"Bu iskele kıyıdan göründüğünden çok daha uzun," diye iç geçirdi arkadaşım WeiLe, Railay Plajı'nın doğu tarafındaki mangrov bataklığının ötesine uzanan yüzen plastik blokların üzerinde ağır ağır yürürken. "Sanki bir saattir yürüyoruz gibi geliyor."

Uzaktan görünen sürat teknesi, bir serap gibi, yaklaşmaktan ziyade uzaklaşıyor gibiydi. Ufukta neredeyse silüeti kaybolmuştu; ufuk çizgisi de sabah ışığının sıcaklığıyla bulanıklaşmış ve lekelenmişti.

O anda, birdenbire başka bir tekne belirdi ve tam yanımızda durdu. Yaşlı bir Taylandlı adam (ki görünüşe göre tüm süre boyunca yakınlardaydı) da aniden ortaya çıktı. "Phi Phi'ye gidin," dedi işaret ederek. "İşte orada!"

WeiLe, ben ve arkamızdaki yaklaşık on iki yolcu, karadaki personelin bizi ne kadar özensiz bir şekilde kayıt altına aldığını düşününce şaşırtıcı bir şekilde aceleyle gemiye bindik. Bir iki dakika içinde, önce kavurucu güneşe, sonra da güneye, açık denize doğru koşarak içeriye doluştuk.

Tayland'daki ada gezimiz nihayet ciddi anlamda başlamak üzereydi. Bu durum, krallıktaki önceki seyahatlerim göz önüne alındığında, beklediğimden daha fazla heyecanlanmama ve aynı zamanda gerginleşmeme neden oldu.

Anlayacağınız, bir iki istisna dışında, Tayland'da hiç ada turu yapmadım. Krallığın neredeyse tüm önemli adalarını (bu seyahatteki duraklarımın biri hariç hepsini) ziyaret etmiş olsam da, en azından Andaman Denizi içinde, hepsini tek seferde gezmedim.

“İstisnalar” oldukça zayıf: 2010 ve 2015 yıllarında Trat takımadalarına (ki burası bir takımadadan çok bir ana ada ve onun çocukları gibidir) yaptığım geziler; ve 2022'deki Koh Tao, Koh Pha Ngan ve Koh Samui gezim, diğer nedenlerden dolayı aydınlatıcı olsa da, çok yönlü olmak için yeterince kapsamlı değildi.

“Buraya sadece hafta sonu için gelmiştim,” diye güldüm WeiLe'ye, 2017'deki son Koh Phi Phi ziyaretimin koşullarını açıklarken. O ziyareti Railay'de geçirdiğim iki geceyle birleştirmiştim. “Rahat bir tatildi, ama dürüst olmak gerekirse, yüksek sezonun ardından olduğu için şimdiki kadar yoğun değildi.”

"Çılgın" kelimesi muhtemelen yetersiz kalır. Tonsai İskelesi'ndeki huysuz güvenlik görevlisine kişi başı 50 baht ödediğimiz andan, adanın ünlü manzara noktasına (ki artık üç manzara noktasından oluşuyor ve ücretsiz değil) giderken kalabalık şehir merkezinden geçene kadar, Phi Phi bazen Bangkok'taki Silom veya Sukhumvit kadar kalabalık, hatta kişi başı daha da az yer varmış gibi hissettirdi.

Sonunda WeiLe'den birkaç dakika önce 2 numaralı gözlem noktasına ulaştım (ki bu, pandemi sırasında inşa edildiğini tahmin ettiğim, gereksiz 1 ve 3 numaralı gözlem noktaları -ki bunlar da dönüşümlü olarak çok alçak ve çok yüksek- yapılmadan önce tek gözlem noktasıydı).

Geriye dönüp baktığımda, oturmalıydım – kendimi o kadar çok yormuştum ki başım dönmüştü; tepede korkuluk yoktu, sadece dik bir uçurum vardı. Bunun yerine, neredeyse on yıl önce çok erken geldiğim için kaçırdığım fotoğrafları çektim; o zamanlar güneş henüz Phi Phi'nin iki koyunun sularını safir ve yeşim yeşili tonlarında aydınlatacak kadar yükselmemişti, bunun yerine hayal kırıklığı yaratan gri-altın bir renge bürünmüştü.

WeiLe ise, birinci gözlem noktasının ne olduğunu akıllıca fark etmiş ve tırmanışına devam etmeden önce pillerini şarj etmek için orada oturmuştu (yapacak başka bir şey yoktu; manzara çok kısaydı). İkinci gözlem noktasına ulaştığında hiç yorgun görünmüyordu; sesi de yorgun değildi.

Önceki dönemde Railay'de olduğu gibi, Phi Phi'deki iki günümüz de (daha doğrusu benim Phi Phi'deki iki günüm – WeiLe'yi nasıl etkilediğini söyleyemem) yeni ve geliştirilmiş bir yön duygusuyla eski bir planı takip etmekle ilgiliydi: Pileh Lagünü ve Maya Körfezi'ni ziyaret etmek için kendime özel bir uzun kuyruklu tekne kiraladım; yedi yıl önce asla para harcamayacağım bir tatil köyünün havuzunda yüzerek rahatlamak için zaman ayırdım.

O zamanlar, Tonsai'den Krabi Kasabası'ndaki Khlong Jilad İskelesi'ne tekneyle dönmüş, orada bir gece geçirdikten sonra aceleyle Bangkok'a geri dönmüştüm. Ancak bu sefer (WeiLe ile birlikte) ikimizin de daha önce hiç gitmediği bir yere gidiyorduk.

Belki şaşıracaksınız ama iki hafta öncesine kadar Koh Lanta'ya hiç ayak basmamıştım; ada, benim yaşımdaki sırt çantalı gezginler (ki günümüzde çoğunluğu eski sırt çantalı gezginler) arasında neredeyse efsanevi bir statüye sahip, tanıdığım hemen hemen her seyahat blog yazarı için de öyle.

Sorun şu ki, sırt çantalı gezgin veya yeni bir blog yazarıyken oraya hiç gidemedim; Tayland'daki diğer ada gezilerimle bir türlü uyuşmuyordu, çünkü diğer gezilerim neredeyse hepsi kısa ve kendi içinde tamamlanmış gezilerdi, oysa bu gezi inci taneleri gibi birbirine dizilmişti.

Bu nedenle, bu yolculuğun keşif, dinlenme veya benzeri herhangi bir tanımlamayla ifade edilemeyecek kadar sadece Lanta'ya vardığımda adadan adaya gezinti gibi hissettirmesi oldukça yerinde.

(Belki de Saladan İskelesi'nde bir songthaew sürücüsü tarafından kazıklanmam da biraz yerinde bir durumdu. "Oteliniz çok uzakta," diye ısrar etti ve kamyonetinin arkasına binmem için bana 500 baht ödetmeye çalıştı. Bu fiyat gerçekten de makul!)

Bu – benim hissim, aldatmaca değil – özellikle geriye dönüp bakıldığında mantıklı geliyor: Lanta, beş duraktan üçüncüsüydü, yolculuğun orta noktasıydı. Ancak birçok nedenden dolayı, aynı zamanda yolculuğun duygusal merkezi de oldu.

Birincisi, Lanta sırt çantalı gezginler arasında popülerliğini korurken, yeterince büyük olduğu için hiç kalabalık hissi vermiyor. Ya da en azından WeiLe'ye göre Tayland gibi değil.

WeiLe, motosikletiyle (Lanta'nın ana yolunda, Long Beach ve Khlong Kong Beach arasındaki sırt çantalı gezginlerin uğrak yeri olan bölgede, kendi otelinden birkaç kilometre uzaklıktaydı) benim kaldığım yere gelirken gülerek, "Neredeyse Malezya'daymışım gibi hissediyorum" dedi. Sadece dikkat çekici bir şekilde Müslüman olan personeli ve otelin estetiğini değil, aynı zamanda Tayland standartlarına göre hem plajın hem de denizin ne kadar gösterişsiz olduğunu da övdü.

Doğruydu: Uzaktaki Phi Phi Adaları genel manzaraya belirgin bir Tayland havası katarken, plajın detayları sadece Malezya'da değil, dünyanın dört bir yanındaki sayısız diğer plajdan pek farklı değildi. Herhangi bir yerde olabilirdik. Herhangi bir yerde olabilirdik.

Motosikletle yola çıktığımızda, o zamanlar Lanta'nın eşsizliği olarak gördüğüm şeyleri görmeye başladık: ilk öğleden sonra Kantiang Körfezi ve Bambu Plajı gibi daha vahşi, daha tenha kıyı şeritleri; ikinci sabah ise Lanta'nın eski şehrinde Çin dükkanları ve tuhaf bir ıstakoz heykeli.

Konukseverlik de "eşsizdi." Garson bana sipariş ettiğim Penang ördek körisine hiç benzemeyen kızarmış tavuk ve taze soğan yemeğini getirdikten sonra, Fresh restoranının sahibi isteksizce, "Üzgünüm," dedi. "Maalesef bugün liçi kalmadı."

Ama Chang bira şişeleriyle, yeni tanıştığımız ve öğleden sonra bizimle sohbet etmeye karar veren dost canlısı bir Alman çiftle birlikte o plaja geri döndüğümüzde (ki bu herhangi bir yer olabilir), meslektaşlarımın ve diğer yaşlı Y kuşağı mensuplarının on yıldan fazla bir süredir bildiğini sandığım gerçeği fark ettik.

Lanta bir tablo değil, bir tuvaldir. Onun özel niteliği, onu keşfederken bulduklarınızda değil, kendi içinizde bulduklarınızda yatar.

Eğer Lanta, yağlı boyalarınız ve sulu boyalarınız için bekleyen bir tuval ise, Koh Mook da hayranlıkla izlenmeyi veya en azından kabul edilmeyi sabırsızlıkla bekleyen bir Polaroid fotoğrafıdır.

Üç günlük gezimizin ikinci gününde WeiLe, "Buradaki insanların biraz... huysuz olduğunu fark ettin mi?" diye sordu; ancak o zamana kadar gün sayısının bir hata olduğu hissi çoktan uyanmıştı.

Mook, (en azından bu seyahatte ziyaret ettiğim adalar arasında) geçmişte en uzaktan ziyaret ettiğim ada oldu: 2012'de, ilk kez Tayland'da yaşadığım ve kız kardeşimi ilk yurtdışı seyahati için (ve hala da öyle) oraya götürdüğüm zaman.

Aslında komşu ada Koh Kradan'da başlamıştık, ancak o zamanlar Stephanie gibi bir kız için çok sadeydi; beş yıldızlı Koh Mook Sivalai tatil köyünü keşfetmişti ve gerisi malum.

Ancak aslında, hikâyemin bu özelliğinden dolayı, referans alabileceğim bir geçmişim yoktu: Adada geçirdiğimiz zamanın neredeyse tamamını ya deniz manzaralı bungalovumuzda ya da tatil köyünün bulunduğu dar kum tepesinde geçirmiştik ve başka hiçbir yeri keşfetmemiştik.

“Oldukça huysuzlar,” diye onayladım, ikimiz – WeiLe ve ben – akşam yemeğimizi beklerken sessizce bir terasta oturuyorduk. Yemeğimizi, sanki sonsuzluk önceymiş gibi gelen bir süre önce, kaldığım tatil köyündeki (ve WeiLe'ye göre onun pansiyonundaki) personel kadar mesafeli görünen bir kadından sipariş etmiştik.

Bunu, adada turizmin giderek yaygınlaşmasına ve çoğu insanın muhtemelen buna katılmamasına bağlamak istedim; ancak önceki deneyimlerimin sınırlılıkları nedeniyle bu sonuca kesin olarak varamadım.

Yerlilerin varlığına rağmen, Mook, çoğunlukla tamamen turistik bir bakış açısından oldukça çekiciydi. Kabul etmeliyim ki, bahsettiğim konaklama yerim, gerçek bir tatil köyü değildi ve bir plajda değil, pis kokulu bir bataklığın içinde bulunuyordu. Daha da kötüsü, gelgit çekildiğinde, mangrovların altındaki kötü kokulu çamur saatlerce açıkta kalıyor ve tüm manzarayı zaten olduğundan daha da tatsız hale getiriyordu.

Ama adanın en iyi plajından (Charlie Plajı, bazen Garnet Plajı olarak da adlandırılır) biraz daha uzakta, WeiLe ile ilk akşam gün batımını orada izledik; etrafımızda o kadar çok esrar dumanı vardı ki, en azından hafif bir keyif hissettim.

Ertesi gün, sabah Kradan'a yaptığımız bir geziden sonra (kız kardeşime gururla söylediğim gibi, artık Koh Mook'un kendisinden bile daha fazla lüks otel vardı – ama yüzme havuzlu ana plaj hala aynı derecede tenha ve rüya gibiydi), ünlü Zümrüt Mağarası'na ulaşmaya çalıştık.

Ne yazık ki, kişi başı 200 baht alan gangster kılıklı park görevlisi, mağaranın girişinin denizanasıyla tıkalı olduğunu bize söylemedi; hiçbirimiz içeride bizi neyin beklediğini görmek için bir denizanası tarafından sokulma riskini almak istemedik.

"Huysuz değildi," diye güldüm, Margarita pizzam (ki itiraf edeyim, inanılmaz derecede gerçekçi görünüyordu) gülümseyen genç bir kadın tarafından önüme getirilirken. "Sadece bir dolandırıcıydı."

WeiLe'nin tavuklu burgeri kısa süre sonra geldi (aynı kız, aynı gülümsemeyle getirmişti). Kabul etti ve odadaki fili, tam ayrılmakta olan kişiyi işaret ederek sordu: "Belki de onu çok aceleci bir şekilde yargıladık?"

Geriye dönüp baktığımda, Koh Mook'ta tanıştığımız insanların Tayland'daki ada gezimiz boyunca karşılaştığımız en düşmanca (ya da belki de en dürüst olmayan) insanlar olduğunu kesin olarak söyleyebilirim.

Güneş batarken fark ettiğim şey, WeiLe'nin yaz tatillerinde dünyanın öbür ucunda yılda sadece bir kez gördüğüm bir arkadaşımdan çok, küçük kardeşime daha çok benzemeye başlamasıydı.

Elbette daha önce de birlikte seyahat etmiştik – Vietnam ve Çin'de, onun memleketi Malezya'da ve ben orada yaşadığım dönemde Bangkok ve Taipei'de – ama hiç bu kadar uzun süre birlikte olmamıştık. Ya da dürüst olmak gerekirse, hiç bu kadar huzurlu olmamıştı.

"Yaşlandığın için mi yoksa daha rahat bir dönemde olduğumuz için mi bilmiyorum," diye takıldı WeiLe (ki altı ay sonra 33 yaşında olacak; ben ise henüz 39 yaşındayım), "ama seninle birlikte olmak eskisine göre çok daha keyifli!"

Yaşlanmaktan bahsetmişken: 90'lı yıllarda Vanessa Williams bize en iyisini sona saklamamızı şiddetle tavsiye etmişti. Bu yolculukta, farkında olmadan da olsa, onun tavsiyesine uydum.

"Burasının bu kadar muhteşem olduğunu hatırlamıyorum," diye ısrar ettim WeiLe'ye, ağzım açık, kartpostal güzelliğinde Sunrise Plajı boyunca, bazı Taylandlıların Maldivler'in Tayland'daki karşılığı olarak gördüğü, denizden neredeyse hiç yükselmeyen Kuzey Noktası'na doğru yürürken.

Ardından ona, 2015 yılının başında Dora (uzun zamandır seyahat arkadaşım olan bir başka kişi) ile krallıkta hızlı bir geziye çıktığımı (onun ilk gezisiydi) ve hem plajlardan hem de adanın kendisinden hayal kırıklığına uğradığımı anlattım.

WeiLe (Lipe'ye en son birkaç ay önce gitmişti), Koh Kradan açıklarındaki dalgaların Bangkok'tan kıvrılarak akan Chao Phraya Nehri'ne benzediği kristal berraklığındaki suya dalarken, "Bunun harika olduğunu düşünüyorsanız," dedi, "yarın oraya gittiğimizde neler olacağını bekleyin."

Eliyle Koh Adang'ı işaret etti; burada, el değmemiş, çam ağaçlarıyla gölgelenmiş bir kumsalın üzerinde çok zirveli bir dağ yükseliyordu.

Ertesi sabah, Adang'ın gözlem noktasından Kuzey Burnu'na doğru bakarken, onunla aynı fikirdeydim; çünkü Lipe'yi kuşbakışı görmek gerçekten muhteşemdi.

"Şu sagu palmiyesiyle çerçevelenmiş halinin ne kadar harika göründüğünü görüyor musun?" diye sordum WeiLe'ye. O da en az benim kadar hevesle fotoğraf çekiyordu, diğer çoğu insan ise sadece rahatlayıp anın tadını çıkarıyordu.

Eh, oldukça normal. Onlardan biri, soluk tenli bir Alman, "yanlış ayakkabı" giydiğimi söyledi, bunun ne anlama geldiğini bilmiyorum. Ona zirveye ondan on dakika önce ulaştığımı söylediğimde pek memnun kalmadı, oysa ben terlik giyiyordum, o ise pahalı (ve berbat) yürüyüş botları giymişti.

Aslında, hâlâ kısaca Çam Plajı diye adlandırdığım yere vardığımızda ikimizden de o kişiyi düşünmüyorduk. Gerçekten de, kavurucu güneşin ve yakıcı sıcağın altında olmama rağmen ne kadar garip bir şekilde üşüdüğümü düşünüyordum.

Sudan çıktıktan sonra bile neredeyse ateşlenecek gibi hissediyordum. Kendi kendime bir portre çekerken "Venüs'ün Doğumu"nu canlandırmaya çalıştım; denizden yakındaki Maldivler'e benzeyen başka bir kum şeridine doğru yürüdüm, bir nevi Andaman'da vaftiz oldum. Sonunda bunu yürüyüşün yorgunluğuna bağladım.

Sonunda uykuya daldığımda ateşim o kadar yüksekti ki, yatağa girebilmek için 30 dakika boyunca sıcak duşun altında oturmak zorunda kaldım. Neyse ki, gerçekten hastalanmadan önce, ertesi sabah Langkawi'ye feribotla gidecek olan WeiLe ile son bir yemek yiyebildim – ben de tam o sırada sürat teknesiyle Tayland anakarasına dönüyordum.

Ayrıca, ateşin neden olduğu varsayılan birçok halüsinasyon arasında, o zamanlar Lanta'da veya Mook'ta olduğundan bile "gerçek hayatımın" ayrılmaz bir parçası gibi görünen sevgili arkadaşımdan yakında ayrılacağım gerçeğine takılıp kaldığımı gösteren hiçbir halüsinasyon görmediğim için de minnettardım.

Bu düşünce beni derinden üzdü; aslında, hastalanana kadar o kadar meşguldüm ki, bunu düşünmeye enerjim kalmamıştı.

Ertesi sabah Lipe'nin güneye bakan Pattaya Plajı'nda otururken de aynı şey geçerliydi; WeiLe'nin uluslararası check-in işlemlerine başlaması gereken tam saatte, yani on dakika içinde teknemde olmam gerektiğini fark ettim. Gözyaşlarına ya da düzgün bir vedaya bile zaman olmayacaktı, sadece hızlı ve törensiz bir veda olacaktı.

Birkaç saniye süren bir kucaklaşma, neredeyse iki haftalık dostluğu ve esasen paylaşılan keşif yolculuğunu elbette tam olarak yansıtamazdı, ancak bu durumda bununla yetinmek zorundaydık.

Seyahat bittikten birkaç gün sonra WeiLe ile görüntülü sohbet ettim. O zamandan beri ilk kez gerçek zamanlı olarak birbirimizi görmüştük ve bu bana ilk başta garip gelmemişti, ta ki bağlantı kurulana kadar. Birdenbire, sevgili arkadaşım – on iki gün boyunca seyahatte, sahilde ve açık denizlerde sadık yol arkadaşım – sadece bir piksel ve bir frekans olmuştu.

Ama yaşadığımız tüm anlar artık üzücü ve sadece anılar olarak kalmış olsa da, ikimizin de hâlâ ne kadar mutlu hissettiğimizi görmek beni çok memnun etti.

Railay ve Phi Phi'de, bir zamanlar ıssız olan anılarımızın yollarında birlikte dolaştık; Lanta'da ise tamamen yeni yollar yarattık. Koh Mook'taki yerlilerin huysuzluğundan ve her yerde bulunan denizanasından şikayet ettik ve Lipe'ye (ya da en azından bana) o kadar derinden aşık olduk ki midem bulandı. (Neyse ki, sonunda gözyaşlarına boğulmadım.)

WeiLe, her şeyi mükemmel bir şekilde özetleyerek, "Keşke herkes böyle hissedebilseydi," dedi; ancak bunu doğru ifade edip etmediğinden şüphe duyduğunu da itiraf etti. "Her şey mükemmeldi. 'Mükemmel' anlamda mükemmel değil, mükemmel derecede insani."

Ona bir şeyler eklemek istedim; onu geçmek veya düzeltmek için değil, yapıcı ve tamamlayıcı bir şekilde derinden katıldığımı ifade etmek için. Bunun yerine, Botticelli'nin Venüs'ü kadar incelikli bir şekilde sadece dinledim ve gülümsedim.