียงที่ปนไปด้วยความสิ้นหวังและยอมรับ “วันนี้เรือเต็มหมด แต่ปกติเราจะมีห้าหรือหกลำ ตอนนี้เหลือแค่สองลำ”

เขาถามสรุปว่า "คุณเชื่อไหมว่าทุกอย่างจะกลับมาเหมือนเดิมได้อีกครั้ง? เหมือนเมื่อก่อนน่ะ?"

ฉันพยักหน้า "พวกเขาจะทำเช่นนั้น ถ้าผู้มีอำนาจอนุญาต"

ในช่วงเวลาสั้นๆ ที่ทั้งสุขและเศร้าของการแสดงความสามัคคีนี้ ฉันนึกถึงความจริงที่สำคัญข้อหนึ่งขึ้นมาได้ นั่นคือ ประสบการณ์ช่วยขจัดความกลัว และมุมมองที่แตกต่างช่วยลดความขมขื่นลง

บนเกาะสองแห่งถัดไป ได้แก่ เกาะสิมิลัน (#8) และเกาะหินปูสาร (#10) จุดสนใจส่วนใหญ่จะเปลี่ยนไปอยู่ที่ใต้น้ำ

อาร์ตี้พาผมและนักดำน้ำตื้นคนอื่นๆ ไปชมสิ่งมีชีวิตใต้ทะเลหลากหลายชนิด ในบรรดาสิ่งมีชีวิตเหล่านั้นมีปลาปะการังสีรุ้ง ปลิงทะเล และสิ่งที่เรียกว่า "นีโมดำ" ซึ่งมีขนาดเล็กกว่าที่คาดไว้ และอย่างน้อยก็มองผ่านหน้ากากดำน้ำที่ฝ้าขึ้นของผมแล้วดูไม่ต่างจากปลาการ์ตูนทั่วไปเลย

แต่กระนั้น ในความพยายามของฉันที่จะไม่แสดงออกว่าอ่อนแอ – เพราะในอ่าวมีกระแสน้ำ – และไม่ให้คำแนะนำที่เป็นมิตรของอาร์ตี้ในเวลาว่างนั้นผ่านไปโดยไม่ทันสังเกต สิ่งแปลกประหลาดบางอย่างก็เกิดขึ้น ฉันเริ่มสนุกกับการดำน้ำตื้นเสียที ซึ่งเป็นสิ่งที่ฉันไม่ได้รู้สึกอยากทำมาตั้งแต่การดำน้ำครั้งแรก (ยอมรับว่าเป็นครั้งเดียวของฉัน) ที่แนวปะการังเกรตแบร์ริเออร์รีฟเมื่อสิบปีก่อน

ก่อนออกจากเกาะสิมิลัน เราแวะทานอาหารกลางวันกันที่ด้านหลังชายหาดหลัก มีตะกวดตัวหนึ่ง คล้ายกับที่พบในสวนลุมพินี กรุงเทพฯ กำลังเดินวนเวียนอยู่ท่ามกลางโต๊ะปิกนิกเหมือนสุนัขขอเศษอาหาร หลังจากนั้น เราเดินขึ้นไปที่จุดชมวิวบีคอนร็อค ซึ่งอาร์ตี้เล่าเรื่องราวที่น่าสนใจเพิ่มเติมให้ฉันฟัง

แม้ว่าอ่าวเบื้องล่างจะสวยงามเพียงใด แต่แนวปะการังกลับได้รับความเสียหายอย่างหนักในช่วงหลายทศวรรษที่ผ่านมา “ชาวประมงอินโดนีเซียเคยมาที่นี่” เขาอธิบาย “และใช้ระเบิดไดนาไมต์ไล่ปลาไปยังแนวปะการัง”

เขายังพยายามอย่างมากที่จะพาฉันไปดูน้ำตกเล็กๆ แห่งหนึ่งที่ดูเหมือนจะไหลอยู่ระหว่างก้อนหินสองก้อนที่อยู่ใกล้กันด้านหลังชายหาดหลัก สายตาฉันแย่เกินกว่าจะมองเห็นได้ ฉันจึงเชื่อคำพูดของเขาไป

ทริปสั้นๆ สู่สรวงสวรรค์ของเรา – และไม่ต้องสงสัยเลยว่าเป็นเกาะที่สวยที่สุดที่ฉันเคยเห็นในประเทศไทย – สิ้นสุดลงหลังจากเริ่มต้นได้เพียงห้าชั่วโมง (แต่รู้สึกเหมือนแค่ห้านาที) ขณะที่ฉันเปิดแอปพยากรณ์อากาศเพื่อแคปหน้าจอส่งให้พี่สาวที่เมืองเซนต์หลุยส์ซึ่งหนาวเหน็บ ข้อความนั้นทำให้ฉันยิ้มได้

มีการระบุว่าเป็นมหาสมุทรอินเดีย โดยไม่ได้ให้รายละเอียดทางภูมิศาสตร์เพิ่มเติมใดๆ

เช้าวันเสาร์ควรจะเป็นวันที่ไม่มีอะไรเกิดขึ้นเป็นพิเศษ เมื่ออัลลาโนมารับฉันด้วยรถม้าเอราวัน ฉันคิดว่าเขาแค่ขับรถพาฉันไปภูเก็ตเพื่อแวะพักสามวัน และคงไม่ได้เจอเขาอีกจนกว่าจะกลับไปพังงาในสัปดาห์ถัดไป

แทนที่จะเป็นอย่างนั้น เขาเอาสูตรอาหารของพี่นงมาให้ และเช่นเคย พี่นงได้เตรียมอาหารอร่อยๆ ไว้ให้ฉัน มีอาหารจานโปรดของฉันจากสองสามวันที่ผ่านมาหลายอย่าง แต่มีอย่างหนึ่งที่ฉันขอเป็นพิเศษ คือ ต้มข่าไก่

บริษัทที่ร่วมเดินทางไปด้วยนั้นค่อนข้างแปลก เพื่อนของเจ็นหนงคนหนึ่ง ชื่อหนงเหมือนกัน เป็นพ่อครัวเช่นกัน และมีพื้นเพงงาแต่เดิม ปัจจุบันอาศัยอยู่ที่เกาะกวม กับเขามีลูกสาวชื่ออัม และภรรยา (หรืออดีตภรรยา – ผมไม่ได้ถาม) ซึ่งปกติอาศัยอยู่ในจังหวัดพัทลุงของไทย

"นี่เป็นการเดินทางกลับบ้านครั้งแรกของผมในรอบสามปี" เขาอธิบายอย่างตื่นเต้นขณะที่ตักขาหมูตุ๋นและแกงปลาเผ็ดเข้าปาก "ไม่มีข้อจำกัดเรื่องอาหารครับ"

ในแง่หนึ่ง ฉันรู้สึกเป็นเกียรติที่ได้พบกับเพื่อนๆ ของจงนอง พวกเขาเป็นคนที่เธอรู้จักมานานหลายสิบปี ส่วนฉันเป็นเพียงเพื่อนที่ลูกชายของเธอได้พบโดยบังเอิญเมื่อไม่กี่ปีก่อน ภายใต้สถานการณ์ที่ไม่ค่อยน่าภาคภูมิใจนัก

มันดูแปลกจริงๆ ที่อัลลาโนและอิรินกำลังทานอาหารอยู่ด้านหลังกับพนักงาน ในขณะที่ฉันกำลังทานอาหารกับชายคนนั้น ซึ่งท่าทางของเขาทำให้ฉันรู้สึกเหมือนเป็นบุคคลสำคัญจากต่างแดนมากกว่าเพื่อนเก่า

เอาล่ะ นอกจากความกระตือรือร้นที่เขาทุ่มเทถ่ายรูปอาหารทุกชิ้นที่เสิร์ฟออกมาแล้ว – พูดตามตรง มันทำให้ฉันนึกถึงตัวเองขึ้นมาเลย

“ผมเป็นคนรุ่นอินสตาแกรมครับ” เขาพูดติดตลก พร้อมรอยยิ้มกว้างราวกับหาดทรายขาวละเอียดของหมู่เกาะสิมิลัน

ขณะที่เขาบรรยายถึงผักเทมปุระบนจานของเขา ซึ่งก็คือผักหลินฮั่น ที่ว่ากันว่าหาได้เฉพาะตามชายหาดของจังหวัดพังงาเท่านั้น เขาพูดด้วยความกระตือรือร้นราวกับคนที่พบโปเกมอนหายาก

เมื่อเรามาถึงร้าน Home Cafe (เขียนเป็นตัวอักษรจีนว่า 家) อีกครั้ง ความตื่นเต้นของฉันก็มากไม่แพ้เขาเลย ร้านนี้เป็นของปง เพื่อนของอัลลาโน และตกแต่งด้วยของเก่าและรูปถ่ายบรรพบุรุษชาวจีนฮกเกี้ยนของเขา ทำให้รู้สึกเหมือนอยู่ปีนังมากกว่าพังงา – ในแง่ดีที่สุด

และนั่นยังไม่รวมถึงอาหารจานหลักและของหวานแสนอร่อยที่ปงได้นำเสนอ ซึ่งไฮไลท์อยู่ที่สูตรไอหยู (Aiyu) ซึ่งเป็นเจลาตินเนื้อละเอียดที่ทำจากเพคตินจากลูกฟิกส์ ซึ่งสืบทอดกันมาหลายศตวรรษ

ขณะที่เรากำลังรับประทานอาหารและพูดคุยกันอยู่ในบ้านหลังนั้น (ซึ่งแม้จะมีรูปลักษณ์เก่าแก่ แต่ที่จริงแล้วเพิ่งสร้างเสร็จเมื่อปีที่แล้ว) ภาพถ่ายของสมาชิกครอบครัวปองอย่างน้อยห้าชั่วอายุคนก็จ้องมองกลับมาที่เรา

“อาหารเหล่านี้มีมาอย่างน้อยก็ตั้งแต่สมัยของพวกเขานั่นแหละ” เขากล่าวพลางชี้ไปที่ผู้หญิงคนบนสุด ซึ่งก็คือคุณทวดของเขา “ดังนั้นนี่จึงเป็นเมนูที่มีอายุ 170 ปีแล้ว”

ฉันรู้สึกว่าหญิงชราคนนั้นกำลังมองลงมาที่ฉัน สังเกตปฏิกิริยาของฉัน แม้ว่าภาพถ่ายจะเป็นภาพสีและดูเหมือนภาพวาดมากกว่าภาพพิมพ์ แต่ก็มีบางอย่างที่สื่อถึงความเป็นมนุษย์ได้ทันที

คนเหล่านี้ได้ใช้ชีวิตมาแล้วนับจากปีที่เหลืออยู่ของฉัน พวกเขาตายและกลายเป็นเถ้าถ่านไปก่อนที่ฉันจะเกิดเสียอีก

ปรากฏว่าการต้อนรับของปงนั้นยอดเยี่ยมไม่แพ้ของจงหนงเลยทีเดียว หลังจากเสิร์ฟอาหารอร่อยหลายจานและน้ำจิ้มสามรสชาติ (น้ำผึ้งมะนาว แตงโม และพีช) เขาก็นำข้าวสวยพร้อมลูกชิ้นหมูและกระเทียมเจียวมาให้

หนองอีกคนหยุดเล่นอินสตาแกรมและหยุดกินเพื่อมาถามฉันว่าฉันอยากกินด้วยไหม

“อิม ลาว จิง” ฉันตอบเป็นภาษาไทยได้แค่นั้น รู้สึกค่อนข้างแน่ใจว่าตัวเองผิด

หนองยืนยันเรื่องนี้กับฉัน “‘อิม จิง จิง’ ฟังดูเป็นธรรมชาติกว่า ฉันเข้าใจว่าคุณพูดแบบนั้น แต่ฟังดูแปลกๆ”

ข้างนอก ดวงอาทิตย์อยู่เกือบตรงศีรษะ อากาศเย็นในตอนเช้า ซึ่งผิดปกติสำหรับภาคใต้ของประเทศไทย กลับร้อนขึ้นเกือบ 40 องศาเซลเซียส จนเรารู้สึกได้ถึงความร้อนภายในบ้าน แม้ว่าฉันจะไม่ได้รีบร้อนที่จะไปถึงภูเก็ต แต่ฉันก็กังวลว่าโรงแรมจะคิดว่าฉันยกเลิกการจองหากฉันรอต่อไปอีกนานกว่านี้

กลับมาที่ร้าน J'Nong Recipe ระหว่างที่รอ Allano เตรียมตัวออกเดินทาง ฉันก็เปิดดูรูปถ่ายที่ถ่ายไว้ตลอดทั้งวัน รวมถึงรูปอีกหลายร้อยรูปที่ถ่ายไว้ในประเทศไทย ซึ่งเก็บไว้ในคอมพิวเตอร์ทั้งหมด ฉันได้ค้นพบแรงบันดาลใจในการสร้างสรรค์อีกครั้งเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่เดินทางออกจากอิตาลีเมื่อปลายเดือนกันยายน

เมื่ออัลลาโนมาถึงในอีกประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา ความหงุดหงิดที่ฉันมีอยู่ตอนแรกเพราะเขามาช้าก็หายไปทันที อิรินและจงนองจะมาร่วมเดินทางกับเราในรถเอสยูวีด้วย มันจะเป็นทริปเที่ยวแบบครอบครัวอย่างแท้จริง พูดตามตรง ฉันรู้สึกผิดเล็กน้อยที่ต้องนั่งรถมาไกลถึงทางใต้ของภูเก็ต แม้ว่าอัลลาโนจะเป็นคนขับเพียงคนเดียวก็ตาม

ฉันรู้สึกขอบคุณอย่างเหลือเชื่อที่ทุกคนมาด้วยกัน แต่ somehow รู้สึกว่าตัวเองไม่คู่ควรกับพิธีอำลา โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะฉันจะต้องกลับมาในอีกสามวัน ฉันเสนอว่าจะนั่งแท็กซี่กลับ แต่ก็ไม่ได้รับการยืนยันใดๆ ว่าจำเป็นหรือไม่

บทสนทนาระหว่างการเดินทางของเรานั้นเป็นไปอย่างเป็นกันเองอย่างแน่นอน เราคุยกันหลากหลายเรื่อง ตั้งแต่ความสดของส้มในรถ ไปจนถึงการเลือกโรงแรมเล็กๆ ที่อยู่ห่างจากชายหาดซึ่งเป็นที่นิยมของนักท่องเที่ยวชาวไทย และคำถามที่ว่าฉันเคยกินส้มตำหรือไม่ (ซึ่งฉันไม่เคยกิน) อัลลาโนหัวเราะกับความร้ายกาจของรีวิวเชิงลบใน Google ที่ฉันเขียนไว้สำหรับธุรกิจอื่นๆ เห็นได้ชัดว่ารีวิวเหล่านั้นฟังดูเสียดสี (และตลกกว่า) ในภาษาไทยมากกว่าในภาษาอังกฤษ

เมื่อเราไปถึงหาดกะตะก็มืดแล้ว และถึงแม้ว่าฉันจะไม่เสียใจกับการจากลาชั่วคราวนี้ (การจากลาครั้งสุดท้ายยังอีกหลายวัน) แต่ฉันก็รู้สึกขอบคุณอย่างสุดซึ้ง ซึ่งเป็นความรู้สึกผิดที่เกิดขึ้นกับอดีตชาวคาทอลิกอย่างฉันจนต้องยอมจำนน

“ครอบครัวชาวไทยของฉัน” ฉันพูดเป็นภาษาอังกฤษแล้วก็พูดเป็นภาษาไทย (ซึ่งอาจจะไม่ถูกต้องนัก) ขณะที่กอดสามพี่น้องตระกูลสังกวนนัมไว้ในอ้อมแขน โดยที่เครื่องยนต์รถยังทำงานอยู่และไฟฉุกเฉินยังเปิดอยู่

ตอนที่ฉันวางโทรศัพท์ลงในบังกะโล ฉันได้รับข้อความจากพ่อชาวอเมริกันของฉัน ข้อความนั้นเขียนอย่างถ่อมตัวว่า "หวังว่าคุณสบายดีในประเทศไทยนะ" "กำลังจะออกไปเดินป่า อุณหภูมิประมาณ -8 องศาเซลเซียส!"

คำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับการไปเที่ยวเกาะพังงา

ช่วงเวลาไหนเหมาะที่สุดสำหรับการไปเที่ยวอ่าวพังงา?

เช่นเดียวกับหลายพื้นที่ในประเทศไทย จังหวัดพังงาก็มีฤดูแล้งเช่นกัน ซึ่งกินเวลาประมาณตั้งแต่เดือนพฤศจิกายนถึงเดือนมีนาคม ช่วงเปลี่ยนผ่านระหว่างเดือนตุลาคมและเมษายนก็อาจมีอากาศดี แต่ควรทราบว่าฝนยังคงมีโอกาสตกได้ในเดือนตุลาคม และเดือนเมษายนอาจร้อนจัดจนทนไม่ไหว

อ่าวพังงามีชื่อเสียงในด้านใด?

อ่าวพังงาเป็นที่รู้จักกันดีในเรื่องหน้าผาหินปูนที่สูงตระหง่านขึ้นมาจากน้ำทะเลใสสะอาด ตัวอย่างที่โด่งดังที่สุดคือเกาะเขาพิงกัน หรือที่รู้จักกันในชื่อเกาะเจมส์บอนด์ จุดชมวิวที่โด่งดังรองลงมาคือเกาะเสม็ดนางชีบนแผ่นดินใหญ่

จะเดินทางไปอ่าวพังงาได้อย่างไร?

การเดินทางโดยเรือไปยังอ่าวพังงา ออกเดินทางจากทั้งภูเก็ตและแผ่นดินใหญ่ของจังหวัดพังงา โดยปกติจะออกจากท่าเรือต่างๆ ใกล้จุดชมวิวเสม็ดนางชี หากคุณพักอยู่ในภูเก็ต คุณสามารถจัดให้มีรถไปรับจากชายหาดใดก็ได้ ส่วนในจังหวัดพังงา แนะนำให้พักในตัวเมืองพังงาหรือโคกคลอย