Twee weken geleden, tijdens de laatste nadering van mijn vliegtuig naar Chiang Mai, zag ik een vreemd object buiten het raam. Een ongeïdentificeerd vliegend object, om het zo maar te zeggen.

Het was een kleine kubus die minstens zo snel als een vliegtuig door de lucht vloog, zonder noemenswaardige schommelingen of kantelingen. Er was geen merkbare aandrijving, geen uitlaatgassen en geen licht. Gewoon een doos die duizenden meters boven de jungles van Noord-Thailand raasde.

Uren later, staand binnen de oude stadsmuren en kijkend in de ogen van een fruitverkoper met een scherp mes in zijn hand, moest ik denken aan die sciencefiction-scène. Zijn gezicht was zo leerachtig als zijn handen, die hij totaal niet beschermde terwijl hij een hele papaja in stukken sneed en die vervolgens met de scherpe kant van het mes in een plastic zak gooide – alles in een kwestie van seconden.

Hij had geen klanten; hij deed dit blijkbaar ter voorbereiding. Vreemd genoeg, als ik honger had gehad, had ik vrijwel zeker voor ma-la-goh gekozen; de bijzondere glans in zijn ogen suggereerde dat hij dit wist.

Misschien was hij wel degene die de box bediende, dacht ik, degene die alle commando's gaf.

Ik was op weg naar Wat Phan Tao, dat, zoals een korte internetzoekactie een paar dagen eerder had uitgewezen, het meest pittoreske startpunt zou zijn voor het opstijgen van de lantaarns tijdens het Yi Peng-festival die avond.

De lucht was koel naar Thaise maatstaven, wat me bijna deed denken aan de nazomerwandeling die ik de dag voor mijn vertrek met mijn zus en haar honden had gemaakt.

Het was de tweede vrijdag van oktober; sindsdien was ik in Bhutan, Tibet en het Chinese vasteland geweest. De herfst die ik die avond zou missen, toen de bomen net begonnen te verkleuren, was nu volledig voorbij.

Ik kan er geen doekjes omheen winden: mijn eerste dag terug in Chiang Mai na bijna drie jaar was een teleurstelling. Vlak voor het vallen van de avond hoorde ik dat de festiviteiten bij Wat Phan Tao Yi Peng waren afgelast "vanwege Covid" (door een monnik die – nogal bizar in het post-pandemische Thailand – geen mondkapje droeg).

Erger nog, de rest van de stad raakte in chaos vanwege het andere lantaarnfestival, Loy Krathong.

Loy Krathong was natuurlijk de werkelijke reden waarom ik mijn Mae Hong Son Loop-tour (die ik oorspronkelijk in februari wilde doen) heb uitgesteld tot november; het is de reden waarom ik überhaupt in Chiang Mai was in die periode.

Ik bracht de avond angstig door aan de oevers van de Ping-rivier, die bijna te druk was om fatsoenlijke foto's te maken, en dan nog de plaatselijke kinderen die zo onzorgvuldig vuurwerk afstaken dat ze net zo goed op de toeschouwers hadden kunnen mikken in plaats van hen "per ongeluk" bijna te raken.

Om nog maar te zwijgen van de buitenlandse toeristen die er waren en die (zoals altijd het geval is in Chiang Mai) de allerergste westerse toeristen zijn.

Je kent het vast wel: mensen die de meest clichématige reisbestemmingen bezoeken en daar de meest typische dingen doen, maar vol overtuiging beweren dat ze "buiten de gebaande paden" zijn geweest, meestal vanwege een veranderde instelling (of, in dit geval, een verandering van kleding, meestal in de vorm van olifantenbroeken).

Terwijl ik me van de rivier verwijderde en de zuidelijke route nam – via de schaduwrijke nachtelijke bazaar van Chiang Mai – terug naar mijn rustige pension vlakbij Wat Phra Singh, besefte ik dat ik, ondanks mijn uiterlijke stilte, meer genereuze gedachten zou moeten koesteren.

Uiteindelijk runde ik een van de grootste onafhankelijke reisblogs over Thailand. Tenminste een paar van de mensen die ik met zoveel minachting aankeek toen ik voorbijliep, herkenden me waarschijnlijk wel.

Op dat moment werd ik door een vergezicht uit mijn gedachten gerukt. Het was de fruitverkoper met zijn busje, die tot mijn verbazing nog steeds ijverig aan het werk was, uren na zonsondergang, zij het een paar straten verderop van zijn vorige locatie.

Tot mijn verbazing had hij al een zak papaja voor me klaarstaan ​​toen ik bestelde; ik hoopte vurig dat het niet dezelfde was die hij tijdens de lunch had opengesneden.

Hoewel ik bijna 30.000 stappen had gezet zonder pauze, na bijna zes weken onafgebroken te hebben gereisd, bracht ik mijn eerste nacht in Chiang Mai onrustig door. Ik woelde en draaide me om onder mijn dekbed, wat weinig verlichting bood voor de ijskoude airconditioning in de kamer.

Toen begonnen de hallucinaties. Ik voelde insecten over me heen kruipen, maar elke keer dat ik de dekens terugtrok en met mijn zaklamp in het bed scheen, kon ik geen mier, spin of vlo vinden.

Op een gegeven moment verloor ik mijn bewustzijn en werd pas een paar uur later wakker toen mijn wekker om 5 uur 's ochtends afging. Tot mijn grote schrik zag ik onder de douche dat mijn beide benen volledig onder de bijtwonden zaten.

Voordat ik op pad ging naar een meer net buiten de stad, waar het bezoek van Yi Peng zeker niet was afgelast, besloot ik overdag wat te gaan verkennen. Meer specifiek bezocht ik Wat Sri Suphan, een tempel gemaakt van scherpe metalen fragmenten, gelegen ten zuiden van de oude stadsmuur in een buurt die waarschijnlijk niemand anders ooit zou bezoeken.

Tijdens de laatste twintig minuten van mijn wandeling kwam een ​​monnik naar me toe met een klein kaartje in het Engels. "Maak een foto van deze meditatie," stond erop. "Als je deze dagelijks beoefent, zul je vrede vinden."

Het deed me denken aan de geheime boodschap die de doktersassistente aan het personage van Demi Moore overbracht in "The Substance"—ogenschijnlijk om haar te helpen, maar uiteindelijk haar lot bezegelend. Ik heb de foto niet verwijderd; ik heb er nooit meer naar gekeken.

Natuurlijk was mijn bewustzijn al lang geleden in tweeën gesplitst, ook al ging het niet om jeugd versus ouderdom. Ik heb hierover in andere essays geschreven (vooral in dit), maar ik ben er vast van overtuigd dat mijn 'reizende zelf' een totaal ander persoon is dan ik thuis ben.

En ik bedoel dat niet in de zin van dissociatieve identiteitsstoornis – ik geloof echt dat een alternatieve versie van mijn software zal opstarten op mijn steeds meer versleten hardware zodra ik aan wal ben gekomen.

Dat wil niet zeggen dat er geen negatieve effecten zijn. Als ik bijvoorbeeld op reis ben, merk ik dat ik soms vooruitgang uit pure luiheid uit de weg ga.

Toen ik na mijn bezoek aan Wat Sri Suphan (waar alleen mannen worden toegelaten – ik was een van de slechts twee mensen die er de hele tijd waren) terugkeerde naar de oude stad, overwoog ik natuurlijk om mijn avonduitstapje in te korten.

Hoewel ik de drijvende lantaarns natuurlijk met eigen ogen wilde zien – en vooral het spektakel wilde vastleggen – leek het idee om gewoon lekker te luieren en vroeg naar bed te gaan op dat moment van mijn reis veel aantrekkelijker.

Op dat moment was Home Robert bijna volledig weer boven water gekomen en leek hij bereid alles te doen om te voorkomen dat hij terug zou zinken in de diepten van het onderbewustzijn, net zoals Sue letterlijk Elizabeths ruggenmergvloeistof had gestolen om nog een paar dagen in de zon te kunnen doorbrengen.

Maar ik – Robert de Reiziger, ik – heb het meer bereikt. Zoals zo vaak tijdens deze reis, of het nu ging om het annuleren van de reis naar Bhutan of het eerder terugkeren uit Peking, kwamen mijn zelfbeschadigende fantasieën niet eens in woorden tot uiting, laat staan ​​in daden.

Tegelijkertijd is het ook waar dat, hoewel ik bijna twee uur lang naar de lantaarns heb gekeken die de lucht in stegen, ik niet echt in het moment aanwezig was.

Nee, ik stond er net buiten, en alleen vanuit dat perspectief kan iets echt gedocumenteerd worden. Ik leefde er niet in; ik creëerde een soort surrogaatversie ervan die een toekomstig zelf zou kunnen bewonen als ik op een dag niet meer in staat of bereid zou zijn om dergelijke ervaringen te hebben.

Toen ik terug in mijn kamer was, jeukten de beten, en bij nader inspecteren onder mijn dekbed bleek dat ik helemaal geen insecten aantrof.

Wat ik vervolgens meemaakte, was een buurman die onophoudelijk de intro van George Michaels "Careless Whisper" op zijn altsaxofoon speelde. Het was een gelukkig toeval – het nummer stond op mijn verjaardag op nummer één in de hitlijsten – maar ook behoorlijk irritant. Ik rommelde in mijn tas naar de kaart die de monnik me had gegeven.

Als ik de volgende ochtend was teruggekeerd naar Bangkok, zoals Home Robert had gewenst, zou ik me waarschijnlijk toch triomfantelijk hebben gevoeld. Ik had een bevredigend weekend van 60 uur in de Noord-Thaise hoofdstad bekroond met een zorgeloze wandeling door de voetgangersstraten van Chiang Mai, waar een perfecte zonsondergang mijn lange weekend een bijna filmische sfeer had gegeven.

De gedachte eraan had een diep gevoel van vrede in me gewekt, net zoals mijn vader dat had ervaren tijdens zijn verjaardagsdiner een paar dagen voor mijn vertrek – op dezelfde avond dat mijn zus en ik met hun honden waren gaan wandelen.

Mijn vader oogt over het algemeen vrij jong voor zijn leeftijd (68, op zijn laatste verjaardag), maar ik heb gemerkt dat hij ouder en kwetsbaarder lijkt als hij tevreden is of gewoon vriendelijk probeert te zijn.

Ik besefte dat hetzelfde gold voor Parker, de oudste (en mijn favoriet) van de twee honden van mijn zus. Nu hij een jaar of zes of zeven is, trekt hij me niet meer mee door de buurt tijdens onze wandelingen zoals vroeger, maar snuffelt hij in plaats daarvan langzaam aan elk stukje gras, schijnbaar doelloos.

'Ooit lukt het me wel,' dacht ik, terwijl ik aarzelend het autoverhuurkantoor net buiten de oude stadsmuren naderde. Maar vandaag is die dag niet.

Sommigen zeggen dat een van de geheimen om jong te blijven is om minstens één keer per jaar iets engs te doen. Persoonlijk doe ik bijna elke dag wel iets engs (vooral als ik op reis ben); vandaag was het mijn eerste autorit in Thailand.

Maar in tegenstelling tot de tientallen andere buitenlanders die dagelijks aan de Mae Hong Son-tour deelnemen – zo geformuleerd klinkt het niet meer zo "angstaanjagend" – zat ik in een Honda City en niet op een levensgevaarlijke motorfiets.

Mijn eerste stop was Pai, een stad waarvan ik altijd ten onrechte dacht dat ik er meer dan tien jaar geleden al eens geweest was, maar die ik in werkelijkheid pas in november 2024 voor het eerst bezocht. Mijn eerste indruk (die nauwelijks verschilde van mijn laatste; ik bleef er maar twaalf uur) was dat de stad perfect aan mijn verwachtingen voldeed.

Ik had honger toen ik op weg was naar de Grote Boeddha van de stad (wat mijn eerste waarschuwingssignaal had moeten zijn – de slechtste plekken in Thailand hebben altijd Grote Boeddha's) en ging een restaurant binnen waarvan de naam (Earth Tone) klonk alsof het al in Austin bestond toen ik daar in 2006 naartoe verhuisde.

Het was dan ook geen verrassing dat het openluchtrestaurant vol zat met blanke mensen op blote voeten, die naar patchoeli roken en die, zowel door het ritme van hun spraak als door het eten dat ze aten en de drankjes die ze erbij kozen, uitdrukten dat ze de wereld aan het veranderen waren.

Net als in de Texaanse hoofdstad kort na de eeuwwisseling, waren de flower children die Pai voor een nacht (of een week) hun thuis noemden, niet zozeer bezig met het wennen aan het ritme van hun tijdelijke verblijfplaats, maar eerder met het vervormen van hun imago en karakter op de manier die de plek volgens hen van vreemdelingen eiste.

Ik had deze aanpak aanvankelijk zelf gevolgd toen ik in Austin woonde, maar ik heb die al snel losgelaten toen ik aan mijn wereldreis begon. Effectief en duurzaam reizen betekent dat je op elke plek die je bezoekt zo authentiek mogelijk blijft en je niet laat veranderen of zelfs volledig in beslag nemen door die plekken.

Ik besef dat dit op het eerste gezicht hypocriet kan lijken: ik heb al gezegd dat ik me een compleet ander mens voel als ik reis. Het verschil is voor mij dat ik, als Travel-Robert, in wezen dezelfde persoon ben, of ik nu in Thailand of Tanzania ben, in Pai of Portland. Ik verander door de reis zelf, niet door een specifieke bestemming.

Dit is vergelijkbaar met Parkers gedrag wanneer hij begint rond te snuffelen. Hij zet zijn neus in de grond om informatie te verzamelen, niet per se om die ergens naartoe te volgen.

Na een korte wandeling door de hoofdstraten van het centrum van Pai had ik er genoeg van en richtte ik mijn aandacht op het felgroene rijstveld vlakbij mijn "resort", dat in geen enkel opzicht aan de naam voldeed.

Ik liep de heuvel af het veld in om wat foto's te maken, maar ik kreeg er al snel spijt van. Vrijwel meteen begonnen vuurmieren aan mijn enkels te knabbelen, en niet zo subtiel als de gewone mieren in mijn bed in Chiang Mai.

Terug in mijn bungalow, met nog steeds brandende en gezwollen benen, zag ik een magere cyperse kat die smeekte om binnen gelaten te worden – ze kwam zelfs even binnen toen ik de deur opendeed. Ik zette haar nogal ruw weer buiten; tot mijn verbazing miauwde ze niet eens.

'Tuurlijk,' dacht ik uren later in bed, nog steeds onrustig. 'Een van Pai's vriendelijke buitenlandse inwoners zal de deur wel voor haar hebben opengehouden.'

De volgende ochtend verliet ik de stad zo vroeg mogelijk. Onderweg reed een kind, dat niet ouder dan tien jaar kon zijn, met hoge snelheid op een motor langs me heen. Hij rookte een sigaret en reed duidelijk harder dan de maximumsnelheid; ik vroeg me af hoe de steeds wisselende inwoners van Pai op zo'n schouwspel zouden reageren.

Of beter gezegd, ik wilde niet: ik wilde wanhopig graag weg en (in ieder geval voor even) de korte tijd die ik in Pai had doorgebracht uit mijn geheugen wissen.

Aanvankelijk leek de omgeving deze aanpak te rechtvaardigen. Zeeën van wolken hingen boven de valleien aan weerszijden van het uitkijkpunt Doi Kiew Lum en vormden taferelen van complexe schoonheid, waardoor ik minder spijt had van mijn beslissing om Pai Canyon en Tham Lot Cave over te slaan.

Toen ik echter westwaarts en vervolgens recht naar het noorden reisde naar Ban Rak Tai, een hoog aangeschreven dorp op de grens tussen Thailand en Myanmar, leek het me dat mijn beoordeling wellicht te optimistisch was geweest.

De natuur gaf me het eerste signaal in deze richting. In tegenstelling tot het rijstveld naast mijn "resort" in Pai, waren de meeste velden die ik tegenkwam op mijn weg naar het noorden (en vervolgens terug naar het zuiden richting Mae Hong Son) bruin en verdroogd, alsof ze een paar weken eerder niet volledig onder water hadden gestaan.

Toen was er Ban Rak Thai zelf, dat, hoewel minder dan anderhalve kilometer van Birmaans grondgebied, goedkoop was nagebouwd als een soort kunstmatig Chinees dorp. Na de lange autorit was het zo teleurstellend dat ik een vrouw die me vroeg een foto te maken, afsnauwde in plaats van haar gewoon te negeren.

'Doe je masker af,' zei ik vermanend in een mengeling van Engels en Thais. 'Ik weiger je te fotograferen als je je gezicht met dat ding bedekt.' Ze liet het masker om haar kin hangen; ik heb toch een paar foto's gemaakt.

'Hoe zie ik eruit?' vroeg ze me, volledig in het Engels en zonder dat ze het zelf doorhad, voordat ik haar de telefoon teruggaf.

Ik aarzelde even en zei toen: "Je ziet eruit als een idioot. De pandemie is al jaren voorbij."

(In tegenstelling tot wat buitenlanders denken, is de bewering dat "het dragen van mondkapjes in Thailand altijd al gebruikelijk is geweest" een flagrante leugen, die vooral achteraf is bedacht, nadat Thailand zijn reputatie als het Land van de Glimlach had verpest als reactie op een verkoudheid.)

Het is minder pijnlijk om te doen alsof iets altijd al verschrikkelijk is geweest, dan toe te geven dat het ooit prachtig was maar is verwoest.

Het positieve aan mijn slechte humeur was dat ik daardoor mijn lichte, maar hardnekkige angst om in Thailand te rijden volledig kon overwinnen. En hoewel ik me letterlijk dagen ervoor erg angstig had gevoeld, was de autorit uiteindelijk helemaal niet stressvol.

De wegkwaliteit is geweldig; hoewel er meestal maar één rijstrook in elke richting was, was het verrassend gemakkelijk voor meer agressieve bestuurders zoals ik om langzamere bestuurders in te halen, die meestal meteen naar de vluchtstrook uitweken zodra ze merkten dat iemand hen wilde inhalen.

Dan was er nog het stadje Mae Hong Son zelf, dat in veel opzichten het tegenovergestelde is van Pai. Achteraf gezien had ik er graag meer nachten willen doorbrengen.

De lokale bevolking leek de toeristen met minstens vijf (en misschien zelfs tien) keer te overtreffen; of het nu ging om de tempels in Birmese stijl of om de keuken die in de meeste restaurants werd geserveerd door vluchtelingen uit de Shan-staat in Myanmar, het karakter van de plek was uniek en bovendien immuun voor de aantasting door de ijdelheid van bezoekers.

En er waren een paar ijdele bezoekers geweest. Toen ik incheckte in mijn resort, een idyllische, bosrijke plek die alles bood wat ik me maar kon wensen voor mijn accommodatie in Pai, hing er een foto van de receptioniste met Angelina Jolie en Brad Pitt uit het midden van de jaren 2000 aan een tafelkleed dat precies dezelfde kleur had als mijn bloemenblouse.

Ik heb een vrij lang gesprek gehad met de vrouw, die inmiddels ongeveer 50 jaar oud was, in een mengeling van Engels en Thais, en was verbaasd dat ze de ontmoeting geen moment ter sprake bracht. Ze liet de foto voor zich spreken.

Ze had absoluut geen idee dat ik zelf een niche internet-microberoemdheid was, ofwel een Nimcel, niet te verwarren met een Incel.

Ik heb het haar ook niet verteld. Ik was destijds niet zo rijk als Brangelina; bovendien had ik geen zin om mezelf te onthullen als iemand wiens mening ertoe zou kunnen doen. Ik wilde niet op mijn wenken bediend worden; ik wilde haar niets verschuldigd zijn behalve het geld dat ik had betaald en de tijd die ik had besteed.

Toen ik een jongere versie van Angelina zag, besefte ik opnieuw hoe graag ik haar in Maria wilde zien, ook al riep de gedachte alleen al mijn eigen gevoelens op.

Zou ik ooit een excentriekeling worden die, onbewust, het laatste hoofdstuk van mijn leven doorbrengt in een stad die het decor had moeten vormen voor de climax ervan?

Ik verliet Mae Hong Son ongeveer even vroeg als ik Pai de dag ervoor had verlaten, zij het zeker niet met hetzelfde enthousiasme.

En toch, bijna direct nadat ik de stad had verlaten, diende een middelgrote Boeddha, hoog boven de kronkelende weg zwevend, als een vroeg teken dat ik de juiste beslissing had genomen, ook al bleek de poging om het beeld in de juiste context te fotograferen vanuit de auto wat teleurstellender dan vanuit de bestuurdersstoel.

Kerststerren wierpen schaduw aan beide kanten van het mistige landschap en deden me denken aan de Nepalese stad Pokhara, waar ik deze planten slechts één keer eerder buiten potten had gezien. Vandaag was ik natuurlijk op weg naar zonnebloemvelden.

Wel, het waren geen zonnebloemen in de Amerikaanse of Europese betekenis van het woord; de exemplaren die zogenaamd een heuvel bedekten halverwege de weg tussen Mae Hong Son en Mae Sariang (mijn volgende bestemming) leken waarschijnlijk meer op wat wij bruinoogjes of zelfs gele madeliefjes zouden noemen.

Dat de zogenaamde "zonnebloemen" helemaal geen echte zonnebloemen waren, verbaasde me niet toen ik er eindelijk aankwam.

Nee, de verrassing was dat het veld (dat inderdaad op een helling lag – het was grotendeels te steil om te voet over te steken) min of meer openbaar toegankelijk was. Mensen konden langs de weg parkeren en er naar hartenlust rondlopen. Het was niet gecommercialiseerd of gereguleerd; het was er gewoon.

Dit was een treffende voorproef van Mae Sariang zelf – dat in sommige opzichten teleurstellend was. Hier ervoer ik noch de vreemde (zij het decennia oude) vertrouwdheid van Pai, noch de warme gastvrijheid van Mae Hong Son.

De mensen in Mae Sariang leken gereserveerd, niet uit kwaadwilligheid, maar omdat ze hun eigen leven leidden. De aanwezigheid van toeristen zoals ik was voor hen slechts een middel om een ​​doel te bereiken.

Na een vette, pittige lunch met Pad Grapao Moo Grob bracht ik de middag door met het zoeken naar de perfecte plek om de zonsondergang te bekijken. Het verbaasde me niet dat er in een plaats als Mae Sariang (een toeristisch stadje dat niet toeristisch aanvoelt) geen consensus bestond over de beste plek.

Ik begon mijn wandeling bij een witte pagode die op de hoogste heuvel van de stad leek te staan, maar eindigde bij een glimmende gouden stoepa op een tamelijk onopvallende plek.

Het bleek een prachtige dag te zijn. Niet alleen omdat de lucht die de ondergaande zon achterliet de meest kleurrijke was die ik tijdens mijn hele reis had gezien, maar ook omdat de voldoening die ik voelde tijdens het fotograferen me deed inzien dat Mae Sariang precies was zoals ik had gehoopt dat de hele Mae Hong Son-tour zou zijn.

Dat klopt op een bepaalde manier: pas doordat ik de cyclus bijna volledig had doorlopen, kon ik het vermogen verwerven om de aard ervan te begrijpen.

Tijdens de autorit terug naar de stad, toen de laatste zonnestralen verdwenen, drong de trieste kant van de waarheid tot me door. Ik had een groot deel van mijn reis doorgebracht met schommelen tussen lichte angst en pure paniek, waarbij mijn innerlijke stem me smeekte om af te zeggen, en zelfs mijn reis-ik eerder cynisch dan optimistisch was.

De volgende ochtend, toen ik naar een 7-Eleven ging om koffie te halen en ontdekte dat er geen automaat stond, zag ik een groep monniken op blote voeten door de stad lopen en om voedsel bedelen.

Als ik me op een plek met meer dan een dozijn buitenlandse toeristen had bevonden, had ik wellicht geconcludeerd dat het een soort geënsceneerde aalmoesceremonie was, zoals die elke ochtend in Luang Prabang, Laos plaatsvinden.

Maar nee, ik was helemaal alleen, samen met de verrassend weinige plaatselijke bewoners die überhaupt wakker waren, laat staan ​​bereid waren iets te doen aan de mysterieuze oranje gewaden die door de schemerige straten zweefden. Ik had mijn camera noch mijn telefoon bij me; ik rende zelfs snel naar mijn kamer om de camera te halen.

Ze bewogen zich niet erg snel, dacht ik. En de stad is niet erg groot. Je zult ze zeker weer tegenkomen, vooral als je snel terugkomt.

Het duurde maar een paar seconden, maar toen waren ze weg.

Om mijn reis door Thailand in stijl af te sluiten, plande ik een dagtrip die twee bestemmingen combineerde: het eiland Koh Larn en Pattaya. Ik vertrok vroeg; om 10 uur was ik al onderweg van de pier van het eiland naar het belangrijkste uitkijkpunt.

Toen ik vanaf de klif naar beneden keek, zag ik wat leek op tientallen speedboten die rond de voet van een gouden Guan Yin-beeld cirkelden, dat zich in werkelijkheid honderden meters boven hen bevond. Vanuit dit perspectief drong de realiteit van Roberts naderende winterslaap als een donderslag bij heldere hemel tot me door.

De vrije, gelukkige realiteit die nu mijn dagelijks leven bepaalt, zal minder dan 48 uur na dit moment niets meer zijn dan een herinnering, een verleden waar ik naar verlang en een toekomst waar ik plannen voor maak.

Als ik geen andere verplichtingen in mijn leven had – als ik geen idee had van een leven na dit leven – dan zou dit alles zijn wat ik ooit nodig zou hebben.

Maar ik doe het, en ik blijf het doen, dus daar ligt het niet aan.

Sterker nog, ik heb de afgelopen dagen meerdere keren overwogen mijn reis te verlengen. Dat zou natuurlijk ondenkbaar zijn geweest in de dagen en weken na mijn terugkeer naar Azië, toen Robert nog steeds de leiding had thuis.

Uiteindelijk gaf hij toe en stond hij de versie van mij die schrijft (voor het geval je geïnteresseerd bent: ik ben Travel Robert) toe te leven zoals ik wilde. Ik besefte dat ik nu plaats moet maken. Ik zal binnenkort weer verschijnen, maar mijn tijd is bijna voorbij.

Soms lokte ik dit natuurlijk zelf uit. Bijvoorbeeld toen ik enthousiast het lantaarnfestival documenteerde, maar tegelijkertijd niet kon wachten tot het voorbij was. Je kunt iets geweldigs vinden en er met heel je hart van genieten, en het toch niet echt kunnen verdragen.

Vergeet niet dat je er maar één bent. Hoewel dit citaat uit een fictieve film komt, is het voor mij een ongelooflijk belangrijk mantra geworden. Of beter gezegd, in mijn levens.

In tegenstelling tot Elizabeth en Sue, die elkaar niet lang genoeg konden loslaten om de onvermijdelijke ondergang te beseffen waartoe ze voorbestemd waren, ben ik tot een onontkoombare conclusie gekomen: zelfbeheersing (en in sommige gevallen zelfonderdrukking) is de sleutel tot succes en het tegengif tegen mislukking.

(Ook al betekent succes voor mij dat ik tot op middelbare leeftijd een Nimcel blijf.)

Soms moet ik aardiger zijn zoals mijn vader, zelfs als ik daardoor ouder en tevredener lijk (of word); ik moet nieuwsgierig zijn zoals Parker, zelfs als dat betekent dat ik minder bereik.

Op andere dagen kan ik me voelen als een doos die duizenden meters door de jungle raast, voortgedreven door niets anders dan mijn eigen vrije wil.

(Ook al is er in werkelijkheid ergens een onopvallende fruitverkoper die aan de touwtjes trekt, waarbij de sneden van zijn mes door het vruchtvlees van de oranje papaja een geheime morsecode vormen die letterlijk wonderen verricht).