İki hafta önce, uçağım Chiang Mai'ye son yaklaşmasını yaparken, pencerenin dışında garip bir cisim fark ettim. Tanımlanamayan bir uçan cisim, diyebiliriz.

En az bir uçak kadar hızlı bir şekilde havada uçan, belirgin bir yalpalama veya yuvarlanma olmadan ilerleyen küçük bir küptü. Gözle görülür bir itici güç, egzoz dumanı veya ışık yoktu. Sadece Kuzey Tayland'ın ormanlarının binlerce metre yukarısında hızla ilerleyen bir kutu.

Saatler sonra, eski şehir surlarının içinde, elinde keskin bir bıçak olan bir meyve satıcısının gözlerine bakarken, o bilim kurgu sahnesini düşündüm. Yüzü, elleri kadar deriliydi ve bir papayayı bıçağın ucuyla dilimleyip, saniyeler içinde plastik bir poşete doldururken ellerini en ufak bir şekilde bile korumuyordu.

Hiç müşterisi yoktu; görünüşe göre bunu hazırlık amacıyla yapıyordu. Garip bir şekilde, eğer aç olsaydım, neredeyse kesinlikle ma-la-goh'u seçerdim; gözlerindeki o özel parıltı, bunu bildiğini gösteriyordu.

Belki de kumandayı o kontrol ediyordu, tüm komutları o veriyordu diye düşündüm.

Birkaç gün önce yaptığım kısa bir internet araştırmasına göre, o akşam Yi Peng Festivali sırasında fenerlerin yükselişi için en güzel manzaralı başlangıç ​​noktası olacak olan Wat Phan Tao'ya doğru gidiyordum.

Tayland standartlarına göre hava serindi; bu durum bana, ayrılmadan bir gün önce kız kardeşim ve köpekleriyle yaptığım yaz yürüyüşünü hatırlattı.

Ekim ayının ikinci cuma günüydü; o zamandan beri Bhutan'ı, Tibet'i ve Çin anakarasını gezmiştim. Ağaçların renk değiştirmeye başladığı o akşam özleyeceğim sonbahar, artık tamamen sona ermişti.

Gerçeği saklamayacağım: Neredeyse üç yıl sonra Chiang Mai'ye döndüğüm ilk gün hayal kırıklığıyla sonuçlandı. Akşam karanlığı çökmeden kısa bir süre önce, Wat Phan Tao Yi Peng'deki kutlamaların "Covid nedeniyle" iptal edildiğini öğrendim (bu bilgiyi, salgın sonrası Tayland'da oldukça garip bir şekilde maske takmayan bir rahip verdi).

Daha da kötüsü, şehrin geri kalanı diğer fener festivali olan Loy Krathong yüzünden kaosa sürüklendi.

Elbette, Mae Hong Son turumu (ki aslında Şubat ayında yapmayı planlamıştım) Kasım ayına ertelememin asıl sebebi Loy Krathong'du; zaten o dönemde Chiang Mai'de bulunmamın sebebi de buydu.

Akşamı, fotoğraf çekmek için neredeyse aşırı kalabalık olan Ping Nehri kıyısında endişeyle geçirdim; üstelik yerel çocuklar havai fişekleri o kadar dikkatsizce yakıyorlardı ki, "kazara" neredeyse izleyicilere isabet ettirmek yerine, sanki doğrudan izleyicilere doğrultmuş gibiydiler.

Orada bulunan ve (Chiang Mai'de her zaman olduğu gibi) en kötü Batılı turistler olan yabancı turistlerden bahsetmiyorum bile.

Muhtemelen buna aşinasınızdır: En klişe seyahat yerlerini ziyaret eden ve orada en tipik şeyleri yapan, ancak genellikle değişen bir tutum (veya en azından bu durumda, çoğunlukla fil desenli pantolon şeklinde bir kıyafet değişikliği) nedeniyle "alışılmışın dışında bir yer" gezdiklerini iddia eden insanlar.

Nehirden uzaklaşıp güney rotasını izleyerek – Chiang Mai'nin karanlık gece çarşısından geçerek – Wat Phra Singh yakınlarındaki sessiz pansiyonuma dönerken, dışarıdan sessiz görünsem de daha cömert düşünceler beslemem gerektiğini fark ettim.

Sonunda en büyük bağımsız Tayland seyahat bloglarından birini yönetmeye başladım. Yanlarından geçerken o kadar küçümseyerek baktığım insanlardan en azından bazıları beni tanımış olmalı.

O anda, uzaktan bir manzara beni düşüncelerimden uzaklaştırdı. Şaşırtıcı bir şekilde, gün batımından saatler sonra bile, önceki yerinden birkaç blok ötede olsa da, hâlâ özenle çalışan meyve satıcısıydı.

Şaşırtıcı bir şekilde, sipariş verdiğimde benim için zaten bir poşet papaya hazırdı; öğle yemeğinde kestiği papaya olmaması için dua ettim.

Neredeyse altı haftadır aralıksız seyahat ettikten sonra, yaklaşık 30.000 adım atmış olmama rağmen, Chiang Mai'deki ilk gecemi huzursuz geçirdim. Yorganımın altında bir o yana bir bu yana döndüm durdum, ancak bu durum odadaki buz gibi klimanın etkisini pek de telafi etmedi.

Sonra halüsinasyonlar başladı. Üzerimde böceklerin gezindiğini hissediyordum, ama her seferinde yorganı çekip el fenerimle yatağın içini incelediğimde tek bir karınca, örümcek veya pire bile bulamıyordum.

Bir noktada bilincimi kaybettim ve ancak birkaç saat sonra, sabah saat 5'te alarmım çaldığında uyandım. Duşta dehşet içinde bacaklarımın tamamen ısırık izleriyle kaplı olduğunu gördüm.

Yi Peng'in ziyaretinin kesinlikle iptal edilmediği, şehrin hemen dışındaki bir göle planladığım geziden önce, gün içinde biraz keşif yapmaya karar verdim. Daha doğrusu, eski şehir surlarının güneyinde, muhtemelen başka hiç kimsenin ziyaret etmeyeceği bir mahallede bulunan, keskin kenarlı metal parçalarından yapılmış bir tapınak olan Wat Sri Suphan'ı ziyaret ettim.

Yürüyüşümün son 20 dakikasını tamamlarken, bir keşiş İngilizce yazılmış küçük bir kartla bana yaklaştı. Kartta şöyle yazıyordu: "Bu meditasyonun fotoğrafını çekin. Bunu her gün uygularsanız, huzur bulacaksınız."

Bu bana, "The Substance" filminde sağlık görevlisinin Demi Moore'un karakterine ilettiği gizli mesajı hatırlattı; görünüşte ona yardım ediyormuş gibi görünse de, sonuçta onun kaderini mühürlemişti. Fotoğrafı silmedim; bir daha asla bakmadım.

Elbette, gençlik ve yaşlılık arasında bir ayrım olmasa bile, bilincim çoktan ikiye bölünmüştü. Bunu diğer yazılarımda (özellikle bu yazıda) da ele aldım, ancak "seyahat halindeki benliğimin" evdeki benliğimden tamamen farklı bir kişi olduğuna kesinlikle inanıyorum.

Ve bunu dissosiyatif kimlik bozukluğu anlamında söylemiyorum; gerçekten inanıyorum ki, uzak bir kıyıya ayak bastığımda, giderek yıpranan donanımımda yazılımımın alternatif bir sürümü çalışmaya başlayacak.

Bu, olumsuz etkilerin de olmadığı anlamına gelmiyor elbette. Örneğin, seyahat ederken bazen sırf tembelliğimden dolayı ilerlemekten kaçındığımı fark ediyorum.

Wat Sri Suphan'daki (sadece erkeklerin girebildiği bir yer; tüm süre boyunca orada bulunan sadece iki kişiden biriydim) ziyaretimden sonra eski şehre döndüğümde, doğal olarak akşam gezimi kısaltmayı düşündüm.

Elbette yüzen fenerleri kendi gözlerimle görmek ve her şeyden önemlisi bu muhteşem manzarayı fotoğraflamak istiyordum; ancak yolculuğumun o noktasında tembellik edip erken yatmak çok daha cazip geldi.

O anda, Robert neredeyse tamamen eski haline dönmüştü ve bilinçaltının derinliklerine geri dönmekten kaçınmak için her şeyi yapmaya hazır görünüyordu; tıpkı Sue'nun birkaç gün daha güneş altında kalmak için Elizabeth'in omurilik sıvısını kelimenin tam anlamıyla çalması gibi.

Ama ben – Gezgin Robert, ben – göle ulaşmayı başardım. Bu yolculukta sık sık olduğu gibi, ister Bhutan gezisini iptal etmek olsun ister Pekin'den erken dönmek olsun, kendime zarar verme fantezilerim kelimelere bile dökülmedi, eyleme geçmeyi bırakın.

Aynı zamanda, neredeyse iki saat boyunca fenerlerin gökyüzüne yükselişini izlemiş olmama rağmen, o anın içinde tam olarak bulunmadığım da bir gerçek.

Hayır, ben onun hemen dışında durdum ve ancak bu bakış açısından her şey gerçekten belgelenebilir. Ben onun içinde yaşamadım; bir gün artık bu tür deneyimleri yaşayamayacak veya yaşamak istemeyecek olursam, gelecekteki benliğimin yaşayabileceği bir tür vekil versiyonunu yarattım.

Odamıza döndüğümde ısırık yerlerim kaşınıyordu ve yorganımın altını daha detaylı incelediğimde hiçbir böcek bulamadım.

Sonra yaşadığım şey, komşumun alto saksafonunda George Michael'ın "Careless Whisper" şarkısının girişini durmadan çalmasıydı. Bu mutlu bir tesadüftü—şarkı doğum günümde listelerde bir numaradaydı—ama aynı zamanda oldukça sinir bozucuydu. Çantamda rahibin bana verdiği kartı aradım.

Eğer Robert'ın istediği gibi ertesi sabah Bangkok'a dönmüş olsaydım, muhtemelen yine de kendimi zafer kazanmış hissederdim. Kuzey Tayland'ın başkentinde geçirdiğim 60 saatlik dolu dolu bir hafta sonunu, Chiang Mai'nin yaya sokaklarında yaptığım kaygısız bir yürüyüşle taçlandırmıştım; mükemmel bir gün batımı, uzun hafta sonuma neredeyse sinematik bir atmosfer katmıştı.

Bu düşünce bende derin bir huzur duygusu uyandırmıştı, tıpkı babamın ayrılışımdan sadece birkaç gün önce, kız kardeşimle birlikte köpekleriyle yürüyüşe çıktığımız aynı gece, doğum günü yemeğinde hissettiği gibi.

Babam genel olarak yaşına göre oldukça genç görünüyor (son doğum gününde 68 yaşındaydı), ancak mutlu olduğunda veya sadece arkadaş canlısı davrandığında daha yaşlı ve daha kırılgan göründüğünü fark ettim.

Ablamın iki köpeğinden büyüğü (ve benim favorim) olan Parker için de aynı şeyin geçerli olduğunu fark ettim. Artık orta yaşlarında – altı ya da yedi yaşlarında – eskiden olduğu gibi beni mahallede yürüyüşlerde sürüklemiyor, bunun yerine amaçsızca her bir çimen parçasını yavaşça kokluyor.

"Bir gün başaracağım," diye düşündüm, eski şehir surlarının hemen dışındaki araç kiralama ofisine tereddütle yaklaşırken. Ama bugün o gün değil.

Kimileri genç kalmanın sırrının yılda en az bir kere korkutucu bir şey yapmak olduğunu söyler. Şahsen ben her gün (özellikle seyahat ederken) korkutucu bir şey yapıyorum; bugün Tayland'daki ilk araba yolculuğumdu.

Ancak her gün Mae Hong Son turuna çıkan diğer onlarca yabancının aksine –bu şekilde ifade edilince artık o kadar "korkutucu" gelmiyor– ben ölümcül bir motosikletin üzerinde değil, bir Honda City'nin içinde oturuyordum.

İlk durağım, on yıldan fazla bir süre önce ziyaret ettiğimi sandığım, ancak aslında ilk kez Kasım 2024'te ziyaret ettiğim Pai şehriydi. İlk izlenimim (son izlenimimden neredeyse hiç farklı değildi; sadece 12 saat kaldım) beklentilerimi mükemmel bir şekilde karşıladığı yönündeydi.

Şehrin Büyük Buda heykeline doğru giderken acıkmıştım (ki bu benim için ilk uyarı işareti olmalıydı – Tayland'daki en kötü yerlerde hep Büyük Buda heykelleri bulunur) ve adı (Earth Tone) 2006'da Austin'e taşındığımda orada zaten var olmuş olabilecek bir restorana girdim.

Şaşırtıcı olmayan bir şekilde, açık hava restoranı, yalınayak, paçuli kokulu beyaz insanlarla doluydu ve bu insanlar hem konuşmalarının ritmiyle hem de yedikleri yemekler ve yanında seçtikleri içeceklerle dünyayı değiştirdiklerini ifade ediyorlardı.

Yüzyılın başlarında Teksas'ın başkentinde olduğu gibi, Pai'yi bir gece (ya da bir hafta) için yuva edinen çiçek çocukları, geçici ikamet yerlerinin ritmine yerleşmekten çok, buranın yabancılardan talep ettiğine inandıkları şekilde imajlarını ve tavırlarını değiştirmekle ilgileniyorlardı.

Austin'de yaşarken başlangıçta bu yaklaşımı kendim de uygulamıştım, ancak dünya turuma başladıktan kısa süre sonra bundan vazgeçtim. Etkili ve sürdürülebilir seyahat, ziyaret ettiğiniz her yerde olabildiğince özgün kalmak ve o yerler tarafından değiştirilmenize veya hatta tüketilmenize izin vermemek anlamına gelir.

Bunun ilk bakışta ikiyüzlüce görünebileceğinin farkındayım: Seyahat ederken tamamen farklı bir insan gibi hissettiğimi zaten söylemiştim. Benim için fark şu ki, Seyahat Eden Robert olarak, Tayland'da veya Tanzanya'da, Pai'de veya Portland'da olsam da özünde aynı kişiyim. Değişmem belirli bir varış noktasıyla değil, yolculuğun kendisiyle oluyor.

Bu, Parker'ın etrafı koklamaya başladığı zamanki davranışına benziyor. Bilgi toplamak için burnunu yere dayıyor, illa ki onu bir yere kadar takip etmek için değil.

Pai şehir merkezinin ana caddelerinde tek bir yürüyüşten sonra yeterince yorulmuş olduğum için dikkatimi "tatil köyümün" yakınındaki yemyeşil pirinç tarlasına çevirdim; ancak tatil köyü adının hakkını hiçbir şekilde vermiyordu.

Fotoğraf çekmek için tepeden aşağıya, tarlaya indim ama hemen pişman oldum. Hemen hemen anında, ateş karıncaları ayak bileklerimi kemirmeye başladı ve bu, Chiang Mai'deki yatağımda bulunan sıradan karıncalar kadar da gizli değildi.

Evime döndüğümde, bacaklarım hala yanıyor ve şişmişti, içeri girmek için yalvaran ince bir tekir kedi fark ettim – kapıyı açtığımda kısa bir süreliğine içeri girdi. Onu oldukça sert bir şekilde dışarı bıraktım; şaşırtıcı bir şekilde, miyavlamadı bile.

"Elbette," dedim kendi kendime saatler sonra yatakta, hâlâ huzursuz bir halde. "Pai'nin iyi kalpli yabancı sakinlerinden biri ona kapıyı açmış olmalı."

Ertesi sabah olabildiğince erken şehirden ayrıldım. Çıkış yolunda, on yaşından büyük olmayan bir çocuk motosikletle yanımdan hızla geçti. Sigara içiyordu ve hız sınırının çok üzerinde gidiyordu; Pai'nin sürekli değişen sakinlerinin böyle bir manzaraya nasıl tepki vereceğini merak ettim.

Daha doğrusu, gitmek istemiyordum: Ayrılmayı ve (en azından şimdilik) Pai'de geçirdiğim kısa zamanı hafızamdan silmeyi çok istiyordum.

İlk bakışta, çevredeki manzara bu yaklaşımı haklı çıkarıyor gibiydi. Doi Kiew Lum manzara noktasının her iki tarafındaki vadilerin üzerinde bulut denizleri asılıydı ve bu da Pai Kanyonu ve Tham Lot Mağarası'nı atlama kararımdan duyduğum pişmanlığı azaltan karmaşık bir güzellik manzarası oluşturuyordu.

Ancak batıya ve ardından doğrudan kuzeye, Tayland ve Myanmar sınırındaki oldukça saygın bir köy olan Ban Rak Tai'ye seyahat ettiğimde, değerlendirmemde fazla iyimser davrandığımı fark ettim.

Doğa bana bu yönde ilk sinyali verdi. Pai'deki "tatil köyümün" yanındaki pirinç tarlasının aksine, kuzeye (ve sonra Mae Hong Son'a doğru güneye) giderken geçtiğim tarlaların çoğu, birkaç hafta önce tamamen sular altında kalmamış gibi kahverengi ve kurumuştu.

Sonra da Ban Rak Thai vardı; Burma topraklarına bir milden daha az mesafede olmasına rağmen, ucuz bir şekilde yapay bir Çin köyü olarak yeniden inşa edilmişti. Uzun araba yolculuğundan sonra o kadar hayal kırıklığına uğradım ki, fotoğrafımı çekmemi isteyen bir kadına onu görmezden gelmek yerine çıkıştım.

İngilizce ve Tayca karışımı bir dille ona, "Maskeni çıkar," diye uyardım. "Yüzünü o şeyle kapatırsan fotoğrafını çekmeyi reddediyorum." Maskeyi çenesinin altında asılı bıraktı; yine de birkaç fotoğraf çektim.

Telefonu ona geri vermeden önce, farkında olmadan, tamamen İngilizce olarak "Nasıl görünüyorum?" diye sordu.

Tereddüt ettim, sonra dedim ki: "Aptal gibi görünüyorsun. Pandemi yıllar önce bitti."

(Yabancıların düşündüğünün aksine, "Tayland'da maske takmak her zaman yaygındı" iddiası, Tayland'ın soğuk algınlığına verdiği tepkiyle "Gülümsemeler Ülkesi" olarak ününü yerle bir etmesinden sonra uydurulmuş, apaçık bir yalandır.)

Bir şeyin her zaman berbat olduğunu iddia etmek, bir zamanlar harika olduğunu ama artık yok edildiğini kabul etmekten daha az acı vericidir.

Kötü ruh halimin olumlu yanı, Tayland'da araba kullanmaya dair hafif ama sürekli korkumu tamamen yenmeme olanak sağlamasıydı. Ve günler öncesinden çok endişeli hissetmeme rağmen, yolculuk sonuçta hiç de stresli geçmedi.

Yol kalitesi muhteşemdi; her yönde genellikle tek şerit olmasına rağmen, benim gibi daha agresif sürücülerin daha yavaş sürücüleri geçmesi şaşırtıcı derecede kolaydı; çünkü yavaş sürücüler genellikle birinin onları geçmek istediğini fark ettikleri anda emniyet şeridine geçiyorlardı.

Sonra da birçok yönden Pai'nin tam tersi olan Mae Hong Son kasabası vardı. Geriye dönüp baktığımda, orada daha fazla gece geçirmeyi planlamış olmayı dilerdim.

Yerli halk, turistlerden en az beş (ve belki de on) kat daha fazlaydı; gerek Burma tarzı tapınaklarda gerekse Myanmar'ın Shan Eyaleti'nden gelen mültecilerin çoğu restoranda sunduğu yemeklerde, buranın karakteri kendine özgüydü ve dahası, ziyaretçilerin kibirinden etkilenmemişti.

Ve bazı kendini beğenmiş ziyaretçiler de olmuştu. Pai'deki konaklamamda isteyebileceğim her şeyi sunan, ormanlık, cennet gibi bir yer olan otele giriş yaptığımda, resepsiyonistin 2000'lerin ortalarından kalma Angelina Jolie ve Brad Pitt ile çekilmiş bir fotoğrafı, çiçekli gömleğimin rengiyle uyumlu bir masa örtüsünün üzerinde asılıydı.

Yaklaşık 50 yaşında olan kadınla İngilizce ve Tayca karışık bir şekilde oldukça uzun bir sohbet ettim ve karşılaşmadan hiç bahsetmemesine şaşırdım. Fotoğrafın kendisi her şeyi anlatmasına izin verdi.

O, benim internette niş bir mikro-ünlü, yani Nimcel olduğumu (Incel ile karıştırılmamalı) kesinlikle bilmiyordu.

Ona da söylemedim. O zamanlar Brangelina kadar zengin değildim; ayrıca, fikrimin önemli olabileceğini belli etmenin bir anlamı yoktu. Bana her türlü hizmetin yapılmasını istemiyordum; ona ödediğim para ve ayırdığım zaman dışında hiçbir şey borçlu olmak istemiyordum.

Angelina'nın genç halini görünce, Maria'da onu ne kadar çok görmek istediğimi yeniden fark ettim, her ne kadar bu düşünce bile kendi duygularımı harekete geçirse de.

Bir gün, hayatımın son bölümünü, farkında olmadan, doruk noktasına sahne olması gereken bir şehirde yaşayan, tuhaf bir insan olur muydum?

Mae Hong Son'dan, bir önceki gün Pai'den ayrıldığım gibi, neredeyse aynı saatte ayrıldım, ancak kesinlikle aynı coşkuyla değil.

Yine de, şehirden ayrıldıktan hemen sonra, kıvrımlı yolun üzerinde yükselen orta büyüklükteki bir Buda heykeli, doğru kararı verdiğimin erken bir işareti oldu; ancak arabadan inerken onu bağlam içinde fotoğraflama girişimim, sürücü koltuğundan fotoğraflamaya kıyasla biraz daha hayal kırıklığı yarattı.

Sisli manzaranın her iki tarafına da gölge düşüren yılbaşı çiçeği ağaçları, bana daha önce sadece bir kez saksı dışında gördüğüm Nepal'in Pokhara şehrini hatırlattı. Bugün ise elbette ayçiçeği tarlalarına gidiyordum.

Amerikan veya Avrupa anlamında ayçiçekleri değildi; Mae Hong Son ile Mae Sariang (bir sonraki durağım) arasındaki yolun yaklaşık yarısında bir tepeyi kapladığı söylenenler, muhtemelen bizim kahverengi gözlü papatyalar veya sarı papatyalar diye adlandıracağımız çiçeklere daha çok benziyordu.

"Ayçiçeklerinin" aslında gerçek ayçiçeği olmaması, oraya vardığımda beni şaşırtan şey değildi.

Hayır, şok edici olan şey, (gerçekten de bir yamaçta bulunan – çoğunlukla yürüyerek geçilemeyecek kadar dik olan) alanın aşağı yukarı halka açık olmasıydı. İnsanlar yol kenarına park edip gönüllerince dolaşabiliyorlardı. Ticari hale getirilmemiş veya düzenlenmemişti; sadece oradaydı.

Bu, Mae Sariang'ın kendisinin uygun bir ön izlemesiydi; ancak bazı yönlerden hayal kırıklığı yarattı. Burada ne Pai'nin tuhaf (her ne kadar onlarca yıllık olsa da) aşinalığını ne de Mae Hong Son'un sıcak misafirperverliğini deneyimledim.

Mae Sariang'daki insanlar, kötü niyetten değil, kendi hayatlarını yaşadıkları için çekingen görünüyordu. Benim gibi turistlerin varlığı onlar için sadece bir amaca ulaşmanın aracıydı.

Yağlı ve acı bir Pad Grapao Moo Grob öğle yemeğinden sonra, öğleden sonrayı gün batımını izlemek için mükemmel yeri arayarak geçirdim. Mae Sariang gibi (turistik olmayan bir turistik kasaba) bir yerde en iyi yer konusunda fikir birliğinin olmaması beni şaşırtmadı.

Şehrin en yüksek tepesinde gibi görünen beyaz bir pagodadan yürüyüşüme başladım, ancak oldukça göze çarpmayan bir yerde parıldayan altın bir stupada son buldum.

Harika bir gün oldu. Sadece batan güneşin ardında bıraktığı gökyüzü tüm seyahatim boyunca gördüğüm en renkli gökyüzü olduğu için değil, aynı zamanda fotoğraf çekerken hissettiğim memnuniyet basit bir gerçeği kabul etmemi sağladığı için de: Mae Sariang, tüm Mae Hong Son turunun olmasını umduğum gibiydi.

Bu bir bakıma mantıklı: döngüyü neredeyse tamamen tamamladıktan sonra ancak onun doğasını anlama yeteneğini kazanabildim.

Şehre dönüş yolunda, güneşin son ışınları kaybolurken, bu gerçeğin acı tarafı beni vurdu. Yolculuğumun büyük bir bölümünü hafif bir kaygı ile tam bir dehşet arasında gidip gelerek geçirmiştim; içimdeki ses bana seyahati iptal etmem için yalvarırken, seyahat eden benliğim bile iyimserlikten çok karamsardı.

Ertesi sabah, kahve almak için bir 7-Eleven'a gittiğimde orada otomat olmadığını fark ettim ve şehirde yalınayak yürüyen, yiyecek dilenen bir grup keşiş gördüm.

Eğer orada bir düzineden fazla yabancı turist olsaydı, bunun Laos'un Luang Prabang şehrinde her sabah yapılanlara benzer, sahnelenmiş bir sadaka töreni olduğu sonucuna varabilirdim.

Ama hayır, tamamen yalnızdım; uyanık olan, hele ki loş sokaklarda süzülen gizemli turuncu cübbelilere bir şey vermeye istekli olan yerlilerin sayısı şaşırtıcı derecede azdı. Yanımda ne fotoğraf makinem ne de telefonum vardı; hatta fotoğraf makinesini almak için hızla odama koştum.

Çok hızlı hareket etmiyorlardı diye düşündüm. Şehir de çok büyük değil zaten. Özellikle de kısa süre içinde geri dönersen onları kesinlikle tekrar bulursun.

Sadece birkaç saniye sürdü, sonra da gittiler.

Tayland seyahatimi muhteşem bir şekilde sonlandırmak için, bir günde iki yeri birleştiren bir günlük gezi planladım: Koh Larn Adası ve Pattaya. Erken yola çıktım; saat 10'da adanın iskelesinden ana manzara noktasına doğru ilerliyordum bile.

Uçurumdan aşağı baktığımda, aslında yüzlerce metre yukarıda bulunan altın bir Guan Yin heykelinin etrafında düzinelerce sürat teknesinin döndüğünü gördüm. Bu açıdan bakınca, Robert'ın yaklaşan kış uykusu gerçeği beni adeta şok etti.

Şu an günlük hayatımı tanımlayan özgür ve mutlu gerçeklik, bu andan itibaren 48 saatten kısa bir süre sonra, sadece bir anı, özlediğim bir geçmiş ve planlar yaptığım bir gelecek olacak.

Eğer hayatımda başka hiçbir yükümlülüğüm olmasaydı – eğer bu hayattan sonraki bir hayat fikrim olmasaydı – o zaman ihtiyacım olan tek şey bu olurdu.

Ama ben bunu yapıyorum ve yapmaya devam ediyorum, yani mesele bu değil.

Aslında, son birkaç gün içinde seyahatimi uzatmayı birkaç kez kısaca düşündüm. Tabii ki, Robert hâlâ evde yönetimi elinde tutarken, Asya'ya döndükten sonraki günlerde ve haftalarda bu düşünülemezdi.

Sonunda pes etti ve yazan benliğimin (eğer ilgileniyorsanız: Ben Gezgin Robert'ım) istediği gibi yaşamasına izin verdi. Artık yer açmam gerektiğini anladım. Yakında tekrar ortaya çıkacağım, ama zamanım neredeyse doldu.

Bazen, elbette, bunu kendim de tetikledim. Örneğin, fener festivalini coşkuyla belgeledim ama aynı zamanda bir an önce bitmesini de dört gözle bekledim. Bir şeyi sevebilir ve tüm benliğinizle tadını çıkarabilirsiniz, ama yine de ona gerçekten katlanamayabilirsiniz.

Bir olduğunuzu unutmayın. Bu belki kurgusal bir filmden alınmış olabilir, ancak benim hayatımda, daha doğrusu hayatlarımda inanılmaz derecede önemli bir ilke haline geldi.

Birbirlerini sömürmeyi bırakamayacak kadar çaresiz kalan ve kaçınılmaz yıkıma doğru gittiklerini fark edemeyen Elizabeth ve Sue'nun aksine, ben kaçınılmaz bir sonuca vardım: öz denetim (ve bazı durumlarda öz baskı) başarının anahtarı ve başarısızlığın panzehiridir.

(Benim için başarı, orta yaşımda da Nimcel olarak kalmak anlamına gelse bile.)

Bazen babam gibi daha nazik olmam gerekiyor, bu beni daha yaşlı ve daha memnun gösterse bile; Parker gibi meraklı olmam gerekiyor, bu daha az şey başarmam anlamına gelse bile.

Başka günlerde ise, sadece kendi özgür irademle hareket eden, ormanın içinde binlerce metre hızla ilerleyen bir kutu gibi olabiliyorum.

(Gerçekte, yerde bir yerlerde göze çarpmayan bir meyve satıcısı ipleri elinde tutuyor olsa bile, bıçağının turuncu papayanın etine yaptığı kesikler kelimenin tam anlamıyla sihir yapan gizli bir Mors kodu olabilir.)