De Golfcrisis

Nergens tijdens deze reis naar Thailand – tenminste nog niet – ben ik overvallen door de traumatische nostalgie die ik voelde bij mijn aankomst op Koh Samui op de tweede woensdag van 2022, wat volkomen logisch is. De laatste keer dat ik door de luchtige aankomsthal van de luchthaven van Samui liep en de verbijsterend lange route naar het ontmoetingspunt aflegde, leek de wereld stil te staan.

Natuurlijk had ik geen idee. Nadat ik mijn chauffeur had ontmoet, die geregeld was door het bedrijf dat mijn reis naar het eiland sponsorde, voelde ik me 96 uur lang een VIP. Ik voelde me vooral bevoorrecht nadat ik de gegevens had verzameld voor het whitepaper waar ik aan werkte. Koh Samui lag binnen handbereik; helaas was het voor mij een paradijs op de rand van de ondergang.

Deze keer was er een treurig uitziende man (nou ja, zo treurig als je emoties kunt waarnemen door een mondkapje heen) een van de weinigen die in de aankomsthal stond. "Dhr./Mevr. Robert Schrader," stond er op het dunne papieren bordje. Ze hadden niet eens de moeite genomen om mijn geslacht te noteren.

Dat was helemaal prima: Samui was dit keer slechts een tussenstop, niet de bestemming. "Ja, slechts één nacht," bevestigde ik aan de uiterst aantrekkelijke receptioniste van het verrassend chique Bang Rak Hotel, waar ik de nacht zou doorbrengen voor mijn boottocht de volgende ochtend. "Morgen ga ik naar Koh Tao en daarna naar Koh Pha Ngan."

Onderweg langs het zwembad naar mijn villa, die in feite een vrijstaand huis met twee slaapkamers was (drie als je het privédakterras meetelt, zoals ik deed), wisselden we een paar vriendelijke woorden uit, op slechts 45 seconden van het strand, hoewel niet het mooiste van Samui. Vanaf dit strand kon ik de Grote Boeddha zien, weliswaar vanuit een niet al te flatterende hoek.

Afgezien van de ietwat muffe geur en het af en toe monotone geluid van straal- en propellervliegtuigen boven me, was het veel beter dan ik had verwacht voor de 1000 baht die ik ervoor betaalde, vooral omdat het een tussenstop was die alleen nodig was vanwege de beperkte dienstregeling van de veerboten tijdens de pandemie.

Natuurlijk heb ik de veerboot naar Koh Tao niet genomen. Vanwege de lage vraag (wat ook te wijten is aan de voortdurend veranderende grensregels van Thailand) heeft de veerbootmaatschappij Lomphraya de meeste schepen omgebouwd tot speedboten. Aan boord van mijn overvolle boot zat ik naast een Duits stel in KN95-beschermingspakken die zichtbaar geschrokken waren.

Welnu, voor zover je kunt zien hoe iemand eruitziet als zijn hele gezicht bedekt is (ze droegen immers een zonnebril). Toen ik mijn eigen masker afdeed nadat we de topsnelheid hadden bereikt, klampten ze zich aan elkaar vast alsof de dood zelf tegenover hen zat; ik kon de minachting in hun ogen bijna voelen.

Gelukkig was de jongeman naast me verstandig – ook hij had ingezien dat het niet alleen veilig, maar ook verstandig was om zonder masker over de open zee te varen – en vriendelijk, hoewel hij te verlegen was om me direct aan te spreken. In plaats daarvan speelde hij een paar minuten met mijn voeten voordat hij het ijs brak door me te vragen naar een lelijk litteken op mijn linker kuit.

'Ik heb het van een motorfiets gehaald,' legde ik nuchter uit.

Ik schudde mijn hoofd. "In Texas. Ik kwam te dicht bij een geparkeerde, nog gloeiende gloeilamp – ik denk dat hij net was uitgezet."

'Dus je komt uit Texas?' Hij draaide zich om, schoof zijn zonnebril naar beneden en keek me recht in de ogen.

Ik lachte. "Een beetje wel, ja, maar ook weer niet. Het is ingewikkeld. Waar kom je vandaan?"

"Het is ook ingewikkeld. Ik kom uit Indonesië, maar ik heb ook in Italië en Duitsland gewoond."

'Waar precies in Indonesië?' vroeg ik, ervan uitgaande dat hij, zoals reislustige Indonesiërs bijna altijd doen, zou antwoorden: 'in de buurt van Jakarta'.

Hij verraste me echter: hij bleek oorspronkelijk uit Sumatra te komen. En ik verraste hem toen ik hem, hoewel hij zelf geen moslim is, "Banda Aceh" noemde toen hij me vertelde dat hij uit een van de meest conservatieve islamitische regio's van Indonesië kwam.

'U bent absoluut de meest indrukwekkende Amerikaan die ik ooit heb ontmoet,' corrigeerde hij zichzelf, waarmee hij zijn overdrijving enigszins bagatelliseerde. 'Wat aardrijkskunde betreft.'

Het slechte nieuws was dat Michael, zoals ik later vernam, slechts een dagtrip naar Koh Tao zou maken. Het goede nieuws? We zijn uiteindelijk allebei naar Koh Nang Yuan gegaan, een eilandengroep (om precies te zijn, drie kleine eilandjes) vlak voor de noordoostkust van Koh Tao.

Michael was op een duikexcursie en wilde rond het middaguur weer aan land zijn voor de lunch. Toen ik eindelijk in Nang Yuan aankwam – de reis had langer geduurd dan verwacht vanwege een gammele longtailboot en een chauffeur die steeds stopte om persoonlijke telefoontjes te plegen – reed ik snel door naar het beroemde uitkijkpunt, dat een fantastisch uitzicht biedt op de twee zandbanken die de drie landmassa's met elkaar verbinden.

Ik was natuurlijk teleurgesteld toen ik kort na het bereiken van de top zijn bericht ontving. "We eten op de boot," schreef hij. "Misschien kunnen we elkaar rond 3 uur 's middags ontmoeten?"

Gelukkig ontmoette ik, terwijl ik mezelf (en de onderstaande scène) met een ongekende nonchalance aan het fotograferen was, een zeer aantrekkelijke Thaise man die blijkbaar wist wie ik was.

'We hebben een paar gemeenschappelijke Facebookvrienden,' zei hij, alsof het niet heel vreemd (en geweldig, want hij zag er goed uit) was om elkaar midden in een pandemie op een buitenlands eiland tegen te komen. Hij pakte zijn telefoon erbij om het te bevestigen. 'Robert, toch? Ik heb je een vriendschapsverzoek gestuurd, maar je hebt het niet geaccepteerd.'

Ik pakte mijn telefoon en corrigeerde de fout. "Nu is het goed. We moeten contact houden. Zal ik je een berichtje sturen als ik terug ben in Tao?"

Uiteindelijk hoefde ik hem niet te schrijven. Net toen ik de noordelijker gelegen zandbank bereikte (en een bericht van Michael ontving dat hij toch niet naar Koh Nang Yuan zou gaan), ontmoette ik de Facebook-man (wiens naam Prus was) in het enige restaurant van het eiland.

Ik zal niet in detail treden over wat we daar gedaan hebben, behalve dat we naar het einde van die zandbank zijn gelopen, waar zich een aantal zeer… verborgen rotsblokken hadden opgehoopt. Smaken verschillen; en als je op Koh Tao bent, moet je andere dingen doen dan de Romeinen in Rome deden.

Prus, die een dagje weg was, vertrok kort daarna. Ik verstopte me in het restaurant, waar de zwangere kokkin mijn verzoek om "Phet Dai" (hete chilipepers) bij mijn Pad Grapaw Gai-bestelling serieus nam: ze voegden er zoveel chili aan toe dat er een brandende, verstikkende geur in de lucht hing, waarop een voorbijlopende Fransman "Putain!" riep toen hij langs me wandelde.

De rest van de middag bracht ik door tot mijn borst in het kristalheldere, warme water van de lagune, alsof ik in een zwembad zat. Terwijl ik daar zat en een andere Fransman aan de oever (in het Engels) tekeerging over hoe rijk hij dit jaar verwachtte te worden dankzij NFT's, cirkelden zebravisjes rond mijn voeten als halfontwikkelde haaien.

De zon zakte langzaam naar de horizon en mijn vertrek met de longtailboot om 16.00 uur kwam steeds dichterbij. Ik dacht na over mijn geluk. Speelse zwempartners in plaats van roofzuchtige; zo'n intieme band met iemand die niet helemaal een vreemde voor me was, op een plek die zelden bekendstaat om zulke ontmoetingen.

Sommige mensen zullen dit jaar een fortuin verdienen met blockchain – ik wil gewoon mijn gevoel van controle terugkrijgen.

Op Koh Tao draagt ​​niemand maskers, tot grote ontsteltenis van de ietwat ouderwetse Duitsers (zoals ik me kan voorstellen). Ik weet eigenlijk niet eens waarom ik dit nu pas zeg; waarschijnlijk omdat ik zo afgeleid was en genoot van Thailand zoals vroeger, toen je de gezichten van de mensen nog kon zien.

Ik denk dat het maar goed is dat dit nu het meest opvallende kenmerk van Koh Tao is, gezien de kortstondige reputatie van het eiland als Thailands "moordeiland". (Aan de andere kant, als je de slordig geklede Duitser van mijn speedboot gisteren vraagt, zou het gebrek aan mondkapjes op Koh Tao wel eens gelijk kunnen staan ​​aan moord.)

In feite zijn alleen de bars, restaurants en de meeste hotels verlaten; het is verreweg de meest desolate plek die ik in Thailand na de pandemie heb bezocht. Donderdagavond, terwijl ik in een restaurant at waar ik de enige klant was, dronk ik pas mijn tweede biertje in evenveel jaren (het eerste had ik eerder die dag op Koh Nang Yuan gedronken). Ik kon geen enkele open bar vinden waar cocktails of zelfs Thaise whisky werden verkocht.

Ik sprak weer af met Prus en vroeg hem me te laten weten zodra hij terug was in het hotel, omdat ik wist dat ik dan al zou slapen. Ik was dan ook des te meer verrast toen ik zoals gewoonlijk om 5 uur 's ochtends wakker werd en merkte dat hij al wakker was.

"Ik probeer een ochtendmens te worden," schreef hij, zonder uit te leggen waarom.

Hoewel ik alleen aan het ontbijten was en serieus overwoog om mee te gaan op een georganiseerde eilandtour, wist ik op de een of andere manier dat ik de dag met Prus zou doorbrengen, hoe gevaarlijk dat ook zou kunnen zijn. (Ik bedoel "gevaarlijk" niet in de zin van twijfelen aan zijn rijvaardigheid, en zeker niet met moorddadige bedoelingen.)

Kijk, het zat zo: terwijl we met hoge snelheid naar het zuiden reden, richting Freedom Beach, ik achterop de blauwe motor en Prus achter het stuur, lag er een diepe wijsheid ten grondslag aan het enthousiasme dat ik anders misschien had gevoeld. Of dat ik daadwerkelijk voelde.

Het was bedwelmend, dit gevoel van wilde overgave, het rennen op en neer over de heuvels, alleen mijn handen om zijn lichaam die de mijne ervan weerhielden weg te vliegen, de vlinders fladderden in de duisternis van mijn maag als motten zonder lichtbron om naartoe te vliegen.

Ik zou liegen als ik beweerde dat er niets romantisch aan was; ik zou tegen mezelf liegen als ik er helemaal in opging. Het is vleiend dat ik er op bijna 37-jarige leeftijd nog steeds door gefascineerd ben; het zou tragisch zijn als ik me erdoor liet meeslepen.

Toen we de uitkijkpunten bereikten, eerst het toepasselijk genaamde "360º"-uitkijkpunt en vervolgens het "John Suwon"-uitkijkpunt, probeerde ik me te concentreren op de schoonheid van Koh Tao zelf, om mezelf af te leiden van de betoverende natuur. Ik keek uit over twee stranden – Shark Bay in het oosten en Chalok Bay in het westen – en het kenmerk dat Koh Tao onderscheidde van zijn buren werd duidelijk: het was het eiland in de Golf van Thailand dat het meest leek op de Andamanzee, met zijn enorme rotsen en de fluorescerende glans van het water.

Beneden op Freedom Beach, op een van die rotsen die eruit zagen als het standbeeld van de Kleine Zeemeermin, zag ik mijn weerspiegeling in de onyxkleur van zijn pupil, die overging in het mahoniehout van zijn iris. Het was alsof we twee personages waren in een alternatieve versie van "Call Me By Your Name" (alleen dan zonder het vreemde leeftijdsverschil), of alsof ik een van Jacks Franse meisjes uit "Titanic" was.

En toch was er verdriet, en niet alleen omdat ik wist dat er niets van onze korte affaire terecht zou komen. Hoeveel van zulke vluchtige romances zijn er in 2020 en 2021 (en misschien ook in 2022 en daarna) nooit tot bloei gekomen vanwege beperkingen die er nooit hadden mogen zijn?

Terwijl we noordwaarts richting Sairee Beach reden, mijn armen weer om zijn middel geslagen, dacht ik terug aan de twee fortuinen die ik had gewonnen door tweemaal de fout te maken afhaalmaaltijden te bestellen bij het walgelijke Chinese restaurant vlak bij mijn appartement in de wijk Dogtown in St. Louis.

'Een reis naar het Oosten zal grote beloningen opleveren,' had de een gezegd. De ander: 'Je neemt een risico, maar het zal de moeite waard zijn.' Was de ontmoeting met Prus mijn grote beloning, en hoe zou het de moeite waard zijn? Zou het überhaupt de moeite waard zijn?

Terwijl we genoten van onze late lunch met uitzicht op Haad Sairee, speelde Taylor Swifts "Wildest Dreams" op de achtergrond. Ik zal jullie mijn melige, puberale interpretatie van de歌詞 in relatie tot mijn situatie van destijds besparen. Evenmin zal ik al te gedetailleerd beschrijven hoe we zorgeloos een duik namen in de ondiepe branding vlak voor de smalle zandstrook.

Ik vertel je liever over een hond die we tegenkwamen tijdens het eten. Nou ja, "tegenkwamen" is misschien een betere omschrijving – hij wilde helemaal niets met ons te maken hebben. In plaats van zijn tennisbal naar iemand te brengen zodat die hem kon gooien, groef hij steeds diepere gaten in het zand, liet het zand weer wegzakken en haalde de bal er telkens weer uit, ontelbare keren.

Uit eigen ervaring – sterker nog, uit elk moment van mijn volwassen leven dat ik niet verliefd was – wist ik dat de ogenschijnlijk eenzame routine van deze hond een zekerder pad naar geluk was dan zelfs de beste menselijke apporteerpartner.

De vraag die door mijn hoofd spookte, in een vergelijkbare maar tegenovergestelde richting als de vlinders in mijn buik, was: Wil ik op veilig spelen of wil ik iets goeds?

Op het moment dat ik afscheid nam van Prus – ik stapte van de veerboot in Pha Ngan, hij reisde door naar Samui – was het alsof ik twee dagen terug in de tijd was gereisd. Terug naar de tijd voordat ik überhaupt wist dat hij bestond. Want kort nadat ik erachter kwam, werd hij de enige persoon in mijn leven.

Soms doet afstand de liefde groeien. Maar soms verzwakt het ook het hart, waardoor de mond nauwelijks nog kan spreken. Het lot heeft me in deze situatie gebracht; ik wacht op zijn oordeel.

Mijn prins is misschien weg, maar mijn vriend Nath (een prins van een heel ander soort) komt er binnenkort aan. Ik zag hem precies twee weken geleden voor het laatst, toen we een dagtrip maakten van Bangkok naar de gigantische Boeddha in Ang Thong. Ik zou graag iets grappigs zeggen over "vriendschap gaat voor vrouwen"—ik zou dat gezegde immers zelf ook ter harte moeten nemen—maar ik ben nu niet in de stemming voor humor.

Terwijl ik mijn spullen in de gehuurde bungalow aan het ordenen was zodat iemand anders er kon overnachten, moest ik terugdenken aan een video die het sinistere algoritme van YouTube me de vorige avond had aanbevolen. Het ging over 'limerence', een soort obsessieve, oppervlakkige liefde waar mensen vaak in terechtkomen als hun behoeften in hun kindertijd niet werden vervuld.

Dat was absoluut het geval met Ken, moest ik toegeven, toen ik terugdacht aan hoe mijn obsessie met mijn korte affaire met een manipulatieve Taiwanese man me ervan had weerhouden om ook maar enigszins aanwezig te zijn tijdens mijn laatste grote reis met Nath naar Koh Yao eind 2019. Maar met Prus is het anders. Ik ben niet geobsedeerd.

Ik bleef op Nath wachten in het huis op palen op de heuvel. Door de constructie wiebelde en schommelde het, hoewel het nooit bewoog. Toen hij aankwam, had hij iets te regelen; ik ging naar het strand, naar wat ik aanzag voor het restaurant van ons hotel. Het bleek echter te behoren tot het exclusieve, zeer besloten landgoed ernaast.

Op de terugweg gleed ik uit op een van de treden, die duidelijk van veel slechtere kwaliteit waren dan de bungalows zelf. Ondanks de schoonheid van de plek en het adembenemende uitzicht was het volkomen onpraktisch.

Nath en ik brachten de rest van de dag door bij "Top of the Rock", een geïmproviseerde bar – zoals de naam al doet vermoeden – gelegen op een klif met een adembenemend uitzicht op de westkust van Koh Pha Ngan. Kort nadat we van onze cocktails hadden genoten – een mojito voor mij en een Cuba Libre voor Nath – achter de eilanden van het Ang Thong Marine Park, ging de zon onder. Omdat de zon nog ver aan de horizon stond, dacht ik aanvankelijk dat het Koh Tao was.

Ik vond het moeilijk om geen symboliek te zien in de zonsondergang op die plek, ook al was het uiteindelijk een compleet andere locatie. Terwijl het licht verdween en de warme kleuren van de lucht met zich mee de zee in trok, probeerde ik mijn aandacht te richten op de toekomst: een belangrijke dag lag voor ons.

Op mijn eerste dag op Koh Phangan gebeurde er iets vreemds toen ik koffie wilde zetten. De luxe espressomachine in de bungalow spuugde de koffie ijskoud uit, terwijl hij de kleur, consistentie en geur had van een warme kop. Ik zal nooit kunnen verklaren hoe of waarom dat gebeurde, maar het was precies wat ik wilde, dus ik kan niet klagen.

Het zette de toon voor de dag, tenminste toen die eenmaal op gang was gekomen. Het eerste uur wist ik niet goed wat ik van Pha Ngan moest denken. Er waren veel buitenlanders – op de meeste plekken waren er alleen maar buitenlanders – en Indiase vegetarische restaurants genaamd "Shanti", wijde olifantenbroeken en stranden die alleen via privéwegen bereikbaar waren. Alleen buitenlanders waagden zich erheen.

Nath en ik kwamen eindelijk aan in Haad Salad, na een teleurstellende trip naar Sri Thanu en nadat we Mae Haad bij hoogtij hadden bereikt, waardoor het onmogelijk was om naar Koh Ma te lopen, zelfs als we dat hadden gewild. Nath gaf er de voorkeur aan om op privéterrein te verblijven om bij het strand (Salad Beach) te komen, maar ik weigerde te geloven dat een van de populairste stranden van het eiland niet voor het publiek toegankelijk was.

"Ik ben blij dat we toch gekomen zijn – het is prachtig," zei Nath, terwijl hij vanaf onze tafel naar het smaragdgroene water staarde. We hadden allebei ijskoffie besteld, maar het Birmese personeel (iedereen die bij Pha Ngan werkt – en de meesten die op Koh Tao werken – zijn Birmees) probeerde ons groene smoothies met gojibessen aan te smeren.

"Je kunt ze herkennen aan hun afkomst uit Myanmar," legde Nath uit, "omdat ze niet de typische Thaise glimlach hebben." In Pha Ngan, net als in Tao, draagt ​​bijna niemand een masker.

Achter ons vertelde een Britse vrouw aan haar vriendin over de "ongelooflijk geweldige persoon" die ze net had ontmoet. "Ongelooflijke energie," zei ze. Voor ons deed een andere vrouw yoga-oefeningen in de golven; haar ondergoed was kletsnat terwijl ze rondliep.

'Ik denk dat dat de reden is waarom ze het 'Saladestrand' noemen,' dacht ik hardop.

'Wat bedoel je daarmee?' vroeg Nath.

"Ik bedoel, omdat het water een beetje groen is, net als slabladeren."

Na de lunch, terwijl ik me onderdompelde in het koele, spinaziekleurige water van de haadsalade, begreep ik Pha Ngan ineens. Maar al het andere werd onduidelijker – ik bleef maar denken aan Prus en of en hoe ik hem ooit nog zou zien. Hoe moest ik in vredesnaam tijd vinden voor romantiek te midden van mijn zorgvuldig geplande, in feite zakelijke en daardoor volstrekt inflexibele reis?

Terwijl Nath en ik onze reis voortzetten, eerst naar een Thaise tempel die online ten onrechte als Chinees werd aangeprezen, en vervolgens terug naar Mae Haad, waar Koh Ma nog steeds onbereikbaar was vanwege het getij, zocht ik naar duidelijkheid. Ik zocht naar aanwijzingen. Ik zag wolken in de vorm van Brazilië en IJsland; bij een opgedroogde waterval genaamd "Paradise" zag ik een klein beeldje van Phayanark. Niets ervan klopte.

Vreemd genoeg beleefde ik het helderste moment toen we het zuidoostelijke deel van het eiland naderden. De weg naar Haad Rin, het beroemde strand van het Volle Maanfeest, was veel wilder dan ik had verwacht; in deze ongetemde natuur vond ik een diepere betekenis.

Het strand zelf weerspiegelde dit – de bestemming combineerde alle beste aspecten van de reis. De golven waren niet bijzonder hoog, maar ze braken zo snel op en trokken zich zo snel terug dat het een wonder was dat ze de longtailboten die aan de kust lagen aangemeerd, achter zich lieten. Ik durfde het water niet in te gaan.

Later, terug aan de westkust, op zoek naar het juiste visrestaurant voor mijn (voorlopig) laatste diner met Nath, realiseerde ik me bij zonsondergang dat deze ervaring – een lange, ononderbroken reis door Thailand – me in staat had gesteld het land te zien zoals ik het na twaalf jaar nog nooit had gezien.

Zou een langer verblijf bij Prus – en daarmee de scheiding – deze relatie kapotmaken? En zou dat een waardevolle ruil zijn?

Toen de bijna volle maan opkwam achter de palmbos recht tegenover de zee, was ik niet verdrietig dat ik de viering had gemist. Maar diep van binnen was ik wel verdrietig, ook al gluurde er af en toe een vleugje vreugde door de sterren heen, die stuk voor stuk aan de hemel verschenen.

Op weg terug naar Samui, vroeg maandagochtend, herinnerde ik me dat ik in maart 2020 de veerboot vanaf Bo Phut Beach had gezien, slechts een paar dagen voordat de veerdienst van start ging. Ik stelde me voor dat ik daar vandaag weer was – op Bo Phut Beach, welteverstaan ​​– aan boord van iemands anders reis, bijna twee jaar later.

Tijdens de rit met de songthaew naar de luchthaven van Samui en de verrassend lange wandeling naar de openlucht aankomsthal hing er een vergelijkbare onzekere sfeer als tijdens mijn vorige bezoek, toen de palmbomen boven me in de wind wiegden. Maar deze keer was het hoopvol in plaats van zorgwekkend – en niet alleen omdat het er eindelijk naar uitzag dat Covid zelf aan het verdwijnen was. Ik kon een glimlach niet onderdrukken toen ik langs het winkeltje liep dat papier van olifantenpoep verkocht – ik was blij dat het de pandemie had overleefd.

Zou een toevallige ontmoeting op Koh Tao, een plek waar ik nu niet zou zijn als de absurde reisbeperkingen die mijn leven bepalen er niet waren, uiteindelijk alles goedmaken wat ik de afgelopen twee jaar heb meegemaakt? En zou die waarde schuilen in het besef dat deze ontmoeting beter onbesproken kan blijven, of in de moed om hem tot een goed einde te brengen?

Meer veelgestelde vragen over Koh Tao versus Koh Pha Ngan

Is een reis naar Koh Tao de moeite waard?

Koh Tao is absoluut een bezoek waard, zelfs als je er niet zo dol op bent als ik. Het ruige landschap van het eiland doet me denken aan wat ik "het meest Andes-achtige van de Golf" zou noemen: dramatische kliffen en water in een diepe, fluorescerende kleur. Eerlijk gezegd is het een van de mooiste eilanden die ik ooit in Thailand heb bezocht.

Is Koh Pha Ngan of Koh Tao beter?

Persoonlijk geef ik de voorkeur aan Koh Tao, met zijn prachtige landschap, overzichtelijke omvang en ongedwongen sfeer, boven Koh Pha Ngan. Dat is vreemd, want ik weet zeker dat al die motorrijdende yogadocenten op Koh Pha Ngan zichzelf als totaal ongedwongen beschouwen. Ieder zijn eigen ding!

Is het mogelijk om Koh Tao te voet te verkennen?

Hoewel je Koh Tao in theorie te voet kunt verkennen, is het veel gemakkelijker met een motor (of iemand die er een bestuurt). Koh Tao is relatief klein, maar extreem heuvelachtig. Ik zou nergens anders willen lopen dan langs de kust, en ik ben echt in goede conditie.