Trudno było z entuzjazmem patrzeć na Lampang, gdy samolot śmigłowy, przylatujący z Suvarnabhumi, zaczął schodzić w dół. Miasto – cała prowincja, a może nawet cała Tajlandia – było spowite grubą warstwą smogu, tego uporczywego zimowego smogu, który w ostatnich latach stał się corocznym zjawiskiem.

Atmosfera na lotnisku również była ponura, mimo że budynek został zaprojektowany z wielką dbałością o szczegóły i zdobiły go misterne drewniane rzeźby nawiązujące do lokalnej kultury Lanna. Obowiązkowa rejestracja na COVID-19 (która, jak to często bywa w wielu regionach Tajlandii, jest jedynie krótkim formularzem online, którego dane nigdy nie są weryfikowane) dodatkowo pogłębiła negatywny nastrój.

Byłem zaskoczony, gdy wyszedłem z hali przylotów i odkryłem, że kierowca songthaewów dokładnie wiedział, gdzie jest mój pensjonat. „Riverside” – potwierdził, jedyne słowo, jakie wypowiedział po angielsku. „Haa-sip baht”.

Mój nocleg był uroczy – dokładnie taki, jak się spodziewałem. Lata temu (a w niektórych przypadkach nawet dekady) obcokrajowcy i zamożni Tajowie wykupili stare domy z drewna tekowego nad rzekami w centrach miast północnej Tajlandii i przekształcili je w jedne z najbardziej urokliwych i autentycznych miejsc noclegowych w królestwie, a może nawet na świecie. Nic więc dziwnego.

Co mnie zaskoczyło, zwłaszcza na tym etapie mojego życia podróżnika, to to, jak natychmiast – i jak nieświadomie – miasto urzekło mnie swoim wyjątkowym pięknem.

O 4:30 byłem w drodze do świątyni Wat Pong Sanuk Hua, która była właściwie punktem wyjścia dla wszystkich innych atrakcji, które chciałem zobaczyć przed przyjazdem. Planowałem przeprawić się przez rzekę i dotrzeć tam krótko po 5:00, aby móc zaliczyć jeszcze dwa lub trzy punkty przed zachodem słońca.

Zamiast tego znalazłem się w Wat Koh Walukaram, rozległej i różnorodnej świątyni, która, jak później się dowiedziałem, nie ma żadnych recenzji w Google. Trzy hałaśliwe (ale nieszkodliwe) szczeniaki powitały mnie na terenie, który był pusty, z wyjątkiem mężczyzny czytającego książkę obok dzwonnicy. Na wieży wisiał laminowany napis (po angielsku): „Wejdź po schodach, żeby zrobić zdjęcie”.

Poszedłem tam, ale dopiero po przejściu między domami z drewna tekowego na zachodni kraniec kompleksu. Tam z głośnika dobiegała instrumentalna wersja utworu Erica Claptona „Wonderful Tonight” – z toalety, która, choć czysta, najwyraźniej nie była używana od jakiegoś czasu. Pomarańczowe szaty mnichów wisiały na sznurach, susząc się w oślepiającym wieczornym słońcu; nie widziałem ani jednego mnicha w nich noszącego.

„Powodzenia” – głosił napis (ponownie po angielsku) nad bramą prowadzącą do drogi, która stała się mostem, który powinienem był przekroczyć 30 minut wcześniej. Najwyraźniej potrzebowałem odrobiny szczęścia, aby odhaczyć cokolwiek z mojej listy rzeczy do zrobienia w Lampang, a liczne szczegóły urzekły mnie na, przyznaję, krótki koniec poniedziałku.

W rzeczywistości sam most zajął mi dobre 15 minut, ku uciesze motocyklistów i ich pasażerów (niewielu pieszych korzystało z tego przejścia), którzy śmigali obok mnie, podczas gdy ja z zachwytem wpatrywałem się w most. Poniżej, wzdłuż rzeki Wang, otoczonej bugenwillami i drzewami esperanzy, co najmniej trzech starszych mężczyzn łowiło ryby, choć wszyscy wydawali się bardziej zajęci paleniem własnoręcznie skręcanych papierosów niż łowieniem czegokolwiek.

Kiedy dotarłem do Wat Pong Sanuk Hua, która podobno zdobyła nagrodę UNESCO w 2008 roku, była niemal zapomniana. Szkoda, bo podobnie jak moja pierwsza świątynia, którą odkryłem raczej przypadkiem, była całkowicie pusta. Jednocześnie jej ogrom i bogactwo detali były absolutnie imponujące, co jest całkowicie zrozumiałe, biorąc pod uwagę nagrodę. Przypominała raczej cytadelę niż pojedynczą świątynię, a jej centralnym punktem była szczególnie imponująca złota stupa, wzniesiona na platformie z kamienia i cegły.

Niewiele dowiedziałem się o świątyni – nie było tam żadnych tablic informacyjnych, prawdopodobnie nie spełniających wymogów UNESCO – poza tym, że ma około 1300 lat. Podobnie jak po drugiej stronie rzeki, wisiało tam około tuzina mnisich szat, ale poza leniwym bezpańskim psem leżącym u stóp jedynego posągu Buddy na wolnym powietrzu, nie było żadnych innych śladów życia zwierzęcego.

W drodze powrotnej na południe, odkładając resztę mojej listy marzeń na wtorek (lub na odległą podróż), ponownie utknąłem na moście motocyklowym. To był piękny, ale niebezpieczny przystanek, ponieważ chciałem zobaczyć zarówno wschód, jak i zachód księżyca. Ostatecznie zdecydowałem się na zachód słońca, ponieważ księżyc jest notorycznie trudny do sfotografowania (przynajmniej na pierwszym planie, który nie ma kształtu księżyca) bez intensywnej obróbki w Photoshopie.

Właśnie gdy rozstawiałem statyw, by spokojnie uchwycić purpurowe niebo lśniące nad lustrzanymi wodami rzeki Wang, obok przejechał jeden ze słynnych konnych powozów z Lampang. To był nieoczekiwany, rozmazany moment – ​​błysk – zupełnie jak pierwsza (i jak dotąd jedyna) gejsza, którą zobaczyłem przechadzającą się nocą po dzielnicy Gion w Kioto.

Zrobiłem je szybko i nieostro; pisząc to, nie mam pojęcia, czy zdjęcie będzie nadawało się do użytku. Może różowa poświata zmierzchu zamaskuje liczne techniczne niedociągnięcia, które sobie wyobrażam.

W drodze na kolację wciąż gubiłam się w szczegółach, tym razem w dużym sklepie z jedwabiem przy Thipchang Road. Misterne ułożenie ich ręcznie robionych ubrań za nieskazitelnymi witrynami ich tekowego budynku; duma, z jaką eksponowali swoje maszyny do szycia w pracowni obok butiku; zapach olejku różanego i jaśminowego unoszący się w powietrzu, choć być może nie bezpośrednio z samego sklepu.

Przed Aroy One Baht, uroczą restauracją poleconą przez właściciela mojego pensjonatu, za rogiem wiła się ogromna kolejka. Była prawie 19:00 – tak się dzieje, gdy magia miasta całkowicie wytrąca cię z równowagi.

Dobra wiadomość: Udało mi się dostać stolik niemal bez czekania; menu było w języku angielskim, co oszczędziło mi trudu czytania tajskiego. Zła wiadomość? Mój kelner (jeśli w ogóle można tak nazwać tego zrzędliwego młodzieńca) odmówił odpowiedzi na moje pytania o lokalne potrawy; ostatecznie zamówiłem pikantną sałatkę ze smażonych grzybów sosnowych, zupę rybną z ziołami i omlet z krewetkami, które okazały się kotletami rybnymi.

Sprzedaż alkoholu również była zakazana. „Koh-vid seep gaaw” – mruknął kelner, stukając w miejsce na karteczce, gdzie napisałem „wymiana piwa”. Na szczęście całkowicie zapomniałem o pandemii.

Położyłem się spać z pełnym żołądkiem, otoczony brzęczeniem całej orkiestry owadów, żab i ropuch. Około godziny przed wschodem słońca dołączyło do nich kilka żądnych piania kogutów – nie przestawały piać; rzeka obudziła się na kilka godzin przed miastem.

Mój wczesny start był więc przynajmniej częściowo daremny. „Kierowca przyjedzie dopiero o 8” – wyjaśniła recepcjonistka krótko po 7 rano, podając mi menu śniadaniowe. „Unikaj największych tłumów. Zrelaksuj się”.

Chociaż nie sądziłem, że relaks teraz zmniejszy mój stres w przyszłości, fakt, że kawa w pensjonacie była prawdziwa – Nescafé to zbrodnia przeciwko ludzkości – uspokoił mnie na tyle, że nie rozpamiętywałem tego dłużej.

Podczas gdy czekałem na omlet z khaaw tom – szczerze mówiąc, żeby zobaczyć, jak te dwa dania będą ze sobą współgrać – na moim telefonie pojawiło się powiadomienie. „Rząd rozważa ponowne wprowadzenie programu „Test & Go”” – głosił nagłówek, nawiązujący do krótkotrwałego programu wjazdu do Tajlandii bez kwarantanny (w ramach którego wjechałem do królestwa). W końcu rząd Tajlandii zaakceptował rzeczywistość – szczerze miałem nadzieję, że inni pójdą w jego ślady.

Kiedy mój kierowca przyjechał krótko po 8:00, jego pośpiech wyraźnie wskazywał, że spóźnienie było niezamierzone. Jego zaniedbany wygląd, workowate różowe ubranie i skołtunione włosy tylko to potęgowały.

Mimo to starałem się dostrzec pozytywną stronę sytuacji (choć z zewnątrz było to trudne – poranek był ponury, zwłaszcza że wciąż trwała pora sucha). Sielankowy krajobraz, przez który przejeżdżaliśmy – póługorowe pola uprawne, karłowata dżungla i spowite mgłą wzgórza – działał na mnie kojąco.

(Wyboista podróż songthaewem pod górę, gdzie znajdują się stupy Wat Chalermprakiat, miała dokładnie odwrotny skutek.)

To dobrze: nie chcesz być zbyt zrelaksowany, docierając do miejsca, które od lat chciałeś odwiedzić. Zwłaszcza jeśli wszystkie osiem osób z twojej listy kontrolnej COVID-19 zejdzie na dół podczas twojej wspinaczki.

„Witamy w Niebiańskiej Pagodzie” – głosił napis na znaku, a jedynym dźwiękiem, jaki usłyszałem stojąc przed nim, był delikatny dźwięk odległego dzwonka wietrznego.

To miejsce, które pomimo starożytnego wyglądu zostało wzniesione dopiero w 2004 roku dla upamiętnienia dwusetnej rocznicy panowania Ramy IV, dzieli się na dwie główne części. Pierwsza część obejmuje jedyną stupę dostępną pieszo, z której platformy roztacza się piękny widok na około połowę pozostałych stup. Druga część to niewielka sala Buddy z około dwudziestoma posągami różnej wielkości. Widok z tego miejsca jest nieco mniej imponujący (a przynajmniej mniej uderzający), ale wspomniane brzęczenie i dzwonienie jest bardziej wyraziste i natarczywe.

Dziwnie było czekać pośród posągów Buddy, aż zachmurzone niebo się rozpogodzi. Co jakiś czas czułem drżenie ziemi i myślałem, że ktoś jeszcze przybył, ale byłem sam.

Około godziny później, kiedy w końcu zszedłem na dół, zobaczyłem innych; ku mojej uciesze, prawie wszyscy nie mieli masek. Słynny tajski uśmiech jest o wiele mniej charakterystyczny – praktycznie niewidoczny – gdy jest zasłonięty kawałkiem materiału.

Niezależnie od tego, czy nosisz maskę, czy nie, to, co kocham na Północy, to szczerość okrzyków „Sawasdee”, które ludzie wydają w twoją stronę, gdy przechodzisz obok, i fakt, że śmieją się tak samo histerycznie jak ty, gdy chwalisz swój okropny tajski (a potem odpowiadasz mu po okropnemu tajsku).

Gdy dotarłem na dół, niebo było już całkowicie przejaśnione i zauważyłem, że wszystkie drzewa plumerii były nagie, z wyjątkiem strąków i kilku kwiatów, które jeszcze nie opadły.

Kiedy wróciłem do miasta z Pagody Nieba, zdałem sobie sprawę, że moje relacje z włoską właścicielką mojego pensjonatu były nieco napięte. Wydało mi się to dziwne, ponieważ wcześniej zawsze wylewnie ją chwaliłem za jej zapierającą dech w piersiach posiadłość.

Mój popołudniowy program obejmował kilka przypadkowych atrakcji turystycznych – fabrykę ceramiki, zabytkowy dom i co najmniej jedną świątynię – oraz nieco (i zaskakująco) trudniejsze zadanie: porządny posiłek w stylu Lampang po moim poprzednim wieczorze spędzonym na tajskiej uczcie w Aroy One Baht.

W Muzeum Ceramiki Dhanabadee, które opowiada historię słynnej „Miski z kurczakiem” autorstwa miejscowego chińsko-tajskiego imigranta, roztargniona przeszukiwałam telefon w poszukiwaniu kulinarnego klucza do zrozumienia tej potrawy.

Zamiast tego strona internetowa ujawniła jeszcze smutniejszą prawdę. Nie dość, że większość polecanych restauracji była zamknięta z powodu pandemii COVID-19, to jeszcze najwyraźniej ominąłem najsłynniejszą świątynię Lampang (która z jakiegoś niewytłumaczalnego powodu znajduje się prawie pół godziny drogi od nowoczesnego centrum miasta), ponieważ zwiedzałem centrum miasta na własną rękę.

Przechodząc przez most do starego miasta Kaelang, taki cel podróży wydawał się zupełnie zbędny. Co takiego zwiedziłem w ciągu prawie 24 godzin, jeśli nie starożytne miasto?

Nie oznacza to, że znudziły mi się ozdobne drewniane domy po zobaczeniu setek ich palów i witraży w kolorze niebieskim, żółtym, zielonym i czerwonym. Nie oznacza to również, że nie dostrzegłem przypadkiem ważnych szczegółów, takich jak legenda o wyzwolicielu Chao Nan Thip Changu, wędrując między stupami, kamiennymi filarami i tradycyjnymi północnokoreańskimi przydrożnymi schroniskami.

Zła wiadomość: Ponieważ nie znalazłem odpowiedniej restauracji na kolację, mój plan B (powrót do Aroy One Baht) najwyraźniej okazał się nieaktualny. Restauracja została zamknięta, jakby po klęsce żywiołowej, a na plandece pełniącej funkcję wejścia przyklejono kartkę z przeprosinami („Tymczasowo zamknięte we wtorki”).

Dobra wiadomość? To zmusiło mnie do powrotu do hotelu, gdzie właściciel był zaskoczony, gdy zdecydowałem się zamówić Campari Orange.

„Pokochałam jego gorzki smak dopiero w zeszłym roku” – wyjaśniłam i krótko opowiedziałam o mojej niedawnej podróży do jej ojczyzny poprzedniego lata. „Wcześniej byłam zagorzałą fanką Aperola”.

Nasze spóźnione spotkanie, które zresztą było stosunkowo krótkie, nadało moim dwóm dniom w Lampang szczególne znaczenie. Czas minął też szybciej, niż się spodziewałem, kiedy zrezygnowałem z trzydniowego pobytu.

To z nawiązką wynagrodziło nieco niekomfortową atmosferę w restauracji, którą w końcu znalazłem; nadgorliwość personelu wydawała się wręcz desperacka. Nampriknum jednak było dobre.

Biorąc pod uwagę, że jest rok 2022, a przeszłe przypadki złego traktowania słoni w Tajlandii są dobrze udokumentowane, nawet nie brałem pod uwagę możliwości, że sanktuarium słoni w Lampang może być ogrodem zoologicznym.

A jednak dwa gruboskórne zwierzęta, które powitały mnie po przybyciu, były przykute łańcuchami. Ten po lewej, z zaćmą w prawym oku, stał w kupie własnego moczu. Ten po prawej wydawał się młodszy, w lepszym stanie ogólnym i, jak przypuszczam, czystszy, ale i on emanował podobnym smutkiem.

Wróciłam myślami do spotkania z właścicielką mojego pensjonatu i dobrej relacji, która ostatecznie się rozwinęła, i zastanawiałam się, jak ktoś, kto wydawał się mieć tak duże doświadczenie życiowe, mógł z czystym sumieniem polecić takie miejsce. I wtedy mnie olśniło: trzydzieści lat w Tajlandii uczyniło z niej prawdziwą Tajkę.

Relatywizm moralny nie jest jedną z wielu komplikacji, jakie spowodowały u mnie moje różnorodne upodobania podróżnicze i żądza wędrowania.

Gdy w milczącym przerażeniu przyglądałem się rozgrywającej się przed moimi oczami scenie, zauważyłem małą dziewczynkę (prawdopodobnie córkę młodszego kornaka, ubranego w ogrodniczki w tym samym kolorze co moja koszula z krótkim rękawem) roztargnioną grającą w grę wideo.

„Podwójne morderstwo!” – komputerowy głos pogratulował jej niewiedzy. „Potrójne morderstwo!”

Egoistycznie trzymałem się od zwierząt z daleka, choć tak bardzo pragnąłem być blisko nich, dać im choć chwilę pocieszenia. Ale nie było solidarności – nie mogłem tego pogodzić z sumieniem: w końcu postanowiłem obejrzeć to widowisko.

Było to makabryczne widowisko, pozornie poświęcone kąpieli i karmieniu, lecz w rzeczywistości było to celebrowanie niewolnictwa w jego pierwotnej formie – nieprzyjemne zakończenie dwóch pięknych dni.

Wychodząc, zatrzymałem się ponownie przy wybiegu dwóch słoni, które powitały mnie w środku – a właściwie tak serdecznie, jak niewolnik potrafi powitać cię w domu swojego pana. Wydawało się, że porozumiewają się ze sobą, klepiąc się trąbami i machając ogonami, stojąc przykute łańcuchami.

Chciałbym to zrozumieć.

Najczęściej zadawane pytania dotyczące wizyty w Lampang

Czy jednodniowa wycieczka do Lampang jest warta zachodu?

Lampang zdecydowanie warto zatrzymać się na kilka nocy, jeśli wpasuje się w Twój plan podróży po Tajlandii. Urokliwe, spokojne stare miasto przywodzi na myśl prostszą, bardziej autentyczną epokę, która dawno minęła w Chiang Mai i powoli zanika również w Chiang Rai. Poza tym jest niedrogie, ma zachwycające krajobrazy i wyśmienite jedzenie.

Jak dostać się z Chiang Mai do Lampang?

Autobusy kursują stosunkowo regularnie między Lampang a dworcem autobusowym Arcade w Chiang Mai; pociągi między tymi dwoma miastami kursują nieco rzadziej. W zależności od umiejętności negocjacyjnych, można również skorzystać z taksówki (podróż trwa mniej niż dwie godziny) za około 1500 bahtów.

Co można robić w Lampang?

Podobnie jak inne miasta północnej Tajlandii, Lampang szczyci się starówką pełną świątyń, piękną rzeką i licznymi atrakcjami turystycznymi. Co szczególnie podoba mi się w Lampang? Centrum miasta można zwiedzać pieszo, co pozwala odkrywać wszystkie atrakcje i atrakcje we własnym tempie.