Dinsdagochtend stelde ik mezelf veel vragen.

Was er nog tijd voor koffie en een croissant? Ik keek op mijn telefoon: het was 6 uur 's ochtends; de receptioniste had me de avond ervoor verteld dat de auto me om 6:30 zou ophalen. Ik ging naar de Franse bakkerij en ontdekte dat ze niet alleen Europees brood en gebak hadden geïmporteerd, maar ook totaal geen punctualiteit hadden. Mijn vervoer arriveerde uiteindelijk na 7 uur. Mijn maag knorde toen ik instapte.

Ben ik te luchtig gekleed? Ik droeg een shirt met korte mouwen dat te groot voor me was, over mijn te korte korte broek van afgelopen zomer, en Havaianas teenslippers. Aan de andere kant zorgde de bries achter in de songthaew ervoor dat het veel kouder aanvoelde dan het in werkelijkheid was; de zon zou immers snel opkomen.

Kan ik nu iets te eten krijgen? De chauffeur had ons verteld dat we om 8:30 zouden vertrekken, hoewel hij ons een briefje had gegeven waarop 7:30 stond; terwijl ik in de rij stond achter een paar andere reizigers in een plaatselijke winkel om een ​​zak treurig uitziende baguettes te kopen, dreef hij ons allemaal naar de pier, waar we zo'n twintig aftandse betonnen treden moesten afdalen.

Waar was ik in vredesnaam mee bezig? Nauwelijks was ik aan boord van het schip – dat overigens stipt om 8:30 vertrok – of ik begon al te twijfelen aan mijn beslissing om op deze manier terug naar Thailand te reizen. Het was vies en krap; de stoelen waren bekleed (en beschimmeld) en kwamen duidelijk uit oude auto's; hoewel zowel toeristen als de lokale bevolking beleefd en hoffelijk waren, schreeuwde een groep Chinezen van het vasteland (vermoedelijk arbeiders die in het land waren om de grondstoffen te exploiteren) zo hard dat ik de muziekvideo's die uit hun goedkope mobiele telefoons schalden nauwelijks kon verstaan.

Is het te laat om van gedachten te veranderen? Ik zocht wanhinnig naar vluchtmogelijkheden – er was er eentje van Luang Prabang naar Don Mueang voor dezelfde prijs als de heenreis. Maar helaas moesten we vertrekken.

Tijdens de vlucht van Thailand naar Laos kreeg het vliegtuig vlak voor het geplande vertrek een storing; het zag ernaar uit dat we niet eens zouden opstijgen.

Nog één vraag. Zou ik misschien gewoon hier moeten blijven?

Na mijn landing in Luang Prabang, nadat ik in Bangkok groen licht had gekregen, was ik eerlijk gezegd niet bepaald enthousiast. Ondanks dat ik in het droge seizoen reisde, was de bocht van de Mekong waar de stad ligt bedekt met een dikke laag condens. Naast de vertraging bij aankomst was er een enorme rij bij de visumcontrole, en vervolgens moest ik in het noorden nog in een aparte rij aansluiten voor de immigratiecontrole.

Aan de andere kant had de dikke bewolking ook voordelen. Het maakte niet uit dat de zon nog maar een paar minuten verwijderd was toen ik incheckte en me opfriste; er zou toch geen zonsondergang zijn. Sterker nog, het belangrijkste onderwerp dat ik die avond wilde fotograferen (de beroemde avondmarkt van de stad, de enige plek die ik me nog kon herinneren van mijn reis 14 jaar eerder)... die ging pas na zonsondergang open.

Terwijl ik aan de voet van de Phou Si-heuvel stond en mijn statief opstelde, probeerde ik me mijn vorige bezoek te herinneren, dat slechts een paar weken na mijn gedurfde stap had plaatsgevonden die me had geïnspireerd om mijn eerste reisblog te beginnen. Waar had ik toen overnacht?

Ik wist dat ik met Kale en Amber reisde, een stel uit Arkansas dat ook Engels had gegeven in een Chineessprekend land; we waren ongeveer tegelijk aangekomen, maar na een tweedaagse reis over land vanuit Vietnam in plaats van een korte vlucht.

Kale wil geld besparen, had Amber me ooit emotieloos verteld. Ik vermoedde dat ze misschien wel met de vlucht vanuit Hanoi had ingestemd als ik had doorgevraagd. De reis was zwaar geweest, zelfs voor mijn robuuste lichaam van 25 jaar; Laos onderging een ingrijpende verandering, zozeer zelfs dat ik verbaasd ben dat het er vandaag de dag nog steeds zo arm uitziet als toen.

Maar afgezien daarvan? Nee, ik herinner me niets. Nou ja, behalve dan dat ik door de beroemde "fruitshakes" van de stad de ergste voedselvergiftiging van mijn leven had opgelopen.

'Nee,' glimlachte ik, schudde mijn hoofd en zwaaide naar elk van de jonge vrouwen die me er een aanboden toen ik aan het einde van de avond terugliep naar mijn hotel.

Toen ik de volgende ochtend de aalmoesceremonie bekeek, realiseerde ik me pijnlijk hoe weinig ik de afgelopen dagen in Luang Prabang had meegekregen. Ik herinnerde me absoluut niets van de processie, hoewel ik mezelf al die jaren had wijsgemaakt dat ik die had gezien. Terwijl ik over Sakkaline Road liep, langs Wat Sensoukharam, vroeg ik me af of ik mezelf al die tijd had voorgelogen over de betekenis van die dagen.

'Rijst voor de monniken?' vroeg een vrouw me terwijl ik langzaam liep en me de processie voorstelde. Ik glimlachte naar haar en haalde mijn camera tevoorschijn; ze glimlachte terug, ze begreep het duidelijk. Het was nog donker genoeg om sterren te zien; was het de vorige keer niet helder geweest? De sterren betekenden in ieder geval dat het vandaag niet bewolkt zou zijn.

Voordat ik er verder over na kon denken, zag ik fel oranje flitsen in mijn rechterooghoek, ondanks het zwakke licht aan de horizon. De monniken waren in beweging gekomen.

Eerst probeerde ik het te fotograferen met mijn 100mm-lens op het grootste diafragma (f/2.8); zelfs bij ISO 640 was het te donker voor scherpe beelden. Dus schakelde ik over op mijn 35mm-lens en maakte lange belichtingstijden – ik vond het idee van de oranje rook die onder de tempel opsteeg wel mooi – met behulp van een afstandsbediening voor de sluiter. Het idee was dat er na een paar opnames genoeg licht zou zijn om dichterbij te komen en scherpere foto's te maken.

En zo geschiedde het, hoewel alles zo snel voorbij was dat zelfs de laatste monniken al verdwenen waren tegen de tijd dat ik eindelijk alle foto's had die ik wilde. Ik ging in de bakkerij zitten (die ik de volgende dag niet kon bezoeken omdat ik op de boot wachtte). Het voelde alsof ik net uit de kerk kwam.

Ik had het gevoel dat ik al een volle dag vol ervaringen achter de rug had, hoewel het nog maar net voor 7 uur 's ochtends was. Sterker nog, er stonden nog drie belangrijke dingen op mijn lijstje: de Phou Si-heuvel beklimmen; de Kuang Si-waterval en de beroemde vlindertuin bezoeken; en de Mekong oversteken om een ​​van de tempels op de noordelijke oever te beklimmen, vanwaar ik hoopte te kunnen genieten van een panoramisch uitzicht over Luang Prabang.

Phou Si, die ik na de derde van de zes treden en het passeren van het imposante Naga-beeld uiteindelijk niet heb beklommen, viel tegen. De bomen direct onder de top waren zo dicht dat er nauwelijks uitzicht was. Tijdens de afdaling stond er een tweede Naga-beeld en een half dozijn Boeddhabeelden; die vond ik allemaal interessanter dan welk panorama dan ook.

'Het was prachtig,' legde ik uit aan de receptionist in de vlindertuin toen hij me naar mijn mening over Kuang Si vroeg, 'maar wel erg vergelijkbaar met veel andere watervallen in Zuidoost-Azië die ik heb gezien.' Hij knikte en probeerde me vervolgens een ticketarrangement te verkopen, inclusief een stuk appeltaart dat zijn familie (hij was Nederlands) die dag vers had gebakken.

Ik probeerde hem ook te vertellen hoeveel ik als kind van vlinders hield en hoe erg ik ernaar uitkeek om de tuin te bezoeken, maar ook dat wuifde hij grotendeels weg.

Ik stelde me voor hoe ze om me heen fladderden terwijl ik de gammele trappen naar Wat Chompet beklom. Het uitzichtpunt was minstens net zo overwoekerd als dat van Phou Si. Dat wil niet zeggen dat ik helemaal niets kon zien – het was eigenlijk alleen de rivier zelf die aan het zicht onttrokken werd – maar ik vroeg me wel af of de reis de moeite waard was geweest.

(Gelukkig had de echtgenoot van de vrouw die me de prijs van 20.000 kip voor het tempelticket had verteld een eigen boot, dus ik kon de rivier weer oversteken zonder de 2 km terug naar de aanlegsteiger te hoeven lopen.)

Net als mijn dagen in Luang Prabang zelf, was de reis per langzame boot – toen deze eenmaal snelheid had gemaakt – relatief rustig. Uiteindelijk vielen de Chinese arbeiders in slaap; de zon stond zo hoog en heet aan de hemel dat het me absurd leek om te bedenken dat ik het ooit koud had gehad.

Ik weet niet zeker of het kwam door het glijden van de oude houten boot over het troebele oppervlak van de Mekong, of misschien door de twee grote Beerlao die ik had gedronken, maar de reis naar Pak Beng vloog voorbij. Het was vredig, zelfs subliem. Ik zou liegen als ik zei dat ik wenste dat het nooit zou eindigen, maar ik was de eerste die opstond toen we aanmeerden en de eerste buitenlander die van boord ging.

'Ik wilde dit echt nog doen voordat het te laat is,' zei een Brit genaamd Mitch, kort nadat we op de tweede dag vertrokken. We hadden geluk en kregen een betere boot, een zonder Chinese arbeiders aan boord.

Ik vroeg hem zijn uitspraak te verduidelijken. Hij leek ongeveer van mijn leeftijd te zijn; bedoelde hij dat mensen van middelbare leeftijd zoals wij binnenkort misschien niet meer zo voordelig zouden kunnen reizen? Was hij van plan een gezin te stichten of een carrière na te streven met minder vrije tijd?

'De dammen,' legde hij uit. 'Je weet wel, die omstreden waterkrachtcentrales. Die gaan binnenkort in gebruik; dan staat alles onder water. Ik denk dat de boten dan ook niet meer kunnen varen.'

Toen ik terugdacht aan het cynisme waarin ik de ochtend ervoor was beland, voelde ik me plotseling bijna beschaamd. Er had zich een kans voorgedaan die over een jaar misschien niet eens meer zou bestaan, en ik voelde alleen maar woede; ik kon alleen maar een houding aannemen van arrogantie en zelfingenomenheid.

Zo was ik in 2010 absoluut niet.

Mitch, die me kort na ons gesprek vertelde dat hij niet actief was op sociale media, was niet de enige met wie ik die dag in contact kwam. Er waren Simone en Ali (beiden uit Zwitserland; respectievelijk het Duitse en Franse deel) en een ongelooflijk knappe man uit Cantabrië wiens naam ik me helaas niet meer kon herinneren. Hij had me zijn naam wel verteld, maar ik was te moe om het te horen en te trots om hem te vragen het te herhalen.

Ik gaf Simone en de Spanjaard mijn websitenamen, maar stond er niet op om Instagram-accounts uit te wisselen, laat staan ​​elkaar toe te voegen op Facebook, wat 14 jaar geleden de enige optie zou zijn geweest. Toegegeven, ik heb nog steeds contact met Kale en Amber (die niet meer samen zijn), maar onze digitale connectie is overbodig. We hebben elkaar al jaren niet gesproken.

Nadat we dit jaar met onze vrienden de grens waren overgestoken, propten we ons in een gammele gedeelde bus die ons in aanzienlijk minder tijd naar Chiang Rai bracht dan Google Maps aangaf. Er was iets bevrijdends aan hoe kort en afstandelijk ons ​​afscheid was bij busstation nummer 1. Ik ging ervan uit dat minstens één van hen mijn blog zou gebruiken voor advies, maar niemand van ons deed alsof we elkaar ooit nog zouden zien of probeerde actief contact op te nemen. Er waren alleen goede wensen en snelle knuffels.

Even dacht ik eraan om Kale en/of Amber te schrijven en hen over deze ervaring te vertellen. Ik herinnerde me dat we het er destijds over hadden gehad om het samen te doen, voordat ik bezweek aan de eerdergenoemde ziekte.

Nee, ik glimlachte in mezelf en liep de duisternis in naar mijn hotel.

Toen ik vrijdagochtend wakker werd, merkte ik dat veel van mijn vragen beantwoord waren – en ik bedoel niet de onbenullige vragen die ik had gesteld tijdens het wachten op de trage bootovertocht van Laos naar Thailand, of de details van mijn reis naar Luang Prabang in 2010.

De avond ervoor had ik de zonsondergang achter het enorme Guan Yin-beeld in Wat Huay Pla Kang bewonderd. Het was mijn derde bezoek daar, maar het eerste buiten het regenseizoen. Eindelijk zag ik de gloeiende bol achter de verre heuvels verdwijnen toen ik uit het raam van de negende verdieping van de negen verdiepingen tellende pagode keek, pal naast de Lady Buddha (zoals sommigen haar ten onrechte noemen).

Ik dacht terug aan mijn aanvankelijke scepsis, niet alleen over de vraag of ik überhaupt wel aan de zeilreis over de Mekong moest beginnen, maar ook of ik deze reis naar het noorden wel zou hebben gemaakt. Het zou zo makkelijk zijn geweest om nog een week in mijn vertrouwde hoofdstad te blijven tot mijn vlucht naar Krabi; misschien had ik mijn twaalfdaagse eilandtour zelfs wel afgezegd en was ik na vijf weken weg te zijn geweest van alle mensen die me dierbaar zijn, teruggevlogen naar de VS om in Bangkok rond te dwalen alsof ik er nog steeds woonde.

Terwijl ik obsessief de ondergaande zon en de flarden kleur die ze achterliet vastlegde – net zoals ik een paar dagen eerder in een roes was geweest bij het bekijken van de aalmoesceremonie – realiseerde ik me mijn antwoord: Probeer; streef; doe alsof; jaag; ren; probeer alles en hoop dat er iets van blijft hangen.

Ik had nooit meer moeten afzeggen – ik had er zelfs geen moment aan moeten denken om op te geven – want het antwoord op elke vraag die ik stel is hetzelfde. Ik zal nooit stoppen met mijn sporen achter te laten, mijn weg te vinden of mijn verhaal te vertellen, hoeveel sporen ik ook achterlaat, hoeveel paden ik ook met mijn machete hak of hoeveel boeken ik ook schrijf. Ik zal nooit stoppen – ik kan nooit stoppen.

En nu ga ik weer op weg, zoals de langzame boot die elke ochtend vertrekt en tegen de stroom in tegen de stroming in worstelt.