“ท่าเรือนี้ยาวกว่าที่เห็นจากชายฝั่งมากเลยนะ” เว่ยเล่อเพื่อนของฉันถอนหายใจ ขณะที่เราเดินลุยไปบนก้อนพลาสติกลอยน้ำที่ทอดยาวออกไปนอกป่าชายเลนทางด้านตะวันออกของหาดไร่เลย์ “รู้สึกเหมือนเราเดินมาเป็นชั่วโมงแล้ว”

เรือเร็วที่อยู่ไกลออกไปดูเหมือนจะเคลื่อนที่ออกไปมากกว่าที่จะเข้ามาใกล้ เหมือนภาพลวงตา เงาของมันแทบจะหายไปจากเส้นขอบฟ้า ซึ่งเองก็พร่ามัวและเลือนรางด้วยความร้อนของแสงแดดในยามเช้า

ในขณะนั้นเอง เรืออีกลำหนึ่งก็ปรากฏขึ้นมาจากไหนไม่รู้และจอดอยู่ข้างๆ เรา ชายชาวไทยสูงอายุคนหนึ่ง (ซึ่งดูเหมือนจะอยู่แถวนั้นตลอดเวลา) ก็ปรากฏตัวขึ้นอย่างกะทันหันเช่นกัน “ไปที่เกาะพีพีสิ” เขากล่าวพร้อมชี้ไปทางนั้น “ตรงนั้น ตรงนั้น!”

ฉัน เหว่ยเล่อ และผู้โดยสารอีกประมาณสิบสองคนที่อยู่ข้างหลังเรารีบขึ้นเรือ ซึ่งน่าประหลาดใจมากเมื่อพิจารณาว่าพนักงานบนฝั่งตรวจสอบข้อมูลพวกเราอย่างไม่ใส่ใจเลย ภายในเวลาเพียงหนึ่งหรือสองนาที พวกเราก็เบียดเสียดกันอยู่ภายในเรือ มุ่งหน้าสู่ดวงอาทิตย์ที่แผดเผา แล้วมุ่งหน้าไปทางใต้ สู่ทะเลเปิด

ทริปเที่ยวเกาะต่างๆ ในประเทศไทยของเรากำลังจะเริ่มต้นขึ้นอย่างจริงจังเสียที นี่ทำให้ฉันตื่นเต้นและกังวลมากกว่าที่คิดไว้ เมื่อเทียบกับประสบการณ์การเดินทางในประเทศไทยครั้งก่อนๆ ของฉัน

อย่างที่คุณเห็น นอกเหนือจากข้อยกเว้นหนึ่งหรือสองอย่างแล้ว ฉันไม่เคยเดินทางท่องเที่ยวไปตามเกาะต่างๆ ในประเทศไทยเลย ถึงแม้ฉันจะเคยไปเยือนเกาะที่มีชื่อเสียงเกือบทุกเกาะของราชอาณาจักร (รวมถึงเกาะเกือบทั้งหมดที่ฉันแวะไปในทริปนี้) แต่ฉันก็ไม่เคยเดินทางไปทุกเกาะในคราวเดียว อย่างน้อยก็ไม่ใช่ในทะเลอันดามัน

“ข้อยกเว้น” นั้นค่อนข้างอ่อนแอ: การเดินทางไปยังหมู่เกาะตราด (ซึ่งไม่ใช่หมู่เกาะเสียทีเดียว แต่เป็นเหมือนเกาะแม่และเกาะลูกๆ ของมัน) ในปี 2010 และ 2015; และการเดินทางไปเกาะเต่า เกาะพะงัน และเกาะสมุยในปี 2022 ซึ่งไม่ครอบคลุมมากพอที่จะมีหลายแง่มุม แม้ว่าจะให้ความรู้ในด้านอื่นๆ ก็ตาม

“ฉันมาที่นี่แค่สุดสัปดาห์เอง” ฉันหัวเราะขณะอธิบายสถานการณ์การมาเที่ยวเกาะพีพีครั้งล่าสุดเมื่อปี 2017 ซึ่งฉันแวะพักที่ไร่เลย์สองคืนด้วย “มันสบายๆ ดีนะ แต่ถ้าพูดให้ถูกคือมันเป็นช่วงหลังฤดูท่องเที่ยวแล้ว เลยไม่วุ่นวายเท่าตอนนี้”

คำว่า "วุ่นวาย" อาจจะยังน้อยไป ตั้งแต่ตอนที่เราจ่ายเงิน 50 บาทต่อคนให้กับเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยหน้าบึ้งที่ท่าเรือต้นไทร จนกระทั่งตอนที่เราเดินผ่านใจกลางเมืองที่แออัดเพื่อไปยังจุดชมวิวชื่อดังของเกาะ (ซึ่งตอนนี้มีจุดชมวิวสามจุดและไม่ฟรีอีกต่อไปแล้ว) เกาะพีพีบางครั้งก็รู้สึกแออัดพอๆ กับสีลมหรือสุขุมวิทในกรุงเทพฯ เพียงแต่มีพื้นที่ต่อคนน้อยกว่ามาก

ในที่สุดฉันก็มาถึงจุดชมวิวที่ 2 (ซึ่งเคยเป็นจุดชมวิวเดียว ก่อนที่จะมีการสร้างจุดชมวิวที่ 1 และ 3 ขึ้นมาโดยไม่จำเป็น – ซึ่งบางครั้งก็ต่ำเกินไป บางครั้งก็สูงเกินไป – ฉันคิดว่าน่าจะสร้างขึ้นในช่วงการระบาดใหญ่) เพียงไม่กี่นาทีก่อนถึงเหว่ยเล่อ

ถ้ามองย้อนกลับไป ฉันน่าจะนั่งลงเสียก่อน – ฉันออกแรงมากจนเวียนหัว ไม่มีราวกันตกด้านบน มีแต่หน้าผาสูงชัน แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ฉันเลยถ่ายรูปที่พลาดไปเมื่อเกือบสิบปีก่อน ตอนนั้นฉันมาถึงแต่เช้าตรู่จนพระอาทิตย์ยังไม่ขึ้นสูงพอที่จะส่องแสงสีเขียวมรกตและสีน้ำเงินเข้มลงบนผืนน้ำของอ่าวทั้งสองแห่งของเกาะพีพี แต่กลับเห็นเป็นสีเทาอมทองที่น่าผิดหวังแทน

ส่วนเหว่ยเล่อเองก็ฉลาดพอที่จะมองเห็นจุดชมวิวที่ 1 ว่าเป็นอย่างไร และตัดสินใจพักอยู่ที่นั่น (เพราะไม่มีอะไรให้ทำมากกว่านี้แล้ว ทิวทัศน์นั้นสั้นเกินไป) เพื่อชาร์จพลังก่อนที่จะปีนขึ้นไปต่อ เมื่อเขาถึงจุดชมวิวที่ 2 เขาก็ดูไม่เหนื่อยเลย เสียงของเขาก็ไม่ฟังดูเหนื่อยเช่นกัน

เช่นเดียวกับที่ไร่เลย์ในช่วงก่อนหน้านี้ สองวันที่เราอยู่ที่เกาะพีพี (จริงๆ แล้วเป็นสองวันของฉันที่พีพี – ฉันบอกไม่ได้ว่ามันส่งผลต่อเว่ยเล่มากแค่ไหน) ก็เป็นการทำตามแผนเดิมด้วยทิศทางใหม่ที่ดีขึ้นกว่าเดิม: ฉันให้รางวัลตัวเองด้วยการนั่งเรือหางยาวส่วนตัวไปเที่ยวทะเลสาบปิเลห์และอ่าวมาหยา; ฉันใช้เวลาพักผ่อนด้วยการว่ายน้ำในสระของรีสอร์ทที่ฉันคงไม่มีวันเสียเงินไปพักที่นี่เมื่อเจ็ดปีก่อน

ครั้งนั้น ผมนั่งเรือจากต้นไทรกลับมายังท่าเรือคลองจิลาดในเมืองกระบี แล้วพักค้างคืนที่นั่นก่อนจะรีบกลับกรุงเทพฯ แต่ครั้งนี้ ผม (กับเหว่ยเล่อ) กำลังเดินทางไปยังสถานที่ที่พวกเราทั้งสองไม่เคยไปมาก่อน

อาจทำให้คุณประหลาดใจที่จนกระทั่งสองสัปดาห์ก่อน ฉันยังไม่เคยเหยียบย่างลงบนเกาะลันตาเลย เกาะนี้มีชื่อเสียงโด่งดังในหมู่นักท่องเที่ยวแบ็กแพ็ก (ซึ่งปัจจุบันส่วนใหญ่เป็นอดีตนักท่องเที่ยวแบ็กแพ็ก) ในวัยเดียวกับฉัน รวมถึงบล็อกเกอร์ท่องเที่ยวคนอื่นๆ ที่ฉันรู้จักด้วย

ปัญหาคือฉันไม่เคยมีโอกาสได้ไปที่นั่นเลยตอนที่ฉันยังเป็นแบ็กแพ็กเกอร์หรือบล็อกเกอร์มือใหม่ มันดูไม่เข้ากับทริปเที่ยวเกาะอื่นๆ ในประเทศไทยของฉันเลย เพราะทริปเหล่านั้นส่วนใหญ่สั้นและจบในที่เดียว ไม่เหมือนทริปนี้ที่เรียงร้อยกันเหมือนไข่มุก

ดังนั้นจึงเหมาะสมแล้วที่การเดินทางครั้งนี้จะให้ความรู้สึกเหมือนเป็นการเที่ยวชมเกาะต่างๆ เมื่อฉันมาถึงเกาะลันตา มากกว่าจะเป็นการสำรวจ การพักผ่อน หรือคำอธิบายอื่นๆ ที่เทียบเคียงได้

(บางทีมันก็เหมาะสมดีที่ฉันโดนคนขับรถสองแถวโกงที่ท่าเรือศาลาดาน "โรงแรมของคุณอยู่ไกล" เธอเน้นย้ำ และคะยั้นคะยอให้ฉันจ่ายเงิน 500 บาทเพื่อขึ้นไปนั่งซ้อนท้ายรถกระบะของเธอ ราคานั้นถือว่ายุติธรรมจริงๆ!)

นี่คือความรู้สึกของผม ไม่ใช่การหลอกลวง – ซึ่งฟังดูสมเหตุสมผล โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อมองย้อนกลับไป: เกาะลันตาเป็นจุดแวะพักที่สามจากทั้งหมดห้าจุด เป็นจุดกึ่งกลางของการเดินทาง แต่ด้วยเหตุผลหลายประการ มันจึงกลายเป็นศูนย์กลางทางอารมณ์ของการเดินทางครั้งนี้ด้วย

ประการแรก เพราะถึงแม้เกาะลันตาจะยังคงเป็นที่นิยมในหมู่นักท่องเที่ยวแบ็คแพ็ค แต่ก็มีขนาดใหญ่พอที่จะไม่รู้สึกแออัดเลย หรืออย่างน้อยก็ไม่เหมือนกับประเทศไทย ตามที่เหว่ยเล่อกล่าวไว้

“ผมรู้สึกเหมือนได้กลับไปมาเลเซียเลย” เว่ยเล่อหัวเราะขณะขับมอเตอร์ไซค์มาถึงรีสอร์ทของผม (ซึ่งอยู่ห่างจากรีสอร์ทของเขาไม่กี่กิโลเมตร บนถนนสายหลักของเกาะลันตา ในย่านที่เหมาะสำหรับนักท่องเที่ยวแบ็คแพ็คเกอร์ ระหว่างหาดลองบีชและหาดคลองกอง) เขาชื่นชมไม่เพียงแต่พนักงานที่เป็นมุสลิมอย่างเห็นได้ชัดและความสวยงามของรีสอร์ทเท่านั้น แต่ยังชื่นชมความเรียบง่ายของทั้งชายหาดและทะเลเมื่อเทียบกับมาตรฐานของไทยอีกด้วย

มันเป็นความจริง: แม้ว่าหมู่เกาะพีพีที่อยู่ไกลออกไปจะทำให้ทิวทัศน์โดยรวมมีกลิ่นอายความเป็นไทยอย่างชัดเจน แต่รายละเอียดของชายหาดแทบจะไม่แตกต่างจากชายหาดอื่นๆ อีกมากมายทั่วโลก ไม่ใช่แค่ในมาเลเซีย เราอาจจะอยู่ที่ไหนก็ได้ เราอาจจะอยู่ที่ไหนก็ได้

เมื่อเราออกเดินทางด้วยมอเตอร์ไซค์ เราจึงเริ่มเห็นสิ่งที่ผมคิดว่าเป็นเอกลักษณ์ของเกาะลันตา: ชายฝั่งที่เงียบสงบและเป็นธรรมชาติมากกว่า เช่น อ่าวกันเตียงและหาดไผ่ ในช่วงบ่ายวันแรก; และร้านค้าสไตล์จีนและรูปปั้นกุ้งมังกรประหลาดในเมืองเก่าของลันตาในเช้าวันที่สอง

การต้อนรับก็ "ไม่เหมือนใคร" เช่นกัน "ขอโทษด้วย" เจ้าของร้านอาหาร Fresh กล่าวอย่างไม่เต็มใจนักหลังจากที่พนักงานเสิร์ฟนำไก่ทอดกับต้นหอมมาให้ ซึ่งมันไม่เหมือนกับแกงเป็ดปีนังที่ฉันสั่งเลยแม้แต่น้อย "น่าเสียดายที่วันนี้ลิ้นจี่หมดแล้ว"

แต่เมื่อเรากลับไปที่ชายหาดแห่งนั้น ซึ่งอาจจะเป็นที่ไหนก็ได้ พร้อมกับขวดเบียร์ช้างในมือ และคู่รักชาวเยอรมันที่เป็นมิตรที่เราเพิ่งรู้จักซึ่งตัดสินใจคุยกับเราตลอดช่วงบ่าย เราจึงได้ตระหนักถึงความจริงที่ผมคิดว่าเพื่อนร่วมงานและคนรุ่นมิลเลนเนียลรุ่นพี่คนอื่นๆ รู้กันมานานกว่าทศวรรษแล้ว

ลันตาเป็นเหมือนผืนผ้าใบ ไม่ใช่ภาพวาด คุณสมบัติพิเศษของเธอไม่ได้อยู่ที่สิ่งที่คุณค้นพบเมื่อสำรวจเธอ แต่在于สิ่งที่คุณค้นพบภายในตัวคุณเอง

ถ้าเกาะลันตาเปรียบเสมือนผืนผ้าใบที่รอสีน้ำมันและสีน้ำของคุณอยู่ เกาะมุกก็เปรียบเสมือนภาพถ่ายโพลารอยด์ที่รอคอยการชื่นชม หรืออย่างน้อยก็การยอมรับอย่างใจจดใจจ่อ

“คุณสังเกตไหมว่าคนที่นี่ดู…อารมณ์ไม่ค่อยดีเลย?” เว่ยเล่อถามในวันที่สองจากทั้งหมดสามวันของเรา แม้ว่าตอนนั้นเราจะรู้สึกแล้วว่าจำนวนวันที่เลือกมานั้นเป็นความผิดพลาด

เกาะมุกเป็นเกาะ (อย่างน้อยก็ในบรรดาเกาะที่ฉันไปเยือนในทริปนี้) ที่ฉันเคยไปเยือนไกลที่สุดในอดีต คือในปี 2012 ตอนที่ฉันอาศัยอยู่ในประเทศไทยเป็นครั้งแรกและพาพี่สาวมาเที่ยวต่างประเทศเป็นครั้งแรก (และยังคงเป็นอยู่)

จริงๆ แล้วเราเริ่มต้นทริปจากเกาะกระดานที่อยู่ใกล้เคียง แต่ที่นั่นเรียบง่ายเกินไปสำหรับเด็กสาวอย่างสเตฟานีในตอนนั้น เธอจึงได้ค้นพบรีสอร์ทระดับห้าดาวอย่างเกาะมุกศิวาลัย และหลังจากนั้นเรื่องราวก็เป็นอย่างที่เราเห็นกัน

แต่ความจริงแล้ว เนื่องจากลักษณะเฉพาะของเรื่องราวของฉัน ฉันจึงไม่มีเรื่องราวเบื้องหลังที่จะอ้างถึงได้เลย: เราใช้เวลาเกือบทั้งหมดบนเกาะนั้นอยู่ในบังกะโลที่มีวิวทะเล หรือไม่ก็บนเนินทรายแคบๆ ที่รีสอร์ทตั้งอยู่ และไม่ได้ไปสำรวจที่อื่นเลย

“พวกเขาดูอารมณ์ไม่ค่อยดีเลย” ฉันเห็นด้วย ขณะที่เราสองคน—ฉันกับเหว่ยเล่อ—นั่งเงียบๆ อยู่บนระเบียงรออาหารเย็น ซึ่งเราสั่งไปนานมากแล้วจากผู้หญิงคนหนึ่งที่ดูเย็นชาไม่น้อยไปกว่าพนักงานที่ที่พักที่ไม่ใช่รีสอร์ทของฉัน (และตามที่เหว่ยเล่อบอก ที่โฮสเทลของเขาด้วย)

ฉันอยากจะเชื่อมโยงเรื่องนี้กับการขยายตัวของการท่องเที่ยวบนเกาะ และความจริงที่ว่าคนส่วนใหญ่คงไม่เห็นด้วยกับเรื่องนี้ แต่เนื่องจากข้อจำกัดของประสบการณ์ก่อนหน้านี้ของฉัน ฉันจึงไม่สามารถสรุปเช่นนั้นได้อย่างแน่นอน

ถึงแม้จะมีคนท้องถิ่นอาศัยอยู่บ้าง แต่โดยส่วนใหญ่แล้ว มุกก็ดูน่าสนใจจากมุมมองของนักท่องเที่ยวอยู่ไม่น้อย ต้องยอมรับว่าที่พักของผมซึ่งไม่ใช่รีสอร์ทอย่างเป็นทางการนั้น ตั้งอยู่ในหนองน้ำเหม็นเน่าแทนที่จะอยู่บนชายหาด ที่แย่ไปกว่านั้นคือ ในช่วงน้ำลง โคลนเหม็นเน่าใต้ต้นโกงกางจะโผล่ขึ้นมาให้เห็นเป็นเวลาหลายชั่วโมง ทำให้ภาพรวมยิ่งไม่น่ารื่นรมย์กว่าเดิม

แต่ที่นั่นอยู่ค่อนข้างไกลจากชายหาดที่ดีที่สุดของเกาะ (หาดชาร์ลี หรือบางครั้งเรียกว่าหาดการ์เน็ต) ซึ่งเป็นที่ที่เหว่ยเล่อและฉันได้ชมพระอาทิตย์ตกในเย็นวันแรก ท่ามกลางควันกัญชาที่ฟุ้งกระจายรอบตัวจนฉันรู้สึกมึนเล็กน้อย

วันต่อมา หลังจากไปเที่ยวหาดกระดานในตอนเช้า (ซึ่งฉันบอกน้องสาวอย่างภาคภูมิใจว่าตอนนี้มีโรงแรมหรูมากกว่าบนเกาะมุกเสียอีก – แต่หาดหลักที่มีสระว่ายน้ำก็ยังคงให้ความรู้สึกเงียบสงบและสวยงามเหมือนฝันเหมือนเดิม) เราพยายามเดินทางไปยังถ้ำมรกตอันโด่งดัง

น่าเสียดายที่เจ้าหน้าที่อุทยานที่หน้าตาเหมือนพวกอันธพาล ซึ่งคิดค่าเข้าชมคนละ 200 บาท ไม่ได้บอกเราว่าทางเข้าถ้ำถูกปิดกั้นด้วยแมงกะพรุน ไม่มีใครอยากเสี่ยงโดนแมงกะพรุนต่อยเพื่อเข้าไปดูว่าข้างในมีอะไรอยู่

“เขาไม่ได้อารมณ์เสียหรอก” ฉันหัวเราะขณะที่พิซซ่ามาร์เกริต้าของฉัน (ซึ่งต้องยอมรับว่าดูเหมือนจริงมาก) ถูกนำมาเสิร์ฟโดยหญิงสาวที่ยิ้มแย้ม “เขาเป็นแค่คนหลอกลวงต่างหาก”

เบอร์เกอร์ไก่ของเหว่ยเล่อมาถึงในเวลาไม่นานหลังจากนั้น (โดยหญิงสาวคนเดิมที่ยิ้มแย้มแจ่มใสเช่นเดิม) เขาเห็นด้วยและหันไปพูดถึงเรื่องที่ทุกคนรู้แต่ไม่มีใครพูดถึง ซึ่งกำลังจะเดินออกไปพอดีว่า "บางทีเราอาจตัดสินเธอเร็วเกินไปหรือเปล่า?"

เมื่อมองย้อนกลับไป ฉันสามารถพูดได้อย่างมั่นใจว่าผู้คนที่เราพบเจอที่เกาะมุกนั้นเป็นคนที่ไร้มิตรไมตรีที่สุด (หรืออาจจะเป็นเพียงคนที่ซื่อสัตย์น้อยที่สุด) ที่เราได้พบเจอระหว่างการผจญภัยเที่ยวเกาะในประเทศไทย

สิ่งที่ฉันสังเกตเห็นจริงๆ ขณะที่พระอาทิตย์กำลังตกดินก็คือ เว่ยเล่อดูเหมือนน้องชายของฉันในช่วงวันหยุดฤดูร้อนมากกว่าเพื่อนที่อยู่อีกฟากหนึ่งของโลกซึ่งฉันได้เจอแค่ปีละครั้ง

แน่นอนว่าเราเคยเดินทางด้วยกันมาก่อนแล้ว ทั้งในเวียดนามและจีน ในประเทศมาเลเซียซึ่งเป็นบ้านเกิดของเขา และในกรุงเทพฯ และไทเปตอนที่ฉันอาศัยอยู่ที่นั่น แต่ไม่เคยเดินทางด้วยกันนานขนาดนี้ หรือพูดตามตรงก็คือ ไม่เคยเดินทางด้วยกันอย่างสงบสุขเช่นนี้มาก่อนเลย

"ฉันไม่รู้ว่าเป็นเพราะคุณอายุมากขึ้นหรือเปล่า" เหว่ยเล่อ (ซึ่งจะอายุ 33 ในอีกหกเดือนข้างหน้า ส่วนฉันเพิ่งอายุ 39) แซว "หรืออาจเป็นเพราะเราอยู่ในช่วงชีวิตที่ผ่อนคลายมากขึ้น แต่การได้อยู่กับคุณมันน่ารื่นรมย์กว่าเมื่อก่อนมาก!"

พูดถึงเรื่องการแก่ตัวลง: ย้อนกลับไปในยุค 90 วาเนสซา วิลเลียมส์ เคยแนะนำอย่างหนักแน่นว่าให้เก็บสิ่งที่ดีที่สุดไว้เป็นสิ่งสุดท้าย ฉันได้ปฏิบัติตามคำแนะนำของเธอในเส้นทางชีวิตนี้ แม้ว่าจะโดยไม่รู้ตัวก็ตาม

“ฉันจำไม่ได้เลยว่ามันเคยสวยงามขนาดนี้มาก่อน” ฉันยืนยันกับเหว่ยเล่อด้วยความตกตะลึง ขณะที่เราเดินเล่นไปตามหาดซันไรส์ที่สวยงามราวกับภาพโปสการ์ด มุ่งหน้าไปยังจุดที่เรียกว่า “นอร์ทพอยต์” ซึ่งคนไทยบางคนถือว่าเป็นมัลดีฟส์ของไทย เพราะมันโผล่พ้นทะเลขึ้นมาเพียงเล็กน้อย

จากนั้นฉันจึงอธิบายให้เขาฟังว่า ในช่วงต้นปี 2015 ฉันได้เดินทางท่องเที่ยวอย่างรวดเร็วไปทั่วราชอาณาจักรกับโดรา (เพื่อนร่วมเดินทางของฉันอีกคนหนึ่ง) (เป็นการเดินทางครั้งแรกของเธอ) และรู้สึกผิดหวังทั้งกับชายหาดและตัวเกาะเอง

“ถ้าคุณคิดว่านี่วิเศษแล้ว” เหว่ยเล่อ (ซึ่งเพิ่งไปลิเปะเมื่อไม่กี่เดือนก่อน) กล่าวขณะดำดิ่งลงไปในน้ำทะเลใสสะอาดที่ทำให้คลื่นนอกเกาะกระดานดูเหมือนแม่น้ำเจ้าพระยาที่ไหลผ่านกรุงเทพฯ “รอจนกว่าเราจะไปที่นั่นพรุ่งนี้ก่อนเถอะ”

เขาชี้ไปทางเกาะอาดัง ซึ่งมีภูเขาสูงหลายยอดตั้งตระหง่านอยู่เหนือหาดทรายขาวบริสุทธิ์ที่ร่มรื่นด้วยต้นสน

เช้าวันต่อมา ขณะที่ผมมองลงไปยังแหลมเหนือจากจุดชมวิวของอาดัง ผมก็เริ่มเห็นด้วยกับเขา เพราะการได้เห็นเกาะลิเปจากมุมมองของนกนั้นช่างวิเศษเหลือเกิน

“เห็นไหมว่ามันสวยงามแค่ไหน เมื่อมีต้นสาคูเป็นฉากหลัง” ฉันถามเหว่ยเล่อ ซึ่งกำลังถ่ายรูปอย่างกระตือรือร้นไม่แพ้ฉัน ในขณะที่คนอื่นๆ ส่วนใหญ่กำลังพักผ่อนและเพลิดเพลินกับช่วงเวลานั้น

ก็ค่อนข้างปกติแหละ หนึ่งในนั้นเป็นชาวเยอรมันผิวซีดคนหนึ่ง บอกว่าฉันใส่ "รองเท้าผิดประเภท" ไม่รู้ว่าหมายความว่าอะไร เขาดูไม่ค่อยพอใจเท่าไหร่เมื่อฉันบอกเขาว่าฉันถึงยอดเขาก่อนเขา 10 นาที ทั้งๆ ที่ฉันใส่รองเท้าแตะ ส่วนเขาใส่รองเท้าปีนเขาที่ราคาแพง (และน่าเกลียด)

ไม่ใช่ว่าเราสองคนจะคิดถึงคนคนนั้นตอนที่เรามาถึงที่ที่ฉันยังคงเรียกมันว่าหาดไพน์บีชหรอกนะ ที่จริงแล้ว ฉันแค่คิดว่าตัวเองรู้สึกหนาวอย่างประหลาด ทั้งๆ ที่อยู่ท่ามกลางแสงแดดจ้าและอากาศร้อนจัด

ฉันรู้สึกเหมือนเป็นไข้ แม้หลังจากขึ้นจากน้ำแล้วก็ตาม ฉันพยายามเลียนแบบภาพ "กำเนิดเทพีวีนัส" ขณะถ่ายภาพตัวเอง โดยเดินจากทะเลไปยังหาดทรายอีกแห่งที่คล้ายกับหาดทรายในมัลดีฟส์ ราวกับเป็นการทำพิธีล้างบาปในหมู่เกาะอันดามัน สุดท้ายแล้ว ฉันก็คิดว่ามันเป็นเพราะความเหนื่อยล้าจากการเดินป่า

เมื่อฉันหลับไปในที่สุด ไข้ของฉันก็สูงมากจนฉันต้องนั่งอาบน้ำอุ่นนานถึง 30 นาทีเพื่อให้รู้สึกอบอุ่นพอที่จะเข้านอนได้ โชคดีที่ก่อนที่ฉันจะป่วยหนัก ฉันได้ทานอาหารมื้อสุดท้ายกับเหว่ยเล่อ ซึ่งกำลังจะขึ้นเรือเฟอร์รี่ไปลังกาวีในเช้าวันรุ่งขึ้น ในขณะที่ฉันกำลังจะเดินทางกลับแผ่นดินใหญ่ของไทยด้วยเรือเร็ว

นอกจากนี้ ผมยังรู้สึกขอบคุณที่ในบรรดาภาพหลอนมากมายที่เชื่อกันว่าเกิดจากไข้ ไม่มีภาพหลอนใดที่แสดงให้เห็นว่าผมกำลังครุ่นคิดถึงการพลัดพรากจากเพื่อนรักของผม ซึ่งในเวลานั้นดูเหมือนว่าเขาจะเป็นส่วนสำคัญใน "ชีวิตจริง" ของผมยิ่งกว่าตอนที่เขาอยู่ที่ลันตาหรือแม้แต่ที่มุกเสียอีก

ฉันรู้สึกเศร้าใจอย่างมากเมื่อคิดถึงเรื่องนั้น อันที่จริง ก่อนที่ฉันจะป่วย ฉันยุ่งมากจนไม่มีเรี่ยวแรงที่จะคิดถึงเรื่องนั้นเลย

เหตุการณ์เดียวกันนี้เกิดขึ้นอีกครั้งในเช้าวันรุ่งขึ้น เมื่อเรานั่งอยู่ที่หาดพัทยาทางทิศใต้ของเกาะลิเป และฉันก็รู้ตัวว่าต้องขึ้นเรือภายในสิบนาที ซึ่งเป็นเวลาเดียวกับที่เหว่ยเล่อต้องเริ่มขั้นตอนการเช็คอินระหว่างประเทศพอดี จึงไม่มีเวลาให้เสียน้ำตาหรือแม้แต่กล่าวคำอำลาอย่างเป็นทางการ มีเพียงการบอกลาอย่างรวดเร็วและไม่เป็นทางการเท่านั้น

แน่นอนว่าการกอดเพียงไม่กี่วินาทีไม่สามารถสื่อถึงมิตรภาพและการสำรวจร่วมกันตลอดเกือบสองสัปดาห์ได้อย่างเหมาะสม แต่ในกรณีนี้เราก็ต้องทำใจยอมรับมัน

ไม่กี่วันหลังจากทริปสิ้นสุดลง ฉันได้วิดีโอแชทกับเหว่ยเล่อ นับเป็นครั้งแรกนับตั้งแต่นั้นมาที่เราได้เห็นหน้ากันแบบเรียลไทม์ ซึ่งตอนแรกฉันก็ไม่ได้รู้สึกแปลกใจอะไร จนกระทั่งการเชื่อมต่อเกิดขึ้น จู่ๆ เพื่อนรักของฉัน – เพื่อนร่วมทางที่ซื่อสัตย์ของฉันตลอดสิบสองวันในการเดินทาง ทั้งบนชายหาดและในทะเล – ก็กลายเป็นเพียงแค่พิกเซลและคลื่นความถี่เท่านั้น

แต่ฉันรู้สึกยินดีมากที่ได้เห็นว่าเราทั้งคู่ยังคงมีความสุขอยู่ แม้ว่าช่วงเวลาทั้งหมดที่เราเพิ่งผ่านมานั้นจะกลายเป็นความเศร้าและเป็นเพียงความทรงจำไปแล้วก็ตาม

เราเดินตามเส้นทางแห่งความทรงจำอันแสนเปลี่ยวเหงาในไร่เลย์และเกาะพีพีด้วยกัน ส่วนที่เกาะลันตา เราได้สร้างความทรงจำใหม่ๆ ขึ้นมามากมาย เราบ่นเรื่องความอารมณ์ไม่ดีของคนท้องถิ่นและแมงกะพรุนที่พบเห็นได้ทั่วไปบนเกาะมุก และตกหลุมรักเกาะลิเพ (หรืออย่างน้อยก็ตกหลุมรักฉัน) อย่างสุดซึ้งจนฉันรู้สึกคลื่นไส้ (โชคดีที่ฉันไม่ร้องไห้ออกมาในตอนท้าย)

“ผมหวังว่าทุกคนจะรู้สึกแบบนั้นได้” เหว่ยเล่อกล่าวสรุปได้อย่างสมบูรณ์แบบ แม้ว่าเขาจะยอมรับออกมาดังๆ ว่าไม่แน่ใจว่าตัวเองได้อธิบายได้ถูกต้องหรือไม่ “ทุกอย่างสมบูรณ์แบบ ไม่ใช่ในแง่ของความสมบูรณ์แบบแบบ ‘ไร้ที่ติ’ แต่สมบูรณ์แบบในแง่ของความเป็นมนุษย์”

ฉันอยากจะเสริมอะไรบางอย่าง ไม่ใช่เพื่อเอาชนะหรือแก้ไขเขา แต่เพื่อแสดงความเห็นด้วยอย่างสุดซึ้งในเชิงสร้างสรรค์และเป็นการเติมเต็ม แต่แทนที่จะเป็นเช่นนั้น ฉันกลับได้แต่ฟังและยิ้มอย่างแผ่วเบา เหมือนกับวีนัสในภาพวาดของบอตติเชลลี