Het was moeilijk om enthousiast te worden over Lampang toen het propellervliegtuig, dat vanaf Suvarnabhumi aankwam, begon te dalen. De stad – de hele provincie, misschien zelfs heel Thailand – was gehuld in een dikke deken van smog, die hardnekkige wintersmog die de laatste jaren een jaarlijks terugkerend fenomeen is geworden.

De sfeer op de luchthaven was somber, ondanks het feit dat het gebouw met veel oog voor detail was ontworpen en voorzien was van ingewikkelde houtsnijwerken die de lokale Lanna-cultuur weerspiegelden. De verplichte Covid-registratie (die, zoals gebruikelijk in veel delen van Thailand, slechts een kort online formulier is waarvan de informatie nooit wordt gecontroleerd) verergerde de negatieve stemming nog verder.

Ik was verrast toen ik de aankomsthal uitstapte en merkte dat de songthaew-chauffeur precies wist waar mijn guesthouse was. "Riverside," bevestigde hij, het enige woord dat hij in het Engels zei. "Haa-sip baht."

Mijn accommodatie was charmant – precies zoals ik had verwacht. Jaren geleden (en in sommige gevallen decennia geleden) kochten buitenlanders en rijke Thai oude teakhouten huizen langs de rivieren in de stadscentra van Noord-Thailand op en transformeerden ze tot enkele van de meest charmante en authentieke accommodaties in het koninkrijk, en misschien wel ter wereld. Dus dat verbaast me niet.

Wat me vooral verraste tijdens deze fase van mijn leven als reiziger, was hoe direct – en hoe onbewust – de stad me betoverde met haar unieke schoonheid.

Om 4:30 uur was ik op weg naar de Wat Pong Sanuk Hua-tempel, wat eigenlijk het startpunt was voor alle andere bezienswaardigheden die ik wilde bezoeken voordat ik aankwam. Het plan was om de rivier over te steken en er kort na 5:00 uur aan te komen, zodat ik nog twee of drie bezienswaardigheden kon bezoeken vóór zonsondergang.

In plaats daarvan belandde ik bij Wat Koh Walukaram, een uitgestrekte en veelzijdige tempel die, zoals ik later ontdekte, geen Google-recensies heeft. Drie uitgelaten (maar onschadelijke) puppy's begroetten me op het terrein, dat verlaten was op een man na die naast de klokkentoren een boek las. Aan de toren hing een gelamineerd bordje (in het Engels): "Beklim de trap om een ​​foto te maken."

Ik ging erheen, maar pas nadat ik tussen de teakhouten huizen door naar het westelijke uiteinde van het complex was gelopen. Daar schalde een instrumentale versie van Eric Claptons "Wonderful Tonight" uit een luidspreker – afkomstig uit een toilet dat, hoewel schoon, duidelijk al een tijdje niet gebruikt was. Oranje monnikspijen hingen te drogen aan waslijnen in de felle avondzon; ik zag geen enkele monnik er een dragen.

"Veel succes," stond er (opnieuw in het Engels) boven de poort die leidde naar de weg die overging in de brug die ik 30 minuten eerder had moeten oversteken. Blijkbaar had ik een beetje geluk nodig om iets van mijn bucketlist in Lampang af te vinken, en de vele details boeiden me de, toegegeven, korte rest van maandag.

De brug zelf nam me in feite een kwartier van mijn tijd in beslag, tot groot vermaak van de motorrijders en hun passagiers (er waren maar weinig voetgangers die de oversteek maakten) die me voorbij raasden terwijl ik vol bewondering naar de brug staarde. Beneden me, langs de Wang-rivier, omzoomd met bougainvillea en esperanza-bomen, waren minstens drie oudere mannen aan het vissen, hoewel ze allemaal meer bezig leken met het roken van hun zelfgerolde sigaretten dan met het vangen van iets.

Toen ik Wat Pong Sanuk Hua bereikte, een tempel die blijkbaar in 2008 een UNESCO-prijs won, was hij bijna vergeten. Jammer, want net als mijn eerste tempel, die ik min of meer bij toeval ontdekte, was hij helemaal leeg. Tegelijkertijd waren de enorme omvang en de rijkdom aan details absoluut indrukwekkend, wat gezien de prijs volkomen logisch is. Het was meer een citadel dan een enkele tempel, met als middelpunt een bijzonder imposante gouden stoepa, die bovenop een platform van steen en baksteen stond.

Ik heb niet veel over de tempel geleerd – er waren geen informatiepanelen, vermoedelijk omdat dat niet tot de UNESCO-vereisten behoorde – behalve dat hij ongeveer 1300 jaar oud was. Net als aan de overkant van de rivier hingen er een stuk of twaalf monniksgewaden, maar afgezien van de luie zwerfhond die aan de voet van het enige Boeddhabeeld in de openlucht lag, waren er geen andere tekenen van dierenleven.

Op mijn terugweg naar het zuiden, nadat ik de rest van mijn bucketlist had uitgesteld tot dinsdag (of een reis in de verre toekomst), kwam ik weer vast te zitten op de motorbrug. Het was een prachtige maar gevaarlijke stop, want ik wilde zowel de maanopkomst als de zonsondergang meemaken. Uiteindelijk koos ik voor de zonsondergang, omdat de maan notoir moeilijk te fotograferen is (tenminste tegen een voorgrond die geen maanvorm heeft) zonder uitgebreide Photoshop-bewerkingen.

Net toen ik mijn statief had opgesteld om rustig de magentakleurige lucht boven het spiegelende water van de Wang-rivier vast te leggen, denderde een van Lampangs beroemde paardenkoetsen voorbij. Het was een onverwacht, wazig moment – ​​een flits – net als de eerste (en tot op de dag van vandaag enige) geisha die ik 's nachts door de wijk Gion in Kyoto zag wandelen.

Ik heb de foto snel en onscherp genomen; terwijl ik dit schrijf, heb ik geen idee of de foto bruikbaar zal zijn. Misschien dat de roze gloed van de schemering de vele technische gebreken die ik me voorstel, zal maskeren.

Op weg naar het restaurant raakte ik steeds weer verdwaald in details, in dit geval in een grote zijdenwinkel aan Thipchang Road. De zorgvuldige presentatie van hun handgemaakte kledingstukken achter de smetteloze etalages van hun teakhouten pand; de trots waarmee ze hun naaimachines tentoonstelden in het atelier naast de boetiek; de geur van rozen- en jasmijnolie die door de lucht zweefde, hoewel die misschien niet rechtstreeks uit de winkel zelf kwam.

Voor Aroy One Baht, het charmante restaurantje dat me werd aanbevolen door de eigenaar van mijn guesthouse, stond een enorme rij die zich tot om de hoek uitstrekte. Het was bijna zeven uur 's avonds – dat krijg je ervan als de magie van een stad je volledig uit balans brengt.

Het goede nieuws: ik kreeg vrijwel meteen een tafel; er was een Engelstalige menukaart, waardoor ik de Thaise niet hoefde te lezen. Het slechte nieuws? Mijn ober (als je die norse jongeman al een ober kunt noemen) weigerde mijn vragen over lokale gerechten te beantwoorden; uiteindelijk bestelde ik een pittige salade van gebakken dennenpaddenstoelen, een vissoep met kruiden en een garnalenomelet, wat achteraf viskoekjes bleken te zijn.

Ook de verkoop van alcohol was verboden. "Koh-vid seep gaaw," mopperde de ober, terwijl hij op het briefje tikte waar ik "bierruil" had geschreven. Gelukkig was ik de pandemie helemaal vergeten.

Ik ging met een volle maag naar bed, omringd door het gezoem van een heel orkest aan insecten, kikkers en padden. Ongeveer een uur voor zonsopgang voegden een paar enthousiaste hanen zich daarbij – ze bleven maar kraaien; de rivier ontwaakte uren voordat de stad ontwaakte.

Mijn vroege start was dus in ieder geval gedeeltelijk voor niets geweest. "De chauffeur komt pas om 8 uur," legde de receptioniste kort na 7 uur uit terwijl ze me het ontbijtmenu overhandigde. "Vermijd de grootste drukte. Ontspan."

Hoewel ik niet inzag hoe ontspanning nu mijn stress later zou verminderen, stelde het feit dat de koffie in het pension echt was – Nescafé is een misdaad tegen de mensheid – me zo gerust dat ik er verder niet meer over nadacht.

Terwijl ik wachtte op mijn khaaw tom omelet – eerlijk gezegd, om te zien hoe die twee gerechten samen zouden smaken – verscheen er een melding op mijn telefoon. "Regering overweegt herinvoering van 'Test & Go'", luidde de kop, verwijzend naar Thailands kortstondige inreisprogramma zonder quarantaine (waardoor ik het koninkrijk was binnengekomen). Eindelijk had de Thaise regering de realiteit onder ogen gezien – ik hoopte oprecht dat andere landen dit voorbeeld zouden volgen.

Toen mijn chauffeur kort na 8 uur 's ochtends arriveerde, gaf zijn haast duidelijk aan dat zijn late aankomst niet opzettelijk was. Zijn onverzorgde uiterlijk, wijde roze kleding en verwarde haar versterkten deze indruk.

Desondanks probeerde ik de positieve kant te zien (hoewel dat vanuit een extern perspectief moeilijk was – het was een sombere ochtend, vooral omdat het nog steeds het droge seizoen was). Het idyllische landschap waar we doorheen reden – halfbraakliggend landbouwgebied, struikgewas en in mist gehulde heuvels – had een kalmerend effect op me.

(De hobbelige rit in de songthaew de berg op naar de plek waar de stoepa's van Wat Chalermprakiat staan, had precies het tegenovergestelde effect.)

Dat is maar goed ook: je wilt niet te ontspannen zijn als je aankomt op een plek die je al jaren wilde bezoeken. Al helemaal niet als alle acht andere mensen op je coronachecklist tijdens je klim naar beneden komen.

"Welkom bij de Hemelpagode," stond er op het bord, en het enige geluid dat ik hoorde toen ik ervoor stond, was het zachte getinkel van een windgong in de verte.

Deze plek, die ondanks zijn eeuwenoude uiterlijk pas in 2004 werd opgericht ter herdenking van het tweehonderdjarig bestaan ​​van Rama IV, is verdeeld in twee hoofdgedeelten. Het eerste gedeelte omvat de enige stoepa die te voet bereikbaar is, vanwaar men vanaf het platform een ​​prachtig uitzicht heeft op ongeveer de helft van de andere stoepa's. Het tweede gedeelte is een kleine boeddhistische hal met zo'n twintig beelden van verschillende groottes. Het uitzicht is hier iets minder indrukwekkend (of in ieder geval minder opvallend), maar het eerdergenoemde gekletter en getinkel is er wel duidelijker en indringender.

Het was vreemd om tussen de Boeddhabeelden te wachten tot de bewolkte lucht opklaarde. Zo nu en dan voelde ik de grond trillen en dacht ik dat er iemand anders was aangekomen, maar het was alleen ik.

Ongeveer een uur later, toen ik eindelijk beneden was, zag ik anderen; tot mijn grote vreugde droegen bijna allemaal geen mondkapje. De beroemde Thaise glimlach is zoveel minder opvallend – praktisch onzichtbaar – wanneer hij bedekt is met een stuk stof.

Of ik nu wel of geen masker draag, wat ik ook zo leuk vind aan het noorden is de oprechtheid van de "Sawasdee"-roep die mensen naar je roepen als je voorbijloopt, en het feit dat ze net zo hard lachen als jij wanneer je je vreselijke Thais prijst (en jij vervolgens in vreselijk Thais terugslaat).

Toen ik beneden aankwam, was de lucht volledig opgeklaard en zag ik dat alle frangipanibomen kaal waren, op hun zaaddozen en een paar bloesems na die nog niet waren afgevallen.

Toen ik terugkeerde naar de stad vanuit de Sky Pagoda, realiseerde ik me dat mijn relatie met de Italiaanse eigenaresse van mijn pension enigszins gespannen was. Dit vond ik vreemd, aangezien ik haar voorheen altijd vol lof had geprezen voor haar adembenemende accommodatie.

Mijn middagprogramma bestond uit een aantal willekeurige toeristische attracties – een keramiekfabriek, een historisch huis en minstens één tempel – en een (verrassend genoeg) lastigere taak: een fatsoenlijke maaltijd in Lampang na mijn pan-Thaise mengelmoes bij Aroy One Baht de avond ervoor.

In het Dhanabadee Keramiekmuseum, dat het verhaal vertelt van de beroemde "Chicken Bowl" van een lokale Chinees-Thaise immigrant, zocht ik afgeleid op mijn telefoon naar een culinaire verklaring om het gerecht te begrijpen.

De website onthulde echter een nog triestere waarheid. Niet alleen waren de meeste aanbevolen restaurants gesloten vanwege Covid-19; ik had blijkbaar ook de beroemdste tempel van Lampang gemist (die om een ​​onverklaarbare reden bijna een half uur buiten het moderne stadscentrum ligt) omdat ik het stadscentrum op eigen houtje had verkend.

Toen ik de brug overstak naar de oude stad van Kaelang, leek zo'n bestemming volkomen overbodig. Wat had ik in bijna 24 uur anders verkend dan een oude stad?

Dit wil niet zeggen dat ik de sierlijke houten huizen beu werd nadat ik honderden van hun palen of gebrandschilderde ramen in blauw, geel, groen en rood had gezien. Evenmin wil het zeggen dat ik niet toevallig belangrijke details opmerkte, zoals de legende van de bevrijder Chao Nan Thip Chang, terwijl ik tussen de stoepa's, stenen pilaren en traditionele Noord-Koreaanse wegrestaurants ronddwaalde.

Het slechte nieuws: aangezien ik geen geschikt restaurant voor het avondeten had gevonden, bleek mijn plan B (terug naar de Aroy One Baht) niet meer van toepassing. Het restaurant was afgesloten alsof er een natuurramp had plaatsgevonden, en een briefje met excuses ("Tijdelijk gesloten op dinsdagen") hing aan het zeil dat als ingang diende.

Het goede nieuws? Dit dwong me terug te keren naar mijn hotel, waar de eigenaar verrast was toen ik besloot een Campari Orange te bestellen.

'Ik heb de bittere smaak pas vorig jaar leren waarderen,' legde ik uit, en ik vertelde kort over mijn recente reis naar haar thuisland de zomer ervoor. 'Daarvoor was ik een fervent Aperol-drinker.'

Onze late ontmoeting, die bovendien relatief kort was, gaf mijn twee dagen in Lampang een bijzondere betekenis. De tijd vloog ook sneller voorbij dan ik had verwacht toen ik besloot om niet drie dagen te blijven.

Dat maakte de ietwat ongemakkelijke sfeer in het restaurant dat ik uiteindelijk vond ruimschoots goed; de overdreven ijver van het personeel leek er bijna wanhopig. De Nampriknum was echter wel lekker.

Gezien het feit dat het 2022 is en de vroegere mishandeling van olifanten in Thailand goed gedocumenteerd is, had ik er niet eens aan gedacht dat het olifantenreservaat in Lampang misschien een dierentuin zou zijn.

En toch waren de twee olifanten die me bij aankomst begroetten, vastgeketend. De linker, met een staar aan zijn rechteroog, stond in een plas van zijn eigen urine. De rechter leek jonger, in betere algehele conditie en, neem ik aan, schoner, maar ook deze straalde een vergelijkbare droefheid uit.

Ik dacht terug aan mijn ontmoeting met de eigenaresse van mijn pension en de goede relatie die daaruit was voortgekomen, en vroeg me af hoe iemand met zoveel levenservaring zo'n plek met een gerust hart kon aanbevelen. En toen drong het tot me door: Dertig jaar in Thailand had haar tot een echte Thaise vrouw gemaakt.

Moreel relativisme is niet een van de vele complicaties die mijn uiteenlopende reisvoorkeuren en reislust voor mij hebben veroorzaakt.

Terwijl ik vol afschuw naar het tafereel voor me staarde, was een klein meisje (vermoedelijk de dochter van de jongere olifantenverzorger, die een overall droeg in dezelfde kleur als mijn shirt met korte mouwen) afgeleid een videogame aan het spelen.

"Dubbele moord!" feliciteerde de computerstem haar met haar onwetendheid. "Drievoudige moord!"

Egoïstisch genoeg hield ik afstand van de dieren, hoewel ik er zo naar verlangde om dicht bij ze te zijn, om ze op zijn minst even troost te bieden. Maar geen solidariteit – dat kon ik niet met mijn geweten verenigen: ik had immers besloten om naar het schouwspel te kijken.

Het was een afschuwelijk schouwspel, ogenschijnlijk over baden en eten geven, maar in werkelijkheid een verheerlijking van slavernij in haar oorspronkelijke vorm – een onaangenaam einde aan twee verder prachtige dagen.

Toen ik wegging, stopte ik nog even bij het verblijf van de twee olifanten die me bij het centrum hadden verwelkomd – nou ja, zo hartelijk als een slaaf je in het huis van zijn meester kan verwelkomen. Ze leken met elkaar te communiceren door met hun slurf te slaan en met hun staart te zwaaien, terwijl ze vastgeketend stonden.

Ik wou dat ik het had begrepen.

Veelgestelde vragen over een bezoek aan Lampang

Is een dagtrip naar Lampang de moeite waard?

Lampang is absoluut een bezoek van een paar nachten waard als het in je reisschema voor Thailand past. Het charmante, rustige oude stadje roept een eenvoudiger, authentieker tijdperk op, een tijdperk dat in Chiang Mai al lang voorbij is en in Chiang Rai ook langzaam aan het verdwijnen is. Bovendien is het betaalbaar, het landschap adembenemend en het eten uitstekend.

Hoe kom ik van Chiang Mai naar Lampang?

Er rijden relatief regelmatig bussen tussen Lampang en het busstation Arcade in Chiang Mai; treinen tussen de twee steden rijden iets minder frequent. Afhankelijk van je onderhandelingsvaardigheden kun je ook een taxirit regelen (de reis duurt minder dan twee uur) voor ongeveer 1500 baht.

Wat valt er te doen in Lampang?

Net als andere steden in Noord-Thailand heeft Lampang een oude binnenstad vol tempels, een prachtige rivier en talloze interessante bezienswaardigheden. Wat ik vooral zo leuk vind aan Lampang? Het stadscentrum is volledig te voet te verkennen, waardoor je alle bezienswaardigheden en activiteiten in je eigen tempo kunt ontdekken.