เสียงสวดมนต์ดังแว่วมาจากวัดไตรมิตร หรือที่รู้จักกันในชื่อ "วัดหินอ่อน" ซึ่งตั้งตระหง่านอยู่เหนือย่านไชน่าทาวน์ของกรุงเทพฯ แต่ไม่มีผู้ศรัทธาอยู่สักคนเดียวที่จะได้ยินเสียงเหล่านั้น ท้องฟ้าทางทิศตะวันตกมืดสนิท เหมือนสีดำเฉดใหม่ที่นักวิทยาศาสตร์เพิ่งพัฒนาขึ้นมา คุณคงรู้จักดี สีดำที่ดูดซับแสงที่มองเห็นได้ถึง 99.9%

แต่ถึงกระนั้น ฉันก็ยังคงไม่ย่อท้อ: ฉันตัดสินใจไปเที่ยวประเทศไทยในช่วงฤดูฝน และจะเที่ยวให้เต็มที่ แม้แต่ฝนที่ตกหนักราวกับหลุมดำก็หยุดฉันไม่ได้

ไม่ได้หมายความว่าผมกำลังทำภารกิจสำคัญอะไร อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในตอนนั้น การเดินทางไปถ่ายรูปในส่วนหนึ่งของเมืองที่ผมรู้จักดีนั้นเป็นเพียงแค่การเริ่มต้นเท่านั้น นอกจากนั้นยังเป็นการที่ผมพยายามไม่ยอมแพ้ต่ออาการเจ็ตแล็ก (ผมเพิ่งมาถึงเมื่อวันก่อนเอง)

แม้แต่ฝนที่ตกลงมาในที่สุดก็ยังไม่มากเท่าที่คาดไว้ ฝนตกหนักเพียงไม่กี่นาที ซึ่งฉันใช้เวลานั้นหลบอยู่ใต้กันสาดที่แข็งแรง ปรับแต่งการตั้งค่ากล้องไปเรื่อยๆ

ในทางตรงกันข้าม ผมกลับรู้สึกตื่นเต้นยิ่งกว่าเมื่อได้เห็นแสงไฟนีออนของถนนเยาวราชสะท้อนอยู่บนพื้นถนนลาดยางที่เรียบลื่นราวกับกระจกมากขึ้นเรื่อยๆ

อย่างไรก็ตาม เมื่อยุงเริ่มกัดข้อเท้าของฉัน (ด้วยความที่เผลอไผล ฉันลืมทาโลชั่นกันยุงที่ซื้อมาเพราะเป็นเงื่อนไขสำหรับการเดินทางในช่วงฤดูไข้เลือดออก) ฉันก็เริ่มสงสัยว่าฉันคิดไตร่ตรองการตัดสินใจของตัวเองดีแล้วหรือเปล่า

เช้าวันต่อมา ขณะที่ผมต้องหาอะไรทำเพื่อฆ่าเวลาจนกว่าจะถึงเวลาออกเดินทาง 11 โมงเช้าจากดอนเมืองไปยังเลยในชนบททางตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทย ความสงสัยของผมก็ยิ่งทวีความรุนแรงขึ้น

ฉันเคยคิดจะไปเที่ยวจังหวัดทางตะวันออกเฉียงเหนือที่ห่างไกลโดยไม่ได้วางแผนรายละเอียดมากนัก (เพราะคิดว่าการไปเที่ยวที่นั่นคงไม่ยากอะไร) แต่เพียงไม่กี่ชั่วโมงก่อนออกเดินทาง ฉันก็รู้ตัวว่าทำผิดพลาด (ในบรรดาความผิดพลาดอื่นๆ) ที่จองโรงแรมในตัวเมืองเลย

ขณะที่ฉันออกจากโรงแรมเพื่อไปที่รถของฉัน—โรงแรมที่ฉันเคยพักมาหลายครั้งจนนับไม่ถ้วน—ฉันสังเกตเห็นป้ายที่แผนกต้อนรับ ข้อความบนป้ายเขียนว่า "โรงแรมปิดปรับปรุงในวันที่ 1 สิงหาคม" โดยไม่มีข้อมูลเพิ่มเติม "ขอบคุณที่ใช้บริการ" (หมายเหตุ: สำหรับผู้เขียน วันนี้คือวันที่ 23 กรกฎาคม)

ข่าวดีก็คือ การเดินทางไปยังสนามบินของกรุงเทพฯ ซึ่งค่อนข้างถูกละเลยนั้น เร็วกว่าปกติมาก ทำให้ผมมีโอกาสปรับแผนการเดินทางได้

แทนที่จะพักอยู่กับที่แล้วขับรถนานถึง 12 ชั่วโมงต่อวันเพื่อไปยังจุดหมายปลายทางสองแห่งที่จุดประกายให้ผมเริ่มต้นการเดินทางครั้งนี้ (จะกล่าวถึงในภายหลัง) ผมตัดสินใจขับรถเป็นรูปเลขแปดทวนเข็มนาฬิกาผ่านภูมิภาคนี้ โดยพักค้างคืนประมาณตรงจุดสูงสุดของแต่ละรอบเลขแปด

ฉันรู้สึกประหลาดใจเมื่อไปรับรถโตโยต้า รุ่นท้องถิ่น ที่สนามบินเลย (ตัวแทนจำหน่ายรับรองว่า "เป็นรถใหม่เอี่ยม" ซึ่งไม่เป็นความจริง) ว่าทันทีที่รับรถ ฉันก็รู้สึกถึงบรรยากาศของที่นี่ขึ้นมาทันที แม้จะคำนึงถึงความคาดหวังที่เกิดจากทิวทัศน์อันงดงามของทุ่งหญ้าเขียวขจีที่ปกคลุมไปด้วยเมฆจากบนเครื่องบินแล้วก็ตาม

ในตอนแรก เป็นชาวบ้านที่ตั้งเต็นท์สีแดงสดขายเงาะสีชมพู ต่อมาก็เริ่มมีป้าย "ทางช้างข้าม" ปรากฏให้เห็นมากขึ้นเรื่อยๆ และสุดท้ายก็สังเกตเห็นว่าดินเหนียวมีสีแดงเข้มมาก เกือบจะเป็นสีม่วงเลยทีเดียว

จากวัดสมเด็จภูเรือ ที่ซึ่งพระสงฆ์ได้ทาสีทองฉูดฉาดลงบนก้อนหินที่เกาะอยู่บนเนินเขาซึ่งวัดตั้งอยู่ ท้องฟ้าดูราวกับว่าจะเทฝนลงมาได้ทุกเมื่อ แม้ว่าจะไม่มีฝนตกลงมาแม้แต่หยดเดียว

ขณะที่ผมเดินทางลงใต้ไปยังเขตดานไซ ซึ่งผมวางแผนจะไปเยี่ยมชมพิพิธภัณฑ์ที่อุทิศให้กับเทศกาลผีตาคอน (เทศกาลที่ผมเพิ่งพลาดไป) ผมก็ตระหนักว่าหน้ากากไม้ที่ทาสีสดใสเหล่านั้นชวนให้นึกถึงหน้ากากนามาฮาเกะจากจังหวัดอะคิตะในประเทศญี่ปุ่น

(แน่นอนว่าทั้งสองอย่างมีความแตกต่างกันอย่างมากในเชิงความหมาย ผีตาคอนเป็นเทศกาลทางพุทธศาสนาเพื่อบูชาบรรพบุรุษ ส่วนนามาฮาเกะมีจุดประสงค์เพื่ออบรมสั่งสอนเด็กดื้อให้ประพฤติตัวดีขึ้น)

ตอนนี้ประมาณบ่าย 3 โมงแล้ว และในไม่ช้าต้นเงาะก็ถูกแทนที่ด้วยต้นแก้วมังกร พืชคลุมดินระหว่างทางไปจังหวัดเพชรบูรณ์ (ซึ่งคั่นระหว่างจังหวัดเลยกับจังหวัดชัยภูมิ) หนาแน่นมากจนผมมองไม่เห็นดินเลย

สุดท้ายแล้ว ผมใช้เวลาเดินทางอีกเกือบห้าชั่วโมงกว่าจะถึงโมเตลที่อยู่ห่างไกล ซึ่งทำให้ผมเริ่มสงสัยว่าการเปลี่ยนแผนการเดินทางของผมนั้นเป็นความคิดที่ดีจริง ๆ หรือเปล่า แต่ในอีกด้านหนึ่ง ผมเหนื่อยล้าจากการเดินทาง (โดยเฉพาะอาการเจ็ตแล็กที่ยังคงอยู่) เกินกว่าจะคิดมากเรื่องนี้

เมื่อคืนก่อน ขณะเดินทางไปชัยภูมิ ผมสังเกตเห็นป้ายงานเทศกาลดอกกระเจี๋ยวในแสงสุดท้ายของพลบค่ำ แต่ผมพยายามไม่สนใจ

มันสายเกินไปแล้วที่ฉันจะเข้าไปในอุทยานแห่งชาติทั้งสองแห่งที่ดอกไม้ที่เรียกว่า "ดอกทิวลิปสยาม" (ซึ่งจริงๆ แล้วเป็นขิงชนิดหนึ่ง) ขึ้นเองตามธรรมชาติ ฉันน่าจะมีเวลาครึ่งวันแรกทั้งหมดเพื่อชื่นชมดอกไม้เหล่านั้น

แน่นอนว่าเรื่องนี้ยืนยันว่าการเปลี่ยนแผนในนาทีสุดท้ายของผมเป็นการตัดสินใจที่ชาญฉลาด การเดินทางจากโรงแรมไปยังป่าหินงาม ซึ่งเป็นอุทยานแห่งแรกจากสองแห่งที่ผมต้องการไปเยี่ยมชม ใช้เวลาขับรถเพียง 40 นาทีเท่านั้น หากผมพักอยู่ที่เมืองเลยแทน การเดินทางจะใช้เวลาอย่างน้อยห้าชั่วโมง

เมื่อผมมาถึงทางเข้าสวนสาธารณะ หลายสิ่งหลายอย่างทำให้ผมประหลาดใจ ประการแรก คือ รถยนต์ของคนท้องถิ่น (ประเทศไทยขึ้นชื่อเรื่องความไม่ตรงต่อเวลาและความล่าช้าอย่างที่ทราบกันดี) มาถึงก่อนผม และประการที่สอง คือ เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยเริ่มปล่อยให้คนเข้าไปตั้งแต่ก่อน 6 โมงเช้าไม่กี่นาที

เมื่อผมลงจากรถ ผมรู้สึกประหลาดใจที่อุณหภูมิอากาศสอดคล้องกับทิวทัศน์ที่ปกคลุมไปด้วยหมอกและลึกลับ มันรู้สึกหนาวจริงๆ และอาจจะไม่ใช่แค่เมื่อเทียบกับมาตรฐานของประเทศไทยเท่านั้น

ขณะที่พวกเราทั้งห้าคน (และรถคันข้างหลัง ซึ่งมีคนสามคนที่อายุเท่าพ่อแม่ของฉันนั่งอยู่) ขึ้นรถรางที่ทาสีด้วยสีสันของเมืองคราเคียวซึ่งมุ่งหน้าไปยังทุ่งดอกไม้ ฉันก็พยายามไม่คิดถึงเรื่องนั้นอีกต่อไป

ขณะที่ดอกไม้ค่อยๆ ผลิบาน ฉันก็อดสงสัยไม่ได้ว่าเสื้อโปโลที่ฉันซื้อมาเป็นพิเศษสำหรับโอกาสนี้ (สีม่วงอมชมพูล้วน) อาจจะใส่ไม่พอดีหรือเปล่า แต่ก็ไม่ใช่เรื่องใหญ่ เพราะฉันมีเสื้อลายสีชมพูอมม่วงสำรองอยู่ในกระเป๋า อย่างไรก็ตาม มันก็ช่วยเบี่ยงเบนความสนใจจากขนลุกที่ขาของฉันได้ ดังนั้นสำหรับฉันแล้ว ถือว่าประสบความสำเร็จ

ขณะที่ฉันลงจากรถ ฉันสังเกตเห็นทั้งดินและดอกไม้ที่ผลิบานออกมาจากดินนั้น ดินที่นี่มีสีน้ำตาลดำเข้ม ต่างจากดินเหนียวสีสันสดใสที่เลย และมีกลิ่นฉุนชวนหลงใหล

สิ่งเดียวที่ฉันไม่ชอบเกี่ยวกับที่นี่คือป้ายบอกทางที่ทำให้สับสน แม้ว่าจะมีป้ายบอกทางไปทิศทางหนึ่ง (ทั้งภาษาไทยและภาษาอังกฤษ) แต่คนอื่นๆ (ซึ่งเป็นคนไทยทั้งหมด) กลับเดินไปในทิศทางตรงกันข้าม

ทั้งหมดนั้นดูจืดชืดไปเลยเมื่อเทียบกันในตอนที่ฉันพบตัวเองอยู่บนทางเดินไม้ที่ทอดยาวผ่านทุ่งดอกไม้ป่าอันหนาแน่น – ราวกับเป็นทางเดินของสการ์เล็ตที่ทอดผ่านทุ่งดอกไวโอเล็ตอันเลื้อยครึ้ม ที่น่าแปลกคือ สถานที่ที่สองที่ฉันไปเยือนคือ กระเจา (อุทยานแห่งชาติไทรทอง) แม้โดยทั่วไปแล้วจะมีความเป็นธรรมชาติน้อยกว่าและได้รับการพัฒนาที่น้อยกว่า แต่ก็มีปัญหาเรื่องป้ายบอกทางคล้ายๆ กัน

(อย่างไรก็ตาม ในกรณีหลังนี้ มันตลกยิ่งกว่าเมื่อป้ายบอกว่าทุ่งหญ้าแห่งที่สามจากทั้งหมดสามแห่งอยู่ห่างออกไปถึง 300 กิโลเมตร เกือบเท่ากรุงเทพฯ เลยทีเดียว)

เช่นเดียวกับเมื่อ 24 ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ผมต้องใช้เวลาช่วงบ่ายส่วนใหญ่ในการเดินทางต่อ: เชียงคาน เมืองริมแม่น้ำที่ผมพักค้างคืนนั้น อยู่ห่างออกไปประมาณห้าชั่วโมง

ในทางกลับกัน ฝนที่ตกหนักอยู่นอกรถของฉัน (ในที่สุดเมฆก็ทำตามคำขู่ แม้ว่าจะเลยกำหนดไปทั้งวันก็ตาม) ทำให้ฉันไม่กลัวว่าจะพลาดอะไรไป ฉันรู้สึกขอบคุณที่ได้อยู่แต่ในบ้าน

ตัวเมืองเชียงคานเองนั้นสร้างความประทับใจที่แปลกประหลาด ในแง่ของทัศนียภาพ มันชวนให้นึกถึงทั้งเมืองหนองคายของไทยที่อยู่ใกล้เคียง และเมืองหลวงพระบางของลาวซึ่งอยู่ไม่ไกลนัก ซึ่งก็เป็นเรื่องที่เข้าใจได้ เพราะแม่น้ำโขงไหลผ่านทั้งสามเมืองนี้

สถานการณ์ที่นี่ดูน่าเศร้ากว่านั้น มีเกสต์เฮาส์และโรงแรมหลายสิบแห่ง แม้ว่าฉันจะเข้าใจว่าฤดูฝนย่อมหมายถึงจำนวนนักท่องเที่ยวที่ลดลง แต่ฉันก็ยังนึกไม่ออกว่าต้องมีนักท่องเที่ยวจำนวนเท่าใดจึงจะทำให้ย่านทางเดินเท้าของเมืองกลับมามีชีวิตชีวาได้

สีหน้าของผู้คนที่เฝ้าดูแลที่พักว่างเปล่าเหล่านั้นมีตั้งแต่ความสงสัยไปจนถึงความดูถูกเหยียดหยาม ซึ่งดูเหมือนจะยืนยันข้อเท็จจริงนี้

ฉันเดินจากที่พัก (ซึ่งอยู่ทางตะวันออกสุดของเมือง) ไปทางทิศตะวันตกจนถึงร้านอาหารที่มีคะแนนรีวิวสูงเพียงแห่งเดียวที่ยังเปิดอยู่หลังจากเวลา 4 โมงเย็นเล็กน้อย หลังจากรับประทานอาหารเย็นเป็นลาบผัดและต้มยำปลาดุกที่จับได้ในท้องถิ่นแล้ว ฉันก็เดินกลับบ้านอย่างช้าๆ จนกระทั่งถึงบ้านก็เริ่มมืดแล้ว

ก่อนที่ฉันจะกลับเข้าไปข้างใน ฉันสังเกตเห็นคนท้องถิ่นคนหนึ่งแต่งกายด้วยชุดผีตาคอน พร้อมกับมีกระปุกรับทิปวางอยู่ข้างหน้า (ไม่สามารถระบุเพศของผีได้จากลักษณะการเคลื่อนไหวของเขา ซึ่งน่าจะเป็นความตั้งใจ)

ฉันหยอดเหรียญ 20 บาทลงไป เขาเต้นอย่างสนุกสนานไปกับเสียงเพลงที่ดังกระหึ่มจากโทรศัพท์มือถือของเขา ราวกับกำลังโพสท่าให้ฉันถ่ายรูป มันเป็นฉากที่ดูประดิษฐ์ แต่ในขณะเดียวกันก็ดูสมจริง

เมื่อฉันออกจากโรงแรมหลังจากได้พักผ่อนอย่างเต็มที่คืนแรกของการเดินทาง ฉันก็ประหลาดใจกับฝนที่ตกต่อเนื่อง: ไม่หนักมาก แต่ก็มากกว่าแค่ฝนปรอยๆ แม้แต่ภาพของนางนาคาที่เดินลงบันไดไปยังริมน้ำก็ดูเหมือนจะไม่ไหวแล้ว

คำถามหลักของผมคือ ขบวนแห่บิณฑบาตตอนเช้าจะมีขึ้นหรือไม่ เจ้าของโรงแรมซึ่งมาเยี่ยมผมที่ห้องอาหารฝั่งตรงข้ามเพื่อถามไถ่สารทุกข์สุขดิบ ดูเหมือนจะมั่นใจว่าจะมี "แต่คุณควรทานอาหารให้เสร็จได้แล้ว พวกเขาจะมาถึงในอีกไม่กี่นาที"

และแน่นอน พระสงฆ์หลายรูปซึ่งถือร่มสีรุ้งที่ทำให้ฉากดูราวกับไม่ใช่ภาพจริง ได้เดินตรวจตราไปทั่ว พิธีนี้ไม่ได้จัดอย่างยิ่งใหญ่เหมือนพิธีประจำวันที่หลวงพระบาง แต่ก็ไม่ได้ดูประดิษฐ์จนเกินไปเช่นกัน

ความพยายามอย่างไม่ย่อท้อของพวกเขา—โดยเฉพาะพระสงฆ์—ทำให้ฉันได้เห็นภาพคร่าวๆ ว่าฉันจะต้องใช้พลังงานมากแค่ไหนในวันนั้น: เพื่อไปเยี่ยมชมสะพานลอยเชียงคาน แม้ว่าสภาพอากาศจะส่งผลกระทบต่อทัศนียภาพอย่างมาก และสะพานลอย (ซึ่งทำจากกระจก) ก็ปิดให้บริการก็ตาม

ฉันแวะที่หมู่บ้านวัฒนธรรมที่เรียกกันว่า "ไทยดำ" แต่กลับไม่พบผู้หญิงไทยแม้แต่คนเดียว (ไม่ว่าจะเป็นผิวสีดำหรือผิวสีอื่น) แต่กลับพบสุนัขจรจัดตัวหนึ่งที่ดูเหมือนพร้อมจะทำร้ายฉันหากฉันอยู่นานเกินกว่าที่ควรจะเป็นแม้เพียงเสี้ยววินาทีเดียว

แน่นอนว่าทั้งหมดนี้เป็นเพียงจุดแวะพักเท่านั้น จริงๆ แล้วผมกำลังเดินทางไปยังสถานที่แห่งที่สองซึ่งเป็นแรงบันดาลใจให้ผมมาเยือนประเทศไทยในครั้งนี้ หรือจะพูดให้ถูกก็คือ ไปยังสถานที่แห่งที่สองนั่นเอง

ระหว่างทริปเที่ยวอีสานในปี 2022 ซึ่งเป็นทริปที่ยาวนานที่สุดของฉันและสามี (ในปัจจุบัน) เราใช้เวลาส่วนใหญ่ในจังหวัดอุดรธานี และไปเที่ยวเกือบทุกที่ในลิสต์ที่แต่ละคนวางแผนไว้

ยกเว้นเพียงแห่งเดียว คือ "วัดสีฟ้า" (ตั้งชื่อตามหลังคาที่เป็นสีฟ้าอมเขียว) ในวัดป่าภูโขน

น่าเสียดายที่เหมือนกับสถานที่สวยงามน่าประทับใจหลายแห่งในประเทศไทย (โดยเฉพาะอย่างยิ่งวัดทังไทรในจังหวัดประจวบคีรีขันธ์) สถานที่แห่งนี้จะดูน่าประทับใจก็ต่อเมื่อมองจากโดรนเท่านั้น หรืออย่างน้อยก็คงจะเป็นเช่นนั้น หากไม่มีการห้ามบินโดรน

และฉันก็คาดเดาได้ว่าข้อห้ามนี้จะถูกบังคับใช้ – โดยสมมติว่าฉันมีโดรน – เนื่องจากเจ้าหน้าที่วัดยืนกรานให้ฉันปกปิดหัวเข่า (ที่แทบมองไม่เห็น) ด้วยกางเกงผ้าลินินที่ไม่สวยงามซึ่งใหญ่เกินไปสำหรับฉันอย่างน้อยหกไซส์

ฉันอาจฟังดูเหมือนขมขื่น แต่ฉันไม่ได้เป็นอย่างนั้น: การเดินทางของฉันนั้น เหมือนกับเกือบทุกครั้ง มันมากกว่าผลรวมของส่วนประกอบต่างๆ การเดินทางเป็นรูปเลขแปดที่ฉันขับผ่านภาคตะวันออกเฉียงเหนือของประเทศไทยนั้น เป็นสัญลักษณ์ของความเป็นอนันต์อย่างแท้จริง อย่างไรก็ตาม ฉันกลับมาถึงกรุงเทพฯ ด้วยความโล่งใจ (ฉันยังไม่ได้เช็คเอาท์ด้วยซ้ำ)

ทุกอย่างเปลี่ยนไปเมื่อป้ายนั้นเตือนใจฉันถึงความจริงอันน่าเศร้าที่รอฉันอยู่ที่โรงแรม และคำพูดที่ไม่ตั้งใจนั้นก็เน้นย้ำถึงผลกระทบทางด้านมนุษยธรรมที่จะตามมาในไม่ช้า

“พนักงานบางส่วนครับ” พนักงานต้อนรับ (ซึ่งเป็นคนใจดีที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาตลอดการเข้าพักที่โรงแรมนี้) ตอบเมื่อผมถามว่าบริษัทจะรับประกันว่าทุกคนจะได้ไปทำงานที่โรงแรมอื่นในเครือระหว่างการปรับปรุงหรือไม่ “แต่ไม่ใช่ผมครับ”

ไม่กี่สัปดาห์ก่อนการเดินทางของฉัน ฉันได้อ่านบทความแสดงความคิดเห็นมากมายเกี่ยวกับความวุ่นวายที่คาดเดาได้ในวาระที่สองของโดนัลด์ ทรัมป์ และได้พบกับสิ่งที่ไม่ค่อยพบเห็นในวงการสื่อสารมวลชน นั่นก็คือคำจำกัดความที่แท้จริงของลัทธิฟาสซิสต์

หนึ่งในเสาหลักที่สำคัญที่สุดของมันคืออดีตที่ถูกสร้างขึ้นจากจินตนาการ ซึ่งในเกือบทุกกรณีมักถูกจินตนาการว่าดีกว่าความเป็นจริงในปัจจุบันมาก

ขณะที่ผมเดินผ่านซอยแคบๆ ในย่านสีลมไปยังร้านซักรีด ผมก็กำลังคิดถึงเรื่องนี้อยู่ และคิดว่าภาพที่ผมวาดไว้เกี่ยวกับ 15 ปีที่ผมใช้เวลาสำรวจกรุงเทพฯ นั้น อาจแตกต่างจากความเป็นจริงที่ผมได้ประสบมามากแค่ไหน

ความจริงก็คือ ผมออกจากกรุงเทพฯ ด้วยความสุขมากในเดือนมิถุนายน ปี 2019 และผมอาจจะจากไปก่อนหน้านั้นสักปีก็ได้ และก็คงมีความสุขไม่ต่างกัน

แต่หลังจากการเดินทางเกือบทุกครั้งนับตั้งแต่นั้นมา ฉันมักมองย้อนกลับไปยังความว่างเปล่าของด่านตรวจคนเข้าเมืองที่สนามบินสุวรรณภูมิด้วยแว่นตาแห่งความทรงจำ และ (บางครั้งเป็นชั่วโมง บางครั้งเป็นวัน หรือแม้แต่เป็นสัปดาห์) หมกมุ่นอยู่กับจินตนาการที่จะได้กลับไปที่นั่นอีกสักวัน

ดังนั้น เช้าวันอันเลวร้ายในวันก่อนวันสุดท้ายที่ฉันอยู่ในประเทศไทยจึงกลายเป็นเรื่องดีในบางแง่: ความไม่สะดวกเล็กๆ น้อยๆ หกอย่างค่อยๆ สะสมจนกลายเป็นอาการตื่นตระหนก ซึ่งแม้ว่าฉันจะไม่เกือบถูกรถบัสที่วิ่งด้วยความเร็วสูงบนทางข้ามคนเดินเท้าที่ "มีการป้องกัน" ชน ก็อาจทำให้ฉันตัดสินใจเดินทางกลับก่อนหน้านั้นทั้งวันก็ได้

มันเป็นก้าวเล็กๆ สู่การเอาชนะลัทธิฟาสซิสต์ในใจของฉันเอง เพื่อที่ฉันจะได้ไม่หวนคิดถึงดอกทิวลิปสยาม หรือวัดอุดรธานีที่มีหลังคาสีไม่ฟ้าอย่างที่คิด หรือค่ำคืนที่ฝนตกใต้แสงไฟนีออนของไชน่าทาวน์ด้วยความอาลัยอาวรณ์มากเกินไป

ขณะที่ฉันนั่งอยู่ในห้องพักในช่วงบ่ายวันสุดท้ายที่น่าจะเป็นวันสุดท้ายของฉันในกรุงเทพฯ พลางชื่นชมวิวที่คงไม่มีใครนอกจากคนงานก่อสร้างและพนักงานทำความสะอาดจะได้เห็นไปอีกอย่างน้อยหนึ่งปี ฉันก็ได้เห็นสิ่งต่างๆ ตามความเป็นจริง: ท้องฟ้าทางทิศตะวันตกกลายเป็นหลุมดำอีกครั้ง แต่เฉดสีเทาที่สวยงามกลับลอยอยู่เหนือขอบฟ้าทางทิศตะวันออก