ความจริงเกี่ยวกับเชียงใหม่

วันนี้ฉันนั่งแท็กซี่ไปเชียงใหม่ หลังจากไปเยี่ยมชม "เขตรักษาพันธุ์ช้าง" (เฉลย: ที่จริงมันคือสวนสัตว์) ทางเหนือของลำปางเมื่อเช้านี้ การเดินทางต่อด้วยรถยนต์ส่วนตัวจึงเป็นทางเลือกที่เหมาะสมทั้งในแง่ของการเดินทางและค่าใช้จ่าย

ทุกอย่างดูดีมาก จนกระทั่งความกลัวเริ่มเข้ามาครอบงำ: เชียงใหม่เป็นเมืองที่ฉันไม่เคยเข้าใจอย่างถ่องแท้ และบางสิ่งบางอย่าง อาจจะเป็นเมฆที่บดบังท้องฟ้าในช่วงที่ควรจะเป็นฤดูแล้ง บอกฉันว่าครั้งนี้ก็คงไม่ต่างกัน

ไม่มีใครส่งต่อข้อความนี้ไปยังเจ้าของ iLanna House ซึ่งเป็นที่พักที่ฉันเคยพักมาก่อน และฉันเลือกพักที่นี่ในครั้งนี้เกือบจะเพราะความจำเป็น

“คุณสามารถเดินไปโรงแรมข้างๆ แล้วขึ้นรถสองแถวจากที่นั่นได้ครับ” เขาอธิบายด้วยท่าทีขอโทษโดยที่ฉันไม่ได้ถาม เมื่อฉันต้องการจะไปดอยสุเทพในช่วงบ่ายวันนั้น “ผมขอโทษที่ลูกสาวผมบอกคุณว่าค่าแท็กซี่แพงมาก คุณต้องจ่ายเฉพาะถ้าคุณต้องการใช้เครื่องปรับอากาศเท่านั้น คุณดูเหมือนจะชอบอากาศบริสุทธิ์นะครับ”

เขาพูดถูก: ถ้าเป็นไปได้ ฉันคงซื้อรถกระบะสีแดงในตำนานจากลำปางสักคันไปแล้ว

ด้วยความรู้ที่มีอยู่—หรือจะเรียกว่าด้วยความทรงจำมากกว่า เพราะนี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่ฉันมาเชียงใหม่—ฉันจึงใช้เวลา 30 นาทีถัดไปถ่ายรูปบันไดอันงดงามของโรงแรม (และถ่ายรูปตัวเองในบันไดนั้นด้วย) ขั้นบันไดและราวบันไดทำจากไม้สัก ส่วนกระจกสีแบบไทยนั้นสร้างเฉดสีที่แตกต่างกันสี่เฉดเมื่อมีแสงส่องจากด้านหลัง

สถานที่แห่งนี้ช่วยปกป้องฉันจากความกังวลใจที่ฝังลึกว่าฉันจะล้มเหลวในการทำความเข้าใจเชียงใหม่อย่างถ่องแท้อีกครั้งอย่างไม่ต้องสงสัย

ขณะที่ฉันกำลังพูดจบ เจ้าของก็พูดขึ้นว่า "ฉันควรเปิดไฟไหม?"

“ไม่” ฉันตอบอย่างหนักแน่น “แสงธรรมชาติกำลังดีเลย”

สิ่งที่ทำให้ความประทับใจของผมที่มีต่อเชียงใหม่ในครั้งนี้ซับซ้อนขึ้นก็คือความจริงที่ว่าเมืองนี้ว่างเปล่าอย่างสิ้นเชิง – สันนิษฐานว่าเป็นเพราะเหตุผลที่เกี่ยวข้องกับโควิด-19 อย่างไรก็ตาม สองคนแรกที่ผมเห็นบนถนนเป็นชาวต่างชาติ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง ชาวอิสราเอลสองคนที่ดูเหมือน (แต่ไม่มีกลิ่น) ว่าพวกเขาเดินป่ามาหลายวันหรือหลายสัปดาห์แล้ว พวกเขาสวมกางเกงคาร์โก้ทรงประหลาดที่สามารถถอดซิปออกเป็นกางเกงขาสั้นได้

ขณะที่ผมเดินผ่านพวกเขาไป ผมเหลือบไปเห็นลานจอดรถวัดเมทัง ที่มีสุนัขจรจัดสามตัวนอนอยู่แทบเท้าของกลุ่มชายชาวบ้าน พวกเขากำลังคุยกันและสูบบุหรี่ โดยแต่ละคนเอาเท้าพาดไว้บนเก้าอี้พลาสติกตรงข้ามกับที่นั่งของตัวเอง ภาพนี้—อาจจะยกเว้นบุหรี่—อาจเป็นสิ่งที่ดึงดูดชาวต่างชาติให้มาเยือนเชียงใหม่ แต่ภาพก่อนหน้านี้กลับเป็นสิ่งที่เรามักพบเห็นมากกว่า

ตอนที่ผมออกจากโรงแรม ร้านอาหารใกล้ๆ ปิดหมดแล้ว ผมเลยไม่มีทางเลือกอื่นนอกจากต้องไปกินข้าวที่ร้านอาหารสำหรับนักท่องเที่ยวโดยเฉพาะ ข้าวซอยอร่อยมาก และหนุ่มชาวสิงคโปร์เชื้อสายจีนคนนั้นก็อร่อยเช่นกัน ต้นขาและสะโพกที่แข็งแรงของเขาน่าจะบดกระดูกไก่ที่ผมกำลังดูดอยู่หลังจากกินน้ำแกงรสเผ็ดเสร็จแล้วได้สบายๆ

หลังจากอิ่มท้องเล็กน้อย ฉันก็เดินกลับไปยังฝั่งตะวันตกของกำแพงเมืองเก่า ที่ซึ่งเจ้าของโรงแรมบอกว่ามีรถสองแถวจอดรออยู่ ฉันลังเล และไม่ใช่แค่เพราะฉันไม่ได้ต่อรองราคาเพราะสงสารคนขับเท่านั้น แต่สีหน้าของเขาบอกฉันว่าเขาไม่ได้คิดค่าโดยสารเต็มราคามานานแล้ว ค่าโดยสารเพิ่มอีก 200 บาทมันจะต่างกันตรงไหน นอกจากค่าธรรมเนียมเพิ่มเติม 33%?

ไม่ ฉันรู้ตัวว่าเมฆยังไม่จางหายไปเลยระหว่างทาง ดูเหมือนว่าฉันคงไม่สามารถถ่ายรูปดอยสุเทพที่ฉันรอคอยมานานหลายปีได้ นั่นคือภาพเจดีย์สีทองอร่ามของวัดอันโด่งดังที่โดดเด่นตัดกับท้องฟ้าสีน้ำเงินเข้มใสสะอาด ครั้งที่สามอาจจะโชคดี แต่ในกรณีนี้ มันคงไม่เกิดขึ้นแล้ว

อย่างไรก็ตาม ฉันก็ออกเดินทางไป และขณะที่รถกระบะแล่นไปทางทิศตะวันตกมุ่งหน้าสู่ภูเขา ฉันก็พลาดพลั้งไปเช็คพยากรณ์อากาศของ Google ปรากฏว่าวันนี้ไม่เพียงแต่จะมีเมฆมากเท่านั้น แต่พรุ่งนี้ยังจะมีฝนตกอีกด้วย! ฤดูแล้งก็เลยไม่เป็นอย่างที่หวัง! ยังไม่นับหิมะหนาทึบจากมนลาพิดที่ปกคลุมทั่วภาคเหนือ ฉันเห็นมันตั้งแต่ตอนที่ลงจอดที่ลำปางเมื่อ 48 ชั่วโมงก่อนแล้วด้วย

ข่าวดีก็คือ การที่ฉันจดจ่ออยู่กับเรื่องนั้นทำให้เวลาผ่านไปเร็วมาก เมื่อฉันเงยหน้าขึ้นมา บรรดาพ่อค้าแม่ค้าข้างทางที่คึกคัก (ในแง่ของความสวยงาม ไม่ใช่จำนวนลูกค้า) ก็ทำให้ฉันรู้ว่าเราใกล้จะถึงวัดแล้ว ด้วยความลังเลเล็กน้อย ฉันจึงลุกจากเตียงและปีนบันไดนาคอันเลื่องชื่อ ซึ่งประดับประดาด้วยรูปปั้นพญานาคประดับอัญมณีสององค์ องค์หนึ่งอยู่แต่ละด้าน

งูตัวนั้นอีกแล้ว! ฉันจำได้ว่าเคยเห็นมันทั้งที่ภูเก็ตและที่เกาะพะงัน

ตลอดการเดินทาง ฉันก้มหน้าเดินขึ้นบันไดหลายร้อยขั้นไปยังยอดเขาเกือบตลอดเวลา โดยไม่หยุดพักเลย ซึ่งทำให้คุณยายสองคนที่เดินหอบและหายใจแรงอยู่ข้างๆ ฉันขำกันใหญ่

ปัจจัยทั้งสองนี้ส่งผลให้ฉันรู้สึกเวียนหัวเล็กน้อยเมื่อไปถึงยอดเขา: ท้องฟ้าเป็นสีฟ้าและแทบไม่มีเมฆเลย เจดีย์สมัยศตวรรษที่ 14 และฉากกั้นปิดทองที่ตกแต่งอย่างหรูหราซึ่งล้อมรอบอยู่ทั้งสองด้านส่องประกายระยิบระยับในแสงแดดที่เจิดจ้า

ฉันไม่แน่ใจว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไรในเชิงอุตุนิยมวิทยา แต่ฉันรู้สึกขอบคุณ เพราะมันทำให้ฉันสามารถละทิ้งความคิดที่คอยรบกวนใจฉันมาตลอด – ว่าฉันไม่ค่อยชอบเชียงใหม่และอาจจะไม่มีวันชอบ – แม้ว่าฉันจะยังสงสัยอยู่ว่าฉันจะกำจัดความรู้สึกนี้ออกไปได้หมดหรือไม่

ฉันเข้าใจว่ามันอาจฟังดูแปลกๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าคุณไม่เคยอ่านบล็อกต้นฉบับของฉันหรือเรื่องราวเกี่ยวกับความผิดหวังที่ไม่คาดฝันที่ฉันประสบในเม็กซิโกซิตี้ ไต้หวัน และท่ามกลางทุ่งลาเวนเดอร์ของฮอกไกโด มันเป็นปฏิกิริยาที่เรียบง่ายมากของฉัน: ฉันจะเปลี่ยนความคิดก็ต่อเมื่อฉันบรรลุสิ่งที่ต้องการแล้ว ไม่ใช่ในทางกลับกัน

นี่เป็นสิ่งที่ตรงกันข้ามกับข้อเสนอแนะที่เชอริล โครว์เคยให้ไว้ (ซึ่งบังเอิญว่าเธอเคยสอนดนตรีที่โรงเรียนประถมของฉันเมื่อไม่กี่ปีก่อนที่อาชีพนักร้องของเธอจะโด่งดัง) ฉันจะเพลิดเพลินกับแสงแดดก่อน แล้วค่อยมาซาบซึ้งในสิ่งที่ฉันมี

สภาพอากาศในช่วงที่เหลือของวันนั้นค่อนข้างแปรปรวน ขณะที่คนขับรถลงจากภูเขาและเดินผ่านอุทยานหลวงราชพฤกษ์ขึ้นไปยังวัดดอยคำ เมฆก็ก่อตัวขึ้นอีกครั้ง พระพุทธรูปยืนดูไม่ยิ่งใหญ่ตระการตาเท่ากับที่เห็นในภาพจากโดรนที่โฆษณาออนไลน์ แม้กระทั่งตอนที่ฉันกลับเข้าเมืองเพื่อไปชมวัดพระสิงห์ที่ประดับไฟ เมฆหนาทึบก็บดบังความหวังที่จะได้เห็นพระอาทิตย์ตกดิน หรืออะไรก็ตามที่คล้ายกับพระอาทิตย์ตกดินไปนานแล้ว

แต่กระนั้น ขณะที่ผมเดินกลับไปที่ iLanna House และแวะทานข้าวซอยจานที่สองของวัน (จานนี้อร่อยกว่า แม้ว่าจะไม่มีก้าง) ความอยากรู้อยากเห็นปนความหวังก็ผุดขึ้นมาในใจ บรรดาหญิงขายบริการที่เข้ามาหาผมตรงหน้าทางเข้าเกสต์เฮาส์นั้น ทิ้งความรู้สึกไม่ค่อยดีไว้เล็กน้อยก่อนที่ผมจะหลับไป แต่พวกเธอก็ไม่อาจทำลายอารมณ์ดีของผมได้ทั้งหมด: เชียงใหม่เริ่มมีความหมายสำหรับผมบ้างแล้ว อย่างน้อยก็เกือบสิบปีหลังจากที่ผมมาที่นี่ครั้งแรก

ฉันไม่อยากให้เรื่องไม่ดีเกิดขึ้นในเช้าวันรุ่งขึ้น ดังนั้นฉันจึงออกไปข้างนอกประมาณ 7 โมงเช้าโดยไม่ได้ตรวจสอบพยากรณ์อากาศ และก็ต้องประหลาดใจ (แม้จะไม่ใช่เรื่องที่น่ายินดีนัก) ที่เห็นท้องฟ้าสีฟ้าปรากฏขึ้นเป็นหย่อมๆ

แต่ขณะที่ผมกำลังเข้าใกล้ วัดพระสิงห์—ซึ่งก็คือสถานที่ที่อยู่ใกล้ที่สุดเท่าที่จะทำได้จากที่พักของผม—ความรู้สึกปีติยินดีก็ถาโถมเข้ามา เมฆดูเหมือนจะค่อยๆ จางหายไปทางทิศตะวันออก แสงอาทิตย์ยามเช้าสาดส่องผ่านช่องว่างเหล่านั้นอย่างเจิดจ้า เมื่อผมไปถึงวัดที่สีทองอร่ามเปล่งประกาย แสงสว่างนั้นอบอุ่นใบหน้าของผมในแบบที่ผมอธิบายได้เพียงคำเดียวว่าราวกับสวรรค์

“ขอโทษครับ” พระภิกษุรูปนั้นพูดเป็นภาษาอังกฤษ พร้อมกับยิ้ม เพราะทางเดินของท่านถูกขาตั้งกล้องของผมขวางอยู่ ผมนึกภาพว่าท่านคงจะใช้คำคุณศัพท์อื่นมาอธิบายตัวผม

“คูทูท” ฉันกล่าวเป็นภาษาไทย พร้อมกับไหว้ด้วยความเคารพ

เขาก็ดูไม่สะทกสะท้านเช่นกันเมื่อเสียงเพลงสรรเสริญพระบารมีดังกระหึ่มจากลำโพงทั่วบริเวณ เขาทำธุระของตนเองต่อไป เช่นเดียวกับฉัน โดยแสดงท่าทีไม่สนใจแต่ก็ไม่ได้แสดงความไม่เคารพ ส่วนฉันนั้น รู้สึกทึ่งกับความแตกต่างของเจดีย์กับท้องฟ้าที่คล้ายคลึงกับสิ่งที่ฉันเห็นเมื่อบ่ายวันก่อนที่ดอยสุเทพมาก

และอย่างที่คาดไว้ ความคิดของฉันก็วนเวียนอยู่เช่นเดิม: ฉันรักเชียงใหม่ แต่ฉันจะรักก็ต่อเมื่อเชียงใหม่แสดงความรักต่อฉันก่อนเท่านั้น

แม้หัวใจจะเต้นแรง แต่ก็สัมผัสได้ถึงความหนาวเย็นในอากาศ นี่เป็นครั้งแรกที่ฉันได้สัมผัสความรู้สึกแบบนี้ในเชียงใหม่ ก่อนหน้านี้ ฉันเคยรู้สึกหนาวกลางแจ้งในประเทศไทยเพียงครั้งเดียวเท่านั้น และนั่นก็คือที่ดอยอินทนนท์ ภูเขาที่สูงที่สุดของประเทศ

ขณะที่ฉันเดินไปทางทิศตะวันตก เมฆดูเหมือนจะตามฉันมา ทำให้ความหนาวเย็นและความกังวลใจของฉันทวีความรุนแรงขึ้น แต่เมื่อฉันมาถึงประตูท่าแพ ฉันก็ประสบกับโชคดีเช่นเดียวกับที่เกิดขึ้นในบริเวณวัดพระสิงห์ นั่นคือแสงอาทิตย์ส่องทะลุเมฆลงมาในขณะที่นกพิราบอันเลื่องชื่อของประตูบินขึ้นจากพื้นดินพอดี

เมื่อยืนอยู่ที่ประตูเมือง ฉันก็ตระหนักว่าจนกระทั่งการเดินทางมาที่นี่ครั้งแรกในปี 2012 ซึ่งเป็นปีที่เชื่อกันว่าโลกจะถึงจุดจบ ฉันไม่เคยมาที่นี่เลย หรือแม้แต่มาในส่วนนี้ของเชียงใหม่ ซึ่งอยู่ตามแนวชายฝั่งตะวันออกของเมืองเก่าก่อนถึงแม่น้ำแม่ปิง โลกไม่ได้ถึงจุดจบ แต่เป็นความรู้สึกของการผจญภัยที่ฉันมีในการสำรวจเชียงใหม่ในเวลานั้นต่างหากที่จบลง

“เมล็ดนกไหมคะ?” แม่ค้าชราถามด้วยสีหน้าสิ้นหวัง เห็นได้ชัดว่ามีผู้หญิงมุสลิมชาวไทยเพียงสามคนเท่านั้นที่ซื้อของในเช้าวันนั้น ก่อนเกิดโรคระบาด เธอคงไม่สามารถตอบสนองความต้องการได้ทั้งหมด

ฉันส่ายหัว แต่ก็ยื่นธนบัตร 20 บาทสีเขียวให้เธอไปอยู่ดี “ฉันหวังว่าจะมีวิธีซื้อของด้วยความสงสารโดยที่ไม่รู้สึกสงสารตัวเองบ้าง” ฉันคิด พลางถอนหายใจ แล้วเดินไปทางทิศตะวันตกผ่านตรอกซอยและถนนเล็กๆ มุ่งหน้าไปยังวัดเจดีย์หลวง เจดีย์ขนาดใหญ่ที่กำลังผุพังตั้งอยู่ใจกลางเมืองเก่าเชียงใหม่

ฉันมักจะนึกภาพโครงสร้างนั้นในความงดงามตระการตาได้ไม่หมด แม้กระทั่งตอนนี้ มันก็ดูใหญ่โตมโหฬารเหลือเกิน ความคิดที่ว่าสิ่งก่อสร้างขนาดมหึมาเช่นนี้จะถูกสร้างขึ้นเมื่อหกหรือเจ็ดร้อยปีก่อนและยังคงหลงเหลืออยู่จนถึงทุกวันนี้ได้นั้น เกินกว่าที่ฉันจะเข้าใจได้

ครั้งนี้ผมได้ไปเยี่ยมชมเจดีย์ในแสงที่เหมาะสมแล้ว อย่างน้อยก็เป็นอย่างนั้น ในการไปเยือนครั้งล่าสุดเมื่อปี 2017 ผมพลาดไปถ่ายภาพเจดีย์ย้อนแสง ถึงแม้ว่าภาพนั้นจะเป็นหนึ่งในภาพที่ผมชอบที่สุดของเชียงใหม่ – และอาจจะเป็นภาพที่ชอบที่สุดของประเทศไทยด้วยซ้ำ – แต่มันก็ยังเป็นเรื่องพิเศษที่จะทำสิ่งต่างๆ ให้ถูกต้องโดยตั้งใจ มากกว่าที่จะปล่อยให้เป็นเรื่องบังเอิญ

ฉันเดินต่อไปยังดวงอาทิตย์ จุดหมายปลายทางของฉันคือวัดสวนดอก (หนึ่งในวัดสำคัญสุดท้ายในรายการสถานที่ท่องเที่ยวที่ฉันอยากไปในเชียงใหม่) มันไม่ใช่การเดินขบวนเสียทีเดียว คำนั้นอาจไม่ใช่คำที่ถูกต้องนัก แม้ว่าฉันจะไม่ได้เต้นหรือเดินอวดท่าทางอะไรด้วยเช่นกัน

ยิ่งไปกว่านั้น เมื่อแสงแดดอันสวยงามสาดส่องไปทั่วทุกซอกทุกมุม ฉันรู้สึกเป็นครั้งแรก – ในที่สุดฉันก็รู้สึกได้ – ว่าอาจจะมีเค้าความจริงอยู่บ้างในตำนานเมืองที่ว่าเชียงใหม่เป็นเมืองที่สวยที่สุด (หรืออย่างน้อยก็เป็นเมืองที่ถ่ายรูปสวยที่สุดลงอินสตาแกรมได้) ในประเทศไทย

ขณะที่ผมกำลังจะกลับถึงวัดพระสิงห์ ผมสังเกตเห็นชายหนุ่มคนหนึ่งนั่งอยู่บนพื้นตรงทางแยก ตอนแรกผมคิดว่าเขาเป็นขอทาน แต่เมื่อผมหยุดและเริ่มพูดคุยกับเขา ผมจึงรู้ว่าเขาเป็นศิลปิน และเป็นศิลปินที่มีฝีมือมากทีเดียว

“ราคาเท่าไหร่ครับ/คะ” ผมถามเขาเป็นภาษาอังกฤษพลางยื่นโปสการ์ดที่มีภาพวาดสีน้ำของเจดีย์ดอยอินทนนท์ให้เขาดู

เขายิ้มอย่างเห็นได้ชัดว่าหวังว่าฉันจะเห็นด้วยไม่ว่าคำตอบของเขาจะเป็นอย่างไรก็ตาม “100 บาท” เขาประกาศอย่างภาคภูมิใจ แม้ว่าราคาจะสูงกว่าราคาปกติสำหรับของที่ระลึกแบบนี้ในเชียงใหม่มาก แต่มันก็ถูกกว่าราคาที่ควรจะเป็นสำหรับชิ้นงานที่ประณีตเช่นนี้มาก

ฉันยินดีที่จะทำตามคำขอของเขา ความมั่นใจในงานศิลปะของเขาและการเรียกร้องราคาที่เป็นธรรม ซึ่งใกล้เคียงกับมูลค่าที่แท้จริงของเขามากกว่าราคาที่ตลาดท้องถิ่นเรียกร้องสำหรับผลิตภัณฑ์ของเขา สมควรได้รับการยกย่อง

เราคุยกันสั้นๆ เกี่ยวกับระยะเวลาที่เขาทำอาชีพนี้ (เพียงไม่กี่เดือน) และว่าเขายังไปโรงเรียนอยู่หรือไม่ (เขายังไป) แม้ว่าฉันไม่อยากไปรบกวนเขาขณะขายของ แม้ว่าจะมีคนมาซื้อของน้อยหลังจาก 9 โมงเช้าก็ตาม โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อพิจารณาจากจำนวนชาวต่างชาติที่มีอยู่ในเชียงใหม่ในขณะนี้

“ขอให้โชคดีนะคะ คุณชูปเจ้า” ฉันยิ้มและกล่าวลาเขา พร้อมกับเก็บผลงานศิลปะของเขาใส่กระเป๋าอย่างระมัดระวัง “ฉันจะบอกเพื่อนๆ ทุกคนว่าหาคุณได้ที่ไหน”

ในการไปเยือนเชียงใหม่ครั้งแรก ผมพูดภาษาไทยไม่ได้เลย ทำให้ชื่อวัดต่างๆ ที่ผมได้เรียนรู้มานั้นดูลึกลับและเหนือธรรมชาติไปเสียหน่อย ภาษาไทยของผมแย่ลงกว่าแต่ก่อนมาก แต่ตอนนี้ผมสามารถเดาความหมายของชื่อสถานที่ต่างๆ ได้แล้ว วัดสวนดอก ซึ่งอยู่ห่างจากประตูเมืองด้านตะวันตกของเชียงใหม่ประมาณ 20 นาทีโดยการเดินเท้า คือวัดแห่ง "สวนดอกไม้"

คือมันเป็นเรื่องจริงนะ พระเจ้าเกวนา กษัตริย์ล้านนาผู้สร้างวัดนี้ในช่วงปลายศตวรรษที่ 14 ทรงมีสวนดอกไม้บนพื้นที่ที่วัดตั้งอยู่ในปัจจุบัน ในเวลานั้น สวนดอกไม้ตั้งอยู่ภายในกำแพงเมืองของตนเอง ปัจจุบันเหลือเพียงดอกไม้ประดับอัญมณีใกล้กับยอดเจดีย์ทองคำของวัดเท่านั้น ที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนือหลุมฝังศพสีขาวหลายสิบหลุมที่ทอดยาวไปทางทิศเหนือ

หลังจากช่วงเช้าที่แสนวิเศษในใจกลางเมือง และพักผ่อนสักครู่ในห้องพัก ฉันก็เดินทางมาที่นี่เพื่อเยี่ยมชมวัด (ซึ่งอยู่ในลิสต์สถานที่ที่ฉันอยากไปชมมากที่สุดตั้งแต่มาเชียงใหม่ครั้งล่าสุด) แต่ก็เพื่อคิดอะไรเรื่อยเปื่อยด้วย: วันนี้เริ่มต้นได้ดีและเกินความคาดหมายไปมาก จนฉันไม่รู้เลยว่าจะทำอะไรต่อดี

นั่นเป็นเรื่องโกหกต่างหาก

โดยพื้นฐานแล้วฉันมีสองทางเลือก ทางเลือกที่ง่ายกว่าคือการเดินทางไปทางตะวันออกของเมืองไปยังแม่น้ำแม่ปิง ฉันจินตนาการว่าความสวยงามของพระอาทิตย์ตกและแสงสว่างที่ตามมาจะชดเชยความเงียบสงัดที่น่าขนลุกที่นั่นได้ ทางเลือกที่ยากกว่าคือการนั่งรถสองแถวขึ้นไปดอยสุเทพ แล้วเลยวัดไปไกลเพื่อไปยังหมู่บ้านบนภูเขาซึ่งว่ากันว่ามีดอกซากุระที่สวยที่สุดของไทยบานอยู่

ระหว่างทางกลับจากวัดสวนดอกและกลับเข้ากำแพงเมือง ผมตั้งใจจะเลือกเส้นทางที่ง่ายที่สุด ดูเหมือนจะเป็นทางเลือกที่สมเหตุสมผลเป็นพิเศษ เพราะผมรู้สึกค่อนข้างเฉื่อยชาหลังจากทานอาหารกลางวัน (อาหารเหนือที่ดูเหมือนจะทำมาสำหรับหลายคน) แม้ว่าจะยังไม่นับรวมค็อกเทลวิสกี้ไทยที่ผสมได้อย่างยอดเยี่ยมซึ่งผมดื่มล้างปากไปก็ตาม

แม้แต่กาแฟก็ยังไม่ช่วยให้ฉันรู้สึกกระปรี้กระเปร่าเท่าไหร่ “ขออเมริกาโน่ค่ะ” ฉันบอกกับหญิงวัยกลางคนที่กำลังเสิร์ฟอยู่ที่เคาน์เตอร์—ตอนแรกฉันเข้าใจผิดคิดว่าชายชราชาวพุทธที่กำลังสวดภาวนาด้วยลูกประคำอยู่ที่โต๊ะหนึ่งในสองโต๊ะของร้านนั้นเป็นแหล่งคาเฟอีนของฉัน “Chuay mai sai naamtaan.”

ก่อนที่ฉันจะรู้ตัว ฉันก็ได้อเมริกาโน่เย็นเจี๊ยบที่ผสมได้อย่างลงตัวอยู่ในมือแล้ว และกำลังจ้องมองภารกิจง่ายๆ ที่แสนอร่อยของฉัน: ฉันควรไปที่แม่น้ำตอนบ่าย 3 หรือ 4 โมงดี? จนกระทั่งเสียงของชายหนุ่มคนหนึ่งที่กำลังร้องเพลง "Bad Romance" ของเลดี้ กาก้า ดังมาจากภายในวัดพระสิงห์ฝั่งตรงข้ามถนน ความคิดหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในใจฉันอย่างฉับพลัน

“นาเครียน” บาริสต้าหัวเราะพลางมองว่าเรื่องไร้สาระนี้เป็นฝีมือของนักเรียน

ฉันรู้สึกประทับใจมาก ๆ ความมั่นใจและความเป็นธรรมชาติของเธอต่างหากที่สร้างแรงบันดาลใจให้ฉัน ไม่ใช่เลดี้ กาก้า ที่ฉันรับไม่ได้เลย หลังจากนั้น ฉันก็เดินไปที่ป้ายรถสองแถวถัดไป แต่ก่อนอื่นเลย ฉันแวะที่ห้องพักเพื่อเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นเสื้อที่ซื้อมาเป็นพิเศษสำหรับโอกาสนี้ก่อน

พูดตามตรง การเดินทางค่อนข้างวุ่นวาย คนขับคิดค่าโดยสารแค่ 500 บาท ปรากฏว่าเขาเข้าใจผิดฉัน ในที่สุดเราก็มาถึง (ถึงแม้จะผ่านถนนบนภูเขาที่เต็มไปด้วยโคลนและขรุขระมาก) ดอกซากุระเหี่ยวเฉาหมดแล้ว กลีบดอกสีชมพู (เป็นซากุระหิมาลัย ไม่ใช่ซากุระโซเมอิโยชิโนะของญี่ปุ่น) ร่วงหล่นอยู่บนพื้นราวกับว่าโดนระเบิดถล่ม

ดูเหมือนว่าชาวบ้านจะไม่รู้สึกรำคาญอะไรเลย “คุณโชคดีจังที่ได้เห็นแบบนี้” หญิงสาวคนหนึ่งกับแฟนหนุ่มรูปหล่อของเธอพูดกับฉันด้วยภาษาอังกฤษที่ยอดเยี่ยม “พวกเขาทั้งคู่หล่อเหลามากเลยใช่ไหมคะ”

ฉันกัดลิ้นตัวเองไว้—ฉันไม่อยากทำลายความสนุกของเธอ เพราะฉันเคยไปญี่ปุ่นช่วงฤดูดอกซากุระบานในปี 2021 มาแล้ว แต่เธอคงไม่เคยไปแน่ๆ แทนที่จะพูดอะไร ฉันจึงยิ้มและตอบตกลง ในความเงียบอย่างมีมารยาทนั้น ฉันก็ตระหนักได้ว่า ฉันกำลังอยู่ท่ามกลาง "สวนดอก" (เทศกาลไทยดั้งเดิม) อีกครั้ง และถึงแม้ดอกไม้หลายดอกจะเหี่ยวเฉาไปแล้ว แต่ก็มีบางอย่างที่งดงามเหลือเกิน (คนไทยส่วนใหญ่ดูเหมือนจะเข้าใจว่า ฤดูดอกซากุระบานซึ่งอย่างเป็นทางการจะสิ้นสุดกลางเดือนกุมภาพันธ์นั้น ได้จบลงไปแล้วก่อนกำหนดหนึ่งเดือน)

ชาวกะเหรี่ยงท้องถิ่นคนหนึ่ง (นั่นคือชื่อเรียกที่แท้จริงของพวกเขา) ดูเหมือนจะไม่ค่อยพอใจนักขณะที่เขามองดูผมและคนไทยอีกประมาณครึ่งโหลวิ่งเล่นไปทั่วบริเวณนั้น ที่ดินเป็นของสมาชิกในชุมชนของเขา แต่เปิดให้ประชาชนทั่วไปเข้าชมได้ (เห็นได้ชัดว่าฟรี) ผมคิดว่าพวกเราแต่ละคนคงสร้างความรำคาญให้เขาไม่น้อยเลยทีเดียว

เป็นไปได้ไหมว่าเกวนาได้สังเกตเห็นผู้คนที่มาร่วมเฉลิมฉลองในยุคแรกๆ ที่วัดสวนดอกในลักษณะนี้ ในช่วงเวลาที่สถานที่ที่จะกลายเป็นวัดที่มีความสำคัญที่สุดของเขาอาจจะยังคงเป็นดอกอยู่ (หรืออย่างน้อยก็มีลักษณะเหมือนสวน)?

รถแท็กซี่ที่พาฉันไปสนามบินเชียงใหม่นั้นสะดวกสบายกว่าคันที่พาฉันมาจากลำปางเล็กน้อย คันนี้ฉันเรียกผ่านแอป Grab เพราะระยะทางไม่ไกลมาก มีเบาะหนังสีแดง และคนขับก็อายุน้อยกว่าและพูดคุยเก่งกว่ามาก

"คุณกำลังจะไปกรุงเทพฯ เหรอ?" เขาถามอย่างรู้ทัน "ไปทำธุระใช่ไหม?"

ฉันตอบเขาเป็นภาษาไทยว่าทริปนี้เป็นการพักผ่อน ตอนนี้ฉันไม่รู้จะอธิบายรายละเอียดงานอาชีพของฉันอย่างไรดี

ถนนเปียกโชกไปด้วยฝนที่ควรจะตกเมื่อ 24 ชั่วโมงก่อนหน้านี้ ฝนที่ควรจะทำให้การเดินทางของฉันเสียไปครึ่งหนึ่ง แต่สุดท้ายแล้วก็เป็นเพียงแค่ช่วงเย็นวันสุดท้ายเท่านั้น คนขับรถของฉันและฉันคุยกันเรื่องฝนและความโล่งใจที่มันนำมาสู่เมืองที่ร้อนอบอ้าวในช่วงฤดูหนาวนี้

“ผมชอบฝนครับ” เขาบอกผมเป็นภาษาไทย “สวยงามมาก น่ารื่นรมย์มาก”

ฉันปกปิดความรู้สึกที่แท้จริงของฉันจากเขาอีกครั้ง แต่ไม่ใช่เพียงเพราะฉันไม่มีคำพูดที่จะอธิบายทุกอย่างเท่านั้น ฉันอยากให้เขาได้มีเวลาเช้าของเขา แม้ว่าในสถานการณ์อื่น ความสุขของเขาอาจจะมาบดบังความสุขของฉันก็ตาม

คำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับการไปเที่ยวเชียงใหม่

เชียงใหม่คุ้มค่าแก่การไปเยือนหรือไม่?

เชียงใหม่เป็นเมืองที่คุ้มค่าแก่การไปเยือนอย่างแน่นอน แต่ก็อย่าคาดหวังว่ามันจะเปลี่ยนชีวิตคุณไปเลย ถึงแม้ว่าวัดวาอารามในเมืองเก่า ดอยสุเทพ และน้ำตกมากมายในบริเวณโดยรอบจะมีเสน่ห์ แต่เมืองนี้มักจะแออัดและราคาสูงเกินไปเมื่อเทียบกับส่วนอื่นๆ ของประเทศไทย

ทำไมผู้คนถึงหลงรักเชียงใหม่?

ในความคิดของผม ผู้คนรักเชียงใหม่เพราะอดีตมากกว่าปัจจุบัน เมื่อยี่สิบถึงสามสิบปีก่อน เชียงใหม่ดูเหมือนสวรรค์ที่ยังไม่ถูกค้นพบ เต็มไปด้วยวัดวาอารามและป่าไม้ เป็นประตูสู่ประเทศไทย "ที่แท้จริง" แต่ในปัจจุบัน ผู้คนจำนวนมากเข้าใจแล้วว่าเชียงใหม่ต้องการการเปลี่ยนแปลงครั้งใหญ่โดยด่วน

ทำไมคุณจึงควรหลีกเลี่ยงเชียงใหม่?

ฉันแนะนำให้หลีกเลี่ยงเชียงใหม่หากคุณคาดหวังสูงมากว่าเชียงใหม่จะเป็นจุดหมายปลายทางเดียวในการท่องเที่ยวภาคเหนือของคุณ หรือหากคุณเป็นนักท่องเที่ยวอิสระที่ทำงานออนไลน์และเชื่อคำบอกเล่าจนอยากย้ายไปอยู่ที่นั่นโดยไม่เคยเห็นมาก่อน อย่างไรก็ตาม หากคุณไปเที่ยวเชียงใหม่พร้อมกับเมืองอื่นๆ ในภาคเหนือ เช่น เชียงรายและลำปาง ฉันเชื่อว่าโอกาสที่คุณจะประสบความสำเร็จในการเที่ยวชมจะดีขึ้นอย่างมาก