Bangkok'un Çin Mahallesi'nin üzerinde yükselen, "Mermer Tapınak" olarak da bilinen Wat Traimit'ten ilahiler yükseliyordu, ancak onları duyacak tek bir ibadet eden bile yoktu. Batıdaki gökyüzü, bilim insanlarının yakın zamanda geliştirdiği o yeni siyah tonu gibi simsiyahdı. Hani şu görünür ışığın %99,9'unu emen siyah tonu.

Ama yine de yılmadım: Yağmur mevsiminde Tayland'ı ziyaret etmeye ve her şeyin tadını çıkarmaya karar vermiştim. Kara delik gibi sağanak bir yağmur bile beni durduramazdı.

Bu, en azından o zamanlar önemli bir görevde olduğum anlamına gelmiyor. Şehrin çok iyi bildiğim bir bölümünde yaptığım fotoğraf gezisi sadece bir ön gösterimdi, ayrıca jet lag'e yenik düşmeyi de reddediyordum (daha bir gün önce gelmiştim).

Gökyüzünün sonunda yağdırdığı yağmur bile vaadini yerine getirmedi. Sağanak sadece birkaç dakika sürdü ve ben de bu süreyi sağlam bir tente altında, kamera ayarlarımla uğraşarak geçirdim.

Tam tersine, Yaowarat Caddesi'nin neon ışıklarının giderek ayna gibi pürüzsüzleşen asfalta yansımasını görmek beni daha da heyecanlandırdı.

Ancak sivrisinekler ayak bileklerimi ısırmaya başlayınca (dalga mevsimi sırasında seyahatim için şart koşulan DEET'i sürmeyi unutmuştum), kararımı gerçekten iyice düşünüp düşünmediğimi sorgulamaya başladım.

Ertesi sabah, Don Mueang'dan Tayland'ın kuzeydoğusundaki kırsal kesimde bulunan Loei'ye saat 11'de kalkacak olan uçuşuma kadar vakit geçirmek zorunda kaldığım için şüphelerim daha da arttı.

Uzak kuzeydoğu eyaletini ziyaret etme fikrini genel olarak düşünmüştüm ama detayları pek düşünmemiştim (çünkü böyle bir yeri keşfetmek ne kadar zor olabilir ki?); ancak yola çıkmamdan birkaç saat önce, Loei kasabasında bir otel rezervasyonu yaparak (diğer hatalarım arasında) bir hata yaptığımı fark ettim.

Arabamın yanına gitmek için otelden çıkarken (o otelde o kadar çok kaldım ki sayısını unuttum), resepsiyonda bir tabela gördüm. "Otel, tadilat nedeniyle 1 Ağustos'ta kapanıyor," yazıyordu, başka bir bilgi yoktu. "İşiniz için teşekkür ederiz." (Not: Bunu yazan kişi için bugün 23 Temmuz.)

İyi haber şu ki, Bangkok'un biraz ihmal edilmiş havaalanına yolculuk normalden çok daha hızlı geçti, bu da seyahat planlarımı değiştirme fırsatı verdi.

Başlangıçta bu yolculuğa çıkmama ilham veren iki hedefe ulaşmak için tek bir yerde kalıp günde 12 saate kadar araba sürmek yerine (buna birazdan değineceğim), bölgede saat yönünün tersine sekiz şeklinde bir rota izlemeye ve her sekiz şeklinin yaklaşık olarak en tepe noktasında bir gece geçirmeye karar verdim.

Loei Havalimanı'nda yerel bir model olan Toyota'mı teslim aldığımda ("Sıfır bir araba," diye temin etmişti acente - ki bu doğru değildi), uçaktan görünen yemyeşil, bulutlarla kaplı manzaranın yarattığı beklentileri hesaba katarsak bile, şehrin o eşsiz atmosferine anında kapıldığımı görünce şaşırdım.

İlk başta, kırmızı çadırlarının arkasında fuşya rengi rambutan satan yerliler vardı. Sonra giderek daha sık "Fil Geçidi" tabelaları belirdi. Ve sonunda, kil toprağın ne kadar koyu kırmızı, neredeyse mor olduğunu fark etti insan.

Keşişlerin, tapınağın inşa edildiği yamaca zar zor tutunan bir kaya parçasını göz alıcı altın boyayla boyadığı Wat Somdet Phu Ruea'dan bakıldığında, tek bir damla bile yağmur yağmamış olmasına rağmen, gökyüzü her an açılacakmış gibi görünüyordu.

Güney yönüne, Phi Ta Kon festivaline adanmış bir müzeyi ziyaret etmeyi planladığım Dan Sai bölgesine doğru ilerlerken (bu festivali henüz kaçırmıştım), parlak renklerle boyanmış ahşap maskelerin Japonya'nın Akita bölgesindeki Namahage'leri anımsattığını fark ettim.

(Elbette, ikisi arasında anlamsal olarak pek ortak nokta yok. Phi Ta Kon, ataları onurlandıran bir Budist festivalidir; Namahage ise yaramaz çocukları eğiterek davranışlarını düzeltmeyi amaçlar.)

Saat yaklaşık 15:00 olmuştu ve kısa süre sonra rambutan ağaçlarının yerini ejder meyvesi ağaçları almıştı; Phetchabun eyaletine (Loei'yi Chaiyaphum'dan ayıran bölge) giderken yol üzerindeki yer örtüsü o kadar yoğundu ki artık hiç toprak göremiyordum.

Sonunda, ıssız motelime ulaşmam neredeyse beş saat daha sürdü ve bu da açıkçası plan değişikliğimin gerçekten iyi bir fikir olup olmadığından şüphe duymama neden oldu. Öte yandan, yolculuktan (ve özellikle de geçmeyen jet lag'den) o kadar yorgundum ki, bu konuyu fazla düşünmeye vaktim yoktu.

Önceki akşam, Chaiyaphum'a giderken, alacakaranlığın son ışıklarında Dok Krachiao Festivali'ne ait tabelaları fark etmiştim ama onları görmezden gelmeye çalışmıştım.

Siyam laleleri (ki aslında bir tür zencefildir) yabani olarak yetiştiği iki milli parktan birine girmek için artık çok geçti; günün ilk yarısının tamamını onları izleyerek geçirebilecektim.

Bu durum, elbette, son dakika plan değişikliğimin ne kadar akıllıca olduğunu doğruladı. Otelimden Pa Hin Ngam'a (ziyaret etmek istediğim iki parktan ilki) arabayla sadece 40 dakika sürüyordu. Eğer Loei şehrinde kalsaydım, yolculuk en az beş saat sürerdi.

Park girişine vardığımda birkaç şey beni şaşırttı. Birincisi, yerlilerin bulunduğu bir arabanın (Tayland, bilindiği gibi, dakik olmaması ve gecikmeleriyle ünlü bir ülke) benden önce oraya varmış olması; ikincisi ise güvenlik görevlisinin sabah 6'dan birkaç dakika önce insanları içeri almaya başlamış olmasıydı.

Aracımdan indiğimde, hava sıcaklığının sisli, gizemli manzarayla uyumlu olmasına şaşırdım. Gerçekten de soğuktu, belki de sadece Tayland standartlarına göre değil.

Beşimiz (ve arkamızdaki, içinde anne babamın yaşlarında üç kişinin oturduğu araba) Krachiao renklerine boyanmış, çiçek tarlalarına giden bir tramvaya binerken, yine de bu konu hakkında daha fazla düşünmemeye çalıştım.

Çiçekler yavaş yavaş görünür hale gelirken, özellikle bu etkinlik için aldığım (düz mor-pembe) polo tişörtün yanlış beden olup olmadığını merak ettim. Çok önemli değildi; çantamda yedek olarak desenli pembe-mor bir tişörtüm vardı, ama bu durum bacağımdaki tüylerin diken diken olmasından dikkatimi dağıttı, bu yüzden benim için başarılı bir seçimdi.

Araçtan indiğimde, toprağı ve ondan filizlenen çiçekleri fark ettim. Loei'deki renkli kilden farklı olarak, bu toprak koyu siyahımsı kahverengiydi; güçlü kokusu insanı mest ediyordu.

Mekânla ilgili tek beğenmediğim şey, kafa karıştırıcı yönlendirme tabelalarıydı. Bana (hem Tayca hem de İngilizce olarak) tek yön gösterilmiş olmasına rağmen, diğer herkes (hepsi Taylandlıydı) ters yöne gidiyordu.

Elbette, kendimi yoğun bir kır çiçeği tarlasının içinden geçen tahta bir yürüyüş yolunda bulduğum an, bunların hepsi önemsiz kaldı – tıpkı Scarlet'in menekşeler arasında yaptığı yürüyüş gibi. Garip bir şekilde, ziyaret ettiğim ikinci yer olan Krachiao (Sai ​​​​Thong Milli Parkı), genel olarak daha kırsal ve daha az gelişmiş olmasına rağmen, benzer yönlendirme sorunlarına sahipti.

(Ancak ikinci durumda, üç otlaktan üçüncüsünün tam 300 km uzakta, neredeyse Bangkok kadar uzaklıkta olduğunu belirten bir tabela görünce durum daha da komikleşti.)

Tıpkı 24 saat öncesinde olduğu gibi, öğleden sonrasının büyük bir bölümünü yolculuğuma devam etmeye ayırmak zorunda kaldım: Geceyi geçirdiğim nehir kıyısındaki şehir Chiang Khan, yaklaşık beş saat uzaklıktaydı.

Öte yandan, arabamın dışında yağan şiddetli yağmur (bulutlar sonunda, her ne kadar tam bir gün sonra olsa da, tehditlerini yerine getirdi) hiçbir şeyi kaçırmaktan korkmadığım anlamına geliyordu; kapalı kalmaktan minnettardım.

Chiang Khan'ın kendisi tuhaf bir izlenim bıraktı. Görsel olarak, hem yakındaki Tayland şehri Nong Khai'yi hem de çok da yakın olmayan Laos şehri Luang Prabang'ı anımsatıyordu; bu anlaşılabilir bir durumdu, çünkü Mekong Nehri her üç yerden de kıvrılarak geçiyordu.

Buradaki durum bir şekilde daha da üzücüydü. Düzinelerce pansiyon ve otel vardı; yağmur mevsiminin kaçınılmaz olarak daha az ziyaretçi anlamına geldiğini anlasam da, şehrin yaya bölgesini canlandırmak için ne kadar turist kitlesine ihtiyaç duyulacağını hayal etmekte zorlandım.

Boş konaklama yerlerini koruyan insanların yüzlerindeki ifadeler merak ile küçümseme arasında değişiyordu ve bu durumu doğrular nitelikteydi.

Kaldığım yerden (kasabanın en doğu ucundaydı) batıya doğru yürüyerek, saat 16.00'dan kısa bir süre sonra hala açık olan tek yüksek puanlı restorana gittim; kızarmış larb ve yerel olarak yakalanmış yayın balığıyla yapılan tom yam çorbasından oluşan yemeğimi yedikten sonra, 'eve' vardığımda hava kararmaya başlamış olacak kadar yavaş bir şekilde geri döndüm.

İçeri geri dönmeden hemen önce, önünde bahşiş kutusu olan, Phi Ta Kon kostümü giymiş tek bir yerliyi fark ettim (ruhun cinsiyeti, hareketlerinin doğasından anlaşılamıyordu, ki bu muhtemelen kasıtlıydı).

20 bahtlık bir banknot attım; telefonundan gelen bozuk sesli müziğe coşkuyla dans etti, sanki kameram için poz veriyordu. Yapay bir sahneydi, ama bir şekilde de gerçekçiydi.

Seyahatimdeki ilk gerçekten dinlendirici gecenin ardından otelden çıktığımda, yağmurun ne kadar ısrarcı olduğuna şaşırdım: sağanak değil, hafif çiseleme de değil. Naga'nın merdivenlerden suya doğru kıvrılarak indiği görüntüsü bile artık yeterince bunalmış gibiydi.

Asıl sorum, sabahki sadaka alayının gerçekten gerçekleşip gerçekleşmeyeceğiydi. Kahvaltıda halimi sormak için odanın karşısından yanıma gelen otel sahibi, bunun kesinlikle gerçekleşeceğinden emindi. "Ama şimdi yemeğinizi bitirmelisiniz, her an burada olacaklar."

Ve gerçekten de, çoğu gökkuşağı renkli şemsiyeler taşıyan ve sahneye neredeyse gerçeküstü bir hava katan keşişler, törenlerini gerçekleştirdiler. Bu tören, Luang Prabang'daki günlük tören kadar ayrıntılı değildi; ancak yapmacık da görünmüyordu.

Keşişlerin azmi, elbette ki, bana o gün için ne tür bir enerji toplamam gerektiğini gösterdi: Hava koşulları manzarayı ciddi şekilde etkilese ve (camdan yapılmış olan) Skywalk kapalı olsa bile, Chiang Khan Skywalk'u ziyaret etmek.

"Siyah Taylandlılar" diye adlandırılan kültür köyüne uğradım ve orada tek bir Taylandlı kadın (ne siyah ne de başka bir renkte) bulamadım; bunun yerine, bir saniye bile fazla kalırsam bana saldırmaya hazır gibi görünen öfkeli bir sokak köpeğiyle karşılaştım.

Bunlar elbette sadece mola yerleriydi. Aslında, Tayland'ın bu bölgesini ziyaret etmeme ilk başta ilham veren ikinci yere gidiyordum. Daha doğrusu: ikinci yere.

2022'de Isaan bölgesine yaptığım ve bugüne kadarki en kapsamlı seyahatim olan gezi sırasında, şimdiki eşimle birlikte Udon Thani eyaletinde çok zaman geçirdik ve her birimizin listesindeki yerlerin neredeyse tamamını ziyaret ettik.

Tek bir istisna dışında: Wat Pa Phu Khon'daki "Mavi Tapınak" (aslında turkuaz olan çatısından dolayı bu adı almıştır).

Ne yazık ki, Tayland'ın görünüşte en etkileyici yerlerinin birçoğu gibi (özellikle Prachuap Khiri Khan eyaletindeki Wat Thang Sai'yi düşünüyorum), burası da ancak drone'un bakış açısından gerçekten etkileyici. Ya da en azından drone uçuşları yasaklanmamış olsaydı öyle olurdu.

Ve tapınak görevlilerinin, (zar zor görünen) dizlerimi, bana en az altı beden büyük gelen çirkin keten pantolonlarla örtmem konusunda ne kadar ısrarcı olduklarını göz önünde bulundurarak, bu yasağın uygulanacağını varsaymaktan başka çarem yoktu – tabii bir dronum olsaydı.

Belki de kırgın gibi görünebilirim ama değilim: Seyahatim, neredeyse her zaman olduğu gibi, parçalarının toplamından daha fazlasıydı; Tayland'ın kuzeydoğusundan geçtiğim sekiz şeklindeki rota kelimenin tam anlamıyla sonsuzluğu simgeliyor. Yine de Bangkok'a rahatlamış bir şekilde döndüm (otelden çıkış bile yapmamıştım).

Bu durum ancak tabelada otelimde beni bekleyen acı gerçek hatırlatıldığında değişti. Ve sıradan bir yorum, kısa süre sonra yaşanacak insani sonuçları gözler önüne serdi.

Resepsiyonist (bu oteldeki birçok konaklamam boyunca tanıştığım en nazik insandı) tadilat sırasında herkesin zincirdeki diğer otellerde istihdamının sağlanıp sağlanmayacağını sorduğumda, "Personelin bir kısmı," diye yanıtladı. "Ama ben değil."

Seyahatimden birkaç hafta önce, Donald Trump'ın ikinci döneminin ne kadar tahmin edilebilir derecede çalkantılı geçtiğine dair sayısız köşe yazısından birini okudum ve bu gazetecilikte nadir rastlanan bir şeye rastladım: faşizmin gerçek bir tanımı.

En önemli dayanaklarından biri, neredeyse her durumda bugün olduğundan çok daha iyi olarak hayal edilen, kurgusal bir geçmiş입니다.

Silom'un dar ara sokaklarından çamaşırhaneye doğru yürürken bunu düşünüyordum ve Bangkok'u keşfetmek için geçirdiğim 15 yıla dair fikirlerimin, gerçekte yaşadıklarımla nasıl farklılık gösterebileceğini sorguluyordum.

Gerçek şu ki, Haziran 2019'da Bangkok'tan çok mutlu ayrıldım ve muhtemelen bir yıl önce ayrılmış olsaydım da aynı derecede mutlu olurdum.

Ancak o zamandan beri yaptığım neredeyse her seyahatin sonunda, Suvarnabhumi'deki giriş kontrol noktasının ıssızlığından geriye pembe gözlüklerle bakıyorum ve (bazen saatlerce, bazen günlerce hatta haftalarca) bir gün oraya geri dönme hayaliyle saplantılı hale geliyorum.

Bu nedenle, Tayland'daki sondan bir önceki günümün o korkunç sabahı bir bakıma bir nimetti: Yarım düzine küçük aksilik yavaş yavaş bir panik atağına dönüştü ve eğer "korunaklı" bir yaya geçidinde son hızla gelen bir otobüsün neredeyse bana çarpması olmasaydı, bu durum beni bir gün önce ayrılmaya itebilirdi.

Bu, kendi zihnimdeki faşizmi aşmaya yönelik küçük bir adımdı; böylece Siyam lalelerine, Udon Thani'nin o kadar da mavi olmayan çatılı tapınağına veya Çin Mahallesi'nin neon ışıkları altındaki yağmurlu geceme çok özlemle bakmayacaktım.

Bangkok'taki muhtemelen son öğleden sonramda odamda oturmuş, muhtemelen bir yıl daha sadece inşaat işçileri ve temizlik görevlilerinin görebileceği bir manzarayı seyrederken, her şeyi olduğu gibi gördüm: Batıdaki gökyüzü yine simsiyahdı, ancak doğu ufkunda çekici gri tonları beliriyordu.