Tayland'a yaptığım bu seyahatte, en azından henüz, 2022 yılının ikinci Çarşamba günü Koh Samui'ye vardığımda hissettiğim travmatik nostaljiye kapılmadım; bu da gayet mantıklı. Samui havaalanının ferah geliş salonundan geçip, buluşma noktasına giden şaşırtıcı derecede uzun yolda son kez yürüdüğümde, dünya adeta durmuş gibiydi.

Elbette, hiçbir fikrim yoktu. Adaya seyahatimi finanse eden şirket tarafından ayarlanan şoförümle tanıştıktan sonra, 96 saat boyunca kendimi VIP gibi hissettim. Özellikle üzerinde çalıştığım teknik rapor için verileri topladıktan sonra kendimi çok seçkin hissettim. Koh Samui parmaklarımın ucundaydı; ne yazık ki, benim için yıkımın eşiğinde bir cennetti.

Bu sefer, üzgün görünen bir adam (yüz maskesinin ardında duyguları ne kadar belli edebiliyorsa o kadar üzgün) geliş alanında bekleyen birkaç kişiden biriydi. İnce kağıt levhada "Bay/Bayan Robert Schrader" yazıyordu. Lanet olası cinsiyetimi bile not etme zahmetine girmemişlerdi.

Bu gayet iyiydi: Bu sefer Samui sadece bir aktarma noktasıydı, varış noktası değil. Ertesi sabahki tekne yolculuğumdan önce geceyi geçireceğim, şaşırtıcı derecede şık Bang Rak Oteli'ndeki son derece çekici resepsiyoniste "Evet, sadece bir gece," diye onayladım. "Yarın Koh Tao'ya, oradan da Koh Pha Ngan'a gidiyorum."

Havuzun yanından villama doğru giderken birkaç dostça söz alışverişinde bulunduk. Villam aslında iki yatak odalı (özel çatı terasını da sayarsak üç) müstakil bir evdi ve plaja sadece 45 saniye uzaklıktaydı, ancak Samui'nin en güzel plajı değildi. Bu plajdan Büyük Buda'yı görebiliyordum, kabul etmeliyim ki biraz da hoş olmayan bir açıdan.

Hafif küf kokusu ve ara sıra tepeden geçen jet ve pervaneli uçakların uğultusu dışında, özellikle pandemi sırasında kısıtlı feribot seferleri nedeniyle gerekli olan bir mola yeri için ödediğim 1.000 baht karşılığında beklediğimden çok daha fazlasını sundu.

Tabii ki Koh Tao'ya feribotla gitmedim. Düşük talep nedeniyle (ki bu da Tayland'ın sürekli değişen sınır düzenlemelerinden kaynaklanıyor), Lomphraya feribot şirketi gemilerinin çoğunu sürat teknesine dönüştürmüş. Aşırı kalabalık olan teknemde, KN95 koruyucu kıyafetler giymiş ve görünüşte dehşete kapılmış Alman bir çiftin yanında oturdum.

Yani, bir insanın tüm yüzü kapalıyken nasıl göründüğünü tahmin etmek mümkün (sonuçta güneş gözlüğü takıyorlardı). En yüksek hıza ulaştıktan sonra kendi maskemi çıkardığımda, ikisi de sanki ölüm karşılarında oturuyormuş gibi birbirlerine sarılmışlardı; gözlerindeki küçümsemeyi adeta hissedebiliyordum.

Neyse ki, yanımda oturan genç adam aklı başındaydı – o da açık denizde maskesiz hızla ilerlemenin sadece güvenli değil, aynı zamanda akıllıca olduğunu anlamıştı – ve benimle doğrudan konuşmaya çekinse de arkadaş canlısıydı. Bunun yerine, birkaç dakika ayaklarımla oynadıktan sonra, sol bacağımdaki çirkin bir yara izi hakkında soru sorarak buzları kırdı.

"Bunu bir motosikletten aldım," diye gayet doğal bir şekilde açıkladım.

Başımı salladım. "Teksas'ta. Park halindeki, hâlâ kor halindeki sıcak bir ampule çok yaklaştım - sanırım az önce kapatılmıştı."

"Yani Teksaslısınız?" Arkasını döndü, güneş gözlüğünü indirdi ve gözlerimin içine baktı.

Güldüm. "Bir bakıma evet, ama bir bakıma da değil. Karmaşık bir durum. Nerelisiniz?"

"Bu aynı zamanda karmaşık bir durum. Endonezyalıyım ama İtalya ve Almanya'da da yaşadım."

“Endonezya’nın tam neresinde?” diye sordum, seyahati seven Endonezyalıların neredeyse her zaman yaptığı gibi, “Cakarta yakınlarında” diye cevap vereceğini varsayarak.

Bunun yerine beni şaşırttı: Aslen Sumatralıydı. Kendisi Müslüman olmamasına rağmen, Endonezya'nın en muhafazakâr İslami bölgelerinden birinden geldiğini söylediğinde ona "Banda Aceh" diye hitap ederek onu şaşırttım.

"Şüphesiz ki şimdiye kadar tanıdığım en etkileyici Amerikalı sizsiniz," diyerek abarttığını yumuşattı. "Tabii ki coğrafi konumunuz açısından."

Kötü haber şuydu ki, öğrendiğim kadarıyla Michael Koh Tao'ya sadece günübirlik bir gezi yapacaktı. İyi haber ise? İkimiz de Koh Tao'nun kuzeydoğu kıyısının hemen açıklarında bulunan bir ada grubu (daha doğrusu üç küçük ada) olan Koh Nang Yuan'a gittik.

Michael dalış gezisindeydi ve öğlen saatlerinde karaya dönüp öğle yemeğini orada yemek istiyordu. Sonunda Nang Yuan'a vardığımda – yolculuk, eski püskü bir uzun kuyruklu tekne ve sürekli kişisel telefon görüşmeleri yapmak için duran bir şoför yüzünden beklenenden daha uzun sürmüştü – üç kara parçasını birbirine bağlayan iki kum tepesinin muhteşem manzarasını sunan ünlü seyir noktasına doğru hızla ilerledim.

Zirveye ulaştıktan kısa bir süre sonra mesajını aldığımda doğal olarak hayal kırıklığına uğradım. "Teknede yemek yiyoruz," diye yazmıştı. "Belki saat 3 civarında buluşabiliriz?"

Şans eseri, kendimi (ve aşağıdaki manzarayı) son derece rahat bir şekilde fotoğraflarken, beni tanıyan son derece çekici bir Taylandlı adamla karşılaştım.

“Facebook'ta ortak arkadaşlarımız var,” dedi, sanki salgının ortasında yabancı bir adada birbirlerine rastlamaları tamamen alışılmadık (ve iyi göründüğü için harika) bir durum değilmiş gibi. Onaylamak için telefonunu çıkardı. “Robert, değil mi? Sana arkadaşlık isteği gönderdim, kabul etmedin.”

Telefonumu çıkardım ve hatayı düzelttim. "Şimdi yaptım. İletişimde kalmalıyız. Tao'ya döndüğümde sana mesaj göndereyim mi?"

Sonunda ona yazmama gerek kalmadı. Daha kuzeydeki kum adasına ulaştığımda (ve Michael'dan Koh Nang Yuan'a gitmeyeceğine dair bir mesaj aldığımda), adanın tek restoranında Facebook'taki adamla (adı Prus'tu) karşılaştım.

Orada ne yaptığımız hakkında detaylara girmeyeceğim, sadece o kum tepesinin sonuna kadar yürüdüğümüzü ve orada çok... gizli kalmış bazı kayaların biriktiğini söyleyebilirim. Herkesin zevki farklıdır; ve Koh Tao'dayken, Romalıların Roma'da yaptıklarından farklı şeyler yapmalısınız.

Günübirlik gezide olan Prus kısa süre sonra ayrıldı. Ben de restoranda saklandım; hamile aşçı, Pad Grapaw Gai sipariş ederken "Phet Dai" (acı biber) isteğimi ciddiye aldı: o kadar çok acı biber koydular ki, havayı yakıcı, boğucu bir koku kapladı; bunun üzerine yanımdan geçen bir Fransız "Putain!" diye bağırdı.

Öğleden sonrasının geri kalanını, tıpkı bir yüzme havuzundaymış gibi, göğsüme kadar suya batmış halde lagünün berrak ve ılık sularında geçirdim. Orada otururken, kıyıdaki başka bir Fransız (İngilizce olarak) NFT'ler sayesinde bu yıl ne kadar zengin olmayı beklediğinden bahsedip duruyordu; bu sırada zebra balıkları, yarı gelişmiş köpekbalıkları gibi ayaklarımın etrafında dönüyordu.

Güneş yavaşça ufukta batıyordu ve uzun kuyruklu tekneyle saat 16.00'da yola çıkmam yaklaşıyordu. Şansıma şükrettim. Avcı balıklar yerine oyunbaz yüzme arkadaşları; böylesine samimi bir bağ, böyle karşılaşmalarla pek bilinmeyen bir yerde, tamamen yabancı olmayan biriyle.

Bu yıl bazı insanlar blockchain sayesinde servet kazanacaklar – ben sadece kontrol duygumu yeniden kazanmak istiyorum.

Koh Tao'da kimse maske takmıyor, bu da biraz eski kafalı Almanların (tahmin edebileceğim kadarıyla) büyük hayal kırıklığına uğramasına neden oluyor. Bunu neden ancak şimdi söylediğimi bile bilmiyorum; muhtemelen çok dalgın olduğum ve insanların yüzlerinin hala görülebildiği eski günlerdeki gibi Tayland'ın tadını çıkardığım içindir.

Sanırım Koh Tao'nun en dikkat çekici özelliğinin bu olması iyi bir şey, zira ada Tayland'ın "cinayet adası" olarak kısa süreliğine de olsa kötü bir şöhrete sahipti. (Öte yandan, dün sürat teknesinde karşılaştığım özensiz giyimli Alman'a sorarsanız, Koh Tao'da maske takılmaması cinayete eşdeğer olabilir.)

Aslında, sadece barlar, restoranlar ve otellerin çoğu bomboş; salgın sonrası Tayland'da ziyaret ettiğim en ıssız yer burası. Perşembe akşamı, tek müşteri olduğum bir restoranda yemek yerken, son iki yılda sadece ikinci biramı içtim (ilkini o günün erken saatlerinde Koh Nang Yuan'da içmiştim). Kokteyl ya da Tay viskisi satan tek bir açık bar bile bulamadım.

Prus'la tekrar buluştum ve otele döndüğünde bana haber vermesini rica ettim, çünkü o zamana kadar çoktan uyumuş olacağımı biliyordum. Bu yüzden, her zamanki gibi Cuma sabahı saat 5'te uyandığımda onun çoktan uyanmış olduğunu görünce daha da şaşırdım.

"Sabah insanı olmaya çalışıyorum," diye yazdı, nedenini açıklamadan.

Bir şekilde, kahvaltımı yalnız başıma yaparken ve organize bir ada turuna katılmayı ciddi ciddi düşünürken bile, ne kadar tehlikeli olursa olsun, günü Prus'la geçireceğimi biliyordum. (Burada "tehlikeli" derken, sürüş becerilerinden şüphe duyma anlamında ya da kesinlikle öldürme niyeti anlamında söylemiyorum.)

Şöyleydi işte: Ben mavi motosikletin arkasında, Prus da direksiyonda, Freedom Beach'e doğru güneye hızla giderken, aksi takdirde hissedebileceğim coşkunun altında derin bir bilgelik yatıyordu. Ya da aslında hissettiğim şey buydu.

Bu vahşi teslimiyet duygusu sarhoş ediciydi; tepelerde bir aşağı bir yukarı koşarken, sadece ellerimin onun bedenini kavraması, ellerimin uçup gitmesini engelliyordu; midemin karanlığında kelebekler, uçacak bir ışık kaynağı bulamayan güveler gibi çırpınıyordu.

Bunun romantik hiçbir yanı olmadığını iddia edersem size yalan söylemiş olurum; kendimi tamamen buna kaptırırsam kendime de yalan söylemiş olurum. Neredeyse 37 yaşında hala bundan büyülenmiş olmak gurur verici; eğer bunun beni tüketmesine izin verirsem trajik olur.

Önce adıyla müsemma "360º" seyir noktasına, ardından da "John Suwon" seyir noktasına ulaştığımızda, Koh Tao'nun büyüleyici doğasından dikkatimi dağıtmak için, adanın kendi güzelliğine odaklanmaya çalıştım. Doğuda Köpekbalığı Koyu ve batıda Chalok Koyu olmak üzere iki plaja baktım ve Koh Tao'yu komşularından ayıran özellik netleşti: devasa kayaları ve sularının floresan parıltısıyla, Tayland Körfezi'nde Andaman Denizi'ne en çok benzeyen ada burasıydı.

Freedom Plajı'nda, Küçük Deniz Kızı heykeline benzeyen o kayalardan birinin üzerinde, gözbebeğinin siyah rengiyle maun rengi irisinin birleştiği yerde kendi yansımamı gördüm. Sanki "Call Me By Your Name"in alternatif bir versiyonundaki iki karakter gibiydik (sadece aramızdaki tuhaf yaş farkı olmadan), ya da sanki "Titanic"teki Jack'in Fransız kızlarından biriymişim gibiydi.

Yine de bir hüzün vardı ve bu sadece küçük ilişkimizden hiçbir şey çıkmayacağını bildiğim için değildi. 2020 ve 2021'de (ve belki de 2022 ve sonrasında) asla var olmaması gereken kısıtlamalar yüzünden kaç tane böyle geçici aşk ilişkisi sonuçsuz kaldı?

Sairee Plajı'na doğru kuzeye doğru hızla ilerlerken, kollarımı tekrar onun beline dolamışken, St. Louis'in Dogtown semtindeki dairemin yakınındaki iğrenç Çin restoranından iki kez paket yemek sipariş etme hatasını yaparak kazandığım iki büyük serveti düşündüm.

“Doğuya yapılacak bir yolculuk büyük ödüller getirecek,” demişti biri. Diğeri: “Risk alıyorsun, ama buna değecek.” Prus’la karşılaşmak benim büyük ödülüm müydü ve buna nasıl değecekti? Gerçekten buna değecek miydi?

Haad Sairee manzarasına karşı geç öğle yemeğimizin tadını çıkarırken, arka planda Taylor Swift'in "Wildest Dreams" şarkısı çalıyordu. O anki durumumla ilgili olarak şarkı sözlerinin ergenlik dönemine özgü, yapmacık yorumunu size anlatmayacağım. Ayrıca, dar kum şeridinin hemen açıklarında sığ dalgalarda yaptığımız kaygısız yüzmeyi de çok detaylı bir şekilde tarif etmeyeceğim.

Size yemek yerken karşılaştığımız bir köpekten bahsetmeyi tercih ederim. Aslında "karşılaştık" demek daha doğru olur; bizimle hiç ilgilenmek istemedi. Tenis topunu birine attırmak yerine, kumda gittikçe daha derin çukurlar kazdı, kumun tekrar içine batmasına izin verdi ve topu tekrar tekrar, sayısız kez geri aldı.

Kendi deneyimimden – hatta birine aşık olmadığım yetişkin hayatımın her anından – biliyordum ki, bu köpeğin görünüşte yalnız rutini, en iyi insan av partnerinden bile daha kesin bir mutluluk yoluydu.

Karnımdaki kelebeklere benzer ama tam tersi yönde ilerleyen soru aklımdan şu geçti: Güvenli yolu mu seçmeliyim yoksa güzel bir şey mi istemeliyim?

Prus'a veda ettiğim an – Pha Ngan'da feribottan indim; o Samui'ye doğru yoluna devam etti – sanki iki gün öncesine, varlığından bile haberdar olmadığım zamana geri dönmüş gibiydim. Çünkü onu öğrendikten kısa bir süre sonra, hayatımdaki tek kişi o oldu.

Bazen mesafe sevgiyi büyütür. Ama bazen de kalbi zayıflatır, öyle ki ağız neredeyse konuşamaz hale gelir. Kader beni bu çıkmaza sürükledi; hükmünü bekliyorum.

Prensim gitmiş olabilir ama arkadaşım Nath (çok farklı türden bir prens) yakında geliyor. Onu en son tam iki hafta önce, Bangkok'tan Ang Thong'daki dev Buda heykeline yaptığımız günübirlik gezide görmüştüm. "Kadınlardan önce arkadaşlar gelir" sözüyle ilgili komik bir şey söylemeyi çok isterdim—sonuçta bu sözü kendim de ciddiye almalıyım—ama şu an şaka yapacak havada değilim.

Kiraladığım bungalovda eşyalarımı bir başkasının gece kalması için düzenlerken, YouTube'un uğursuz algoritmasının önceki akşam bana önerdiği bir videoyu hatırladım. Video, çocukluklarında ihtiyaçları karşılanmayan insanların sıklıkla içine düştüğü, saplantılı ve yüzeysel bir aşk türü olan "limerans" hakkındaydı.

Ken ile durum kesinlikle böyleydi, itiraf etmeliyim ki, manipülatif bir Tayvanlı adamla yaşadığım kısa süreli ilişkiye olan takıntımın, 2019'un sonunda Nath ile Koh Yao'ya yaptığımız son büyük seyahatte en ufak bir şekilde bile orada olmamı nasıl engellediğini düşündüğümde bunu anladım. Ama Prus ile durum farklı. Takıntılı değilim.

Tepedeki kazıklar üzerine inşa edilmiş evde Nath'ı beklemeye devam ettim. Yapısı gereği sallanıp duruyordu, ama hiç hareket etmedi. Geldiğinde halletmesi gereken bir işi vardı; ben de sahile, otelimizin restoranı sandığım yere indim. Ancak, buranın yan taraftaki seçkin, son derece özel bir malikaneye ait olduğu ortaya çıktı.

Aşağı inerken, basamaklardan birinde kaydım; basamakların, bungalovların kendilerinden çok daha kötü yapılmış olduğu açıkça belliydi. Mekanın güzelliğine ve nefes kesen manzarasına rağmen, tamamen kullanışsızdı.

Nath ve ben günün geri kalanını, adından da anlaşılacağı gibi, Koh Pha Ngan'ın batı kıyısının nefes kesen manzarasına sahip bir uçurumun tepesinde yer alan derme çatma bir bar olan "Top of the Rock"ta geçirdik. Kokteyllerimizin tadını çıkardıktan kısa bir süre sonra -benim için bir mojito, Nath için bir Cuba Libre- Ang Thong Deniz Parkı adalarının arkasında güneş battı. Ufukta uzaklığı nedeniyle, ilk başta onu Koh Tao sandım.

Orası tamamen farklı bir yer olsa da, gün batımında sembolizm görmemek benim için zordu. Işık kaybolurken, gökyüzünün sıcak renkleri de denize karışırken, dikkatimi geleceğe odaklamaya çalıştım: önümüzde önemli bir gün vardı.

Koh Phangan'daki ilk günümde kendime kahve yaparken garip bir şey oldu. Bungalovdaki şık espresso makinesi, kahvenin rengi, kıvamı ve aroması sıcak bir fincan kahveye benzese de, buz gibi soğuk bir kahve püskürttü. Bunun nasıl veya neden olduğunu asla açıklayamayacağım, ama tam istediğim buydu, bu yüzden şikayet edemem.

En azından gün başladıktan sonra, günün gidişatını belirledi. İlk bir saat boyunca Pha Ngan hakkında ne düşüneceğimi tam olarak bilemedim. Birçok yabancı vardı – çoğu yerde sadece yabancılar vardı – ve "Shanti" adında Hint vejetaryen restoranları, bol paçalı pantolonlar ve sadece özel yollarla ulaşılabilen plajlar. Sadece yabancılar oraya gitmeye cesaret ediyordu.

Sri Thanu'ya yaptığımız hayal kırıklığı yaratan geziden ve Mae Haad'a gelgitin yükseldiği bir zamanda ulaştıktan sonra, Nath ile birlikte sonunda Haad Salad'a vardık. Bu durum, istesek bile Koh Ma'ya yürümeyi imkansız hale getirmişti. Nath, plaja (Salad Plajı) ulaşmak için özel bir mülkte kalmayı tercih etti, ancak ben adanın en popüler plajlarından birinin halka açık olmamasına inanmayı reddettim.

“Sonuçta geldiğimize sevindim, burası çok güzel,” dedi Nath, masamızdan zümrüt yeşili suya bakarak. İkimiz de buzlu kahve sipariş etmiştik, ancak Burmalı personel (Pha Ngan'da çalışan herkes - ve Koh Tao'da çalışanların çoğu da Burmalı) bize goji meyveli yeşil smoothie'ler içirmeye çalıştı.

Nath, "Onları Myanmar kökenli olduklarından tanıyabilirsiniz," diye açıkladı, "çünkü Taylandlıların gülümsemesine sahip değiller." Pha Ngan'da, Tao'da olduğu gibi, neredeyse hiç kimse maske takmıyor.

Arkamızda, İngiliz bir kadın arkadaşına az önce tanıştığı "inanılmaz derecede harika insan"dan bahsediyordu. "İnanılmaz bir enerjisi var," dedi. Önümüzde ise başka bir kadın dalgaların arasında yoga hareketleri yapıyordu; yürürken iç çamaşırı tamamen ıslanmıştı.

“Sanırım bu yüzden buraya 'Salata Plajı' diyorlar,” diye düşündüm kendi kendime.

"Bununla ne demek istiyorsun?" diye sordu Nath.

"Yani, suyun rengi marul yaprakları gibi yeşilimsi."

Öğle yemeğinden sonra, serin, ıspanak rengindeki haad salatasının suyuna kendimi bırakırken, Pha Ngan birdenbire anlam kazandı. Ama diğer her şey daha da belirsizleşti; sürekli Prus'u ve onu tekrar görüp göremeyeceğimi, nasıl göreceğimi düşünüyordum. Titizlikle planlanmış, hatta özünde işle ilgili ve bu nedenle tamamen esnek olmayan bu seyahatin ortasında romantizm için nasıl zaman bulacaktım?

Nath ve ben yolculuğumuza devam ederken, önce internette yanlışlıkla Çin tapınağı olarak tanıtılan bir Tay tapınağına, ardından da gelgitler nedeniyle Koh Ma'ya hala ulaşılamayan Mae Haad'a geri dönerken, netlik arıyordum. İşaretler arıyordum. Brezilya ve İzlanda şeklinde bulutlar gördüm; "Cennet" adı verilen kurumuş bir şelalede, Phayanark'ın küçük bir heykelini fark ettim. Hiçbirinin anlamı yoktu.

Garip bir şekilde, en net anım adanın güneydoğu kısmına yaklaşırken geldi. Dolunay Partisi'nin ünlü plajı Haad Rin'e giden yol, beklediğimden çok daha vahşiydi; bu evcilleştirilmemiş doğada daha derin bir anlam buldum.

Plajın kendisi de bunu yansıtıyordu; bu yer, yolculuğun en güzel yönlerini bir araya getiriyordu. Dalgalar özellikle yüksek değildi, ancak o kadar hızlı kırılıp geri çekiliyorlardı ki, kıyıya demirlemiş uzun kuyruklu tekneleri geride bırakmaları bile bir mucizeydi. Suya girmeye cesaret edemedim.

Daha sonra, batı kıyısına geri döndüğümde, Nath ile (şimdilik) son akşam yemeğim için doğru balık restoranını ararken, gün batımında bu deneyimin -Tayland'da uzun, kesintisiz bir yolculuğun- bana 12 yıl sonra ülkeyi daha önce hiç olmadığı gibi görme fırsatı verdiğini fark ettim.

Prus'la daha uzun süre kalmak -ve dolayısıyla ayrılık- bu ilişkiyi yok eder miydi? Ve bu, buna değer bir takas olur muydu?

Denizin tam karşısındaki palmiye korusunun arkasından neredeyse dolunay yükselirken, kutlamayı kaçırdığım için üzülmedim. Ama içten içe üzgündüm, yine de gökyüzünde tek tek beliren yıldızların arasından bir nebze de olsa neşe beliriyordu.

Pazartesi sabahı erken saatlerde Samui'ye dönerken, feribot seferlerinin başlamasından sadece birkaç gün önce, Mart 2020'de Bo Phut plajından kalkan feribotu gördüğümü hatırladım. Bugün kendimi yine orada, Bo Phut plajında, neredeyse iki yıl sonra başkasının yolculuğuna çıkarken hayal ettim.

Samui havaalanına songthaew ile giderken ve açık hava geliş alanına kadar olan şaşırtıcı derecede uzun yürüyüşte, son ziyaretimde üzerimdeki palmiye ağaçlarının rüzgarda sallandığı zamanki gibi havada benzer bir belirsizlik hissi vardı. Ama bu sefer endişe verici olmaktan ziyade umut vericiydi – ve bu sadece Covid'in kendisinin nihayet geriliyor gibi görünmesinden kaynaklanmıyordu. Fil dışkısından kağıt satan dükkanın önünden geçerken istemsizce gülümsedim – hayatta kalmış olmasına sevindim.

Hayatımı belirleyen absürt seyahat kısıtlamaları olmasaydı şu anda bulunamayacağım bir yer olan Koh Tao'da yaşanan tesadüfi bir karşılaşma, son iki yılda yaşadığım her şeyi telafi edebilir mi? Ve bu karşılaşmanın değerini, ona dokunmamanın daha iyi olacağını kabul etmekte mi yoksa onu sonuna kadar takip etme cesaretine sahip olmakta mı bulurum?

Koh Tao ve Koh Pha Ngan hakkında daha fazla SSS

Koh Tao'ya yapılacak bir geziye değer mi?

Koh Tao, benim kadar aşık olmasanız bile kesinlikle ziyaret etmeye değer bir yer. Adanın engebeli manzarası bana "Körfezin en Andamanlısı" diyebileceğim bir yeri hatırlatıyor: dramatik uçurumlar ve derin, floresan bir renkteki su. Dürüst olmak gerekirse, Tayland'da ziyaret ettiğim en güzel adalardan biri.

Koh Pha Ngan mı yoksa Koh Tao mu daha iyi?

Şahsen, manzarası, yönetilebilir boyutu ve gösterişsiz atmosferiyle Koh Pha Ngan'a kıyasla Koh Tao'yu tercih ederim. Bu garip, çünkü eminim Koh Pha Ngan'daki motosikletli yoga öğretmenlerinin hepsi kendilerini tamamen gösterişsiz olarak görüyorlardır. Herkesin kendi zevki!

Koh Tao'da yürüyerek dolaşmak mümkün mü?

Teorik olarak Koh Tao'yu yürüyerek keşfedebilirsiniz, ancak motosikletle (veya motosiklet kullanan biriyle) çok daha kolay. Koh Tao nispeten küçük ama son derece engebeli bir ada. Sahil şeridi dışında hiçbir yerde yürümek istemezdim, üstelik ben oldukça formdayım.