Salı sabahı kendime birçok soru sordum.

Kahve ve kruvasan için hâlâ zaman var mıydı? Telefonuma baktım: saat sabah 6'ydı; resepsiyonist bir önceki gece arabanın beni 6:30'da alacağını söylemişti. Fransız fırınına gittim ve sadece Avrupa ekmek ve pastalarını ithal etmekle kalmadıklarını, aynı zamanda dakiklik konusunda da tamamen yetersiz olduklarını keşfettim. Aracım nihayet sabah 7'den sonra geldi. Arabaya bindiğimde midem guruldadı.

Üzerimdeki kıyafetler yetersiz miydi? Geçen yazdan kalma çok kısa şortumun üzerine, bana büyük gelen kısa kollu bir tişört ve Havaianas terlikler giymiştim. Öte yandan, songthaew'in arkasından esen rüzgar, havayı olduğundan çok daha soğuk hissettiriyordu; güneş yakında doğacaktı.

Şimdi bir şeyler yiyebilir miyim? Şoför bize 7:30 yazan bir not vermiş olmasına rağmen 8:30'da kalkacağımızı söylemişti; ben yerel bir dükkânda diğer yolcuların arkasında, solgun görünümlü bir torba baget ekmek almak için sırada beklerken, bizi iskeleye doğru sürükledi ve orada yirmi dört tane dökük görünümlü beton basamaktan aşağı inmek zorunda kaldık.

Aklımdan neler geçiyordu acaba? Gemiye biner binmez – ki gemi tam 8:30'da kalktı – Tayland'a bu şekilde dönme kararımdan şüphe duymaya başladım. Kirli ve daracık bir yerdi; koltuklar yastıklıydı (ve küflüydü) ve belli ki eski arabalardan alınmıştı; turistler ve yerliler kibar ve saygılı olsalar da, bir grup Çinli (muhtemelen ülkenin kaynaklarını sömürmek için çalışan işçiler) o kadar yüksek sesle bağırıyorlardı ki, ucuz cep telefonlarından gelen müzik videolarını zar zor duyabiliyordum.

Fikrimi değiştirmek için çok mu geç? Çaresizce uçuş seçeneklerini araştırdım – Luang Prabang'dan Don Mueang'a gidiş uçuşuyla aynı fiyata bir uçuş buldum. Ama maalesef ayrılmak zorundaydık.

Tayland'dan Laos'a olan uçuşta, planlanan kalkıştan kısa bir süre önce uçak arızalandı; kalkışı bile gerçekleştiremeyecekmişiz gibi görünüyordu.

Son bir sorum daha var. Belki de burada kalmalıyım?

Bangkok'ta onay aldıktan sonra Luang Prabang'a indiğimde, açıkçası pek de mutlu değildim. Kurak mevsimde seyahat etmeme rağmen, şehrin bulunduğu Mekong kıvrımı kalın bir yoğuşma tabakasıyla kaplıydı. Gecikmeli varışa ek olarak, vize kontrolü için çok uzun bir kuyruk vardı ve ardından kuzeyde ayrı bir göçmenlik kontrolü kuyruğuna girmek zorunda kaldım.

Öte yandan, yoğun bulut örtüsünün avantajları da vardı. Otele giriş yapıp kendimi tazelediğimde gün batımına sadece birkaç dakika kalmış olması önemli değildi; zaten gün batımı olmayacaktı. Aslında, o akşam fotoğrafını çekmek istediğim asıl konu (şehrin ünlü gece pazarı, 14 yıl önceki seyahatimden hatırlayabildiğim tek yer)... işte o pazar karanlık çökene kadar açılmayacaktı.

Phou Si Tepesi'nin eteğinde, tripodumu kurarken, ilk seyahat blogumu başlatmama ilham veren cesur adımımdan sadece birkaç hafta sonra gerçekleşen önceki ziyaretimi hatırlamaya çalıştım. O zamanlar nerede kalmıştım?

Arkansaslı olan ve daha önce Çince konuşulan bir ülkede İngilizce öğretmenliği yapmış Kale ve Amber çiftiyle birlikte seyahat ettiğimi biliyordum; kısa bir uçuş yerine Vietnam'dan iki günlük karayolu yolculuğunun ardından yaklaşık aynı saatte varmıştık.

Amber bir keresinde, duygusuz bir şekilde, Kale'in para biriktirmek istediğini söylemişti. Daha fazla ısrar etseydim Hanoi'den uçuşa razı olabileceğini tahmin ediyordum. Yolculuk, 25 yaşındaki güçlü vücudum için bile zorluydu; Laos derin bir değişim geçiriyordu, öyle ki bugün bile o zamanki kadar yoksul görünmesine şaşıyorum.

Ama bunun dışında? Hayır, hiçbir şey hatırlamıyorum. Şehrin meşhur "meyve suları"nın bana hayatımın en kötü gıda zehirlenmesini yaşattığı gerçeği dışında.

"Hayır," diye gülümsedim, başımı salladım ve akşamın sonunda otelime dönerken bana birer tane uzatan genç kadınların her birine el salladım.

Ertesi sabah sadaka törenini izlerken, Luang Prabang'da geçirdiğim son birkaç günden ne kadar az şey öğrendiğimin acı bir şekilde farkına vardım. Yıllarca gördüğüme kendimi ikna etmiş olmama rağmen, törenle ilgili hiçbir şey hatırlamıyordum. Sakkaline Caddesi'nde ve Wat Sensoukharam'ın yanından yürürken, o günlerin önemine dair kendimi kandırmış olup olmadığımı merak ettim.

Yavaşça yürürken, bir kadın bana "Keşişler için pirinç mi?" diye sordu. Sadece gülümsedim ve kameramı çıkardım; o da gülümsedi, belli ki anlamıştı. Hala yıldızları görebilecek kadar karanlıktı; geçen sefer aydınlık değil miydi? En azından yıldızlar bugün bulutlu olmayacağı anlamına geliyordu.

Daha fazla düşünmeye fırsat bulamadan, gözümün sağ köşesinden ufuktaki loş ışığa rağmen parlak bir şekilde parlayan turuncu ışık parlamaları fark ettim. Keşişler hareket etmeye başlamıştı.

Öncelikle, 100 mm lensimle en geniş diyafram açıklığında (f/2.8) fotoğraf çekmeyi denedim; ISO 640'ta bile net görüntüler için çok karanlıktı. Bu yüzden 35 mm lensime geçtim ve uzun pozlamalar yaptım—tapınağın altından yükselen turuncu duman fikri hoşuma gitti—uzaktan deklanşör kullanarak. Amaç, birkaç çekimden sonra daha yakına gidip daha net fotoğraflar çekmek için yeterli ışık olmasıydı.

Ve öyle de oldu, her şey o kadar çabuk bitti ki, istediğim tüm fotoğrafları çekene kadar son keşişler bile ortadan kaybolmuştu. Fırına oturdum (ertesi gün tekneyi beklediğim için orayı ziyaret edemedim). Sanki kiliseden yeni çıkmış gibi hissettim.

Saat henüz sabah 7'yi biraz geçmiş olmasına rağmen, sanki dolu dolu bir gün geçirmiş gibi hissediyordum. Aslında, listemde üç önemli madde daha vardı: Phou Si Tepesi'ne tırmanmak; Kuang Si Şelalesi'ni ve ünlü kelebek bahçesini ziyaret etmek; ve Mekong Nehri'ni geçerek kuzey kıyısındaki tapınaklardan birine tırmanmak, buradan Luang Prabang'ın panoramik manzarasının tadını çıkarmayı umuyordum.

Altı basamağın üçüncüsünü tırmandıktan ve heybetli Naga heykelini geçtikten sonra aslında hiç tırmanmadığım Phou Si, hayal kırıklığı yarattı. Zirvenin hemen altındaki ağaçlar o kadar yoğundu ki neredeyse hiç manzara görünmüyordu. İnişte ikinci bir Naga heykeli ve yarım düzine Buda heykeli vardı; bunların hepsini herhangi bir panoramadan daha ilginç buldum.

Kelebek bahçesindeki resepsiyonist Kuang Si şelalesi hakkındaki görüşümü sorduğunda, "Çok güzeldi," diye açıkladım, "ama gördüğüm diğer birçok Güneydoğu Asya şelalesine oldukça benziyordu." Başını salladı ve ardından bana ailesinin (kendisi Hollandalıydı) o gün taze pişirdiği bir dilim elmalı turta içeren bir bilet paketi satmaya çalıştı.

Ona çocukken kelebekleri ne kadar çok sevdiğimi ve bahçeyi ziyaret etmeyi ne kadar dört gözle beklediğimi de anlatmaya çalıştım, ama o bunu da büyük ölçüde önemsemedi.

Wat Chompet'e çıkan derme çatma basamaklardan yukarı çıkarken, etrafımda uçuştuklarını hayal ettim. Manzara noktası, Phou Si'deki kadar, hatta ondan daha fazla bitki örtüsüyle kaplıydı. Bu, hiçbir şey göremediğim anlamına gelmiyordu elbette—sadece nehrin kendisi örtülmüştü—ama yolculuğun buna değip değmediğini merak ettim.

(Neyse ki, bana tapınak giriş biletinin 20.000 kip olduğunu söyleyen kadının kocasının kendi teknesi vardı, bu sayede ana iskeleye geri dönmek için 2 km yürümek zorunda kalmadan nehri tekrar geçebildim.)

Luang Prabang'daki günlerime benzer şekilde, yavaş tekneyle yapılan yolculuk - hızlandıktan sonra - nispeten sakin geçti. Sonunda Çinli işçiler uykuya daldı; güneş o kadar yüksek ve sıcaktı ki, daha önce üşüdüğümü düşünmek bana absürt geldi.

Mekong'un bulanık yüzeyinde eski tahta teknenin süzülüşünden miydi yoksa içtiğim iki büyük Beerlao birasından mıydı bilmiyorum ama Pak Beng'e yolculuk çok hızlı geçti. Huzurluydu, hatta muhteşemdi. Hiç bitmemesini dilediğimi söylesem yalan olurdu ama yanaştığımızda ilk ayağa kalkan ve ilk inen yabancı bendim.

İkinci gün ayrıldıktan kısa bir süre sonra Mitch adında bir İngiliz, "Bunu çok geç olmadan gerçekten yapmak istedim," dedi. Şanslıydık ve daha iyi bir tekne bulduk, içinde Çinli işçilerin olmadığı bir tekne.

Sözlerini açıklığa kavuşturmasını rica ettim. Benim yaşlarımda gibiydi; bizim gibi orta yaşlı insanların yakında artık bu kadar tutumlu seyahat edemeyeceğini mi kastediyordu? Aile kurmayı mı yoksa daha az boş zamanı olan bir kariyer peşinde koşmayı mı planlıyordu?

“Barajlar,” diye açıkladı. “Biliyorsunuz, tartışmalı hidroelektrik santralleri. Yakında faaliyete geçecekler; yakında her yer sular altında kalacak. Sanırım o zaman tekneler de denize açılamayacak.”

Birdenbire, önceki sabah içinde bulunduğum karamsarlığı düşününce neredeyse utandım. Bir yıl sonra bile var olmayabilecek bir fırsat karşıma çıkmıştı ve ben sadece öfke hissedebiliyordum; sadece hak sahibi olma bakış açısını benimseyebiliyordum.

2010'da kesinlikle öyle değildim.

Konuşmamızdan kısa bir süre sonra sosyal medyada aktif olmadığını söyleyen Mitch, o gün temas kurduğum tek kişi değildi. Simone ve Ali (ikisi de İsviçre'dendi; sırasıyla Alman ve Fransız bölgelerinden) ve adını maalesef hatırlayamadığım inanılmaz yakışıklı bir Cantabrialı vardı. Adını söylemişti ama çok yorgun olduğum için duymak istemedim ve tekrar etmesini istemeyecek kadar gururluydum.

Simone'a ve İspanyol'a web sitemin isimlerini verdim, ancak Instagram hesaplarımızı paylaşmakta ısrar etmedim, Facebook'ta birbirimizi eklemekten bahsetmiyorum bile; oysa 14 yıl önce tek seçenek bu olurdu. Kabul ediyorum, Kale ve Amber'la (artık birlikte değiller) hala iletişim halindeyim, ancak dijital bağlantımız gereksiz. Yıllardır konuşmadık.

Bu yıl arkadaşlarımızla sınırı geçtikten sonra, Google Haritalar'ın gösterdiğinden çok daha kısa sürede Chiang Rai'ye ulaşmamızı sağlayan, derme çatma bir paylaşımlı otobüse sıkıştık. 1 numaralı otobüs terminalinde vedalaşmalarımızın ne kadar kısa ve mesafeli olması özgürleştirici bir şeydi. En azından birinin blogumu tavsiye için kullanacağını varsaydım, ancak hiçbirimiz birbirimizi bir daha görecekmişiz gibi davranmadık veya aktif olarak iletişime geçmeye çalışmadık. Sadece iyi dilekler ve kısa sarılmalar vardı.

Bir an için Kale ve/veya Amber'e yazıp bu deneyimi onlara anlatmayı düşündüm. Bahsettiğim hastalığa yakalanmadan önce bunu birlikte yapmaktan bahsettiğimizi hatırladım.

Hayır, diye gülümsedim kendi kendime ve karanlığın içinde otelime doğru yürüdüm.

Cuma sabahı uyandığımda, sorularımın çoğunun yanıtlandığını gördüm – ve Laos'tan Tayland'a giden yavaş tekneyi beklerken sorduğum önemsiz soruları ya da 2010'daki Luang Prabang gezimin ince detaylarını kastetmiyorum.

Önceki akşam, Wat Huay Pla Kang'daki devasa Guan Yin heykelinin arkasından batan güneşi izlemiştim. Oraya üçüncü ziyaretimdi, ama yağmur mevsimi dışında ilk ziyaretimdi. Sonunda, dokuz katlı pagodanın dokuzuncu katındaki pencereden, (bazılarının yanlışlıkla Leydi Buda dediği) heykelin hemen yanından bakarken, yanan kürenin uzaktaki tepelerin ardında kaybolduğunu gördüm.

Mekong nehrinde yelkenli yolculuğuna çıkıp çıkmamam gerektiği konusundaki ilk şüphelerimi düşündüm; hatta bu kuzey yolculuğunu hiç yapıp yapmayacağım konusunda bile tereddütlerim vardı. Krabi'ye uçuşuma kadar başkentimdeki konfor alanımda bir hafta daha kalmak çok kolay olurdu; belki de on iki günlük ada turumu iptal edip, sevdiğim tüm insanlardan beş hafta uzakta kaldıktan sonra, sanki hala orada yaşıyormuşum gibi Bangkok'ta dolaşmak için ABD'ye geri dönerdim.

Batan güneşi ve ardında bıraktığı renk parçacıklarını takıntılı bir şekilde fotoğraflarken – tıpkı birkaç gün önce sadaka törenini izlerken yaşadığım çılgınlığa benzer şekilde – cevabımı fark ettim: Dene; çabala; taklit et; kovala; koş; her şeyi dene ve bir kısmının işe yaramasını um.

Bir daha asla iptal etmemeliyim—bir an bile vazgeçmeyi düşünmemeliydim—çünkü sorduğum her sorunun cevabı aynı. Ne kadar çok iz bırakırsam bırakayım, ne kadar çok yol açarsam açayım, ne kadar çok kitap yazarsam yazayım, asla iz bırakmaktan, yolumu bulmaktan veya hikayemi anlatmaktan vazgeçmeyeceğim. Asla durmayacağım—asla duramam.

Ve şimdi, her sabah yola çıkan ve akıntıya karşı mücadele eden yavaş bir tekne gibi, ben de yeniden yola koyuluyorum.