Gezangen klonken vanuit Wat Traimit, de zogenaamde "Marmeren Tempel", die hoog boven Bangkoks Chinatown uittorent, maar er was geen enkele gelovige te bekennen om ze te horen. De hemel in het westen was pikzwart, zoals die nieuwe tint zwart die wetenschappers onlangs hadden ontwikkeld. Je weet wel, die tint die 99,9% van het zichtbare licht absorbeert.

En toch liet ik me niet ontmoedigen: ik had besloten Thailand tijdens het regenseizoen te bezoeken – en er helemaal voor te gaan. Zelfs een stortbuien als een zwart gat konden me niet tegenhouden.

Dat wil niet zeggen dat ik op een belangrijke missie was, althans niet op dat moment. Mijn foto-expeditie door een deel van de stad dat ik heel goed ken, was slechts een voorproefje, om nog maar te zwijgen van mijn weigering om toe te geven aan mijn jetlag (ik was pas de dag ervoor aangekomen).

Zelfs de regen die uiteindelijk uit de lucht viel, voldeed niet aan de verwachtingen. De stortbui duurde slechts een paar minuten, die ik doorbracht onder een stevige luifel, terwijl ik aan de instellingen van mijn camera prutste.

Integendeel, ik was juist nog enthousiaster toen ik de neonlichten van Yaowarat Road zag weerspiegeld in het steeds gladder wordende asfalt.

Toen de muggen echter in mijn enkels begonnen te bijten (in mijn verdwaasde toestand was ik vergeten de DEET op te smeren die ik als voorwaarde voor mijn reis tijdens het dengueseizoen had gekocht), vroeg ik me af of ik mijn beslissing wel goed had doordacht.

De volgende ochtend, terwijl ik de tijd moest doden tot mijn vertrek om 11 uur vanuit Don Mueang naar Loei in het landelijke noordoosten van Thailand, werden mijn twijfels alleen maar sterker.

Ik had wel nagedacht over een bezoek aan de afgelegen noordoostelijke provincie, maar had de details nog niet helemaal uitgewerkt (want hoe moeilijk kon het nou zijn om zo'n plek te verkennen?). Pas een paar uur voor mijn vertrek realiseerde ik me dat ik een fout had gemaakt (naast andere fouten) door een hotel in het stadje Loei zelf te boeken.

Toen ik mijn hotel verliet om naar mijn auto te gaan – een hotel waar ik al zo vaak heb overnacht dat ik de tel kwijt ben – zag ik een bordje bij de receptie. "Hotel sluit voor renovatie op 1 augustus", stond er, zonder verdere informatie. "Bedankt voor uw bezoek." (Noot: Voor de persoon die dit schrijft: vandaag is het 23 juli.)

Het goede nieuws is dat de reis naar de ietwat verwaarloosde luchthaven van Bangkok aanzienlijk sneller verliep dan normaal, waardoor ik de gelegenheid kreeg mijn reisplannen aan te passen.

In plaats van op één plek te blijven en tot wel twaalf uur per dag te rijden om de twee bestemmingen te bereiken die me in eerste instantie tot deze reis hadden aangezet (daarover later meer), besloot ik een acht tegen de klok in door de regio te rijden en ongeveer op het hoogste punt van elke acht te overnachten.

Ik was verrast toen ik mijn Toyota, een lokaal model, ophaalde op de luchthaven van Loei ("Het is een gloednieuwe auto," had de medewerker me verzekerd – wat niet waar was), hoe meteen ik werd overweldigd door de sfeer van de plek, zelfs rekening houdend met de verwachtingen die waren gewekt door het dramatische uitzicht op het weelderige, met wolken bedekte landschap vanuit het vliegtuig.

In het begin waren het de lokale bewoners achter hun scharlakenrode tenten die fuchsia ramboetans verkochten. Daarna verschenen steeds vaker de borden met "Olifantenoversteekplaats". En uiteindelijk viel het op hoe dieprood de kleigrond was – bijna violet.

Vanuit Wat Somdet Phu Ruea, waar monniken een rotsblok dat zich nauwelijks vastklampte aan de helling waarop de tempel was gebouwd, met opzichtige goudverf hadden beschilderd, leek het alsof de hemel elk moment kon openbreken, hoewel er nog geen druppel was gevallen.

Terwijl ik zuidwaarts liep naar de wijk Dan Sai, waar ik van plan was een museum te bezoeken dat gewijd was aan het Phi Ta Kon-festival (een festival dat ik net had gemist), realiseerde ik me dat de felgekleurde houten maskers me deden denken aan de Namahage uit de prefectuur Akita in Japan.

(De twee hebben semantisch gezien natuurlijk weinig met elkaar gemeen. Phi Ta Kon is een boeddhistisch festival ter ere van voorouders; de Namahage zijn bedoeld om stoute kinderen op te voeden en hun gedrag te verbeteren.)

Het was inmiddels ongeveer 3 uur 's middags, en al snel hadden de rambutanbomen plaatsgemaakt voor drakenfruit; de bodembedekking op mijn weg naar de provincie Phetchabun (die Loei van Chaiyaphum scheidt) was zo dicht dat ik helemaal geen aarde meer kon zien.

Uiteindelijk duurde het nog bijna vijf uur voordat ik mijn afgelegen motel bereikte, waardoor ik eerlijk gezegd begon te twijfelen of mijn gewijzigde plannen wel zo'n goed idee waren geweest. Aan de andere kant was ik veel te uitgeput van de reis (en vooral van de aanhoudende jetlag) om er te lang bij stil te staan.

De avond ervoor, op weg naar Chaiyaphum, had ik in het laatste schemerlicht borden gezien die aangaven dat het Dok Krachiao-festival zou plaatsvinden, maar ik probeerde ze te negeren.

Het was te laat voor mij om een ​​van de twee nationale parken te bezoeken waar de zogenaamde Siamese tulpen (die eigenlijk een soort gember zijn) in het wild groeiden; ik zou de hele eerste helft van de dag de tijd hebben gehad om ervan te genieten.

Dit bevestigde natuurlijk dat mijn lastminute-wijziging van plannen een verstandige beslissing was geweest. Het was slechts 40 minuten rijden van mijn hotel naar Pa Hin Ngam, het eerste van de twee parken die ik wilde bezoeken. Als ik in Loei City was gebleven, had de reis minstens vijf uur geduurd.

Bij aankomst bij de ingang van het park viel me een aantal dingen op. Ten eerste dat een auto met lokale bewoners (Thailand staat, zoals bekend, bekend om zijn onpunctualiteit en vertragingen) er al was voordat ik er was; en ten tweede dat de bewaker al een paar minuten voor 6 uur 's ochtends mensen begon binnen te laten.

Toen ik uit mijn auto stapte, was ik verrast dat de luchttemperatuur overeenkwam met het mistige, mysterieuze landschap. Het voelde echt koud aan, en misschien niet alleen naar Thaise maatstaven.

Terwijl we met zijn vijven (en de auto erachter, waarin drie mensen van de leeftijd van mijn ouders zaten) in een tram stapten die in de kleuren van Krachiao was geschilderd en naar de bloemenvelden reed, probeerde ik er desondanks niet verder aan te denken.

Toen de bloemen langzaam zichtbaar werden, vroeg ik me af of het poloshirt dat ik speciaal voor de gelegenheid had gekocht (een effen paarsroze) misschien de verkeerde maat was. Het was geen ramp – ik had een roze-paars shirt met patroon in mijn tas als reserve – maar het leidde me wel af van de kippenvel op mijn been, dus voor mij was het een succes.

Toen ik uit de auto stapte, zag ik de grond en de bloemen die eruit groeiden. In tegenstelling tot de kleurrijke klei in Loei, was deze grond diep zwartbruin; de sterke geur was bedwelmend.

Het enige minpuntje vond ik de verwarrende bewegwijzering. Hoewel mij één richting werd aangegeven (zowel in het Thais als in het Engels), liepen alle anderen (die allemaal Thais waren) de tegenovergestelde kant op.

Dat alles viel natuurlijk in het niet toen ik me op een houten vlonder bevond die dwars door een dicht veld vol wilde bloemen leidde – Scarlets wandeling door de spreekwoordelijke viooltjes. Vreemd genoeg had de tweede plek die ik bezocht, Krachiao (Nationaal Park Sai Thong), hoewel over het algemeen landelijker en minder ontwikkeld, vergelijkbare problemen met de bewegwijzering.

(In dat laatste geval was het echter nog grappiger toen een bord me vertelde dat de derde van de drie weiden maar liefst 300 km verderop lag, bijna net zo ver als Bangkok).

Net als 24 uur eerder moest ik het grootste deel van de middag besteden aan het vervolgen van mijn reis: Chiang Khan, de stad aan de rivier waar ik de nacht had doorgebracht, lag op ongeveer vijf uur rijden.

Aan de andere kant betekende de hevige regen buiten mijn auto (de wolken maakten hun dreigementen eindelijk waar, zij het een hele dag later) dat ik niet bang was iets te missen; ik was dankbaar dat ik opgesloten zat.

Chiang Khan zelf maakte een vreemde indruk. Visueel deed het denken aan zowel de nabijgelegen Thaise stad Nong Khai als de iets verder gelegen stad Luang Prabang in Laos; dit was begrijpelijk, al was het maar omdat de Mekong door alle drie de plaatsen meandert.

De situatie was hier op de een of andere manier triester. Er waren tientallen pensions en hotels; hoewel ik begreep dat het regenseizoen onvermijdelijk minder bezoekers betekende, vond ik het moeilijk voor te stellen hoeveel toeristen er nodig zouden zijn om het voetgangersgebied van de stad tot leven te wekken.

De gezichtsuitdrukkingen van de mensen die de lege accommodaties bewaakten, varieerden van nieuwsgierigheid tot minachting en leken dit te bevestigen.

Ik liep helemaal westwaarts vanaf mijn accommodatie (die aan de oostkant van de stad lag) naar het enige goed aangeschreven restaurant dat kort na 16.00 uur nog open was. Na mijn maaltijd van gebakken larb en tom yam soep met lokaal gevangen meerval, liep ik zo langzaam terug dat het al donker werd toen ik 'thuis' aankwam.

Net voordat ik weer naar binnen ging, zag ik een lokale inwoner gekleed in een Phi Ta Kon-kostuum met een fooienpot voor zich (het geslacht van de geest was niet af te leiden uit zijn bewegingen, wat waarschijnlijk opzettelijk was).

Ik gooide er een briefje van 20 baht in; hij danste uitbundig op de vervormde muziek die uit zijn telefoon schalde, alsof hij poseerde voor mijn camera. Het was een kunstmatige scène, maar op de een of andere manier ook authentiek.

Toen ik na de eerste echt rustige nacht van mijn reis het hotel verliet, was ik verrast door de aanhoudende regen: het was geen stortbui, maar ook geen motregen. Zelfs het beeld van Naga die de trappen afdaalde naar het water leek er genoeg van te hebben.

Mijn voornaamste vraag was of de ochtendprocessie met de aalmoezen wel zou doorgaan. De hoteleigenaar, die me tijdens het ontbijt aan de overkant van de gang kwam opzoeken om te vragen hoe het met me ging, leek er zeker van te zijn dat dit wel het geval zou zijn. "Maar je moet nu wel je eten opeten, want ze komen er elk moment aan."

En inderdaad, de monniken, van wie velen regenboogparaplu's droegen die de scène een bijna surrealistisch tintje gaven, maakten hun ronde. Deze ceremonie was niet zo uitgebreid als de dagelijkse in Luang Prabang, maar ze leek ook minder gekunsteld.

Hun volharding – die van de monniken, let wel – gaf me uiteindelijk een idee van de energie die ik die dag nodig zou hebben: om de Chiang Khan Skywalk te bezoeken, ondanks het feit dat het weer het uitzicht ernstig belemmerde en de Skywalk zelf (die van glas was gemaakt) gesloten was.

Ik stopte bij het zogenaamde "Black Thai"-cultuurdorp en trof er geen enkele Thaise vrouw aan (noch zwart, noch van een andere huidskleur), maar wel een agressieve straathond die klaar leek om me aan te vallen als ik er ook maar een seconde langer zou blijven.

Dit waren natuurlijk slechts tussenstops. Ik was eigenlijk op weg naar de tweede plek die me in de eerste plaats had geïnspireerd om dit deel van Thailand te bezoeken. Of beter gezegd: naar de tweede plek.

Tijdens mijn reis door Isaan in 2022, mijn meest uitgebreide reis tot nu toe, brachten mijn toenmalige echtgenoot en ik veel tijd door in de provincie Udon Thani en bezochten we bijna alle plaatsen die op onze respectievelijke lijsten stonden.

Met één uitzondering: de zogenaamde "Blauwe Tempel" (vernoemd naar het dak, dat eigenlijk turkoois is) in Wat Pa Phu Khon.

Helaas is het, net als zoveel van Thailands ogenschijnlijk meest indrukwekkende plekken (ik denk dan met name aan Wat Thang Sai in de provincie Prachuap Khiri Khan), alleen echt indrukwekkend vanuit het perspectief van een drone. Of tenminste, dat zou het zijn, als dronevluchten niet verboden waren.

En ik kon er alleen maar van uitgaan dat dit verbod zou worden gehandhaafd – ervan uitgaande dat ik een drone had – gezien de nadrukkelijke eis van het tempelpersoneel dat ik mijn (nauwelijks zichtbare) knieën zou bedekken met lelijke linnen broeken die minstens zes maten te groot voor me waren.

Ik klink misschien verbitterd, maar dat ben ik niet: mijn reis was, zoals bijna altijd, meer dan de som der delen; de acht die ik door het noordoosten van Thailand heb afgelegd, symboliseert letterlijk de oneindigheid. Desondanks keerde ik opgelucht terug naar Bangkok (ik was nog niet eens uitgecheckt).

Dat veranderde pas toen het bord me herinnerde aan de trieste realiteit die me in mijn hotel te wachten stond. En een terloopse opmerking benadrukte de menselijke gevolgen die spoedig zouden volgen.

"Sommige medewerkers wel," antwoordde de receptionist (die verreweg de aardigste persoon was die ik tijdens mijn vele verblijven in dit hotel had ontmoet) toen ik hem vroeg of het bedrijf ervoor zou zorgen dat iedereen tijdens de renovatie in een ander hotel van de keten aan de slag zou gaan. "Maar ik niet."

Een paar weken voor mijn reis las ik een van de talloze opiniestukken over hoe voorspelbaar turbulent de tweede ambtstermijn van Donald Trump was geweest, en stuitte ik op iets zeldzaams in deze journalistiek: een daadwerkelijke definitie van fascisme.

Een van de belangrijkste pijlers is een verbeeld verleden, dat in bijna alle gevallen veel beter wordt voorgesteld dan het in werkelijkheid in het heden was.

Ik dacht hierover na terwijl ik me een weg baande door de smalle zijstraatjes van Silom naar de wasserette, en hoe mijn beeld van de vijftien jaar die ik nu in Bangkok heb doorgebracht, wellicht verschilt van de werkelijkheid van wat ik daadwerkelijk heb meegemaakt.

De realiteit is dat ik Bangkok in juni 2019 heel gelukkig verliet, en ik had waarschijnlijk een jaar eerder kunnen vertrekken en net zo gelukkig kunnen zijn.

Maar aan het einde van bijna elke reis sindsdien kijk ik vanuit de leegte van de toegangspoort tot Suvarnabhumi terug door een roze bril en raak ik (soms urenlang, soms dagen of zelfs wekenlang) geobsedeerd door de fantasie om daar ooit terug te keren.

De vreselijke ochtend op mijn voorlaatste dag in Thailand was daarom in zekere zin een zegen: een handvol kleine ongemakken groeiden langzaam uit tot een paniekaanval die, zelfs als ik niet bijna was aangereden door een bus die met volle snelheid over een "beveiligd" zebrapad reed, me er misschien wel toe had aangezet om een ​​hele dag eerder te vertrekken.

Het was een kleine stap in de richting van het overwinnen van het fascisme in mijn eigen geest, zodat ik niet al te weemoedig zou terugdenken aan de Siamese tulpen, of de tempel van Udon Thani met zijn niet-zo-blauwe dak, of mijn regenachtige nacht onder de neonlichten van Chinatown.

Terwijl ik op wat waarschijnlijk mijn laatste middag in Bangkok was in mijn kamer zat en genoot van een uitzicht dat waarschijnlijk alleen bouwvakkers en schoonmaakpersoneel de komende jaar zouden zien, zag ik de dingen zoals ze werkelijk waren: de hemel in het westen was opnieuw een zwart gat, maar aantrekkelijke grijstinten zweefden boven de oostelijke horizon.