Dwa tygodnie temu, gdy mój samolot zbliżał się do Chiang Mai, zauważyłem dziwny obiekt za oknem. Niezidentyfikowany obiekt latający, że tak powiem.

Był to mały sześcian, który leciał w powietrzu co najmniej z prędkością samolotu, poruszając się do przodu bez znaczącego przechyłu ani kołysania. Nie było żadnego zauważalnego napędu, spalin ani światła. Tylko pudełko pędzące tysiące metrów nad dżunglami północnej Tajlandii.

Kilka godzin później, stojąc w obrębie starych murów miejskich i patrząc w oczy sprzedawcy owoców z ostrym nożem w dłoni, przypomniała mi się ta scena rodem z science fiction. Jego twarz była równie szorstka jak dłonie, których w najmniejszym stopniu nie chronił, krojąc całą papaję na kawałki, a następnie wrzucając je do plastikowej torebki ostrzem – wszystko w ciągu kilku sekund.

Nie miał klientów; najwyraźniej robił to w ramach przygotowań. O dziwo, gdybym był głodny, prawie na pewno wybrałbym ma-la-goh; specyficzny błysk w jego oczach sugerował, że o tym wiedział.

Pomyślałem, że być może to on kontrolował skrzynkę i wydawał wszystkie polecenia.

Byłem w drodze do Wat Phan Tao, który, jak wykazało krótkie przeszukanie internetu przeprowadzone kilka dni wcześniej, miał być najbardziej malowniczym punktem wyjścia na wspinaczkę na latarnie podczas Festiwalu Yi Peng odbywającego się tego wieczoru.

Powietrze było chłodne jak na tajskie warunki, co trochę przypomniało mi spacer latem, na który wybrałem się z siostrą i jej psami dzień przed wyjazdem.

Był drugi piątek października; od tego czasu byłem w Bhutanie, Tybecie i Chinach kontynentalnych. Jesień, za którą tęskniłem tego wieczoru, kiedy drzewa dopiero zaczynały zmieniać kolor, dobiegła końca.

Nie da się ukryć: mój pierwszy dzień w Chiang Mai po prawie trzech latach był rozczarowaniem. Krótko przed zapadnięciem zmroku dowiedziałem się, że uroczystości w Wat Phan Tao Yi Peng zostały odwołane „z powodu COVID-19” (przez mnicha, który – co dość dziwne w postpandemicznej Tajlandii – nie miał na sobie maski).

Co gorsza, reszta miasta pogrążyła się w chaosie z powodu innego święta latarni, Loy Krathong.

Loy Krathong był oczywiście prawdziwym powodem, dla którego przełożyłem wycieczkę Mae Hong Son Loop (którą pierwotnie planowałem odbyć w lutym) na listopad. To właśnie z tego powodu byłem wtedy w Chiang Mai.

Wieczór spędziłem w napięciu na brzegach rzeki Ping, która była tak zatłoczona, że ​​niemal nie dało się zrobić przyzwoitych zdjęć, nie wspominając o tym, że miejscowe dzieci odpalały fajerwerki tak niedbale, że równie dobrze mogłyby celować w widzów, zamiast „przypadkowo” ich trafić.

Nie wspominając o zagranicznych turystach, którzy tam byli i którzy (jak to zawsze bywa w Chiang Mai) są najgorszymi zachodnimi turystami.

Prawdopodobnie znasz to zjawisko: ludzie, którzy odwiedzają najbardziej oklepane miejsca podróży i robią tam najbardziej typowe rzeczy, ale z przekonaniem twierdzą, że „zboczyli z utartych szlaków”, zwykle ze względu na zmianę nastawienia (lub przynajmniej w tym przypadku, zmianę garderoby, najczęściej w postaci spodni w kształcie słonia).

Kiedy odszedłem od rzeki i skierowałem się na południe – przez zacieniony nocny bazar w Chiang Mai – z powrotem do mojego cichego pensjonatu w pobliżu Wat Phra Singh, uświadomiłem sobie, że pomimo zewnętrznego milczenia, powinienem żywić bardziej hojne myśli.

Skończyło się na tym, że prowadziłem jednego z największych niezależnych blogów podróżniczych o Tajlandii. Przynajmniej niektórzy z tych, na których patrzyłem z pogardą, gdy przechodziłem obok, prawdopodobnie mnie rozpoznali.

W tym momencie odległy widok wyrwał mnie z zamyślenia. To był sprzedawca owoców z furgonetką, który, ku mojemu zaskoczeniu, wciąż pracował ciężko godzinami po zachodzie słońca, choć kilka przecznic dalej od swojego poprzedniego miejsca pracy.

Ku mojemu zdziwieniu, kiedy złożyłem zamówienie, miał już dla mnie paczkę papai. Trzymałem kciuki, żeby to nie była ta, którą rozciął w porze lunchu.

Chociaż zrobiłem prawie 30 000 kroków bez przerwy, po prawie sześciu tygodniach nieprzerwanej podróży, pierwszą noc w Chiang Mai spędziłem niespokojnie. Przewracałem się z boku na bok pod kołdrą, co niewiele pomagało w rekompensowaniu lodowatej klimatyzacji w pokoju.

Potem zaczęły się halucynacje. Czułem, jak owady pełzają po mnie, ale za każdym razem, gdy odsłaniałem kołdrę i badałem wnętrze łóżka latarką, nie mogłem znaleźć ani jednej mrówki, pająka ani pchły.

W pewnym momencie straciłem przytomność i obudziłem się dopiero kilka godzin później, gdy o 5 rano zadzwonił budzik. Ku mojemu przerażeniu zobaczyłem pod prysznicem, że obie moje nogi były całkowicie pokryte śladami ugryzień.

Przed planowaną wyprawą nad jezioro tuż za miastem, gdzie wizyta Yi Penga z pewnością nie została odwołana, postanowiłem trochę pozwiedzać w ciągu dnia. A konkretnie, odwiedziłem Wat Sri Suphan, świątynię zbudowaną z ostrych metalowych fragmentów, położoną na południe od starych murów miejskich, w dzielnicy, której prawdopodobnie nikt inny nigdy nie odwiedziłby.

Gdy pokonywałem ostatnie 20 minut marszu, podszedł do mnie mnich z małą karteczką napisaną po angielsku. „Zrób zdjęcie tej medytacji” – głosił napis. „Jeśli będziesz ją praktykować codziennie, odnajdziesz spokój”.

Przypomniało mi to sekretną wiadomość, którą asystent medyczny przekazał bohaterce Demi Moore w filmie „The Substance” – pozornie pod pretekstem udzielenia jej pomocy, ale ostatecznie przypieczętowując jej los. Nie usunęłam zdjęcia; nigdy więcej go nie obejrzałam.

Oczywiście, moja świadomość już dawno temu podzieliła się na dwie części, nawet jeśli nie chodziło o kwestię młodości i wieku. Pisałem o tym w innych esejach (zwłaszcza w tym), ale jestem głęboko przekonany, że moje „podróżujące ja” to zupełnie inna osoba niż ta, którą jestem w domu.

I nie mam tu na myśli zaburzenia dysocjacyjnego tożsamości – szczerze wierzę, że alternatywna wersja mojego oprogramowania uruchomi się na moim coraz bardziej wysłużonym sprzęcie, gdy tylko wyląduję na odległym brzegu.

Nie oznacza to jednak, że nie ma również negatywnych skutków. Na przykład, kiedy podróżuję, czasami zdarza mi się unikać postępów z czystego lenistwa.

Kiedy po wizycie w Wat Sri Suphan (gdzie wstęp mają tylko mężczyźni – byłem jedną z dwóch osób, które były tam przez cały czas) wróciłem do starego miasta, naturalnie zastanawiałem się nad skróceniem wieczornej wycieczki.

Chociaż oczywiście chciałem zobaczyć pływające lampiony na własne oczy – a przede wszystkim uchwycić ten spektakl – pomysł, żeby po prostu poleniuchować i położyć się wcześniej spać, wydał mi się na tym etapie podróży o wiele bardziej kuszący.

W tym momencie Robert niemal całkowicie wypłynął na powierzchnię i zdawał się być gotowy zrobić wszystko, byle tylko nie zapaść się z powrotem w otchłań podświadomości, zupełnie tak jak Sue dosłownie ukradła Elizabeth płyn rdzeniowy, by spędzić jeszcze kilka dni na słońcu.

Ale ja – Robert Podróżnik, ja – dotarłem nad jezioro. Jak to często bywało podczas tej podróży, czy to o odwołaniu wyjazdu do Bhutanu, czy o wcześniejszym powrocie z Pekinu, moje samookaleczające fantazje nie znalazły nawet ujęcia w słowa, nie mówiąc już o czynach.

Jednocześnie prawdą jest, że chociaż przez prawie dwie godziny oglądałem, jak lampiony wznoszą się w niebo, nie byłem szczególnie obecny w tej chwili.

Nie, stałem tuż poza nim i tylko z tej perspektywy można cokolwiek naprawdę udokumentować. Nie mieszkałem w nim; stworzyłem coś w rodzaju jego zastępczej wersji, w której przyszłe ja mogłoby zamieszkać, gdyby pewnego dnia nie było już w stanie lub nie chciało mieć takich doświadczeń.

Kiedy wróciłem do pokoju, moje ugryzienia swędziały, a po dokładniejszym sprawdzeniu pod kołdrą nie znalazłem żadnych robaków.

Wtedy zobaczyłem sąsiada, który bez przerwy grał na saksofonie altowym intro do utworu „Careless Whisper” George'a Michaela. To był szczęśliwy zbieg okoliczności – utwór był numerem jeden na listach przebojów w moje urodziny – ale też dość irytujący. Przeszukałem torbę w poszukiwaniu kartki, którą dał mi mnich.

Gdybym wrócił do Bangkoku następnego ranka, tak jak życzył sobie Robert, prawdopodobnie i tak czułbym się triumfalnie. Ukoronowaniem udanego 60-godzinnego weekendu w stolicy północnej Tajlandii był beztroski spacer po deptakach Chiang Mai, gdzie idealny zachód słońca nadał mojemu długiemu weekendowi niemal kinową atmosferę.

Myśl o tym obudziła we mnie głębokie uczucie spokoju, takie samo jak to, które poczuł mój ojciec podczas kolacji urodzinowej zaledwie kilka dni przed moim wyjazdem – tego samego wieczoru, kiedy moja siostra i ja poszłyśmy na spacer z ich psami.

Mój ojciec zazwyczaj wydaje się dość młody jak na swój wiek (w dniu swoich ostatnich urodzin ma 68 lat), ale zauważyłam, że wydaje się starszy i słabszy, gdy jest zadowolony albo po prostu jest przyjazny.

Zdałem sobie sprawę, że to samo dotyczy Parkera, starszego (i mojego ulubieńca) z dwóch psów mojej siostry. Teraz, w średnim wieku – ma jakieś sześć lub siedem lat – nie ciągnie mnie już po okolicy na spacerach, jak kiedyś, tylko powoli, bez celu, wącha każdy centymetr kwadratowy trawy.

„Pewnego dnia mi się uda” – pomyślałem, niepewnie zbliżając się do wypożyczalni samochodów tuż za murami starego miasta. Ale dziś nie jest ten dzień.

Niektórzy twierdzą, że kluczem do zachowania młodości jest zrobienie czegoś przerażającego przynajmniej raz w roku. Osobiście, wydaje mi się, że robię coś przerażającego każdego dnia (zwłaszcza w podróży); dzisiaj była to moja pierwsza podróż samochodem po Tajlandii.

Jednak w przeciwieństwie do dziesiątek innych obcokrajowców, którzy każdego dnia wyruszają na wycieczkę do Mae Hong Son – gdy tak to ująć, nie brzmi to już tak „przerażająco” – siedziałem w Hondzie City, a nie na śmiercionośnym motocyklu.

Moim pierwszym przystankiem było Pai, miasto, które zawsze błędnie myślałem, że odwiedziłem ponad dekadę temu, ale tak naprawdę odwiedziłem je po raz pierwszy dopiero w listopadzie 2024 roku. Moje pierwsze wrażenie (które niewiele różniło się od poprzedniego; zostałem tam tylko 12 godzin) było takie, że idealnie spełniło moje oczekiwania.

Byłem głodny, kiedy zmierzałem w kierunku Wielkiego Buddy (co powinno być dla mnie pierwszym znakiem ostrzegawczym – w najgorszych miejscach w Tajlandii zawsze można znaleźć Wielkich Buddów) i wszedłem do restauracji, której nazwa (Earth Tone) brzmiała tak, jakby istniała już w Austin, kiedy przeprowadziłem się tam w 2006 roku.

Nic dziwnego, że restauracja na świeżym powietrzu była pełna bosych, pachnących paczulą białych ludzi, którzy zarówno rytmem swojej mowy, jak i spożywanymi potrawami oraz napojami, które dobierali do nich, dawali wyraz temu, że zmieniają świat.

Podobnie jak miało to miejsce w stolicy Teksasu na początku XX wieku, dzieci-kwiaty, które nazywały Pai domem na jedną noc (lub na tydzień), nie były tak bardzo zainteresowane przyzwyczajeniem się do rytmu tymczasowego miejsca pobytu, jak zniekształceniem swojego wizerunku i usposobienia w sposób, jakiego ich zdaniem miejsce to wymagało od obcych.

Początkowo sam stosowałem to podejście jako mieszkaniec Austin, ale porzuciłem je wkrótce po rozpoczęciu mojej podróży dookoła świata. Skuteczne, zrównoważone podróżowanie oznacza pozostawanie jak najbardziej autentycznym w każdym odwiedzanym miejscu i niepoddawanie się zmianom, a nawet pochłonięciu przez te miejsca.

Zdaję sobie sprawę, że na pierwszy rzut oka może się to wydawać hipokryzją: już mówiłem, że czuję się zupełnie inną osobą podczas podróży. Różnica polega na tym, że jako Travel-Robert jestem zasadniczo tą samą osobą, niezależnie od tego, czy jestem w Tajlandii, Tanzanii, Pai czy Portland. Zmieniam się podczas samej podróży, a nie poprzez konkretny cel.

To trochę jak zachowanie Parkera, kiedy zaczyna węszyć. Przykłada nos do ziemi, żeby zebrać informacje, niekoniecznie po to, żeby za nimi podążać.

Mając już dość jednego spaceru głównymi ulicami centrum Pai, zwróciłem uwagę na jaskrawozielone pole ryżowe w pobliżu mojego „ośrodka”, które w żadnym wypadku nie zasługiwało na swoją nazwę.

Zszedłem ze wzgórza na pole, żeby zrobić kilka zdjęć, ale szybko tego pożałowałem. Niemal natychmiast mrówki ogniste zaczęły skubać moje kostki, i to nie tak subtelnie, jak te zwykłe mrówki w moim łóżku w Chiang Mai.

Z powrotem w moim bungalowie, z nogami wciąż opuchniętymi i palącymi, zauważyłem chudą, pręgowaną kotkę błagającą o wpuszczenie – weszła na chwilę, kiedy otworzyłem drzwi. Wypuściłem ją dość gwałtownie; ku mojemu zaskoczeniu, nawet nie zamiauczała.

„Jasne” – powiedziałem sobie kilka godzin później w łóżku, wciąż niespokojny. „Ktoś z życzliwych zagranicznych rezydentów Pai musiał jej otworzyć drzwi”.

Następnego ranka opuściłem miasto tak wcześnie, jak to możliwe. W drodze powrotnej minął mnie na motocyklu chłopiec, który nie mógł mieć więcej niż dziesięć lat. Palił papierosa i jechał wyraźnie szybciej niż dozwolona prędkość; zastanawiałem się, jak na takie widowisko zareagują ciągle zmieniający się mieszkańcy Pai.

A raczej nie chciałem: rozpaczliwie pragnąłem wyjechać i (przynajmniej na chwilę) wymazać z pamięci ten krótki czas, jaki spędziłem w Pai.

Początkowo otoczenie zdawało się uzasadniać takie podejście. Morza chmur unosiły się nad dolinami po obu stronach punktu widokowego Doi Kiew Lum, tworząc sceny o złożonym pięknie, które sprawiły, że mniej żałowałem decyzji o pominięciu zarówno kanionu Pai, jak i jaskini Tham Lot.

Kiedy jednak udałem się na zachód, a potem bezpośrednio na północ do Ban Rak Tai, powszechnie szanowanej wioski na granicy Tajlandii i Mjanmy, wydawało mi się, że moja ocena sytuacji może być zbyt optymistyczna.

Natura dała mi pierwszy sygnał w tym kierunku. W przeciwieństwie do pól ryżowych obok mojego „ośrodka wypoczynkowego” w Pai, większość tych, które mijałem w drodze na północ (a potem z powrotem na południe w kierunku Mae Hong Son), była brązowa i wysuszona, jakby nie zostały całkowicie zalane zaledwie kilka tygodni wcześniej.

Potem był sam Ban Rak Thai, który, choć oddalony o niecałą milę od terytorium Birmy, został tandetnie odtworzony jako rodzaj sztucznej chińskiej wioski. Po długiej podróży byłem tak rozczarowany, że warknąłem na kobietę, która poprosiła mnie o zrobienie zdjęcia, zamiast ją po prostu zignorować.

„Zdejmij maskę” – upomniałem ją mieszanką angielskiego i tajskiego. „Odmówię ci zrobienia zdjęcia, jeśli zasłonisz tym twarz”. Zostawiła maskę zawieszoną na brodzie; i tak zrobiłem kilka zdjęć.

„Jak wyglądam?” zapytała mnie całkowicie po angielsku, nie zdając sobie z tego sprawy, zanim oddałem jej telefon.

Zawahałem się, po czym powiedziałem: „Wyglądasz jak idiota. Pandemia skończyła się już dawno temu”.

(Wbrew temu, co sądzą obcokrajowcy, twierdzenie, że „noszenie masek zawsze było powszechne w Tajlandii” jest bezczelnym kłamstwem, sformułowanym głównie po fakcie, po tym, jak Tajlandia zniszczyła swoją reputację Krainy Uśmiechu w odpowiedzi na przeziębienie.)

Mniej bolesne jest udawanie, że coś zawsze było okropne, niż przyznanie, że kiedyś było wspaniałe, ale uległo zniszczeniu.

Pozytywnym aspektem mojego złego nastroju było to, że pozwolił mi całkowicie przezwyciężyć mój łagodny, ale uporczywy lęk przed prowadzeniem samochodu w Tajlandii. I chociaż dosłownie kilka dni wcześniej odczuwałem silny niepokój, ostatecznie jazda wcale nie była stresująca.

Jakość drogi jest niesamowita. Choć zazwyczaj jest tylko jeden pas ruchu w każdym kierunku, zaskakująco łatwo było agresywniejszym kierowcom, takim jak ja, wyprzedzać wolniejszych kierowców, którzy zazwyczaj zjeżdżali na pobocze, gdy tylko zdawali sobie sprawę, że ktoś chce ich wyprzedzić.

Potem było samo miasteczko Mae Hong Son, które pod wieloma względami jest przeciwieństwem Pai. Z perspektywy czasu żałuję, że nie zaplanowałem tam więcej nocy.

Wydawało się, że liczba miejscowych przewyższała liczbę turystów co najmniej pięciokrotnie (a może nawet dziesięciokrotnie); zarówno w świątyniach w stylu birmańskim, jak i w kuchni serwowanej w większości restauracji przez uchodźców ze stanu Szan w Mjanmie, charakter tego miejsca był wyjątkowy i, co więcej, odporny na zepsucie spowodowane próżnością turystów.

I byli też próżni goście. Kiedy zameldowałem się w moim ośrodku, idyllicznym, zalesionym miejscu, które oferowało wszystko, czego mogłem zapragnąć w moim pensjonacie w Pai, na obrusie w kolorze pasującym do mojej kwiecistej koszuli wisiało zdjęcie recepcjonistki z Angeliną Jolie i Bradem Pittem z połowy lat 2000.

Właściwie odbyłem dość długą rozmowę z kobietą, która miała wtedy około 50 lat i mówiła mieszanką angielskiego i tajskiego, i byłem zaskoczony, że ani razu nie wspomniała o tym spotkaniu. Pozwoliła, by zdjęcie mówiło samo za siebie.

Z pewnością nie miała pojęcia, że ​​ja sama jestem niszową mikrogwiazdą internetową, albo Nimcel, nie mylić z Incel.

Ja też jej nie powiedziałem. Nie byłem wtedy tak bogaty jak Brangelina; poza tym nie miałem sensu ujawniać się jako ktoś, czyja opinia może mieć znaczenie. Nie chciałem być obsługiwany na każdym kroku; nie chciałem być jej nic winien poza pieniędzmi, które zapłaciłem, i poświęconym czasem.

Kiedy zobaczyłam młodszą wersję Angeliny, ponownie uświadomiłam sobie, jak bardzo chciałam ją zobaczyć w Marii, chociaż sama myśl o tym pobudzała moje własne uczucia.

Czy pewnego dnia stanę się ekscentrykiem, nieświadomie przeżywającym ostatni rozdział swojego życia w mieście, które powinno być tłem jego kulminacyjnego momentu?

Opuściłem Mae Hong Son mniej więcej tak wcześnie, jak poprzedniego dnia opuściłem Pai, choć z pewnością nie z tym samym entuzjazmem.

A jednak, niemal natychmiast po opuszczeniu miasta, średniej wielkości Budda, unoszący się wysoko nad krętą drogą, stał się wczesnym znakiem, że podjąłem właściwą decyzję, nawet jeśli próba sfotografowania go w kontekście okazała się nieco bardziej rozczarowująca, gdy wysiadałem z samochodu niż z fotela kierowcy.

Poinsecje rzucały cień po obu stronach mglistej scenerii, przypominając mi nepalskie miasto Pokhara, gdzie tylko raz widziałam te rośliny bez doniczek. Dzisiaj, oczywiście, wybierałam się na pola słoneczników.

Cóż, nie były to słoneczniki w amerykańskim czy europejskim rozumieniu tego słowa; te, które rzekomo pokrywały wzgórze mniej więcej w połowie drogi między Mae Hong Son i Mae Sariang (mój następny cel), prawdopodobnie bardziej przypominały to, co nazwalibyśmy rudbekiami o brązowych oczach, a nawet żółtymi stokrotkami.

Fakt, że „słoneczniki” wcale nie były prawdziwymi słonecznikami, nie był tym, co mnie zaskoczyło, gdy w końcu tam dotarłem.

Nie, szokiem było to, że pole (które rzeczywiście leżało na zboczu – w większości zbyt stromym, by przejść pieszo) było w zasadzie ogólnodostępne. Ludzie mogli parkować wzdłuż drogi i spacerować do woli. Nie było skomercjalizowane ani regulowane; po prostu tam było.

To była trafna zapowiedź samego Mae Sariang – który pod pewnymi względami był rozczarowujący. Nie doświadczyłem tu ani dziwnej (choć sprzed dekad) swojskości Pai, ani ciepłej gościnności Mae Hong Son.

Mieszkańcy Mae Sariang wydawali się powściągliwi, nie ze złej woli, ale dlatego, że żyli własnym życiem. Obecność turystów takich jak ja była dla nich jedynie środkiem do celu.

Po tłustym, pikantnym lunchu Pad Grapao Moo Grob, spędziłem popołudnie na poszukiwaniach idealnego miejsca do oglądania zachodu słońca. Nie zdziwiło mnie, że w miejscu takim jak Mae Sariang (miasteczko turystyczne, które nie było turystyczne) nie było jednomyślności co do najlepszego miejsca.

Rozpocząłem wędrówkę przy białej pagodzie, która najwyraźniej znajdowała się na najwyższym wzgórzu w mieście, ale ostatecznie dotarłem do lśniącej złotej stupy w raczej niepozornym miejscu.

Dzień okazał się cudowny. Nie tylko dlatego, że niebo, które zostawiło za sobą zachodzące słońce, było najbardziej kolorowe, jakie widziałem podczas całej podróży, ale również dlatego, że satysfakcja, jaką odczuwałem robiąc zdjęcia, pozwoliła mi zaakceptować prostą prawdę: Mae Sariang było dokładnie takie, jak sobie wyobrażałem podczas całej wycieczki do Mae Hong Son.

W pewnym sensie tak jest: dopiero przechodząc niemal cały cykl, udało mi się nabyć dar zrozumienia jego natury.

W drodze powrotnej do miasta, gdy ostatnie promienie słońca gasły, dopadła mnie smutna strona tej prawdy. Przez większość podróży wahałem się między lekkim niepokojem a czystą paniką, z moim wewnętrznym towarzyszem błagającym mnie o odwołanie wyjazdu, a nawet moje podróżnicze „ja” było bardziej cyniczne niż optymistyczne.

Następnego ranka, gdy poszedłem do sklepu 7-Eleven, żeby kupić kawę i okazało się, że w tym miejscu nie ma automatu, zobaczyłem grupę mnichów, którzy chodzili boso po mieście i żebrali o jedzenie.

Gdybym znalazł się w miejscu, w którym jest więcej niż kilkunastu zagranicznych turystów, mógłbym dojść do wniosku, że to jakaś inscenizowana ceremonia jałmużny, podobna do tych, które odbywają się każdego ranka w Luang Prabang w Laosie.

Ale nie, byłem zupełnie sam, razem z zaskakująco nielicznymi mieszkańcami, którzy w ogóle nie spali, nie mówiąc już o tym, że byli gotowi oddać wszystko tajemniczym pomarańczowym szatom unoszącym się po słabo oświetlonych ulicach. Nie miałem przy sobie ani aparatu, ani telefonu; pobiegłem nawet szybko do pokoju po aparat.

Nie poruszali się zbyt szybko, pomyślałem. A miasto nie jest zbyt duże. Na pewno je znajdziesz, zwłaszcza jeśli szybko wrócisz.

Zajęło to tylko kilka sekund, ale potem już ich nie było.

Aby z hukiem zakończyć moją podróż po Tajlandii, zaplanowałem jednodniową wycieczkę, która łączyła dwa miejsca docelowe w jeden dzień: wyspę Koh Larn i Pattayę. Wyruszyłem wcześnie; o 10:00 byłem już w drodze z molo na wyspie do głównego punktu widokowego.

Spoglądając w dół z urwiska, zobaczyłem coś, co wyglądało na dziesiątki motorówek krążących wokół podstawy złotego posągu Guan Yin, który w rzeczywistości znajdował się setki metrów nad nimi. Z tej perspektywy świadomość zbliżającego się hibernacji Roberta uderzyła mnie niczym tona cegieł.

Wolna, szczęśliwa rzeczywistość, która teraz definiuje moje codzienne życie, za niecałe 48 godzin stanie się niczym więcej niż wspomnieniem, przeszłością, za którą tęsknię, i przyszłością, na którą snuję plany.

Gdybym nie miał żadnych innych zobowiązań w życiu – gdybym nie miał pojęcia o życiu poza tym życiem – to byłoby to wszystko, czego bym kiedykolwiek potrzebował.

Ale ja to robię i robię, więc to nie to.

Właściwie, kilkakrotnie w ciągu ostatnich kilku dni rozważałem przedłużenie mojej podróży. Oczywiście byłoby to nie do pomyślenia w dniach i tygodniach po moim powrocie do Azji, kiedy Robert wciąż rządził w domu.

W końcu ustąpił i pozwolił wersji mnie, która pisze (jeśli jesteście zainteresowani: jestem Robertem Podróżnikiem), żyć tak, jak chcę. Zrozumiałem, że muszę teraz zrobić miejsce. Wkrótce się pojawię, ale mój czas prawie dobiegł końca.

Czasami, oczywiście, sam to prowokowałem. Na przykład, kiedy z entuzjazmem dokumentowałem festiwal lampionów, ale jednocześnie nie mogłem się doczekać jego końca. Można coś kochać i cieszyć się tym z każdej strony, a mimo to nie być w stanie tego znieść.

Nie zapominaj, że jesteś jednością. Choć może to pochodzić z filmu fabularnego, stało się to dla mnie niezwykle ważną mantrą w moim życiu. A raczej w moich życiach.

W przeciwieństwie do Elizabeth i Sue, które nie potrafiły przestać wykorzystywać się nawzajem na tyle długo, by uświadomić sobie nieuchronną zagładę, która je czekała, ja doszedłem do nieuniknionego wniosku: samokontrola (a w niektórych przypadkach samoograniczenie) jest kluczem do sukcesu i antidotum na porażkę.

(Nawet jeśli dla mnie sukces oznacza pozostanie Nimcelem przez całe średnie życie.)

Czasami muszę być milszy jak mój ojciec, nawet jeśli przez to wyglądam (lub staję się) starszy i bardziej zadowolony; muszę być ciekawy jak Parker, nawet jeśli oznacza to, że osiągnę mniej.

W inne dni potrafię być jak pudełko pędzące tysiące metrów przez dżunglę, napędzane wyłącznie moją własną wolną wolą.

(Nawet jeśli w rzeczywistości za sznurki pociąga niepozorny sprzedawca owoców gdzieś na ziemi, a cięcia jego ostrza przez miąższ pomarańczowej papai to tajny kod Morse'a, który dosłownie czyni cuda).