จากลำปางด้วยรัก

เป็นเรื่องยากที่จะรู้สึกตื่นเต้นกับลำปางขณะที่เครื่องบินใบพัดที่เดินทางมาจากสนามบินสุวรรณภูมิเริ่มลดระดับลง เมืองทั้งจังหวัด หรืออาจจะทั้งประเทศไทย ถูกปกคลุมไปด้วยหมอกควันหนาทึบ หมอกควันในฤดูหนาวที่เกิดขึ้นเป็นประจำทุกปีในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมา

บรรยากาศที่สนามบินก็ดูหม่นหมอง แม้ว่าอาคารจะได้รับการออกแบบอย่างพิถีพิถันและมีการแกะสลักไม้ที่ประณีตสะท้อนวัฒนธรรมล้านนา การลงทะเบียนโควิดภาคบังคับ (ซึ่งเป็นเรื่องปกติในหลายพื้นที่ของประเทศไทย คือเป็นเพียงแบบฟอร์มออนไลน์สั้นๆ ที่ไม่เคยมีการตรวจสอบข้อมูล) ยิ่งทำให้บรรยากาศโดยรวมแย่ลงไปอีก

ฉันประหลาดใจมากเมื่อเดินออกจากห้องโถงผู้โดยสารขาเข้าแล้วพบว่าคนขับรถสองแถวรู้ที่อยู่เกสต์เฮาส์ของฉันอย่างแม่นยำ “ริเวอร์ไซด์” เขาตอบยืนยัน เป็นคำเดียวที่เขาพูดเป็นภาษาอังกฤษ “ริเวอร์ไซด์”

ที่พักของฉันมีเสน่ห์อย่างที่ฉันคาดไว้ หลายปีก่อน (และในบางกรณีหลายสิบปี) ชาวต่างชาติและคนไทยร่ำรวยได้ซื้อบ้านไม้สักเก่าแก่ริมแม่น้ำในใจกลางเมืองทางภาคเหนือของประเทศไทย และปรับปรุงให้กลายเป็นที่พักที่มีเสน่ห์และเป็นเอกลักษณ์ที่สุดแห่งหนึ่งในราชอาณาจักร และอาจจะในโลกด้วยซ้ำ ดังนั้นจึงไม่น่าแปลกใจเลย

สิ่งที่ทำให้ฉันประหลาดใจ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในช่วงชีวิตการเดินทางของฉัน คือเมืองนี้ดึงดูดใจฉันด้วยความงามอันเป็นเอกลักษณ์อย่างทันทีทันใดและโดยไม่รู้ตัว

เวลา 4:30 น. ฉันกำลังเดินทางไปวัดโป่งสนุกหัว ซึ่งเป็นจุดเริ่มต้นของสถานที่ท่องเที่ยวอื่นๆ ที่ฉันวางแผนจะไปเยี่ยมชมก่อนเดินทางมาถึง แผนคือจะข้ามแม่น้ำและไปถึงที่นั่นประมาณ 5 โมงเย็น เพื่อที่จะได้ไปเที่ยวชมสถานที่อีกสองหรือสามแห่งก่อนพระอาทิตย์ตกดิน

แต่แล้วผมก็มาอยู่ที่วัดเกาะวลุการาม วัดขนาดใหญ่และหลากหลายแห่งนี้ ซึ่งต่อมาผมได้รู้ว่าไม่มีรีวิวใน Google เลย ลูกสุนัขสามตัวที่ส่งเสียงดัง (แต่ไม่เป็นอันตราย) มาทักทายผมที่บริเวณวัด ซึ่งเงียบสงบ มีเพียงชายคนหนึ่งกำลังอ่านหนังสืออยู่ข้างหอระฆัง ป้ายเคลือบพลาสติก (เป็นภาษาอังกฤษ) แขวนอยู่บนหอระฆังเขียนว่า "ขึ้นบันไดเพื่อถ่ายรูป"

ฉันไปที่นั่น แต่หลังจากเดินผ่านบ้านไม้สักไปจนถึงปลายด้านตะวันตกของบริเวณนั้นแล้ว ที่นั่น เสียงเพลงบรรเลงเวอร์ชั่นของเพลง "Wonderful Tonight" ของ Eric Clapton ดังกระหึ่มออกมาจากลำโพง—จากห้องน้ำที่ถึงแม้จะสะอาด แต่ก็เห็นได้ชัดว่าไม่ได้ใช้งานมานานแล้ว จีวรสีส้มของพระสงฆ์แขวนอยู่บนราวตากผ้าเพื่อตากให้แห้งในแสงแดดเย็นที่เจิดจ้า ฉันไม่เห็นพระสงฆ์รูปใดสวมจีวรเลย

ข้อความว่า "ขอให้โชคดี" (เป็นภาษาอังกฤษอีกแล้ว) อยู่เหนือประตูทางเข้าสู่ถนนที่กลายเป็นสะพาน ซึ่งผมควรจะข้ามไปเมื่อ 30 นาทีที่แล้ว เห็นได้ชัดว่าผมต้องการโชคเล็กน้อยเพื่อที่จะทำสิ่งที่อยู่ในลิสต์สิ่งที่อยากทำในลำปางให้สำเร็จ และรายละเอียดมากมายเหล่านั้นก็ดึงดูดความสนใจผมตลอดช่วงเวลาที่เหลือของวันจันทร์อันแสนสั้น

อันที่จริง สะพานแห่งนี้ใช้เวลาของฉันไปถึง 15 นาทีเลยทีเดียว ซึ่งสร้างความขบขันให้กับบรรดาคนขับมอเตอร์ไซค์และผู้โดยสาร (มีคนเดินเท้าใช้ทางข้ามนี้น้อยมาก) ที่ขับผ่านฉันไปอย่างรวดเร็ว ในขณะที่ฉันยืนมองสะพานด้วยความประหลาดใจ ด้านล่างฉัน ริมแม่น้ำหวัง ที่เรียงรายไปด้วยต้นเฟื่องฟ้าและต้นเอสเปรันซา มีชายชราอย่างน้อยสามคนกำลังตกปลาอยู่ แม้ว่าทุกคนดูเหมือนจะสนใจกับการสูบบุหรี่มวนเองมากกว่าการจับปลาได้สักตัวก็ตาม

เมื่อผมไปถึงวัดโป่งสนุกหัว ซึ่งได้รับรางวัลจากยูเนสโกในปี 2551 ปรากฏว่ามันถูกลืมเลือนไปเกือบหมดแล้ว น่าเสียดาย เพราะเช่นเดียวกับวัดแรกที่ผมไปพบโดยบังเอิญ วัดนี้ก็ว่างเปล่าอย่างสิ้นเชิง ในขณะเดียวกัน ขนาดที่ใหญ่โตและความละเอียดประณีตของมันก็สร้างความประทับใจอย่างมาก ซึ่งก็สมเหตุสมผลเมื่อพิจารณาจากรางวัลที่ได้รับ มันเป็นเหมือนป้อมปราการมากกว่าวัดเดี่ยวๆ จุดเด่นคือเจดีย์สีทองขนาดใหญ่ที่ตั้งอยู่บนฐานหินและอิฐ

ฉันไม่ได้เรียนรู้อะไรมากเกี่ยวกับวัดนี้ – ไม่มีป้ายข้อมูลใดๆ ซึ่งคาดว่าไม่เป็นไปตามข้อกำหนดของยูเนสโก – ยกเว้นเพียงว่าวัดนี้มีอายุประมาณ 1300 ปี เช่นเดียวกับอีกฝั่งของแม่น้ำ มีจีวรของพระสงฆ์ประมาณสิบกว่ารูปแขวนอยู่ แต่ยกเว้นสุนัขจรจัดขี้เกียจตัวหนึ่งที่นอนอยู่ตรงโคนพระพุทธรูปกลางแจ้งเพียงองค์เดียว ก็ไม่มีร่องรอยของสัตว์อื่นๆ เลย

ระหว่างทางกลับลงใต้ หลังจากที่เลื่อนสิ่งที่อยากทำก่อนตายที่เหลือไปเป็นวันอังคาร (หรือทริปในอนาคตอันไกลโพ้น) ฉันก็ติดอยู่บนสะพานมอเตอร์ไซค์อีกครั้ง มันเป็นจุดแวะพักที่สวยงามแต่ก็อันตราย เพราะฉันอยากเห็นทั้งพระจันทร์ขึ้นและพระอาทิตย์ตก สุดท้ายฉันเลือกชมพระอาทิตย์ตก เพราะพระจันทร์นั้นถ่ายภาพยากมาก (อย่างน้อยก็ถ้าฉากหลังไม่ใช่รูปพระจันทร์) โดยไม่ต้องใช้โปรแกรม Photoshop ปรับแต่งมากนัก

ขณะที่ฉันกำลังตั้งขาตั้งกล้องเพื่อถ่ายภาพท้องฟ้าสีม่วงแดงที่ส่องประกายเหนือผืนน้ำใสราวกับกระจกของแม่น้ำวังอย่างใจเย็น รถเทียมม้าคันหนึ่งอันโด่งดังของลำปางก็แล่นผ่านไปอย่างเสียงดัง มันเป็นช่วงเวลาที่คาดไม่ถึงและพร่ามัวราวกับแสงวาบ เหมือนกับเกอิชาคนแรก (และจนถึงทุกวันนี้ก็เป็นคนเดียว) ที่ฉันเห็นเดินเล่นในย่านกิออนของเกียวโตในเวลากลางคืน

ฉันถ่ายภาพนี้อย่างรวดเร็วและภาพไม่ชัด ขณะที่ฉันเขียนอยู่นี้ ฉันก็ยังไม่รู้ว่าภาพนี้จะใช้ได้หรือไม่ บางทีแสงสีชมพูระเรื่อของยามพลบค่ำอาจจะช่วยปกปิดข้อบกพร่องทางเทคนิคมากมายที่ฉันคิดว่ามีอยู่ก็ได้

ระหว่างทางไปทานอาหารเย็น ฉันมักจะเผลอสังเกตรายละเอียดเล็กๆ น้อยๆ ต่างๆ โดยเฉพาะอย่างยิ่งในร้านขายผ้าไหมขนาดใหญ่บนถนนทิพย์ช้าง การจัดวางเสื้อผ้าทำมืออย่างพิถีพิถันอยู่หลังกระจกหน้าร้านที่สะอาดหมดจดของอาคารไม้สัก ความภาคภูมิใจที่พวกเขาแสดงเครื่องจักรเย็บผ้าในสตูดิโอข้างๆ ร้าน และกลิ่นหอมของน้ำมันกุหลาบและมะลิที่ลอยอบอวลอยู่ในอากาศ แม้ว่าอาจจะไม่ใช่กลิ่นที่มาจากร้านโดยตรงก็ตาม

หน้าร้านอาหารอารอยวันบาท ร้านอาหารน่ารักที่เจ้าของเกสต์เฮาส์แนะนำ มีคิวยาวเหยียดไปจนถึงหัวมุมถนน ตอนนั้นเกือบ 7 โมงเย็นแล้ว – นี่แหละคือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อเสน่ห์ของเมืองใหญ่ทำให้คุณเสียสมดุลไปโดยสิ้นเชิง

ข่าวดีคือ ฉันได้โต๊ะแทบไม่ต้องรอเลย มีเมนูภาษาอังกฤษด้วย ซึ่งช่วยให้ฉันไม่ต้องเสียเวลาอ่านเมนูภาษาไทย ข่าวร้ายคือ บริกรของฉัน (ถ้าจะเรียกชายหนุ่มหน้าบึ้งคนนั้นว่าบริกรได้) ปฏิเสธที่จะตอบคำถามของฉันเกี่ยวกับอาหารท้องถิ่น สุดท้ายฉันเลยสั่งสลัดเห็ดไพน์ผัดเผ็ด ซุปปลาใส่สมุนไพร และไข่เจียวกุ้ง ซึ่งปรากฏว่าเป็นลูกชิ้นปลา

การขายเครื่องดื่มแอลกอฮอล์ก็ถูกห้ามเช่นกัน “โคห์-วิด ซีป กาว” บริกรบ่นพลางเคาะตรงจุดที่ฉันเขียนว่า “แลกเบียร์” บนกระดาษแผ่นเล็กๆ โชคดีที่ฉันลืมเรื่องโรคระบาดไปสนิท

ฉันเข้านอนด้วยท้องอิ่ม ท่ามกลางเสียงหึ่งๆ ของแมลง กบ และคางคกนานาชนิดราวกับวงดนตรีออร์เคสตรา ประมาณหนึ่งชั่วโมงก่อนพระอาทิตย์ขึ้น ไก่ตัวผู้สองสามตัวก็เริ่มขันร่วมด้วย พวกมันไม่หยุดขันเลย แม่น้ำตื่นขึ้นมาหลายชั่วโมงก่อนเมืองจะตื่น

ดังนั้นการตื่นเช้าของฉันจึงไร้ประโยชน์ไปบ้าง "คนขับรถจะมาถึงประมาณ 8 โมงเช้า" พนักงานต้อนรับอธิบายหลังจากเวลา 7 โมงเช้าเล็กน้อย ขณะที่เธอยื่นเมนูอาหารเช้าให้ฉัน "หลีกเลี่ยงช่วงที่มีคนเยอะๆ พักผ่อนให้สบายนะคะ"

แม้ว่าฉันจะไม่เข้าใจว่าการพักผ่อนในตอนนี้จะช่วยลดความเครียดในภายหลังได้อย่างไร แต่ความจริงที่ว่ากาแฟในเกสต์เฮาส์เป็นกาแฟแท้ๆ (เนสกาแฟเป็นการกระทำที่ผิดต่อมนุษยชาติ) ทำให้ฉันรู้สึกอุ่นใจมากจนไม่ได้คิดถึงเรื่องนั้นอีกต่อไป

ขณะที่ฉันรอข้าวต้มไข่เจียว—พูดตามตรงคืออยากรู้ว่าสองอย่างนี้มันจะเข้ากันได้ยังไง—ก็มีข้อความแจ้งเตือนเด้งขึ้นมาบนโทรศัพท์ของฉัน หัวข้อข่าวเขียนว่า “รัฐบาลกำลังพิจารณานำโครงการ 'ตรวจแล้วเข้า' กลับมาใช้ใหม่” ซึ่งหมายถึงโครงการเข้าประเทศโดยไม่ต้องกักตัวของไทยที่เคยใช้เพียงช่วงสั้นๆ (ซึ่งเป็นโครงการที่ฉันใช้เดินทางเข้าประเทศ) ในที่สุดรัฐบาลไทยก็ยอมรับความจริงเสียที—ฉันหวังเป็นอย่างยิ่งว่าประเทศอื่นๆ จะทำตามบ้าง

เมื่อคนขับรถของฉันมาถึงประมาณ 8 โมงเช้า ความรีบร้อนของเขาบ่งบอกอย่างชัดเจนว่าเขามาสายโดยไม่ได้ตั้งใจ รูปลักษณ์ที่ไม่เรียบร้อย เสื้อผ้าสีชมพูหลวมๆ และผมที่พันกันยุ่งเหยิงยิ่งตอกย้ำความรู้สึกนี้

อย่างไรก็ตาม ฉันพยายามมองในแง่ดี (ถึงแม้ว่ามันจะยากจากมุมมองภายนอก เพราะเป็นเช้าที่มืดครึ้ม โดยเฉพาะอย่างยิ่งเพราะยังเป็นช่วงฤดูแล้ง) ทิวทัศน์อันงดงามที่เราขับรถผ่าน – ทุ่งนาที่ปล่อยว่างไว้ครึ่งหนึ่ง ป่าละเมาะ และเนินเขาที่ปกคลุมไปด้วยหมอก – ทำให้ฉันรู้สึกสงบลง

(การนั่งรถสองแถวขึ้นเขาที่เจดีย์วัดเฉลิมพระเกียรติตั้งอยู่บนเส้นทางที่ขรุขระนั้น กลับให้ผลตรงกันข้ามอย่างสิ้นเชิง)

นั่นเป็นเรื่องดี: คุณไม่ควรประมาทเกินไปเมื่อไปถึงสถานที่ที่คุณอยากไปมานานหลายปี โดยเฉพาะอย่างยิ่งถ้าคนอื่นๆ อีกแปดคนในรายชื่อตรวจสอบโควิดของคุณลงมาในระหว่างที่คุณกำลังขึ้นไป

ป้ายเขียนว่า “ยินดีต้อนรับสู่เจดีย์ฟ้า” และเสียงเดียวที่ฉันได้ยินขณะยืนอยู่ตรงหน้าป้ายนั้นคือเสียงกระดิ่งลมแผ่วเบาที่ดังแว่วมาแต่ไกล

สถานที่แห่งนี้ แม้จะมีลักษณะเก่าแก่ แต่เพิ่งสร้างขึ้นในปี 2547 เพื่อเฉลิมฉลองครบรอบ 200 ปีแห่งการครองราชย์ของพระบาทสมเด็จพระจุลจอมเกล้าเจ้าอยู่หัว (รัชกาลที่ 4) แบ่งออกเป็นสองส่วนหลัก ส่วนแรกประกอบด้วยเจดีย์เพียงองค์เดียวที่สามารถเดินเข้าไปได้ จากแท่นของเจดีย์สามารถมองเห็นเจดีย์อื่นๆ ได้ประมาณครึ่งหนึ่งอย่างสวยงาม ส่วนที่สองเป็นหอพระพุทธรูปขนาดเล็กที่มีพระพุทธรูปขนาดต่างๆ ประมาณสองโหล ทิวทัศน์ที่นี่อาจไม่น่าประทับใจเท่า (หรืออย่างน้อยก็ไม่โดดเด่นเท่า) แต่เสียงโลหะกระทบกันดังชัดเจนและต่อเนื่องกว่า

มันเป็นความรู้สึกแปลกๆ ที่ต้องรออยู่ท่ามกลางพระพุทธรูปเพื่อรอให้ท้องฟ้าที่ปกคลุมไปด้วยเมฆจางหายไป ทุกๆ ครั้งที่ฉันรู้สึกว่าพื้นดินสั่นสะเทือนและคิดว่ามีคนอื่นมาถึง แต่ที่จริงแล้วเป็นแค่ฉันเอง

ประมาณหนึ่งชั่วโมงต่อมา เมื่อฉันลงมาถึงข้างล่าง ฉันก็เห็นคนอื่นๆ และที่ทำให้ฉันดีใจก็คือ เกือบทุกคนไม่ได้สวมหน้ากาก รอยยิ้มแบบไทยอันโด่งดังนั้นดูไม่โดดเด่นนัก แทบจะมองไม่เห็นเลย เมื่อถูกปกคลุมด้วยผ้า

ไม่ว่าจะใส่หน้ากากหรือไม่ใส่หน้ากาก สิ่งที่ฉันชอบเกี่ยวกับภาคเหนืออีกอย่างก็คือความจริงใจในการทักทาย "สวัสดี" ที่ผู้คนเปล่งออกมาขณะที่คุณเดินผ่าน และความจริงที่ว่าพวกเขาหัวเราะอย่างบ้าคลั่งเหมือนกับคุณเมื่อคุณชมภาษาไทยที่แย่ของคุณ (แล้วคุณก็ตอบกลับด้วยภาษาไทยที่แย่เหมือนกัน)

เมื่อฉันลงมาถึงด้านล่าง ท้องฟ้าก็ปลอดโปร่งไปหมด และฉันสังเกตเห็นว่าต้นลีลาวดีทุกต้นเหลือแต่ฝักและดอกเล็กๆ ที่ยังไม่ร่วงหล่น

เมื่อฉันกลับเข้าเมืองจากเจดีย์สวรรค์ ฉันก็ตระหนักว่าความสัมพันธ์ของฉันกับเจ้าของเกสต์เฮาส์ชาวอิตาลีนั้นค่อนข้างตึงเครียด ซึ่งทำให้ฉันรู้สึกแปลกใจ เพราะก่อนหน้านี้ฉันเคยชื่นชมที่พักอันงดงามของเธออย่างมากเสมอมา

โปรแกรมช่วงบ่ายของฉันประกอบไปด้วยสถานที่ท่องเที่ยวแบบสุ่มหลายแห่ง เช่น โรงงานเซรามิก บ้านโบราณ และวัดอย่างน้อยหนึ่งแห่ง และภารกิจที่ค่อนข้างยากกว่า (และน่าประหลาดใจ) อย่างหนึ่งก็คือ การหาอาหารลำปางแท้ๆ สักมื้อ หลังจากที่ฉันได้กินอาหารไทยแบบมั่วๆ ที่ร้าน Aroy One Baht เมื่อคืนก่อน

ที่พิพิธภัณฑ์เครื่องปั้นดินเผาธนาบาดี ซึ่งบอกเล่าเรื่องราวของ "ชามไก่" อันโด่งดังโดยผู้อพยพชาวจีน-ไทยในท้องถิ่น ฉันเผลอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาค้นหาข้อมูลสำคัญทางด้านการทำอาหารเพื่อทำความเข้าใจเรื่องราวนี้

แต่เว็บไซต์กลับเผยความจริงที่น่าเศร้ากว่านั้น ไม่เพียงแต่ร้านอาหารที่แนะนำส่วนใหญ่จะปิดให้บริการเนื่องจากโควิด-19 เท่านั้น แต่ดูเหมือนว่าฉันยังพลาดวัดที่มีชื่อเสียงที่สุดของลำปาง (ซึ่งด้วยเหตุผลบางอย่างที่อธิบายไม่ได้ วัดนี้อยู่ห่างจากใจกลางเมืองเกือบครึ่งชั่วโมง) เพราะฉันเที่ยวชมใจกลางเมืองด้วยตัวเอง

ขณะที่ผมข้ามสะพานเข้าสู่เมืองเก่าของแกลัง จุดหมายปลายทางนั้นดูเหมือนจะไม่จำเป็นเลยสักนิด ในเวลาเกือบ 24 ชั่วโมง ผมได้สำรวจอะไรไปบ้างหากไม่ใช่เมืองโบราณ?

นี่ไม่ได้หมายความว่าฉันเบื่อบ้านไม้แกะสลักอย่างวิจิตรตระการตาหลังจากเห็นเสาไม้หรือหน้าต่างกระจกสีฟ้า เหลือง เขียว และแดงนับร้อยหลัง และไม่ได้หมายความว่าฉันไม่ได้สังเกตเห็นรายละเอียดสำคัญๆ โดยบังเอิญ เช่น ตำนานของจอมปลดปล่อย เฉาหนานทิพย์ชาง ขณะที่ฉันเดินชมเจดีย์ เสาหิน และที่พักริมทางแบบดั้งเดิมของเกาหลีเหนือ

ข่าวร้าย: เนื่องจากฉันหาร้านอาหารที่เหมาะสมสำหรับมื้อเย็นไม่เจอ แผนสำรองของฉัน (กลับไปที่ร้าน Aroy One Baht) จึงดูเหมือนจะใช้ไม่ได้ผล ร้านอาหารถูกปิดกั้นราวกับเกิดภัยพิบัติทางธรรมชาติ และมีป้ายขอโทษ ("ปิดชั่วคราวในวันอังคาร") ติดอยู่บนผ้าใบที่ใช้เป็นทางเข้า

ข่าวดีก็คือ เหตุการณ์นี้ทำให้ฉันต้องกลับไปที่โรงแรม ซึ่งเจ้าของโรงแรมก็ประหลาดใจเมื่อฉันตัดสินใจสั่งแคมปารีรสส้ม

“ฉันเพิ่งมาชอบรสขมของมันเมื่อปีที่แล้วนี่เอง” ฉันอธิบาย พร้อมเล่าคร่าวๆ ถึงทริปไปบ้านเกิดของเธอเมื่อฤดูร้อนที่ผ่านมา “ก่อนหน้านั้น ฉันเป็นแฟนตัวยงของเครื่องดื่ม Aperol เลยล่ะ”

การพบกันที่ล่าช้าของเรา ซึ่งใช้เวลาค่อนข้างสั้น ทำให้สองวันของฉันในลำปางมีความหมายพิเศษ และเวลาผ่านไปเร็วกว่าที่ฉันคาดไว้ เมื่อตอนที่ฉันตัดสินใจไม่พักสามวัน

นั่นช่วยชดเชยบรรยากาศที่ไม่ค่อยสบายใจในร้านอาหารที่ฉันหาเจอได้อย่างมาก พนักงานที่นั่นกระตือรือร้นเกินไปจนดูเหมือนจะหมดหวังเสียด้วยซ้ำ แต่เหล้านัมปริกนุมนั้นอร่อยดี

เนื่องจากเป็นปี 2022 และประวัติการทารุณกรรมช้างของประเทศไทยในอดีตเป็นที่รับรู้กันดีอยู่แล้ว ฉันจึงไม่ได้คิดถึงความเป็นไปได้เลยว่าสถานอนุรักษ์ช้างในลำปางอาจจะเป็นสวนสัตว์

แต่กระนั้น ช้างสองตัวที่ต้อนรับฉันเมื่อมาถึงก็ถูกล่ามโซ่ไว้ ตัวทางซ้ายซึ่งตาขวาเป็นต้อกระจก ยืนอยู่ในกองปัสสาวะของตัวเอง ส่วนตัวทางขวาดูอายุน้อยกว่า สภาพโดยรวมดีกว่า และฉันคิดว่าน่าจะสะอาดกว่า แต่ก็แสดงออกถึงความเศร้าโศกเช่นเดียวกัน

ฉันนึกย้อนไปถึงการพบปะกับเจ้าของเกสต์เฮาส์และความสัมพันธ์ที่ดีที่เกิดขึ้นในที่สุด และสงสัยว่าคนที่ดูเหมือนจะมีประสบการณ์ชีวิตมากมายขนาดนั้น จะแนะนำสถานที่แบบนั้นได้อย่างไรด้วยความรู้สึกผิดชอบชั่วดี แล้วฉันก็เข้าใจ: สามสิบปีในประเทศไทยทำให้เธอเป็นหญิงไทยที่แท้จริง

ลัทธิสัมพัทธนิยมทางศีลธรรมไม่ใช่หนึ่งในปัญหามากมายที่เกิดจากความชอบในการเดินทางที่หลากหลายและความปรารถนาที่จะท่องเที่ยวของฉัน

ขณะที่ฉันจ้องมองภาพตรงหน้าด้วยความหวาดกลัวอย่างเงียบงัน เด็กหญิงตัวเล็ก ๆ คนหนึ่ง (น่าจะเป็นลูกสาวของคนเลี้ยงช้างรุ่นน้อง ซึ่งสวมชุดเอี๊ยมสีเดียวกับเสื้อแขนสั้นของฉัน) กำลังเล่นวิดีโอเกมอย่างเหม่อลอย

"ฆาตกรรมสองศพ!" เสียงคอมพิวเตอร์แสดงความยินดีกับเธอด้วยความไม่รู้ "ฆาตกรรมสามศพ!"

ด้วยความเห็นแก่ตัว ฉันจึงรักษาระยะห่างจากสัตว์เหล่านั้น แม้ว่าฉันจะปรารถนาอย่างยิ่งที่จะอยู่ใกล้พวกมัน เพื่อมอบความอบอุ่นให้พวกมันแม้เพียงชั่วครู่ แต่ฉันไม่สามารถแสดงความเห็นอกเห็นใจได้ – ฉันไม่สามารถยอมรับสิ่งนั้นได้เพราะขัดกับมโนธรรมของฉัน เพราะท้ายที่สุดแล้ว ฉันก็ตัดสินใจที่จะชมปรากฏการณ์นี้

มันเป็นภาพที่น่าสยดสยอง แม้จะดูเหมือนเป็นการอาบน้ำและให้อาหาร แต่แท้จริงแล้วมันคือการเฉลิมฉลองความเป็นทาสในรูปแบบดั้งเดิม ซึ่งเป็นการจบลงที่ไม่น่าพึงพอใจของสองวันที่สวยงาม

ขณะที่ผมกำลังจะออกไป ผมแวะอีกครั้งที่คอกของช้างสองตัวที่ต้อนรับผมที่ศูนย์แห่งนี้ – อืม ก็อย่างว่าแหละ ต้อนรับแบบทาสต้อนรับเจ้านายของเขาน่ะสิ พวกมันดูเหมือนจะสื่อสารกันด้วยการตบงวงและสะบัดหางขณะที่ถูกล่ามโซ่ไว้

ฉันหวังว่าฉันจะเข้าใจมันได้

คำถามที่พบบ่อยเกี่ยวกับการไปเที่ยวลำปาง

การไปเที่ยวลำปางแบบไปเช้าเย็นกลับคุ้มค่าหรือไม่?

ลำปางคุ้มค่าแก่การพักอย่างน้อยสองสามคืนอย่างแน่นอน หากรวมอยู่ในแผนการเดินทางของคุณในประเทศไทย เมืองเก่าที่เงียบสงบและมีเสน่ห์ชวนให้นึกถึงยุคสมัยที่เรียบง่ายและแท้จริงกว่า ซึ่งหายไปนานแล้วในเชียงใหม่และกำลังค่อยๆ หายไปในเชียงรายเช่นกัน นอกจากนี้ ที่นี่ยังมีราคาไม่แพง ทิวทัศน์งดงาม และอาหารก็ยอดเยี่ยม

ฉันจะเดินทางจากเชียงใหม่ไปลำปางได้อย่างไร?

รถโดยสารประจำทางวิ่งระหว่างลำปางและสถานีขนส่งอาเขตในเชียงใหม่ค่อนข้างถี่ ส่วนรถไฟระหว่างสองเมืองนี้มีไม่บ่อยนัก นอกจากนี้ คุณยังสามารถต่อรองราคารถแท็กซี่ (ใช้เวลาเดินทางไม่ถึงสองชั่วโมง) ได้ในราคาประมาณ 1,500 บาท หากคุณสามารถต่อรองราคาได้ดี

ที่ลำปางมีอะไรให้ทำบ้าง?

เช่นเดียวกับเมืองอื่นๆ ในภาคเหนือของประเทศไทย ลำปางมีเมืองเก่าที่เต็มไปด้วยวัดวาอาราม แม่น้ำที่สวยงาม และสถานที่ท่องเที่ยวที่น่าสนใจมากมาย สิ่งที่ฉันชอบเป็นพิเศษเกี่ยวกับลำปางคือ คุณสามารถเดินสำรวจใจกลางเมืองได้ทั้งหมด ทำให้คุณสามารถค้นพบสถานที่ท่องเที่ยวและกิจกรรมต่างๆ ได้ตามใจชอบ