Vandaag nam ik een taxi naar Chiang Mai. Nadat ik vanochtend een olifantenopvang (spoiler: het was een dierentuin) ten noorden van Lampang had bezocht, was het zowel logistiek als financieel gezien verstandiger om mijn reis per privéauto voort te zetten.

Het voelde geweldig, totdat de angst toesloeg: Chiang Mai is een stad die ik nooit helemaal begrepen heb. En iets, waarschijnlijk de wolken die de hemel bedekten tijdens wat het droge seizoen had moeten zijn, vertelde me dat het deze keer niet anders zou zijn.

Niemand heeft het bericht doorgestuurd naar de eigenaar van iLanna House, waar ik eerder verbleef en waar ik deze keer bijna uit noodzaak voor koos.

'Je kunt de hoek om lopen naar het volgende hotel en daar een songthaew nemen,' legde hij verontschuldigend uit, zonder dat ik erom vroeg, toen ik later die middag naar Doi Suthep wilde gaan. 'Het spijt me dat mijn dochter je vertelde dat de taxiprijs zo hoog was. Je hoeft alleen te betalen als je de airconditioning nodig hebt – je lijkt te genieten van de frisse lucht.'

Hij had gelijk: ik zou een van die legendarische rode pick-ups uit Lampang hebben gekocht als dat mogelijk was geweest.

Met deze kennis – of liever gezegd, met deze herinnering, aangezien het niet mijn eerste keer in Chiang Mai was – bracht ik de volgende 30 minuten door met het fotograferen van de adembenemende trap van het hotel (en mezelf erin). De treden en de leuning waren van teakhout; Thaise glas-in-loodramen creëerden vier verschillende tinten wanneer ze van achteren werden belicht.

Deze plek bood me ongetwijfeld bescherming tegen mijn diepgewortelde angst dat ik Chiang Mai wederom niet volledig zou begrijpen.

Net toen ik klaar was, vroeg de eigenaar: "Moet ik de lamp aanzetten?"

'Nee,' zei ik vastberaden. 'Het natuurlijke licht is perfect.'

Wat mijn indruk van Chiang Mai deze keer compliceert, is het feit dat de stad volledig leeg is – vermoedelijk vanwege Covid-gerelateerde redenen. Desondanks waren de eerste twee mensen die ik op straat zag buitenlanders. Om precies te zijn, twee Israëliërs die eruit zagen (maar niet roken) alsof ze dagen of weken hadden gewandeld; ze droegen van die afzichtelijke cargobroeken die je kunt afritsen om er een cargoshort van te maken.

Terwijl ik langs hen liep, wierp ik een blik op de parkeerplaats van Wat Methang, waar drie zwerfhonden aan de voeten van een groep lokale mannen lagen. Ze waren aan het praten en roken, elk met zijn voeten op een plastic stoel tegenover zich. Hoewel dit beeld – misschien zonder de sigaretten – buitenlanders naar Chiang Mai trekt, komt het eerste veel meer overeen met wat we er gewoonlijk aantreffen.

Toen ik het hotel verliet, waren alle restaurants in de buurt al gesloten, dus ik had geen andere keus dan te eten in een restaurant dat speciaal voor toeristen bedoeld was. De Khao Soi was heerlijk, net als de Chinees-Singaporees, wiens stevige dijen en billen de kippenbotjes die ik aan het sabbelen was na het opeten van de pittige currybouillon, hadden kunnen kraken.

Met een licht gevulde maag liep ik terug naar de westkant van de oude stadsmuur, waar, zoals de hoteleigenaar me had verteld, een rij songthaews op me stond te wachten. Ik aarzelde, en niet alleen omdat ik uit medelijden met de chauffeur niet had geprobeerd af te dingen: aan zijn gezichtsuitdrukking kon ik zien dat hij al lange tijd niet meer het volle tarief had gerekend. Wat maakte 200 baht nou uit, afgezien van een toeslag van 33%?

Nee, ik besefte dat de wolken tijdens mijn reis erheen nog steeds niet waren verdwenen. Het leek onwaarschijnlijk dat ik de foto van Doi Suthep zou kunnen maken waar ik al jaren op wachtte: het glinsterende goud van de beroemde tempelpagode die afstak tegen de heldere, kobaltblauwe lucht. Driemaal is sche Goud, maar in dit geval zou het niet lukken.

Ik vertrok toch, en terwijl de pick-up truck hobbelend westwaarts richting de bergen reed, maakte ik de fout om de weersvoorspelling van Google te checken: blijkbaar zou het vandaag niet alleen bewolkt zijn, maar morgen ook regenachtig. Zo veel voor het "droge seizoen"! Om nog maar te zwijgen van de dikke laag sneeuw van Monlapit die het hele noorden bedekte; ik had die al gezien toen ik 48 uur eerder in Lampang landde.

Het goede nieuws was dat de tijd voorbij vloog doordat ik zo in het onderwerp opging. Toen ik opkeek, maakten de drukke (in de zin van esthetiek, niet van klanten) straatverkopers duidelijk dat we bijna bij de tempel waren. Met enige tegenzin stond ik op en beklom de beroemde Naga-trap, versierd met twee afbeeldingen van de met juwelen getooide Phayanak, één aan elke kant.

Die verdomde slang weer! Ik herinner me dat ik hem zowel in Phuket als op Koh Pha Ngan heb gezien.

Tijdens de tocht hield ik mijn hoofd grotendeels naar beneden gedurende de honderden treden naar de top; ik nam onderweg geen pauzes, wat de hijgende en piepende bejaarde dames aan weerszijden van me amuseerde.

Beide factoren droegen ertoe bij dat ik me bijna duizelig voelde toen ik de top bereikte: de lucht was blauw en vrijwel wolkenloos; de stoepa uit de 14e eeuw en de rijkelijk versierde, vergulde schermen eromheen schitterden aan beide zijden in het extreem felle zonlicht.

Ik wist niet precies hoe het meteorologisch gezien was gekomen, maar ik was er dankbaar voor: het stelde me in staat mijn knagende gevoel – dat ik Chiang Mai gewoon niet zo leuk vind en dat waarschijnlijk ook nooit zal vinden – opzij te zetten, hoewel ik me nog steeds afvraag of ik er ooit helemaal vanaf kan komen.

Ik besef dat dit misschien vreemd klinkt, vooral als je mijn oorspronkelijke blog of mijn verhalen over de onverwachte teleurstellingen die ik in Mexico-Stad, Taiwan en tussen de lavendelvelden van Hokkaido heb meegemaakt, nog nooit hebt gelezen. Het is een heel simpele reactie van mij: ik verander mijn denkwijze pas als ik heb bereikt wat ik wil, niet andersom.

Dit is precies het tegenovergestelde van wat Sheryl Crow ooit suggereerde (die overigens een paar jaar voordat haar carrière van start ging muziekles gaf op mijn basisschool). Ik ga eerst van de zon genieten en pas daarna waarderen wat ik heb.

De rest van de dag was nogal wisselvallig. Toen de chauffeur de berg afdaalde en door het Rajapruek Royal Park naar Wat Doi Kham liep, waren er opnieuw wolken samengepakt. De staande Boeddha zag er in het echt aanzienlijk minder indrukwekkend uit dan op de dronebeelden die online werden getoond. Zelfs toen ik terugkeerde naar de stad om de verlichte Wat Phra Singh te bekijken, had de dikke bewolking allang elke hoop op een zonsondergang – of iets dat daarop leek – de kop ingedrukt.

En toch, toen ik terugliep naar het iLanna House en even stopte voor mijn tweede khao soi van de dag (deze was beter, zij het zonder graten), overviel me een hoopvolle nieuwsgierigheid. De vreemd gepositioneerde prostituees die me vlak voor de ingang van het pension benaderden, lieten een licht onaangename nasmaak achter vlak voordat ik in slaap viel, maar ze konden mijn goede humeur niet helemaal bederven: Chiang Mai begon, bijna tien jaar na mijn eerste bezoek, in ieder geval een beetje logisch voor me te worden.

Ik wilde het de volgende ochtend niet verpesten, dus ging ik rond 7 uur naar buiten zonder het weerbericht te checken. Tot mijn verbazing, hoewel niet bepaald tot mijn grote vreugde, verschenen er stukjes blauwe lucht.

Maar toen ik Wat Phra Singh naderde – nou ja, zo dichtbij als je kunt komen bij een plek op slechts vijf minuten van waar ik slaap – overviel me een gevoel van vreugde. De wolken leken zich te openen aan de oostelijke horizon; de opkomende zon scheen helder door de openingen. Toen ik de tempel bereikte, waarvan het goud glinsterde, verwarmde het licht mijn gezicht op een manier die ik alleen maar als hemels kan omschrijven.

'Neem me niet kwalijk,' zei de monnik, wiens pad geblokkeerd werd door mijn statief, in het Engels, en glimlachte. Ik stelde me voor dat hij een ander bijvoeglijk naamwoord zou hebben gebruikt om mij te beschrijven.

"Khoo thoot," zei ik in het Thais tegen hem, terwijl ik hem een ​​respectvolle wai stuurde.

Ook hij leek onverstoord toen het dagelijkse koninklijke volkslied uit alle luidsprekers in de omgeving schalde; hij ging gewoon door met zijn bezigheden, net als ik, zonder enige interesse maar ook zonder disrespect. Ik daarentegen was gefascineerd door de grote gelijkenis tussen de stoepa en de hemel met wat ik de vorige middag in Doi Suthep had gezien.

En, zoals te verwachten, was mijn gedachtegang wederom: ik hou van Chiang Mai, maar alleen als Chiang Mai mij eerst liefde toont.

Ondanks mijn bonzende hart was er een voelbare kou in de lucht. Het was de eerste keer dat ik zoiets meemaakte in Chiang Mai. Eerder had ik in Thailand maar één keer kou in de buitenlucht ervaren, en dat was op Doi Inthanon, de hoogste berg van het koninkrijk.

Terwijl ik westwaarts liep, leken de wolken me te volgen, waardoor de kou en mijn nervositeit toenamen. Maar toen ik de Tha Phae-poort bereikte, ervoer ik hetzelfde geluk dat me op het terrein van Wat Phra Singh had vergezeld: zonnestralen braken door de wolken precies op het moment dat de beroemde duiven van de poort opstegen.

Staand bij de stadspoort realiseerde ik me dat ik tot mijn eerste reis hierheen in 2012 – het jaar waarin de wereld zogenaamd zou vergaan – er nog nooit was geweest, en zelfs niet in dit deel van Chiang Mai, langs de oostelijke rand van de oude stad, vlak voor de Mae Ping-rivier. De wereld verging niet; het was mijn gevoel voor avontuur, waarmee ik Chiang Mai destijds had verkend, dat verdween.

'Vogelzaad?' vroeg de oude verkoopster met een wanhopige blik. Blijkbaar hadden slechts drie Thaise moslimvrouwen die ochtend iets gekocht – vóór de pandemie had ze de vraag niet kunnen bijbenen.

Ik schudde mijn hoofd, maar gaf haar toch een groen briefje van 20 baht. "Ik wou dat er een manier was om dingen uit medelijden te kopen zonder zelf medelijden te voelen," dacht ik, zuchtte en wandelde westwaarts door de steegjes en smalle straatjes richting Wat Chedi Luang, de enorme, vervallen monoliet in het geografische centrum van de oude stad van Chiang Mai.

Ik vind het altijd moeilijk om me het bouwwerk in al zijn pracht voor te stellen. Zelfs nu is het nog gigantisch; het idee dat zoiets enorms zes- of zevenhonderd jaar geleden gebouwd kon zijn en ten minste gedeeltelijk tot op de dag van vandaag bewaard is gebleven, gaat mijn bevattingsvermogen te boven.

Deze keer bezocht ik de Chedi in ieder geval bij het juiste licht. Tijdens mijn vorige bezoek in 2017 maakte ik de fout om hem tegen het licht in te fotograferen. Hoewel dat resulteerde in een van mijn absolute favoriete foto's van Chiang Mai – en misschien wel van heel Thailand – is het toch bijzonder om dingen bewust goed te doen, in plaats van dat het toeval is.

Ik vervolgde mijn tocht richting de zon, mijn bestemming Wat Suan Dok (een van de laatste grote tempels op mijn verlanglijstje in Chiang Mai). Het was niet echt een tocht; dat is niet helemaal het juiste woord. Hoewel ik ook niet echt aan het dansen of paraderen was.

Het was meer dat, toen het perfecte licht elke hoek en kier overspoelde, ik voor het eerst – eindelijk – het gevoel kreeg dat er misschien toch een kern van waarheid schuilde in de stadslegende dat Chiang Mai de mooiste (of in ieder geval de meest Instagramwaardige) stad van Thailand is.

Toen ik bijna terug was bij Wat Phra Singh, zag ik een jonge man op de grond zitten op het kruispunt. Eerst dacht ik dat hij een bedelaar was; pas toen ik stopte en met hem begon te praten, besefte ik dat hij een kunstenaar was – en een behoorlijk getalenteerde bovendien.

'Hoeveel kost dit?' vroeg ik hem in het Engels, terwijl ik hem een ​​ansichtkaart met een inkttekening van de Doi Inthanon-pagodes liet zien.

Hij glimlachte, duidelijk hopend dat ik het hoe dan ook met zijn antwoord eens zou zijn. "100 baht," kondigde hij trots aan. Hoewel dit aanzienlijk meer was dan de gebruikelijke prijs voor zo'n souvenir in Chiang Mai, was het veel minder dan wat je zou moeten betalen voor zo'n zorgvuldig vervaardigd stuk.

Ik voldeed graag aan zijn verzoek. Zijn vertrouwen in zijn kunst en zijn eis voor een eerlijke prijs – die dichter bij zijn werkelijke waarde lag dan wat de lokale markt voor zijn producten vroeg – verdienden erkenning.

We hebben kort gepraat over hoe lang hij dit al deed (slechts een paar maanden) en of hij nog naar school ging (dat deed hij), hoewel ik hem niet wilde afleiden van de verkoop, ook al was de opkomst laag kort na 9 uur 's ochtends, zelfs rekening houdend met het kleine aantal buitenlanders dat momenteel in Chiang Mai is.

'Veel succes, Khun Choop Chao,' glimlachte ik en nam afscheid van hem, terwijl ik zijn kunstwerk voorzichtig in mijn tas stopte. 'Ik zal al mijn vrienden vertellen waar ze je kunnen vinden.'

Tijdens mijn eerste bezoek aan Chiang Mai sprak ik geen Thais, waardoor de namen van alle tempels die ik leerde kennen een zekere mystiek, bijna bovenaardse kwaliteit kregen. Mijn Thais is aanzienlijk slechter dan vroeger, maar ik kan nu meestal wel de betekenis van plaatsnamen afleiden. Wat Suan Dok, op ongeveer 20 minuten lopen van de westelijke stadspoort van Chiang Mai, is de Tempel van de "Bloementuin".

Ik bedoel, het is echt waar. Kue Na, de Lanna-koning die de tempel in de late 14e eeuw liet bouwen, had een bloementuin op de plek waar de tempel nu staat. Destijds lag die tuin binnen een eigen ommuurde nederzetting. Tegenwoordig zijn alleen de met juwelen versierde bloemen vlakbij de top van de gouden hoofdstoepa van de tempel nog overgebleven, die hoog boven de tientallen witte grafstenen uitsteken die zich er noordwaarts vanaf uitstrekken.

Na een heerlijke ochtend in het stadscentrum en een korte pauze op mijn kamer om te ontspannen, ging ik hierheen om de tempel te bezoeken (die al sinds mijn laatste bezoek aan Chiang Mai bovenaan mijn lijstje stond van dingen die ik absoluut wilde zien), maar ook om na te denken: de dag was zo goed begonnen en had mijn verwachtingen zo ver overtroffen dat ik niet wist wat ik de rest van de dag moest doen.

Dat was in feite een leugen.

Ik had eigenlijk twee opties. De makkelijkste was om ver ten oosten van de stad naar de Mae Ping-rivier te reizen. Ik stelde me voor hoe de schoonheid van de zonsondergang en de daaropvolgende verlichting de onheilspellende stilte daar zouden compenseren. De moeilijkere optie was om met een songthaew (gedeelde taxi) naar Doi Suthep te gaan en dan – een flink eind verderop – langs de tempel om een ​​bergdorp te bereiken waar naar verluidt de mooiste Thaise kersenbloesems groeien.

Op de terugweg van Wat Suan Dok, binnen de stadsmuren, was ik vastbesloten de makkelijke route te nemen. Dat leek me een bijzonder logische keuze, aangezien ik me nogal futloos voelde na mijn lunch (een Noord-Thaise maaltijd die duidelijk voor meerdere personen bedoeld was), zelfs zonder de voortreffelijk gemixte Thaise whiskycocktail die ik erbij had gedronken.

Zelfs de koffie gaf me niet veel energie. "Americano, alstublieft," zei ik tegen de vrouw van middelbare leeftijd die me bediende bij de stand – ik had de oudere boeddhistische man die met een soort rozenkrans aan een van de twee tafels in de winkel aan het bidden was, aanvankelijk aangezien voor degene die me cafeïne moest geven. "Chuay mai sai naamtaan."

Voordat ik het wist, had ik een perfect gemixte, ijskoude Americano in mijn hand en zat ik voor mijn heerlijke, simpele taak: zou ik om 3 of 4 uur naar de rivier gaan? Pas toen ik de stem van een jonge man die Lady Gaga's "Bad Romance" zong hoorde vanuit het Wat Phra Singh-complex aan de overkant van de straat, kreeg ik spontaan een idee.

'Nakrian,' lachte de barista, die de onzin afdeed als flauwekul, aangezien studenten erachter zaten.

Ik vond het ronduit inspirerend – het zelfvertrouwen en de spontaniteit, niet Lady Gaga, die ik onuitstaanbaar vind. Daarmee liep ik door naar de volgende songthaew-kraam. Nou ja, na een korte stop op mijn kamer, waar ik me omkleedde in een shirt dat ik speciaal voor deze gelegenheid had gekocht.

Eerlijk gezegd was de reis nogal chaotisch. De chauffeur vroeg slechts 500 baht voor de rit; het bleek dat hij me verkeerd had begrepen. Uiteindelijk kwamen we wel aan (zij het via een modderige en hobbelige bergweg); de kersenbloesems waren volledig uitgebloeid, hun roze blaadjes (het waren Himalaya-sakura, geen Japanse Somei Yoshino) lagen letterlijk op de grond alsof er een bom was ontploft.

Dit leek de plaatselijke bevolking niet te deren. "Je hebt zoveel geluk dat je dit kunt meemaken," zeiden een jonge vrouw en haar buitengewoon aantrekkelijke vriend in uitstekend Engels tegen me. "Zijn ze niet allebei prachtig?"

Ik beet op mijn tong – ik wilde haar plezier niet bederven; ik was immers in 2021 tijdens het kersenbloesemseizoen in Japan geweest, maar zij vrijwel zeker niet. In plaats daarvan glimlachte ik en stemde in. In mijn waardige stilte drong het tot me door: ik bevond me opnieuw midden in een soort "Suan Dok" (traditioneel Thais festival), en hoewel veel bloemen hier al verwelkt waren, had de ervaring iets subliems. (De meeste Thai leken te begrijpen dat het seizoen, dat officieel tot half februari duurt, in feite een maand eerder al voorbij was.)

Een lokale Karen (zo heten ze echt) leek niet bepaald geamuseerd toen hij mij en een stuk of zes Thais over het terrein zag rennen. Het land was eigendom van leden van zijn gemeenschap, maar was openbaar toegankelijk (blijkbaar gratis). Ik vermoed dat we allemaal op onze eigen manier een beetje overlast veroorzaakten.

Zou het kunnen dat Kue Na de vroege feestvierders bij Wat Suan Dok op deze manier observeerde, in een tijd dat de plek die uiteindelijk zijn meest blijvende Wat zou worden, misschien nog een Dok was (of in ieder geval de schijn had van een Suan)?

De taxi die me naar de luchthaven van Chiang Mai bracht, was een stuk comfortabeler dan die waarmee ik vanuit Lampang hierheen was gekomen. Deze, die ik via Grab had besteld vanwege de korte afstand, had rode leren stoelen en een veel jongere en spraakzamere chauffeur.

'Ga je naar Bangkok?' vroeg hij veelbetekenend. 'Voor zaken?'

Ik antwoordde hem in het Thais dat de reis bedoeld was om te ontspannen. Ik weet nu even niet meer hoe ik de complexiteit van mijn professionele werk moet uitleggen.

De straten waren doorweekt van regen die eigenlijk 24 uur eerder had moeten vallen – regen die de helft van mijn reis had kunnen verpesten, maar uiteindelijk alleen de laatste avond nog wat minder leuk maakte. Mijn chauffeur en ik praatten over de regen en de welkome verademing die het bracht in de anders zo zinderende stad tijdens deze wintermaanden.

"Ik hou van de regen," zei hij in het Thais. "Heel mooi, heel aangenaam."

Ik hield mijn ware gevoelens opnieuw voor hem verborgen, maar niet alleen omdat ik de woorden niet kon vinden om alles te beschrijven. Ik wilde hem zijn ochtend gunnen, ook al zou zijn vreugde onder andere omstandigheden de mijne bedorven hebben.

Veelgestelde vragen over een bezoek aan Chiang Mai

Is Chiang Mai een bezoek waard?

Chiang Mai is absoluut een bezoek waard, maar verwacht niet dat het je leven zal veranderen. Hoewel de tempels van de oude stad, Doi Suthep en de vele watervallen in de omgeving charmant zijn, is de stad vaak overvol en te duur in vergelijking met de rest van Thailand.

Waarom zijn mensen zo dol op Chiang Mai?

Naar mijn mening houden mensen meer van Chiang Mai vanwege het verleden dan vanwege het heden. Twintig tot dertig jaar geleden leek Chiang Mai een onontdekt paradijs van tempels en jungle, een toegangspoort tot het 'echte' Thailand. Tegenwoordig hebben zoveel mensen begrepen dat een nieuw Chiang Mai dringend nodig is.

Waarom zou je Chiang Mai moeten vermijden?

Ik zou Chiang Mai vermijden als je zeer hoge verwachtingen hebt dat het je hele Noord-Thailand-ervaring zal bepalen, of als je een digitale nomade bent die zich zo makkelijk laat overtuigen door geruchten dat je erheen wilt verhuizen zonder de stad eerst gezien te hebben. Als je Chiang Mai echter combineert met andere Noord-Thaise steden zoals Chiang Rai en Lampang, denk ik dat je kansen op een geslaagd verblijf aanzienlijk groter zijn.