เมื่อสองสัปดาห์ก่อน ขณะที่เครื่องบินของผมกำลังลดระดับลงเพื่อลงจอดที่เชียงใหม่ ผมสังเกตเห็นวัตถุประหลาดอยู่นอกหน้าต่าง วัตถุบินไม่ทราบชนิดว่างั้นเถอะ

มันเป็นลูกบาศก์ขนาดเล็กที่ลอยอยู่ในอากาศด้วยความเร็วอย่างน้อยก็เท่ากับเครื่องบิน เคลื่อนที่ไปข้างหน้าโดยไม่มีการโยกหรือเอียงอย่างเห็นได้ชัด ไม่มีแรงขับเคลื่อนที่สังเกตได้ ไม่มีควันไอเสีย และไม่มีแสง มีเพียงกล่องที่พุ่งทะยานขึ้นไปหลายพันเมตรเหนือป่าในภาคเหนือของประเทศไทย

หลายชั่วโมงต่อมา ขณะที่ยืนอยู่ภายในกำแพงเมืองเก่า มองเข้าไปในดวงตาของพ่อค้าขายผลไม้ที่มีมีดคมอยู่ในมือ ฉันนึกถึงฉากในนิยายวิทยาศาสตร์นั้นขึ้นมา ใบหน้าของเขาเหี่ยวย่นเหมือนหนัง เช่นเดียวกับมือของเขา ซึ่งเขาไม่ได้ปกป้องเลยแม้แต่น้อย ขณะที่เขาหั่นมะละกอทั้งลูกเป็นชิ้น ๆ แล้วใส่ลงในถุงพลาสติกด้วยคมมีด – ทั้งหมดนี้เกิดขึ้นในเวลาเพียงไม่กี่วินาที

เขาไม่มีลูกค้าเลย เห็นได้ชัดว่าเขากำลังเตรียมตัวอยู่ ที่น่าแปลกคือ ถ้าฉันหิว ฉันคงเลือกกินหม่าล่าโกะอย่างแน่นอน แววตาของเขาบ่งบอกว่าเขารู้เรื่องนี้

ฉันนึกในใจว่า บางทีเขาอาจจะเป็นคนควบคุมกล่องนั้นอยู่ เป็นคนที่ออกคำสั่งทั้งหมด

ฉันกำลังเดินทางไปวัดพันเตา ซึ่งจากการค้นหาข้อมูลทางอินเทอร์เน็ตเมื่อไม่กี่วันก่อน ทำให้รู้ว่าจะเป็นจุดเริ่มต้นที่สวยงามที่สุดสำหรับการลอยโคมในเทศกาลยี่เป็งในเย็นวันนั้น

อากาศเย็นสบายเมื่อเทียบกับมาตรฐานของไทย ซึ่งทำให้ฉันนึกถึงการเดินเล่นในฤดูใบไม้ร่วงที่ฉันไปเดินเล่นกับน้องสาวและสุนัขของเธอเมื่อวันก่อนเดินทางกลับ

เป็นวันศุกร์ที่สองของเดือนตุลาคม นับตั้งแต่นั้นมาฉันได้ไปเยือนภูฏาน ทิเบต และจีนแผ่นดินใหญ่ ฤดูใบไม้ร่วงที่ฉันจะพลาดไปในเย็นวันนั้น ซึ่งเป็นช่วงที่ต้นไม้เพิ่งเริ่มเปลี่ยนสี ตอนนี้ได้ผ่านพ้นไปอย่างสมบูรณ์แล้ว

ฉันคงพูดตรงๆ ไม่ได้หรอกว่า วันแรกที่ฉันกลับมาเชียงใหม่หลังจากเกือบสามปีนั้นเป็นเรื่องน่าผิดหวัง ฉันได้รู้ก่อนค่ำว่างานเฉลิมฉลองที่วัดพันเต่าอี้เป็งถูกยกเลิก "เนื่องจากโควิด" (โดยพระรูปหนึ่งซึ่ง – น่าแปลกใจมากในประเทศไทยหลังการระบาดใหญ่ – ไม่ได้สวมหน้ากากอนามัย)

ที่แย่ไปกว่านั้น ส่วนอื่นๆ ของเมืองก็ตกอยู่ในความวุ่นวายเนื่องจากเทศกาลโคมลอยอีกเทศกาลหนึ่ง คือเทศกาลลอยกระทง

แน่นอนว่าเหตุผลหลักที่ทำให้ฉันเลื่อนทริปเที่ยวแม่ฮ่องสอน (ซึ่งเดิมทีวางแผนไว้ว่าจะไปในเดือนกุมภาพันธ์) ไปเป็นเดือนพฤศจิกายนก็คือเทศกาลลอยกระทงนั่นเอง เพราะนั่นคือเหตุผลที่ทำให้ฉันไปอยู่ที่เชียงใหม่ในช่วงเวลานั้นตั้งแต่แรก

ฉันใช้เวลาช่วงเย็นอย่างกระวนกระวายอยู่ริมฝั่งแม่น้ำผิง ซึ่งคนพลุกพล่านจนแทบจะถ่ายรูปดีๆ ไม่ได้เลย แถมเด็กๆ ในท้องถิ่นยังจุดพลุอย่างไม่ระมัดระวังเสียด้วยซ้ำ ราวกับว่าพวกเขาตั้งใจจะยิงใส่ผู้ชมแทนที่จะ "บังเอิญ" โดนพวกเขาเสียมากกว่า

ไม่ต้องพูดถึงนักท่องเที่ยวต่างชาติที่อยู่ที่นั่น ซึ่ง (เช่นเดียวกับที่เกิดขึ้นเสมอในเชียงใหม่) พวกเขาคือนักท่องเที่ยวชาวตะวันตกที่แย่ที่สุด

คุณคงคุ้นเคยกับเรื่องนี้ดี: คนที่ไปเที่ยวสถานที่ท่องเที่ยวสุดซ้ำซากจำเจและทำกิจกรรมแบบเดิมๆ แต่กลับยืนยันอย่างมั่นใจว่าตัวเองได้ "ออกนอกเส้นทางท่องเที่ยวหลัก" ซึ่งมักเกิดจากการเปลี่ยนแปลงทัศนคติ (หรืออย่างน้อยในกรณีนี้คือการเปลี่ยนแปลงการแต่งกาย โดยส่วนใหญ่มักเป็นกางเกงลายช้าง)

ขณะที่ผมเดินห่างจากแม่น้ำและเลือกเส้นทางใต้ ผ่านตลาดกลางคืนอันมืดมิดของเชียงใหม่ กลับไปยังเกสต์เฮาส์อันเงียบสงบใกล้กับวัดพระสิงห์ ผมก็ตระหนักว่า แม้ภายนอกผมจะดูเงียบขรึม แต่ผมควรมีความคิดที่เอื้อเฟื้อเผื่อแผ่มากกว่านี้

สุดท้ายแล้ว ฉันก็ได้บริหารบล็อกท่องเที่ยวประเทศไทยอิสระที่ใหญ่ที่สุดแห่งหนึ่ง อย่างน้อยก็คงมีบางคนที่ฉันมองด้วยสายตาดูถูกเหยียดหยามขณะเดินผ่านไปจำฉันได้

ในขณะนั้นเอง ภาพที่อยู่ไกลออกไปดึงความสนใจของฉันออกจากภวังค์ มันคือพ่อค้าขายผลไม้กับรถเข็นของเขา ซึ่งน่าประหลาดใจที่เขายังคงทำงานอย่างขยันขันแข็งหลายชั่วโมงหลังพระอาทิตย์ตกดิน แม้ว่าจะอยู่ห่างจากที่เดิมไปหลายช่วงตึกก็ตาม

ที่น่าประหลาดใจคือ เขามีถุงมะละกอเตรียมไว้ให้ฉันแล้วตอนที่ฉันสั่ง ฉันภาวนาว่ามันจะไม่ใช่ลูกที่เขาผ่าไว้ตอนเที่ยง

ถึงแม้ว่าฉันจะเดินไปเกือบ 30,000 ก้าวโดยไม่หยุดพักเลย หลังจากเดินทางมาเกือบหกสัปดาห์โดยไม่หยุดพัก ฉันก็ยังนอนไม่หลับในคืนแรกที่เชียงใหม่ ฉันพลิกตัวไปมาอยู่ใต้ผ้าห่ม ซึ่งแทบจะไม่ได้ช่วยอะไรเลยกับเครื่องปรับอากาศที่เย็นจัดในห้อง

จากนั้นภาพหลอนก็เริ่มขึ้น ฉันรู้สึกเหมือนมีแมลงคลานอยู่ทั่วตัว แต่ทุกครั้งที่ฉันดึงผ้าห่มออกและใช้ไฟฉายส่องดูภายในเตียง ฉันก็ไม่พบมด แมงมุม หรือหมัดสักตัวเลย

ช่วงเวลาหนึ่งฉันหมดสติไป และตื่นขึ้นมาอีกครั้งเมื่อนาฬิกาปลุกดังลั่นตอนตี 5 ไม่กี่ชั่วโมงต่อมา สิ่งที่ทำให้ฉันตกใจอย่างมากคือ เมื่ออาบน้ำเสร็จ ฉันก็พบว่าขาของฉันทั้งสองข้างเต็มไปด้วยรอยกัด

ก่อนที่ฉันจะเดินทางไปทะเลสาบนอกเมืองตามแผน ซึ่งการมาเยือนของอี้เป็งไม่ได้ถูกยกเลิกแน่นอน ฉันตัดสินใจออกไปสำรวจสถานที่ต่างๆ ในระหว่างวัน โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ฉันไปเยี่ยมชมวัดศรีสุพรรณ ซึ่งเป็นวัดที่สร้างจากเศษโลหะขอบคม ตั้งอยู่ทางใต้ของกำแพงเมืองเก่า ในย่านที่อาจจะไม่มีใครมาเยือนเลย

ขณะที่ผมเดินอยู่ในช่วง 20 นาทีสุดท้าย พระรูปหนึ่งเดินเข้ามาหาผมพร้อมกับการ์ดเล็กๆ ใบหนึ่งที่เขียนด้วยภาษาอังกฤษ ในนั้นเขียนว่า "จงถ่ายรูปการทำสมาธินี้ไว้ หากท่านปฏิบัติเช่นนี้ทุกวัน ท่านจะพบกับความสงบสุข"

มันทำให้ฉันนึกถึงข้อความลับที่ผู้ช่วยแพทย์ส่งให้ตัวละครของเดมี่ มัวร์ในภาพยนตร์เรื่อง "The Substance"—ดูเหมือนจะทำไปเพื่อช่วยเหลือเธอ แต่สุดท้ายกลับเป็นการกำหนดชะตากรรมของเธอ ฉันไม่ได้ลบรูปนั้น ฉันไม่เคยดูมันอีกเลย

แน่นอนว่าจิตสำนึกของฉันได้แตกออกเป็นสองด้านมานานแล้ว แม้ว่ามันจะไม่ใช่เรื่องของวัยหนุ่มสาวกับวัยชราก็ตาม ฉันเคยเขียนเกี่ยวกับเรื่องนี้ในบทความอื่นๆ (โดยเฉพาะบทความนี้) แต่ฉันเชื่อมั่นอย่างยิ่งว่า "ตัวตนขณะเดินทาง" ของฉันเป็นคนละคนกับตัวตนของฉันที่บ้านอย่างสิ้นเชิง

และผมไม่ได้หมายความในแง่ของโรคบุคลิกภาพแตกแยก – ผมเชื่ออย่างแท้จริงว่าซอฟต์แวร์เวอร์ชันอื่นของผมจะเริ่มทำงานบนฮาร์ดแวร์ที่เสื่อมสภาพลงเรื่อยๆ ของผม เมื่อผมไปถึงชายฝั่งที่ห่างไกลแล้ว

นั่นไม่ได้หมายความว่าไม่มีผลเสียด้วยเช่นกัน ตัวอย่างเช่น เมื่อฉันเดินทาง บางครั้งฉันก็พบว่าตัวเองหลีกเลี่ยงความก้าวหน้าเพราะความขี้เกียจล้วนๆ

เมื่อฉันกลับมายังเมืองเก่าหลังจากพักอยู่ที่วัดศรีสุพรรณ (ซึ่งอนุญาตเฉพาะผู้ชายเท่านั้น – ฉันเป็นหนึ่งในสองคนที่อยู่ที่นั่นตลอดเวลา) ฉันก็คิดที่จะตัดทริปเที่ยวช่วงเย็นให้สั้นลงเสียด้วยซ้ำ

แม้ว่าโดยธรรมชาติแล้วฉันอยากเห็นโคมลอยด้วยตาตัวเอง และเหนือสิ่งอื่นใดคืออยากบันทึกภาพความงดงามนั้นไว้ แต่ในช่วงเวลานั้นของการเดินทาง ความคิดที่จะนอนเล่นสบายๆ และเข้านอนเร็วๆ ดูน่าดึงดูดใจมากกว่า

ในขณะนั้น โฮม โรเบิร์ต กลับมาปรากฏตัวอีกครั้งเกือบสมบูรณ์ และดูเหมือนพร้อมที่จะทำทุกอย่างเพื่อไม่ให้จมดิ่งกลับลงไปสู่ห้วงลึกของจิตใต้สำนึก เหมือนกับที่ซูขโมยน้ำไขสันหลังของเอลิซาเบธไปเพื่อที่จะได้อาบแดดอีกสองสามวัน

แต่ผม – โรเบิร์ต นักเดินทาง ผมเอง – ก็ไปถึงทะเลสาบได้สำเร็จ เช่นเดียวกับหลายๆ ครั้งในการเดินทางครั้งนี้ ไม่ว่าจะเป็นเรื่องการยกเลิกทริปภูฏานหรือการกลับจากปักกิ่งก่อนกำหนด ความคิดที่จะทำร้ายตัวเองของผมไม่ได้ถูกถ่ายทอดออกมาเป็นคำพูดด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงการกระทำ

ในขณะเดียวกัน ก็เป็นความจริงเช่นกันว่า แม้ว่าฉันจะเฝ้ามองโคมลอยขึ้นสู่ท้องฟ้าเกือบสองชั่วโมง แต่ฉันก็ไม่ได้อยู่กับปัจจุบันขณะนั้นอย่างแท้จริง

ไม่ ผมแค่ยืนอยู่ข้างนอกมัน และมีเพียงมุมมองนั้นเท่านั้นที่สามารถบันทึกอะไรได้อย่างแท้จริง ผมไม่ได้อาศัยอยู่ในนั้น ผมสร้างเวอร์ชันจำลองของมันขึ้นมาเพื่อให้ตัวผมในอนาคตสามารถเข้าไปอาศัยอยู่ได้ หากวันหนึ่งผมไม่สามารถหรือไม่เต็มใจที่จะมีประสบการณ์เช่นนั้นอีกต่อไป

เมื่อฉันกลับไปที่ห้อง รอยกัดเริ่มคัน และเมื่อตรวจสอบใต้ผ้าห่มอย่างละเอียดก็ไม่พบแมลงหรือสัตว์เลื้อยคลานใดๆ เลย

สิ่งที่ฉันได้พบเจอในตอนนั้นคือเพื่อนบ้านคนหนึ่งกำลังเล่นท่อนอินโทรของเพลง "Careless Whisper" ของ George Michael ด้วยแซกโซโฟนอัลโตอย่างต่อเนื่อง มันเป็นเรื่องบังเอิญที่น่ายินดี เพราะเพลงนั้นขึ้นอันดับหนึ่งในชาร์ตเพลงในวันเกิดของฉันพอดี แต่ก็ค่อนข้างน่ารำคาญเช่นกัน ฉันจึงค้นหาการ์ดที่พระรูปนั้นให้ไว้ในกระเป๋า

หากฉันได้กลับไปกรุงเทพฯ ในเช้าวันรุ่งขึ้นตามที่โรเบิร์ตผู้เป็นที่รักปรารถนา ฉันก็คงรู้สึกภาคภูมิใจอยู่ดี ฉันได้ปิดฉากวันหยุดสุดสัปดาห์ 60 ชั่วโมงที่แสนประทับใจในเมืองหลวงทางภาคเหนือของไทยด้วยการเดินเล่นอย่างสบายๆ ไปตามถนนคนเดินของเชียงใหม่ ที่ซึ่งพระอาทิตย์ตกดินอันงดงามได้มอบบรรยากาศราวกับภาพยนตร์ให้กับวันหยุดยาวของฉัน

ความคิดนั้นปลุกความรู้สึกสงบอย่างลึกซึ้งในตัวฉัน เหมือนกับที่พ่อของฉันรู้สึกในงานเลี้ยงวันเกิดของท่านเมื่อไม่กี่วันก่อนที่ฉันจะจากไป ในคืนเดียวกันกับที่ฉันและน้องสาวไปเดินเล่นกับสุนัขของพวกเธอ

โดยทั่วไปแล้วพ่อของฉันดูอ่อนกว่าวัย (68 ปี ในวันเกิดครั้งล่าสุด) แต่ฉันสังเกตเห็นว่าเขาดูแก่กว่าและอ่อนแอลงเมื่อเขามีความสุขหรือเพียงแค่เป็นกันเอง

ฉันตระหนักว่าเรื่องเดียวกันนี้ก็เป็นจริงสำหรับพาร์เกอร์ สุนัขตัวโต (และเป็นตัวโปรดของฉัน) ในบรรดาสุนัขสองตัวของน้องสาวฉัน ตอนนี้เขาอายุราวหกหรือเจ็ดขวบแล้ว เขาไม่ดึงฉันไปรอบๆ ละแวกบ้านเวลาเดินเล่นเหมือนเมื่อก่อน แต่กลับค่อยๆ ดมกลิ่นหญ้าทุกตารางนิ้วอย่างไม่มีจุดหมาย

“สักวันฉันจะทำได้” ฉันคิดในใจขณะที่เดินเข้าไปใกล้สำนักงานเช่ารถยนต์ที่อยู่ด้านนอกกำแพงเมืองเก่าอย่างลังเล แต่ไม่ใช่ในวันนี้

บางคนบอกว่าเคล็ดลับในการคงความหนุ่มสาวคือการทำอะไรที่น่ากลัวอย่างน้อยปีละครั้ง ส่วนตัวแล้ว ฉันดูเหมือนจะทำอะไรที่น่ากลัวทุกวัน (โดยเฉพาะเวลาเดินทาง) วันนี้คือการนั่งรถครั้งแรกของฉันในประเทศไทย

แต่ต่างจากชาวต่างชาติอีกหลายสิบคนที่ออกเดินทางไปทัวร์แม่ฮ่องสอนทุกวัน – ถ้าพูดแบบนี้แล้วฟังดูไม่ “น่ากลัว” เท่าไหร่ – ฉันนั่งอยู่ในรถฮอนด้าซิตี้ ไม่ได้นั่งมอเตอร์ไซค์อันตราย

จุดหมายแรกของฉันคือเมืองปาย เมืองที่ฉันเข้าใจผิดคิดว่าเคยไปเยือนเมื่อกว่าสิบปีที่แล้ว แต่จริงๆ แล้วเพิ่งไปเยือนเป็นครั้งแรกในเดือนพฤศจิกายนปี 2024 ความประทับใจแรกของฉัน (ซึ่งแทบไม่ต่างจากครั้งก่อน เพราะฉันอยู่แค่ 12 ชั่วโมง) คือมันตรงกับความคาดหวังของฉันทุกประการ

ฉันรู้สึกหิวขณะมุ่งหน้าไปยังพระใหญ่ของเมือง (ซึ่งน่าจะเป็นสัญญาณเตือนแรกของฉันแล้ว – สถานที่แย่ๆ ในประเทศไทยมักจะมีพระใหญ่ตั้งอยู่) และเข้าไปในร้านอาหารแห่งหนึ่งที่มีชื่อว่า (Earth Tone) ซึ่งฟังดูเหมือนว่าอาจจะมีอยู่แล้วในเมืองออสตินตอนที่ฉันย้ายไปอยู่ที่นั่นในปี 2006

ไม่น่าแปลกใจเลยที่ร้านอาหารกลางแจ้งแห่งนี้เต็มไปด้วยชาวผิวขาวที่เดินเท้าเปล่าและมีกลิ่นน้ำหอมแพทชูลี่ ซึ่งแสดงออกผ่านทั้งจังหวะการพูด อาหารที่พวกเขากิน และเครื่องดื่มที่พวกเขาเลือก ว่าพวกเขากำลังเปลี่ยนแปลงโลก

เช่นเดียวกับที่เคยเกิดขึ้นในเมืองหลวงของรัฐเท็กซัสในช่วงต้นศตวรรษที่ 20 กลุ่มคนรักอิสระที่เรียกเมืองปายว่าเป็นบ้านชั่วคราวหนึ่งคืน (หรือหนึ่งสัปดาห์) ไม่ได้กังวลกับการปรับตัวให้เข้ากับจังหวะชีวิตของที่พักชั่วคราวนั้นมากนัก แต่กลับกังวลกับการบิดเบือนภาพลักษณ์และอุปนิสัยของตนเองในแบบที่พวกเขาเชื่อว่าสถานที่แห่งนั้นต้องการจากคนแปลกหน้า

ในตอนแรก ฉันเองก็เคยใช้วิธีนี้ในฐานะผู้อยู่อาศัยในเมืองออสติน แต่ก็เลิกใช้ไปหลังจากเริ่มเดินทางรอบโลกได้ไม่นาน การท่องเที่ยวอย่างมีประสิทธิภาพและยั่งยืนหมายถึงการคงความเป็นตัวตนที่แท้จริงให้มากที่สุดในทุกสถานที่ที่คุณไปเยือน และไม่ยอมให้ตัวเองถูกเปลี่ยนแปลงหรือถูกกลืนกินโดยสถานที่เหล่านั้น

ผมรู้ว่ามองเผินๆ อาจดูเหมือนผมกำลังพูดจาไม่ตรงกับใจตัวเอง: ผมเคยบอกไปแล้วว่าผมรู้สึกเหมือนเป็นคนละคนเมื่อได้เดินทาง สำหรับผมแล้ว ความแตกต่างก็คือ ในฐานะนักเดินทางอย่างโรเบิร์ต ผมก็เป็นคนเดิมไม่ว่าจะอยู่ที่ไหน ไม่ว่าจะเป็นประเทศไทยหรือแทนซาเนีย ปายหรือพอร์ตแลนด์ ผมเปลี่ยนไปเพราะการเดินทาง ไม่ใช่เพราะจุดหมายปลายทางที่เฉพาะเจาะจง

พฤติกรรมนี้ไม่ต่างจากพฤติกรรมของพาร์คเกอร์ตอนที่เขาเริ่มดมกลิ่นไปทั่ว เขาเอาจมูกแตะพื้นเพื่อรวบรวมข้อมูล ไม่จำเป็นต้องตามกลิ่นไปที่ไหนเสมอไป

หลังจากเดินเล่นไปตามถนนสายหลักในใจกลางเมืองปายเพียงรอบเดียวจนรู้สึกเบื่อหน่ายแล้ว ฉันจึงหันไปมองทุ่งนาสีเขียวสดใสใกล้กับ "รีสอร์ท" ของฉัน ซึ่งที่จริงแล้วมันไม่ได้เป็นไปตามชื่อที่บอกไว้เลยแม้แต่น้อย

ฉันเดินลงเนินไปยังทุ่งนาเพื่อถ่ายรูป แต่ก็ต้องเสียใจในทันที เพราะไม่นานนัก มดแดงก็เริ่มกัดข้อเท้าฉันอย่างไม่เบามือเหมือนมดธรรมดาที่กัดบนเตียงของฉันในเชียงใหม่

เมื่อกลับมาถึงบ้านพัก ขาของฉันยังคงแสบร้อนและบวมอยู่ ฉันสังเกตเห็นแมวลายเสือผอมๆ ตัวหนึ่งกำลังอ้อนวอนขอให้เข้ามาในบ้าน – จริงๆ แล้วมันเข้ามาในบ้านแวบหนึ่งตอนที่ฉันไขกุญแจประตู ฉันเลยไล่มันออกไปข้างนอกอย่างแรงๆ แต่ที่น่าประหลาดใจคือ มันไม่ร้องเหมียวเลยสักนิด

“แน่ใจสิ” ฉันบอกกับตัวเองหลายชั่วโมงต่อมาขณะนอนอยู่บนเตียงด้วยความกระสับกระส่าย “ต้องมีชาวต่างชาติใจดีคนใดคนหนึ่งในปายเปิดประตูให้เธอแน่”

เช้าวันรุ่งขึ้นฉันออกจากเมืองแต่เช้าตรู่ ระหว่างทางออก เด็กคนหนึ่งซึ่งอายุไม่น่าจะเกินสิบขวบ ขี่มอเตอร์ไซค์แซงฉันไป เขาดูดบุหรี่และขับเร็วกว่ากำหนดอย่างเห็นได้ชัด ฉันสงสัยว่าชาวเมืองปายที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลาจะแสดงปฏิกิริยาอย่างไรต่อภาพเช่นนี้

หรือพูดให้ถูกคือ ฉันไม่อยากไป: ฉันอยากจากไปอย่างสุดใจ และ (อย่างน้อยก็ในตอนนี้) ลืมช่วงเวลาสั้นๆ ที่ฉันได้ใช้ชีวิตอยู่ในปายให้หมดไปจากความทรงจำ

ในตอนแรก สภาพแวดล้อมดูเหมือนจะสนับสนุนแนวทางนี้ ทะเลหมอกปกคลุมหุบเขาทั้งสองด้านของจุดชมวิว ดอยเกียวลุม ก่อให้เกิดภาพความงามอันซับซ้อนที่ทำให้ฉันไม่เสียใจมากนักที่ตัดสินใจไม่ไปชมหุบเขาปายและถ้ำธรรมลอท

อย่างไรก็ตาม เมื่อผมเดินทางไปทางทิศตะวันตกแล้วตรงไปทางทิศเหนือถึงบ้านรักใต้ หมู่บ้านที่มีชื่อเสียงบนพรมแดนระหว่างไทยและเมียนมาร์ ผมก็เริ่มคิดว่าการประเมินของผมอาจจะมองโลกในแง่ดีเกินไป

ธรรมชาติได้ส่งสัญญาณแรกมาให้ฉันในทิศทางนี้ ต่างจากทุ่งนาข้าวที่อยู่ติดกับ "รีสอร์ท" ของฉันในปาย ทุ่งนาส่วนใหญ่ที่ฉันผ่านระหว่างทางขึ้นเหนือ (แล้วก็กลับลงใต้ไปยังแม่ฮ่องสอน) ล้วนเป็นสีน้ำตาลและแห้งแล้ง ราวกับว่าเพิ่งถูกน้ำท่วมไปเมื่อไม่กี่สัปดาห์ก่อน

จากนั้นก็มีบ้านรักไทย ซึ่งแม้จะอยู่ห่างจากดินแดนพม่าไม่ถึงไมล์ แต่ก็ถูกสร้างขึ้นใหม่แบบประหยัดงบประมาณในลักษณะหมู่บ้านจีนเทียม หลังจากขับรถมาไกล มันน่าผิดหวังมากจนฉันตะคอกใส่ผู้หญิงคนหนึ่งที่ขอให้ฉันถ่ายรูปแทนที่จะเมินเฉยเธอไป

“ถอดหน้ากากออกเถอะ” ฉันตักเตือนเธอด้วยภาษาอังกฤษและภาษาไทยปนกัน “ฉันจะไม่ถ่ายรูปคุณถ้าคุณยังเอาไอ้สิ่งนั้นมาปิดหน้าอยู่” เธอยังคงปล่อยให้หน้ากากห้อยอยู่ที่คาง แต่ฉันก็ถ่ายรูปไปสองสามรูปอยู่ดี

"ฉันดูเป็นยังไงบ้าง?" เธอถามฉันเป็นภาษาอังกฤษล้วนๆ โดยที่ฉันไม่รู้ตัว ก่อนที่ฉันจะส่งโทรศัพท์คืนให้เธอ

ฉันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง แล้วจึงพูดว่า “คุณดูเหมือนคนโง่เลย โรคระบาดจบไปหลายปีแล้ว”

(ตรงกันข้ามกับสิ่งที่ชาวต่างชาติคิด คำกล่าวอ้างที่ว่า "การสวมหน้ากากอนามัยเป็นเรื่องปกติในประเทศไทยมาโดยตลอด" นั้นเป็นคำโกหกอย่างโจ่งแจ้ง ซึ่งถูกสร้างขึ้นมาหลังจากที่ประเทศไทยทำลายชื่อเสียงในฐานะดินแดนแห่งรอยยิ้มเพื่อตอบสนองต่อโรคหวัด)

การแสร้งทำเป็นว่าสิ่งนั้นแย่มาโดยตลอดนั้นเจ็บปวดน้อยกว่าการยอมรับว่าสิ่งนั้นเคยวิเศษแต่ได้ถูกทำลายไปแล้ว

ข้อดีของอารมณ์ไม่ดีของฉันก็คือ มันช่วยให้ฉันเอาชนะความกลัวเล็กน้อยแต่เรื้อรังเกี่ยวกับการขับรถในประเทศไทยได้อย่างสิ้นเชิง และถึงแม้ว่าฉันจะรู้สึกกังวลมากเมื่อหลายวันก่อน แต่สุดท้ายแล้วการขับรถก็ไม่ได้เครียดเลย

คุณภาพถนนดีเยี่ยมมาก แม้ว่าโดยปกติจะมีเพียงเลนเดียวในแต่ละทิศทาง แต่ก็เป็นเรื่องง่ายอย่างน่าประหลาดใจสำหรับคนขับที่ขับเร็วอย่างผมที่จะแซงคนขับที่ขับช้ากว่า ซึ่งมักจะเบี่ยงไปที่ไหล่ทางทันทีที่รู้ว่ามีคนต้องการแซง

จากนั้นก็มีตัวเมืองแม่ฮ่องสอน ซึ่งในหลายๆ ด้านแล้วเหมือนกับเป็นเมืองที่ตรงกันข้ามกับปาย เมื่อมองย้อนกลับไป ฉันเสียดายที่ไม่ได้วางแผนจะพักที่นั่นนานกว่านี้

ดูเหมือนว่าคนท้องถิ่นจะมีจำนวนมากกว่านักท่องเที่ยวอย่างน้อยห้าต่อหนึ่ง (และอาจถึงสิบต่อหนึ่งด้วยซ้ำ) ไม่ว่าจะเป็นในวัดสไตล์พม่าหรือในอาหารที่เสิร์ฟในร้านอาหารส่วนใหญ่โดยผู้ลี้ภัยจากรัฐฉานของเมียนมาร์ เอกลักษณ์ของสถานที่แห่งนี้มีความโดดเด่นและที่สำคัญคือไม่ถูกความทะเยอทะยานของนักท่องเที่ยวเข้ามาทำให้เสื่อมเสีย

และก็มีแขกที่มาเยี่ยมเยียนด้วยความหลงตัวเองอยู่บ้าง ตอนที่ฉันเช็คอินเข้าที่พักในรีสอร์ทที่สวยงามร่มรื่นไปด้วยต้นไม้ ซึ่งมีทุกอย่างที่ฉันปรารถนาในที่พักของฉันในปาย ฉันเห็นรูปถ่ายของพนักงานต้อนรับกับแองเจลินา โจลีและแบรด พิตต์จากช่วงกลางทศวรรษ 2000 แขวนอยู่บนผ้าปูโต๊ะที่มีสีเดียวกับเสื้อลายดอกไม้ของฉัน

จริงๆ แล้วฉันได้คุยกับหญิงคนนั้นซึ่งตอนนั้นอายุประมาณ 50 ปี เป็นเวลานานพอสมควร โดยใช้ภาษาอังกฤษและภาษาไทยผสมกัน และฉันก็ประหลาดใจที่เธอไม่เคยพูดถึงเหตุการณ์นั้นเลย เธอปล่อยให้ภาพนั้นพูดแทนทุกอย่าง

เธอคงไม่รู้หรอกว่าตัวฉันเองก็เป็นคนดังในโลกอินเทอร์เน็ตกลุ่มเล็กๆ หรือที่รู้จักกันในชื่อ Nimcel ซึ่งไม่ควรสับสนกับ Incel

ฉันก็ไม่ได้บอกเธอเหมือนกัน ตอนนั้นฉันไม่ได้รวยเท่าแบรนเจลิน่า และอีกอย่าง ฉันก็ไม่มีประโยชน์อะไรที่จะเปิดเผยตัวเองว่าเป็นคนที่ความคิดเห็นอาจสำคัญ ฉันไม่ต้องการให้เธอปรนนิบัติดูแลเอาใจอย่างดี และฉันก็ไม่อยากเป็นหนี้บุญคุณเธออะไรเลย นอกจากเงินที่ฉันจ่ายไปและเวลาที่ฉันเสียไป

เมื่อฉันได้เห็นแองเจลินาในวัยที่อ่อนกว่า ฉันก็ตระหนักอีกครั้งว่าฉันอยากเห็นเธอแสดงในบทมาเรียมากแค่ไหน แม้ว่าแค่คิดถึงเรื่องนั้นก็ทำให้ความรู้สึกของฉันปั่นป่วนแล้วก็ตาม

วันหนึ่งฉันอาจกลายเป็นคนแปลกประหลาดที่ใช้ชีวิตบทสุดท้ายโดยไม่รู้ตัว ในเมืองที่ควรจะเป็นฉากหลังของจุดไคลแม็กซ์ของชีวิตใช่หรือไม่?

ผมออกจากแม่ฮ่องสอนในเวลาประมาณเดียวกับที่ออกจากปายเมื่อวันก่อน แต่แน่นอนว่าไม่ได้ด้วยความกระตือรือร้นเท่าเดิม

อย่างไรก็ตาม แทบจะในทันทีหลังจากออกจากเมือง พระพุทธรูปขนาดกลางที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนือถนนคดเคี้ยว ก็เป็นสัญญาณแรกที่บ่งบอกว่าฉันตัดสินใจถูกต้องแล้ว แม้ว่าความพยายามที่จะถ่ายภาพพระพุทธรูปนั้นในบริบทโดยรอบจะน่าผิดหวังกว่าตอนที่ลงจากรถมากกว่าตอนที่นั่งอยู่ในที่นั่งคนขับก็ตาม

ต้นพอยน์เซ็ตเทียทอดร่มเงาลงมาทั้งสองข้างของทิวทัศน์ที่ปกคลุมไปด้วยหมอก ทำให้ผมนึกถึงเมืองโปขระในเนปาล ที่ผมเคยเห็นต้นไม้ชนิดนี้อยู่นอกกระถางเพียงครั้งเดียวเท่านั้น วันนี้ แน่นอนว่าผมกำลังมุ่งหน้าไปยังทุ่งดอกทานตะวัน

อืม ไม่ใช่ดอกทานตะวันในความหมายแบบอเมริกันหรือยุโรปหรอก ดอกทานตะวันที่ว่ากันว่าขึ้นเต็มเนินเขาอยู่ครึ่งทางระหว่างแม่ฮ่องสอนกับแม่สะเรียง (จุดหมายต่อไปของฉัน) น่าจะดูคล้ายดอกบราวน์อายซูซานหรือดอกเดซี่สีเหลืองมากกว่า

ความจริงที่ว่า "ดอกทานตะวัน" เหล่านั้นไม่ใช่ดอกทานตะวันจริง ๆ ไม่ใช่สิ่งที่ทำให้ฉันประหลาดใจเมื่อฉันไปถึงที่นั่นในที่สุด

ไม่เลย สิ่งที่น่าตกใจคือทุ่งนาแห่งนั้น (ซึ่งอยู่บนเนินลาดจริง ๆ – ส่วนใหญ่ชันเกินกว่าจะเดินข้ามได้) กลับเปิดให้ประชาชนทั่วไปเข้าถึงได้ ผู้คนสามารถจอดรถริมถนนและเดินเล่นได้ตามใจชอบ มันไม่ได้ถูกทำให้เป็นเชิงพาณิชย์หรือควบคุม มันก็แค่มีอยู่ตรงนั้น

นี่เป็นการเกริ่นนำที่เหมาะสมของแม่สะเรียงเอง ซึ่งในบางแง่ก็ค่อนข้างน่าผิดหวัง ที่นี่ฉันไม่ได้สัมผัสถึงความคุ้นเคยที่แปลกประหลาด (แม้ว่าจะเก่าแก่หลายสิบปีแล้ว) ของปาย หรือการต้อนรับที่อบอุ่นของแม่ฮ่องสอนเลย

ผู้คนในแม่สะเรียงดูค่อนข้างเก็บตัว ไม่ใช่เพราะความประสงค์ร้าย แต่เพราะพวกเขากำลังใช้ชีวิตของตัวเอง การปรากฏตัวของนักท่องเที่ยวอย่างผมเป็นเพียงเครื่องมือในการบรรลุเป้าหมายของพวกเขาเท่านั้น

หลังจากทานอาหารกลางวันที่มันเยิ้มและเผ็ดร้อนอย่างผัดกะเพราหมูกรอบเสร็จแล้ว ฉันก็ใช้เวลาช่วงบ่ายไปกับการค้นหาสถานที่ที่สวยที่สุดเพื่อชมพระอาทิตย์ตกดิน ไม่น่าแปลกใจเลยที่ในเมืองอย่างแม่สะเรียง (เมืองท่องเที่ยวที่ไม่พลุกพล่านไปด้วยนักท่องเที่ยว) จะไม่มีข้อสรุปว่าที่ไหนดีที่สุด

ฉันเริ่มต้นการเดินป่าที่เจดีย์สีขาวซึ่งดูเหมือนจะตั้งอยู่บนเนินเขาที่สูงที่สุดในเมือง แต่สุดท้ายก็ไปถึงเจดีย์สีทองอร่ามที่ตั้งอยู่ในสถานที่ที่ไม่โดดเด่นนัก

ปรากฏว่าวันนั้นเป็นวันที่วิเศษมาก ไม่เพียงเพราะท้องฟ้าหลังพระอาทิตย์ตกดินมีสีสันสวยงามที่สุดเท่าที่ฉันเคยเห็นตลอดทริป แต่ยังเพราะความพึงพอใจที่ฉันได้รับขณะถ่ายรูปทำให้ฉันยอมรับความจริงง่ายๆ ข้อหนึ่งได้ว่า แม่สะเรียงเป็นไปตามที่ฉันหวังไว้สำหรับการท่องเที่ยวแม่ฮ่องสอนทั้งหมด

ในแง่หนึ่งมันก็สอดคล้องกัน: เพราะฉันได้ผ่านวัฏจักรนั้นมาเกือบสมบูรณ์แล้ว จึงทำให้ฉันสามารถเข้าใจธรรมชาติของมันได้

ระหว่างขับรถกลับเข้าเมือง ขณะที่แสงสุดท้ายของดวงอาทิตย์ค่อยๆ จางหายไป ความจริงอันน่าเศร้าก็กระทบใจฉัน ฉันใช้เวลาส่วนใหญ่ในการเดินทางครั้งนี้ด้วยความรู้สึกวิตกกังวลเล็กน้อยไปจนถึงความหวาดกลัวอย่างสุดขีด โดยมีเพื่อนร่วมทางในใจขอร้องให้ฉันยกเลิกการเดินทาง และแม้แต่ตัวตนในฐานะนักเดินทางของฉันเองก็มองโลกในแง่ร้ายมากกว่ามองโลกในแง่ดี

เช้าวันต่อมา เมื่อฉันไปที่ร้านเซเว่นอีเลฟเว่นเพื่อซื้อกาแฟและพบว่าไม่มีตู้ขายกาแฟอัตโนมัติที่นั่น ฉันก็เห็นกลุ่มพระสงฆ์เดินเท้าเปล่าไปทั่วเมืองเพื่อขอทานหาอาหาร

หากผมอยู่ในสถานที่ที่มีนักท่องเที่ยวต่างชาติมากกว่าสิบคน ผมอาจจะสรุปได้ว่ามันเป็นพิธีบิณฑบาตที่จัดฉากขึ้น เหมือนกับที่จัดขึ้นทุกเช้าในหลวงพระบาง ประเทศลาว

แต่เปล่าเลย ฉันอยู่คนเดียวอย่างสิ้นเชิง พร้อมกับชาวบ้านจำนวนน้อยที่ตื่นอยู่ด้วยซ้ำ ไม่ต้องพูดถึงว่าพวกเขาจะเต็มใจให้ของอะไรกับชายสวมชุดสีส้มลึกลับที่เดินไปมาตามถนนที่มืดสลัว ฉันไม่ได้พกกล้องหรือโทรศัพท์ติดตัวมาด้วยซ้ำ ฉันถึงกับวิ่งกลับไปที่ห้องเพื่อไปเอากล้อง

ฉันคิดว่าพวกเขาไม่ได้เคลื่อนไหวเร็วเท่าไหร่ และเมืองนี้ก็ไม่ใหญ่มาก คุณจะหาพวกเขาเจออีกแน่นอน โดยเฉพาะถ้าคุณกลับมาเร็วๆ นี้

ใช้เวลาเพียงไม่กี่วินาที แต่แล้วพวกเขาก็หายไป

เพื่อปิดท้ายทริปประเทศไทยอย่างประทับใจ ฉันวางแผนทริปไปเช้าเย็นกลับที่รวมสองสถานที่ไว้ในวันเดียว คือ เกาะล้านและพัทยา ฉันออกเดินทางแต่เช้าตรู่ ภายในเวลา 10 โมงเช้า ฉันก็กำลังเดินทางจากท่าเรือของเกาะไปยังจุดชมวิวหลักแล้ว

เมื่อมองลงมาจากหน้าผา ฉันเห็นสิ่งที่ดูเหมือนจะเป็นเรือเร็วหลายสิบลำวนเวียนอยู่รอบฐานของรูปปั้นเจ้าแม่กวนอิมสีทอง ซึ่งจริงๆ แล้วอยู่สูงขึ้นไปหลายร้อยเมตรจากพวกเขา จากมุมมองนี้ ความจริงที่ว่าโรเบิร์ตกำลังจะเข้าสู่ภาวะจำศีลในไม่ช้าก็กระทบฉันอย่างจัง

ความเป็นจริงที่อิสระและมีความสุขซึ่งกำหนดชีวิตประจำวันของฉันในตอนนี้ จะกลายเป็นเพียงความทรงจำ อดีตที่ฉันโหยหา และอนาคตที่ฉันวางแผนไว้ ในเวลาไม่ถึง 48 ชั่วโมงหลังจากนี้

ถ้าหากฉันไม่มีภาระผูกพันอื่นใดในชีวิต – ถ้าหากฉันไม่คิดถึงชีวิตหลังความตาย – นี่ก็คงเป็นทั้งหมดที่ฉันต้องการแล้ว

แต่ฉันก็ทำมัน และฉันก็ทำมันจริงๆ ดังนั้นไม่ใช่เหตุผลนั้นหรอก

อันที่จริง ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมา ฉันเคยคิดที่จะขยายเวลาการเดินทางหลายครั้งเลยทีเดียว แน่นอนว่าเรื่องนั้นเป็นเรื่องที่คิดไม่ถึงเลยในช่วงวันและสัปดาห์หลังจากที่ฉันกลับไปเอเชียแล้ว เพราะโรเบิร์ตยังคงดูแลบ้านอยู่

ในที่สุดเขาก็ยอมอ่อนข้อและอนุญาตให้ตัวตนของผมที่เขียนบทความนี้ (เผื่อใครสนใจ ผมคือ ทราเวล โรเบิร์ต) ใช้ชีวิตอย่างที่ต้องการ ผมตระหนักแล้วว่าตอนนี้ผมต้องหลีกทาง ผมจะกลับมาอีกเร็วๆ นี้ แต่เวลาของผมใกล้หมดแล้ว

บางครั้ง แน่นอนว่าฉันก็เป็นคนก่อให้เกิดเรื่องนี้ขึ้นเอง ตัวอย่างเช่น ตอนที่ฉันบันทึกภาพงานเทศกาลโคมไฟอย่างกระตือรือร้น แต่ในขณะเดียวกันก็แทบรอให้มันจบลงไม่ไหว คุณอาจรักอะไรบางอย่างและสนุกกับมันด้วยทุกอณูของหัวใจ แต่ก็ยังทนมันไม่ได้จริงๆ

อย่าลืมว่าคุณก็เป็นหนึ่งเดียว แม้ว่าประโยคนี้จะมาจากภาพยนตร์สมมติ แต่ก็กลายเป็นคติประจำใจที่สำคัญอย่างยิ่งสำหรับผมในชีวิต หรืออาจจะในหลายๆ ชีวิตด้วยซ้ำ

ต่างจากเอลิซาเบธและซู ที่ต่างก็เอาเปรียบกันและกันอยู่ตลอดเวลา จนไม่สามารถตระหนักถึงความพินาศที่หลีกเลี่ยงไม่ได้ซึ่งพวกเธอจะต้องเผชิญ ฉันได้มาถึงข้อสรุปที่ไม่อาจปฏิเสธได้แล้ว นั่นคือ การควบคุมตนเอง (และในบางกรณี การระงับอารมณ์) คือกุญแจสู่ความสำเร็จและเป็นยาแก้พิษของความล้มเหลว

(ถึงแม้ว่าความสำเร็จสำหรับฉันหมายถึงการยังคงเป็นนิมเซลไปตลอดช่วงวัยกลางคนก็ตาม)

บางครั้งฉันต้องใจดีเหมือนพ่อ แม้ว่ามันจะทำให้ฉันดู (หรือกลายเป็น) คนแก่และพอใจในตัวเองมากขึ้น ฉันต้องอยากรู้อยากเห็นเหมือนพาร์คเกอร์ แม้ว่ามันจะหมายความว่าฉันจะประสบความสำเร็จน้อยลงก็ตาม

ในบางวัน ฉันก็อาจเป็นเหมือนกล่องที่พุ่งทะยานไปหลายพันเมตรกลางป่า โดยมีเพียงเจตจำนงเสรีของตัวเองเป็นแรงขับเคลื่อน

(ถึงแม้ว่าในความเป็นจริงแล้ว อาจจะมีพ่อค้าขายผลไม้ที่ไม่โดดเด่นคนใดคนหนึ่งอยู่เบื้องหลัง โดยรอยมีดที่เขากรีดลงบนเนื้อของมะละกอสีส้มนั้น อาจเป็นรหัสลับมอร์สที่สร้างปาฏิหาริย์ได้จริงๆ ก็ตาม)