„To molo jest o wiele dłuższe, niż wyglądało z brzegu” – westchnęła moja przyjaciółka WeiLe, gdy mozolnie przedzierałyśmy się przez unoszące się plastikowe bloki, które ciągnęły się za namorzynami po wschodniej stronie plaży Railay. „Mamy wrażenie, jakbyśmy szły już godzinę”.

Motorówka w oddali zdawała się oddalać, zamiast się zbliżać, niczym miraż. Jej sylwetka niemal znikała na horyzoncie, który sam w sobie był rozmazany i rozmazany w żarze porannego światła.

W tym momencie, niespodziewanie, pojawiła się kolejna łódź i zatrzymała się tuż obok nas. Starszy Taj (który najwyraźniej był w pobliżu przez cały czas) również nagle dał o sobie znać. „Jedźcie na Phi Phi” – powiedział, wskazując palcem. „Tam, tam!”

WeiLe, ja i około dwunastu pasażerów za nami pospiesznie weszliśmy na pokład statku, co było zaskakujące, biorąc pod uwagę, jak niedbale załoga na lądzie nas wszystkich odprawiła. W ciągu minuty lub dwóch byliśmy już stłoczeni w środku, pędząc najpierw w stronę palącego słońca, a potem na południe, na otwarte morze.

Nasza podróż po wyspach Tajlandii w końcu miała się rozpocząć na dobre. To sprawiło, że byłem bardziej podekscytowany – i zdenerwowany – niż można by się spodziewać po moich poprzednich podróżach po królestwie.

Widzisz, poza jednym czy dwoma wyjątkami, nigdy tak naprawdę nie skakałem po wyspach Tajlandii. Chociaż odwiedziłem prawie wszystkie godne uwagi wyspy królestwa (w tym wszystkie oprócz jednej, na której zatrzymałem się podczas tej podróży), nigdy nie odwiedziłem ich wszystkich naraz, a przynajmniej nie na Morzu Andamańskim.

„Wyjątki” są raczej słabe: wycieczki na archipelag Trat (który jest raczej wyspą-matką i jej dziećmi niż archipelagiem) w 2010 i 2015 r. oraz moja podróż na Koh Tao, Koh Pha Ngan i Koh Samui w 2022 r., która po prostu nie była wystarczająco długa, aby być różnorodna, choć okazała się pouczająca z innych powodów.

„Przyjechałem tu tylko na weekend” – zaśmiałem się do WeiLe, opowiadając o okolicznościach mojej ostatniej wizyty na Koh Phi Phi w 2017 roku, którą połączyłem z dwoma nocami w Railay. „Było spokojnie, choć, szczerze mówiąc, było już po szczycie sezonu, więc nie było tak nerwowo, jak teraz”.

„Maniackie” to chyba mało powiedziane. Od momentu, gdy zapłaciliśmy zrzędliwemu ochroniarzowi na molo Tonsai 50 bahtów od osoby, aż do spaceru przez zatłoczone centrum miasta w drodze do słynnego punktu widokowego wyspy (który teraz składa się z trzech punktów widokowych i nie jest już darmowy), Phi Phi momentami wydawało się równie zatłoczone jak Silom czy Sukhumvit w Bangkoku, tylko z jeszcze mniejszą przestrzenią na osobę.

W końcu dotarłem do punktu widokowego nr 2 (który był jedynym, zanim, jak sądzę, w czasie pandemii zbudowano zbędne punkty widokowe nr 1 i 3 – które są raz za niskie, raz za wysokie) kilka minut przed WeiLe.

Z perspektywy czasu, powinienem był usiąść – tak się namęczyłem, że zakręciło mi się w głowie; na szczycie nie było poręczy, tylko stromy zjazd. Zamiast tego zrobiłem zdjęcia, które przegapiłem prawie dziesięć lat wcześniej, kiedy przybyłem tak wcześnie, że słońce nie było jeszcze wystarczająco wysoko, by oświetlić wody dwóch zatok Phi Phi w ich szafirowych i jadeitowych odcieniach zieleni, zamiast tego skąpałem je w rozczarowującym szaro-złotym kolorze.

WeiLe ze swojej strony, mądrze rozpoznał punkt widokowy nr 1 i osiadł tam (nie dało się nic więcej zrobić; widok był po prostu zbyt krótki), aby naładować baterie przed kontynuacją wspinaczki. Kiedy dotarł do punktu widokowego nr 2, wcale nie wyglądał na zmęczonego; jego głos też nie brzmiał na zmęczony.

Podobnie jak w poprzednim okresie na Railay, nasze dwa dni na Phi Phi (a właściwie moje dwa dni na Phi Phi – nie mogę powiedzieć, jaki miały wpływ na WeiLe) również polegały na podążaniu za starym planem, ale z nowym, lepszym poczuciem kierunku: pozwoliłem sobie na prywatną łódź typu longtail, aby odwiedzić lagunę Pileh i zatokę Maya; znalazłem też czas na relaks i pływanie w basenie ośrodka wypoczynkowego, na który siedem lat wcześniej nigdy bym nie wydał pieniędzy.

Wtedy popłynąłem łodzią z Tonsai z powrotem do przystani Khlong Jilad w Krabi, gdzie spędziłem noc przed powrotem do Bangkoku. Tym razem jednak (z WeiLe) zmierzaliśmy do miejsca, w którym żadne z nas nigdy wcześniej nie było.

Być może zdziwisz się, że do dwóch piątków temu nigdy nie postawiłem stopy na Koh Lanta. Wyspa ta cieszy się niemal legendarnym statusem wśród backpackerów (którzy obecnie są głównie byłymi backpackerami) w moim wieku, nie wspominając o praktycznie każdym innym blogerze podróżniczym, którego znam.

Problem polega na tym, że nigdy nie udało mi się tam dotrzeć, gdy byłem jeszcze backpackerem albo początkującym blogerem. Nigdy nie pasowało to do moich pozostałych podróży na wyspy Tajlandii, bo były one krótkie i zawierały w sobie wszystko, w przeciwieństwie do tej, która była połączona jak perły.

Nic więc dziwnego, że dopiero po przybyciu na Lantę podróż ta zaczęła przypominać podróż na wyspę, a nie zwiedzanie, relaks czy coś w tym rodzaju.

(Być może w pewnym sensie pasuje też to, że na molo Saladan oszukała mnie szoferka songthaew. „Twój hotel jest daleko” – podkreśliła i nalegała, żebym zapłacił jej 500 bahtów za wskoczenie na pakę jej pickupa. To naprawdę uczciwa cena!)

To – moje odczucie, a nie oszustwo – ma sens, zwłaszcza z perspektywy czasu: Lanta była trzecim z pięciu przystanków, punktem środkowym podróży. Ale z wielu powodów okazała się również emocjonalnym centrum podróży.

Po pierwsze, Lanta, choć wciąż popularna wśród backpackerów, jest na tyle duża, że ​​wcale nie czuć tu tłoku. Albo jak w Tajlandii, przynajmniej według WeiLe.

„Czuję się prawie jak z powrotem w Malezji” – zaśmiał się WeiLe, podjeżdżając motocyklem do mojego ośrodka (który znajdował się kilka kilometrów od jego, przy głównej drodze Lanty, w przyjaznej backpackerom okolicy między Long Beach a Khlong Kong Beach). Chwalił nie tylko wyraźnie muzułmański personel i estetykę ośrodka, ale także to, jak skromne jak na tajskie standardy były zarówno plaża, jak i morze.

I rzeczywiście: choć wyspy Phi Phi w oddali nadawały całemu krajobrazowi niepowtarzalny tajski charakter, detale plaży niczym nie różniły się od niezliczonych innych plaż na świecie, nie tylko w Malezji. Moglibyśmy być wszędzie. Moglibyśmy być wszędzie.

Dopiero gdy wsiedliśmy na motocykle, zaczęliśmy dostrzegać to, co wtedy uważałem za wyjątkowość Lanty: dzikie, bardziej odosobnione wybrzeża, takie jak zatoka Kantiang i plaża Bamboo pierwszego popołudnia; chińskie kamienice i dziwaczny posąg homara na starówce Lanty drugiego ranka.

Gościnność była również „wyjątkowa”. „Przepraszam” – powiedział właściciel restauracji Fresh bez przekonania, gdy kelner przyniósł mi danie ze smażonego kurczaka z dymką, które w niczym nie przypominało zamówionego przeze mnie curry z kaczki z Penang. „Niestety, dzisiaj skończyły nam się liczi”.

Ale dopiero gdy wróciliśmy na tę plażę, która równie dobrze mogłaby być gdziekolwiek indziej, z butelkami piwa Chang w dłoniach i przyjazną niemiecką parą, którą właśnie poznaliśmy i która postanowiła z nami porozmawiać, uświadomiliśmy sobie prawdę, którą, jak przypuszczałem, moi koledzy i inni starsi millenialsi wiedzieli od ponad dekady.

Lanta to płótno, nie obraz. Jej wyjątkowość tkwi nie w tym, co odkrywasz, poznając ją, ale w tym, co odkrywasz w sobie.

Jeśli Lanta to płótno czekające na Twoje farby olejne i akwarele, to Koh Mook to zdjęcie Polaroid, niecierpliwie czekające na podziw. Albo przynajmniej akceptację.

„Zauważyłeś, że ludzie tutaj są trochę… zrzędliwi?” zapytał WeiLe drugiego z trzech dni, chociaż już wtedy mieliśmy wrażenie, że liczba dni była pomyłką.

Mook była wyspą (przynajmniej spośród tych, które odwiedziłem podczas tej podróży), którą odwiedziłem najdalej w przeszłości: w 2012 r., kiedy po raz pierwszy zamieszkałem w Tajlandii i przyleciałem tu z moją siostrą na jej pierwszą zagraniczną podróż (i nadal ją odbywa).

Właściwie zaczęliśmy od sąsiedniej wyspy Koh Kradan, ale było tam zdecydowanie zbyt spartańskie warunki dla dziewczyny takiej jak Stephanie; odkryła już pięciogwiazdkowy kurort Koh Mook Sivalai i, cóż, reszta jest już historią.

Ale tak naprawdę, ze względu na tę specyfikę mojej opowieści, nie miałem żadnego tła historycznego, do którego mógłbym się odwołać: praktycznie cały czas na wyspie spędziliśmy albo w naszym bungalowie z widokiem na morze, albo na wąskiej ławicy piasku, na której położony jest ośrodek, i nie zwiedziliśmy żadnego innego miejsca.

„Są dość zrzędliwi” – ​​zgodziłem się, gdy siedzieliśmy w milczeniu na tarasie we dwoje – WeiLe i ja – czekając na kolację, którą zamówiliśmy, jak nam się wydawało, całą wieczność temu, u kobiety, która wydawała się co najmniej tak odległa, jak personel w moim innym ośrodku (i według WeiLe, w jego hostelu).

Chciałem to przypisać rosnącemu rozwojowi turystyki na wyspie i faktowi, że większość ludzi prawdopodobnie się z tym nie zgadza, ale biorąc pod uwagę ograniczenia moich poprzednich doświadczeń, nie mogłem wyciągnąć takiego wniosku z całą pewnością.

Pomimo obecności miejscowych, Mook był całkiem atrakcyjny z czysto turystycznego punktu widzenia – w większości. Przyznam, że mój wspomniany nocleg, który nie był prawdziwym kurortem, znajdował się na cuchnącym bagnie, a nie na plaży. Co gorsza, podczas odpływu cuchnące błoto spod namorzynów było widoczne przez wiele godzin, przez co cała sceneria stawała się jeszcze bardziej nieprzyjemna.

Ale znajdowała się trochę dalej od najlepszej plaży na wyspie (Charlie Beach, czasem zwanej Garnet Beach), gdzie WeiLe i ja oglądaliśmy zachód słońca pierwszego wieczoru, podczas gdy wokół nas unosił się tak wielki dym marihuany, że przynajmniej poczułem lekkie odurzenie.

Następnego dnia, po porannej wycieczce do Kradan (gdzie, jak z dumą oznajmiłem siostrze, było teraz jeszcze więcej luksusowych hoteli niż na samym Koh Mook, ale główna plaża z basenem nadal wydawała się tak samo odosobniona i marzycielska), postanowiliśmy dotrzeć do słynnej Jaskini Szmaragdowej.

Niestety, strażnik parku przypominający gangstera, który policzył za każdego z nas po 200 bahtów, nie powiedział nam, że wejście do jaskini jest zablokowane przez meduzy. Nikt z nas nie chciał ryzykować poparzenia przez jedną z nich, żeby zobaczyć, co czeka nas w środku.

„Nie był zrzędliwy” – zaśmiałam się, gdy uśmiechnięta młoda kobieta przyniosła mi moją pizzę Margherita (która, przyznaję, wyglądała niesamowicie realistycznie). „Był po prostu oszustem”.

Burger z kurczakiem WeiLe'a pojawił się chwilę później (przyniosła mu go ta sama dziewczyna, z tym samym uśmiechem). Zgodził się i zwrócił się do słonia w pokoju, który właśnie wychodził: „Może oceniliśmy ją zbyt pochopnie?”

Patrząc wstecz, mogę z całą pewnością stwierdzić, że ludzie, których spotkaliśmy na Koh Mook, byli najbardziej nieprzyjaznymi (a może po prostu najmniej nieuczciwymi) ludźmi, jakich spotkaliśmy podczas naszej przygody z podróżowaniem po wyspach Tajlandii.

To, co zauważyłem, gdy słońce wokół nas zachodziło, to to, że WeiLe nagle zaczął przypominać bardziej mojego młodszego brata w czasie wakacji niż przyjaciela z drugiego końca świata, którego widuję tylko raz w roku.

Oczywiście podróżowaliśmy razem już wcześniej – po Wietnamie i Chinach, po jego ojczystej Malezji, a także po Bangkoku i Tajpej, kiedy tam mieszkałam – ale nigdy tak długo. A mówiąc szczerze, nigdy tak spokojnie.

„Nie wiem, czy to dlatego, że jesteś już stara” – żartowała WeiLe (która za sześć miesięcy skończy 33 lata; ja właśnie skończyłam 39) – „czy po prostu dlatego, że jesteśmy w bardziej zrelaksowanej fazie. Ale o wiele przyjemniej jest być w twoim towarzystwie niż kiedyś!”

Skoro mowa o starzeniu się: w latach 90. Vanessa Williams stanowczo radziła nam, żeby to, co najlepsze, zostawić na koniec. W tej podróży posłuchałem jej rady, choć nieświadomie.

„Naprawdę nie pamiętam, żeby kiedykolwiek tu było tak oszałamiająco” – upierałam się, mówiąc do WeiLe z otwartą buzią, gdy spacerowaliśmy po pocztówkowej plaży Sunrise Beach w kierunku tzw. North Point, który niektórzy Tajowie uważają za tajski odpowiednik Malediwów, ponieważ ledwo wystaje z morza.

Następnie opowiedziałem mu, jak na początku 2015 roku wybrałem się w błyskawiczną podróż po królestwie z Dorą (moją kolejną wieloletnią przyjaciółką z podróży) (jej pierwszą) i jak bardzo rozczarowały mnie zarówno plaże, jak i sama wyspa.

„Jeśli uważasz, że to fantastyczne” – powiedział WeiLe (który ostatnio był na Lipe zaledwie kilka miesięcy wcześniej) i zanurzył się w krystalicznie czystej wodzie, która sprawiała, że ​​fale u wybrzeży Koh Kradan wyglądały jak rzeka Chao Phraya wijąca się przez Bangkok – „poczekaj tylko, aż tam pojedziemy jutro”.

Wskazał na Koh Adang, gdzie wieloszczytowa góra wznosiła się nad dziewiczą plażą w cieniu sosen.

Następnego ranka, patrząc w dół, w stronę North Point z punktu widokowego w Adang, byłem skłonny się z nim zgodzić, chociażby dlatego, że widok na Lipe z lotu ptaka był po prostu fantastyczny.

„Widzisz, jak wspaniale to wygląda w otoczeniu tej palmy sagowej?” – zapytałem WeiLe, która robiła zdjęcia z co najmniej takim samym entuzjazmem jak ja, podczas gdy większość ludzi po prostu odpoczywała i cieszyła się chwilą.

No cóż, całkiem normalnie. Jeden z nich, blady Niemiec, powiedział, że mam na sobie „niewłaściwe buty”, cokolwiek to znaczy. Nie był zachwycony, kiedy powiedziałem mu, że dotarłem na szczyt dziesięć minut przed nim, mimo że miałem na sobie klapki, a on drogie (i okropne) buty trekkingowe.

Nie żeby któreś z nas myślało o tej osobie, kiedy dotarliśmy do miejsca, które nadal nazywam po prostu Pine Beach. Właściwie, po prostu myślałem o tym, jak dziwnie zimno mi było, mimo że byłem w palącym słońcu i upale.

Czułem się niemal jak w gorączce, pomyślałem, nawet po wyjściu z wody. Próbowałem ucieleśnić „Narodziny Wenus”, inscenizując autoportret – idąc z morza na kolejny, malediwski pas piasku, coś w rodzaju chrztu w Andamanach. Ostatecznie zrzuciłem to na karb wyczerpania po wędrówce.

Kiedy w końcu zasnąłem, gorączka była tak wysoka, że ​​musiałem siedzieć pod gorącym prysznicem przez 30 minut, żeby się rozgrzać i położyć spać. Na szczęście, zanim naprawdę się rozchorowałem, udało mi się zjeść ostatni posiłek z WeiLe, która następnego ranka płynęła promem na Langkawi – akurat gdy wracałem na stały ląd motorówką.

Byłem również wdzięczny, że wśród wielu halucynacji, które rzekomo wywołała gorączka, żadna nie dotyczyła mnie skupiającego się na rychłym rozstaniu z moim drogim przyjacielem, który w tamtym czasie wydawał się być jeszcze bardziej integralną częścią mojego „prawdziwego życia” niż na Lancie, a nawet w Mook.

Myśl ta głęboko mnie zasmuciła; prawdę mówiąc, dopóki nie zachorowałem, byłem tak zajęty, że nie miałem siły o tym myśleć.

To samo okazało się prawdą następnego ranka, kiedy siedzieliśmy na południowej plaży Pattaya w Lipe i zdałem sobie sprawę, że muszę być na pokładzie mojej łodzi w ciągu najbliższych dziesięciu minut, dokładnie wtedy, gdy WeiLe miał rozpocząć odprawę międzynarodową. Nie było czasu na łzy ani nawet na porządne pożegnanie, tylko na szybkie i bezceremonialne pożegnanie.

Oczywiście, uścisk trwający zaledwie kilka sekund nie mógł w pełni oddać atmosfery prawie dwóch tygodni koleżeństwa i wspólnej eksploracji, ale w tym przypadku musieliśmy się na tym zadowolić.

Kilka dni po zakończeniu podróży rozmawiałem przez wideorozmowę z WeiLe. To był pierwszy raz od tamtej pory, kiedy widzieliśmy się w czasie rzeczywistym, co początkowo nie wydawało mi się dziwne, dopóki nie nawiązaliśmy połączenia. Nagle mój drogi przyjaciel – mój wierny towarzysz dwunastu dni podróży, na plaży i na pełnym morzu – stał się zaledwie pikselem i częstotliwością.

Ale byłam bardzo zadowolona, ​​widząc, jak bardzo oboje byliśmy szczęśliwi, mimo że wszystkie chwile, które właśnie przeżyliśmy, stały się smutne i pozostały jedynie wspomnieniami.

Razem wędrowaliśmy niegdyś samotnymi ścieżkami naszych wspomnień w Railay i Phi Phi; na Lancie stworzyliśmy zupełnie nowe. Narzekaliśmy na zrzędliwość miejscowych i wszechobecne meduzy na Koh Mook, i tak bardzo zakochaliśmy się w Lipe (a przynajmniej we mnie), że zrobiło mi się niedobrze. (Na szczęście tak bardzo, że ostatecznie nie rozpłakałam się).

„Chciałbym, żeby każdy mógł tak czuć” – powiedział WeiLe, idealnie to podsumowując, choć przyznał na głos, że wątpi, czy wyraził się poprawnie. „Wszystko było idealne. Nie w sensie bycia „idealnym”, idealnym, ale idealnie ludzkim”.

Chciałem coś dodać, nie żeby go prześcignąć czy poprawić, ale żeby wyrazić moją głęboką zgodę w sposób konstruktywny i uzupełniający. Zamiast tego po prostu słuchałem i uśmiechałem się subtelnie jak Wenus Botticellego.