วิกฤตการณ์อ่าวเปอร์เซีย

ตลอดการเดินทางไปประเทศไทยครั้งนี้ – อย่างน้อยก็ยังไม่ – ผมยังไม่รู้สึกถึงความคิดถึงบ้านอย่างรุนแรงเหมือนตอนที่มาถึงเกาะสมุยในวันพุธที่สองของปี 2022 ซึ่งก็สมเหตุสมผลดี ครั้งสุดท้ายที่ผมเดินผ่านโถงผู้โดยสารขาเข้าที่โปร่งโล่งของสนามบินเกาะสมุย และเดินไปตามเส้นทางที่ยาวเหยียดไปยังจุดนัดพบ โลกดูเหมือนจะหยุดนิ่งไปชั่วขณะ

แน่นอนว่าฉันไม่รู้เรื่องอะไรเลย หลังจากได้พบกับคนขับรถที่บริษัทผู้สนับสนุนการเดินทางไปเกาะจัดหาให้ ฉันรู้สึกเหมือนเป็นวีไอพีเป็นเวลา 96 ชั่วโมง ฉันรู้สึกพิเศษเป็นอย่างยิ่งหลังจากรวบรวมข้อมูลสำหรับรายงานที่ฉันกำลังทำอยู่ เกาะสมุยอยู่ในกำมือของฉันแล้ว แต่น่าเสียดายสำหรับฉัน มันคือสวรรค์ที่กำลังจะล่มสลาย

คราวนี้ ชายหน้าตาเศร้าๆ (ก็เศร้าเท่าที่จะมองเห็นอารมณ์ผ่านหน้ากากอนามัยได้นั่นแหละ) เป็นหนึ่งในไม่กี่คนที่ยืนอยู่ในบริเวณขาเข้า ป้ายกระดาษบางๆ เขียนว่า "นาย/นาง โรเบิร์ต ชเรเดอร์" พวกเขาไม่ได้ใส่ใจที่จะจดบันทึกเพศของฉันด้วยซ้ำ

นั่นก็ไม่มีปัญหาอะไรค่ะ ครั้งนี้เกาะสมุยเป็นเพียงจุดแวะพัก ไม่ใช่จุดหมายปลายทาง “ใช่ค่ะ แค่คืนเดียว” ฉันยืนยันกับพนักงานต้อนรับสาวสวยที่โรงแรมบางรักสุดเก๋ ซึ่งฉันจะพักค้างคืนก่อนขึ้นเรือในเช้าวันรุ่งขึ้น “พรุ่งนี้ฉันจะไปเกาะเต่า แล้วก็ต่อด้วยเกาะพะงันค่ะ”

เราพูดคุยกันเล็กน้อยอย่างเป็นมิตรระหว่างเดินผ่านสระว่ายน้ำไปยังวิลล่าของฉัน ซึ่งโดยพื้นฐานแล้วเป็นบ้านเดี่ยวสองห้องนอน (สามห้องนอนถ้าคุณนับระเบียงดาดฟ้าส่วนตัวอย่างที่ฉันนับ) อยู่ห่างจากชายหาดเพียง 45 วินาที แม้ว่าชายหาดนั้นจะไม่ใช่ชายหาดที่สวยที่สุดในเกาะสมุยก็ตาม จากชายหาดนี้ ฉันสามารถมองเห็นพระใหญ่ได้ แม้ว่าจะมองเห็นจากมุมที่ไม่ค่อยสวยงามนักก็ตาม

นอกเหนือจากกลิ่นอับเล็กน้อยและเสียงหึ่งๆ ของเครื่องบินเจ็ตและเครื่องบินใบพัดที่บินอยู่เหนือศีรษะเป็นครั้งคราวแล้ว ที่นี่ก็ดีกว่าที่ฉันคาดไว้มากสำหรับราคา 1,000 บาทที่ฉันจ่ายไป โดยเฉพาะอย่างยิ่งในฐานะจุดแวะพักที่จำเป็นเนื่องจากตารางเรือเฟอร์รี่ที่น้อยมากในช่วงการระบาดใหญ่

แน่นอนว่าฉันไม่ได้นั่งเรือเฟอร์รี่ไปเกาะเต่า เนื่องจากความต้องการต่ำ (ซึ่งเป็นผลมาจากกฎระเบียบชายแดนของไทยที่เปลี่ยนแปลงอยู่ตลอดเวลา) บริษัทเรือเฟอร์รี่ลอมภรายาจึงเปลี่ยนเรือส่วนใหญ่เป็นเรือเร็ว บนเรือที่แออัดของฉัน ฉันนั่งข้างๆ คู่รักชาวเยอรมันที่สวมชุดป้องกัน KN95 ซึ่งดูหวาดกลัวอย่างเห็นได้ชัด

เอาล่ะ เท่าที่จะบอกได้ว่าคนๆ หนึ่งจะมีหน้าตาเป็นอย่างไรเมื่อใบหน้าทั้งหมดถูกปิดบัง (เพราะพวกเขาสวมแว่นกันแดดนี่นา) เมื่อฉันถอดหน้ากากของตัวเองออกหลังจากที่เราวิ่งด้วยความเร็วสูงสุดแล้ว สองคนนั้นก็กอดกันแน่นราวกับว่าความตายกำลังนั่งอยู่ตรงหน้าพวกเขา ฉันแทบจะรู้สึกได้ถึงความดูถูกเหยียดหยามในสายตาของพวกเขา

โชคดีที่ชายหนุ่มที่นั่งข้างๆ ผมนั้นฉลาด – เขาก็รู้เช่นกันว่าการแล่นเรือในทะเลเปิดโดยไม่สวมหน้ากากนั้นไม่เพียงแต่ปลอดภัย แต่ยังฉลาดด้วย – และเขาก็เป็นมิตร แม้ว่าเขาจะเขินอายเกินกว่าจะพูดกับผมโดยตรงก็ตาม แทนที่จะพูดตรงๆ เขาเล่นกับเท้าของผมอยู่หลายนาทีก่อนที่จะเริ่มคุยโดยถามผมเกี่ยวกับแผลเป็นที่ไม่น่าดูบนน่องซ้ายของผม

“ผมได้มันมาจากมอเตอร์ไซค์คันหนึ่ง” ผมอธิบายอย่างไม่ใส่ใจ

ฉันส่ายหัว “ที่เท็กซัส ฉันขับรถเข้าไปใกล้หลอดไฟที่จอดอยู่และยังร้อนอยู่มากเกินไป – ฉันเดาว่ามันเพิ่งถูกปิดไป”

"งั้นคุณมาจากเท็กซัสสินะ?" เขาหันหลังกลับ ดึงแว่นกันแดดลง แล้วสบตาฉัน

ฉันหัวเราะ "ก็ประมาณนั้นแหละ แต่ก็ไม่ใช่ซะทีเดียว มันซับซ้อน คุณมาจากไหนเหรอ?"

"มันค่อนข้างซับซ้อน ผมมาจากอินโดนีเซีย แต่ผมก็เคยอาศัยอยู่ในอิตาลีและเยอรมนีด้วย"

“อยู่ที่ไหนในอินโดนีเซียกันแน่?” ฉันถาม โดยคาดเดาว่าชาวอินโดนีเซียที่รักการท่องเที่ยวส่วนใหญ่จะตอบว่า “ใกล้ๆ จาการ์ตา”

แต่สิ่งที่ทำให้ฉันประหลาดใจคือ เขามาจากเกาะสุมาตรา และฉันก็ทำให้เขาประหลาดใจเช่นกัน เมื่อแม้ว่าเขาจะไม่ใช่ชาวมุสลิม แต่ฉันกลับเรียกเขาว่า "บันดาอาเจะห์" ตอนที่เขาบอกฉันว่าเขามาจากหนึ่งในภูมิภาคที่มีศาสนาอิสลามเคร่งครัดที่สุดของอินโดนีเซีย

“คุณเป็นชาวอเมริกันที่น่าประทับใจที่สุดเท่าที่ผมเคยเจอมาเลย” เขาแก้ไขคำพูดตัวเอง พร้อมลดทอนความเกินจริงลง “ในแง่ของความรู้ด้านภูมิศาสตร์นะครับ”

ข่าวร้ายก็คือ ฉันได้รู้ว่าไมเคิลจะไปเที่ยวเกาะเต่าแค่แบบไปเช้าเย็นกลับเท่านั้น ส่วนข่าวดีก็คือ เราทั้งคู่ได้ไปเที่ยวเกาะนางยวน ซึ่งเป็นกลุ่มเกาะ (หรือพูดให้แม่นยำกว่านั้นคือเกาะเล็กๆ สามเกาะ) ที่อยู่ทางตะวันออกเฉียงเหนือของเกาะเต่า

ไมเคิลไปทริปดำน้ำและอยากกลับขึ้นฝั่งเพื่อทานอาหารกลางวันประมาณเที่ยง เมื่อฉันมาถึงนังยวนในที่สุด – การเดินทางใช้เวลานานกว่าที่คาดไว้เพราะเรือหางยาวที่เก่าและคนขับที่คอยหยุดเพื่อโทรศัพท์ส่วนตัว – ฉันจึงรีบไปที่จุดชมวิวที่มีชื่อเสียง ซึ่งมองเห็นทิวทัศน์อันงดงามของสันดอนทรายสองแห่งที่เชื่อมต่อแผ่นดินทั้งสามเข้าด้วยกัน

แน่นอนว่าฉันรู้สึกผิดหวังเมื่อได้รับข้อความจากเขาหลังจากถึงยอดเขาไม่นาน เขาเขียนว่า "เราจะกินข้าวกันบนเรือ แล้วเจอกันประมาณบ่าย 3 โมงได้ไหม?"

โชคดีที่ขณะที่ฉันกำลังถ่ายรูปตัวเอง (และฉากด้านล่าง) อย่างไม่ใส่ใจนัก ฉันได้พบกับชายชาวไทยที่หล่อเหลามากคนหนึ่ง ซึ่งดูเหมือนว่าเขาจะรู้จักฉันด้วย

“เรามีเพื่อนในเฟซบุ๊กที่รู้จักกันอยู่บ้าง” เขาพูดราวกับว่าการบังเอิญเจอกันบนเกาะต่างแดนในช่วงที่มีโรคระบาดนั้นไม่ใช่เรื่องแปลกอะไร (และก็ดีด้วย เพราะเขาดูดี) เขาหยิบโทรศัพท์ออกมาเพื่อยืนยัน “โรเบิร์ต ใช่ไหม? ผมส่งคำขอเป็นเพื่อนไปให้คุณแล้ว แต่คุณไม่รับคำขอ”

ฉันหยิบโทรศัพท์ออกมาแล้วแก้ไขข้อผิดพลาด "ทีนี้ฉันทำพลาดแล้ว เราควรติดต่อกันนะ ฉันควรส่งข้อความหาคุณเมื่อฉันกลับไปที่เทาแล้วดีไหม?"

สุดท้ายแล้ว ฉันก็ไม่ต้องเขียนจดหมายถึงเขาเลย ทันทีที่ฉันไปถึงสันดอนทรายทางเหนือ (และได้รับข้อความจากไมเคิลว่าเขาจะไม่ไปเกาะนางยวนแล้ว) ฉันก็ได้เจอกับชายคนนั้นในเฟซบุ๊ก (ชื่อพรูส) ที่ร้านอาหารแห่งเดียวบนเกาะ

ฉันจะไม่ลงรายละเอียดเกี่ยวกับสิ่งที่เราทำที่นั่น ยกเว้นเพียงว่าเราเดินไปจนสุดสันทราย ซึ่งมีก้อนหินขนาดใหญ่ที่ซ่อนอยู่กองอยู่ แต่ละคนก็มีความชอบแตกต่างกันไป และเมื่อคุณอยู่บนเกาะเต่า คุณควรทำสิ่งต่างๆ ที่แตกต่างจากที่ชาวโรมันทำในกรุงโรม

พรูสซึ่งมาเที่ยวแบบไปเช้าเย็นกลับก็ออกไปหลังจากนั้นไม่นาน ฉันหลบอยู่ในร้านอาหาร ซึ่งแม่ครัวที่กำลังตั้งครรภ์รับคำขอของฉันเรื่อง "พริกขี้หนู" (พริกเผ็ด) อย่างจริงจังตอนที่ฉันสั่งผัดกะเพราไก่ พวกเขาใส่พริกเยอะมากจนกลิ่นเผ็ดร้อนอบอ้าวฟุ้งไปทั่ว จนกระทั่งชายชาวฝรั่งเศสคนหนึ่งเดินผ่านฉันไปแล้วตะโกนว่า "ไอ้ขี้ขลาด!"

ฉันใช้เวลาช่วงบ่ายที่เหลือแช่ตัวอยู่ในน้ำใสสะอาดอุ่นสบายของทะเลสาบจนถึงระดับอก เหมือนกับอยู่ในสระว่ายน้ำ ขณะที่ฉันนั่งอยู่ตรงนั้น และชายชาวฝรั่งเศสอีกคนหนึ่งบนฝั่งกำลังบ่นพึมพำ (เป็นภาษาอังกฤษ) เกี่ยวกับว่าเขาคาดหวังว่าจะร่ำรวยแค่ไหนในปีนี้จากการลงทุนในตลาด NFT ปลาซีบราฟิชก็ว่ายวนรอบเท้าฉันเหมือนฉลามที่ยังไม่โตเต็มที่

ดวงอาทิตย์ค่อยๆ ลับขอบฟ้า และเวลาออกเดินทางด้วยเรือหางยาวตอน 4 โมงเย็นก็ใกล้เข้ามา ฉันครุ่นคิดถึงโชคดีของตัวเอง ได้พบกับเพื่อนร่วมว่ายน้ำที่แสนสนุกสนาน แทนที่จะเป็นคู่ต่อสู้ที่ดุร้าย ความสัมพันธ์ที่ใกล้ชิดกับคนที่ไม่ใช่คนแปลกหน้าเสียทีเดียว ในสถานที่ที่ไม่ค่อยมีใครรู้จักสำหรับการพบปะเช่นนี้

บางคนจะร่ำรวยมหาศาลจากเทคโนโลยีบล็อกเชนในปีนี้ – ส่วนผมแค่ต้องการกลับมาควบคุมชีวิตตัวเองได้อีกครั้ง

บนเกาะเต่า ไม่มีใครสวมหน้ากากอนามัย ซึ่งทำให้ชาวเยอรมันที่ค่อนข้างหัวโบราณ (อย่างที่ฉันนึกภาพออก) รู้สึกผิดหวังไม่น้อย ฉันเองก็ไม่รู้เหมือนกันว่าทำไมเพิ่งมาพูดถึงเรื่องนี้ตอนนี้ อาจเป็นเพราะฉันมัวแต่สนใจเรื่องอื่นและสนุกกับประเทศไทยเหมือนสมัยก่อนที่เรายังเห็นใบหน้าของผู้คนได้ชัดเจน

ฉันคิดว่ามันเป็นเรื่องดีที่ตอนนี้สิ่งนี้กลายเป็นสิ่งที่โดดเด่นที่สุดของเกาะเต่า เนื่องจากเกาะนี้เคยมีชื่อเสียงในฐานะ "เกาะฆาตกรรม" ของประเทศไทย ซึ่งเป็นชื่อเสียงที่โด่งดังไม่นานนัก (ในทางกลับกัน ถ้าคุณถามชาวเยอรมันที่แต่งตัวไม่เรียบร้อยจากเรือเร็วของฉันเมื่อวานนี้ การไม่สวมหน้ากากบนเกาะเต่าอาจเทียบเท่ากับการฆาตกรรมก็ได้)

ที่จริงแล้ว มีเพียงบาร์ ร้านอาหาร และโรงแรมส่วนใหญ่เท่านั้นที่ว่างเปล่า ที่นี่เป็นสถานที่ที่เงียบเหงาที่สุดเท่าที่ผมเคยไปมาในประเทศไทยหลังการระบาดใหญ่ เย็นวันพฤหัสบดี ขณะที่ผมกำลังทานอาหารอยู่ที่ร้านอาหารแห่งหนึ่งซึ่งผมเป็นลูกค้าเพียงคนเดียว ผมดื่มเบียร์เพียงแก้วที่สองในรอบสองปี (แก้วแรกดื่มไปเมื่อเช้าวันนั้นที่เกาะนางยวน) ผมหาบาร์ที่เปิดขายค็อกเทลหรือแม้แต่เหล้าไทยไม่เจอเลยสักแห่ง

ฉันนัดเจอกับพรูสอีกครั้งและขอให้เขาแจ้งให้ฉันทราบทันทีที่เขากลับถึงโรงแรม เพราะฉันรู้ว่าตอนนั้นฉันคงนอนหลับไปแล้ว ดังนั้นฉันจึงยิ่งประหลาดใจเมื่อตื่นขึ้นมาตอนตี 5 ของวันศุกร์ตามปกติ และพบว่าเขาตื่นแล้ว

เขาเขียนว่า “ผมกำลังพยายามจะเป็นคนตื่นเช้า” โดยไม่ได้อธิบายเหตุผล

ถึงแม้ว่าฉันจะกำลังทานอาหารเช้าอยู่คนเดียวและกำลังคิดอย่างจริงจังว่าจะเข้าร่วมทัวร์เที่ยวเกาะแบบจัดเป็นกลุ่มดีหรือไม่ แต่ฉันก็รู้ว่าฉันจะต้องใช้เวลาทั้งวันอยู่กับพรูส ไม่ว่ามันจะอันตรายแค่ไหนก็ตาม (ฉันไม่ได้หมายความว่า "อันตราย" ในแง่ของการสงสัยในฝีมือการขับรถของเขา และแน่นอนว่าไม่ได้หมายความถึงขั้นคิดฆ่าใคร)

คุณเห็นไหม มันเป็นอย่างนี้ ขณะที่เรากำลังเร่งความเร็วไปทางใต้สู่หาดฟรีดอมบีช โดยผมซ้อนท้ายมอเตอร์ไซค์สีฟ้าและพรูสเป็นคนขับ ความคิดที่ลึกซึ้งได้แฝงอยู่เบื้องหลังความกระตือรือร้นที่ผมอาจจะรู้สึกได้หากไม่มีเหตุการณ์นี้ หรืออย่างน้อยก็เป็นความกระตือรือร้นที่ผมรู้สึกจริงๆ

มันช่างน่าหลงใหลเหลือเกิน ความรู้สึกยอมจำนนอย่างสุดเหวี่ยง วิ่งขึ้นลงเนินเขา มีเพียงมือของฉันที่โอบกอดร่างกายของเขาไว้ไม่ให้หลุดลอยไป ผีเสื้อบินวนอยู่ในความมืดมิดของท้องฉันเหมือนผีเสื้อกลางคืนที่ไม่มีแหล่งกำเนิดแสงให้บินไปหา

ฉันคงโกหกคุณถ้าบอกว่ามันไม่มีอะไรโรแมนติกเลย และฉันคงโกหกตัวเองถ้าฉันบอกว่าฉันหลงใหลมันอย่างสิ้นเชิง การที่ยังคงรู้สึกชื่นชอบมันอยู่แม้จะอายุเกือบ 37 แล้วนั้นถือเป็นเรื่องน่ายินดี และมันคงเป็นเรื่องน่าเศร้าถ้าฉันปล่อยให้มันครอบงำฉัน

เมื่อเราไปถึงจุดชมวิวต่างๆ ทั้งจุดชมวิว "360 องศา" ที่สมชื่อ และจุดชมวิว "จอห์น สุวอน" ผมพยายามจดจ่ออยู่กับความงามของเกาะเต่า เพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากธรรมชาติอันน่าหลงใหล ผมมองไปยังชายหาดสองแห่ง คือ อ่าวฉลามทางทิศตะวันออก และอ่าวชาลอกทางทิศตะวันตก และสิ่งที่ทำให้เกาะเต่าแตกต่างจากเกาะอื่นๆ ก็ปรากฏชัดเจน นั่นคือ เกาะในอ่าวไทยแห่งนี้มีลักษณะคล้ายทะเลอันดามันมากที่สุด ด้วยโขดหินขนาดใหญ่และแสงระยิบระยับของผืนน้ำ

ที่หาดฟรีดอม บนโขดหินที่ตั้งตระหง่านราวกับรูปปั้นเงือกน้อย ฉันเห็นภาพสะท้อนของตัวเองในม่านตาสีดำสนิทของเขา ซึ่งกลืนไปกับสีมะฮอกกานีของม่านตาชั้นใน มันเหมือนกับว่าเราเป็นตัวละครสองตัวในเวอร์ชั่นอื่นของ "Call Me By Your Name" (แต่ไม่มีความแตกต่างของอายุที่น่าขนลุก) หรือราวกับว่าฉันเป็นหนึ่งในสาวฝรั่งเศสของแจ็คจาก "Titanic"

แต่กระนั้นก็ยังมีความเศร้าอยู่ และไม่ใช่แค่เพราะฉันรู้ว่าความสัมพันธ์ชั่วคราวของเราจะไม่มีวันพัฒนาไปในทางที่ดี มีเรื่องราวความรักชั่วคราวแบบนี้อีกมากมายแค่ไหนที่ไม่สมหวังในปี 2020 และ 2021 (และอาจจะเกิดขึ้นในปี 2022 และปีต่อๆ ไป) เนื่องมาจากข้อจำกัดที่ไม่ควรมีอยู่ตั้งแต่แรก?

ขณะที่เราขับรถมุ่งหน้าไปทางเหนือสู่หาดไซรี ฉันโอบแขนรอบเอวเขาอีกครั้ง และนึกย้อนไปถึงโชคลาภสองก้อนที่ฉันได้รับจากการทำผิดพลาดสองครั้งด้วยการสั่งอาหารกลับบ้านจากร้านอาหารจีนรสชาติแย่ๆ ใกล้กับอพาร์ตเมนต์ของฉันในย่านด็อกทาวน์ เมืองเซนต์หลุยส์

“การเดินทางสู่ตะวันออกจะนำมาซึ่งรางวัลอันยิ่งใหญ่” คนหนึ่งกล่าว อีกคนหนึ่งกล่าวว่า “คุณกำลังเสี่ยง แต่คุ้มค่าแน่นอน” การได้พบกับพรูสคือรางวัลอันยิ่งใหญ่ของฉันหรือเปล่า และมันจะคุ้มค่าได้อย่างไร? หรือมันจะคุ้มค่าจริงๆ?

ขณะที่เรากำลังเพลิดเพลินกับอาหารกลางวันมื้อสายพลางชมวิวหาดไซรี เพลง "Wildest Dreams" ของเทย์เลอร์ สวิฟต์ก็ดังขึ้นเป็นฉากหลัง ฉันจะไม่เล่าถึงการตีความเนื้อเพลงแบบเด็กๆ ที่ฉันทำในตอนนั้นให้ฟัง และฉันก็จะไม่บรรยายรายละเอียดเกี่ยวกับการลงเล่นน้ำตื้นๆ อย่างสนุกสนานริมชายหาดแคบๆ นั้นด้วย

ฉันอยากจะเล่าเรื่องหมาตัวหนึ่งที่เราเจอระหว่างกินข้าวมากกว่า จริงๆ แล้ว "เจอ" อาจจะไม่ถูกต้องนัก เพราะมันไม่อยากยุ่งกับเราเลย แทนที่จะเอาลูกเทนนิสไปให้คนโยนให้ มันกลับขุดหลุมลึกขึ้นเรื่อยๆ ในทราย ปล่อยให้ทรายยุบลงไป แล้วก็ขุดลูกเทนนิสขึ้นมาซ้ำแล้วซ้ำเล่า นับครั้งไม่ถ้วน

จากประสบการณ์ของฉันเอง – อันที่จริง จากทุกช่วงเวลาในชีวิตวัยผู้ใหญ่ของฉันที่ฉันไม่ได้ตกหลุมรักใคร – ฉันรู้ว่ากิจวัตรประจำวันที่ดูเหมือนโดดเดี่ยวของสุนัขตัวนี้ เป็นเส้นทางสู่ความสุขที่แน่นอนกว่าแม้กระทั่งคู่หูนักเก็บไอเทมที่ดีที่สุดของมนุษย์เสียอีก

คำถามที่ผุดขึ้นในหัวของฉัน ซึ่งมีทิศทางคล้ายคลึงกันแต่ตรงกันข้ามกับความรู้สึกตื่นเต้นในท้องของฉัน คือ ฉันอยากจะเลือกทางที่ปลอดภัย หรือฉันอยากได้อะไรที่ดีกว่ากัน?

วินาทีที่ฉันบอกลากับพรูส – ฉันลงจากเรือเฟอร์รี่ที่เกาะพะงัน ส่วนเขาเดินทางต่อไปยังเกาะสมุย – มันเหมือนกับว่าฉันได้ย้อนเวลากลับไปสองวัน กลับไปในช่วงเวลาก่อนที่ฉันจะรู้ว่าเขามีอยู่จริง เพราะหลังจากนั้นไม่นาน เขาก็กลายเป็นคนเดียวในชีวิตของฉัน

บางครั้งระยะทางก็ทำให้ความรักเติบโต แต่บางครั้งมันก็ทำให้หัวใจอ่อนแอจนพูดไม่ออก โชคชะตานำพาฉันมาสู่สถานการณ์นี้ ฉันรอคอยการตัดสินของมัน

เจ้าชายของฉันอาจจากไปแล้ว แต่นาถเพื่อนของฉัน (เจ้าชายอีกแบบหนึ่ง) กำลังจะมาหาฉันเร็วๆ นี้ ฉันเจอเขาครั้งสุดท้ายเมื่อสองสัปดาห์ก่อน ตอนที่เราไปเที่ยวแบบไปเช้าเย็นกลับจากกรุงเทพฯ ไปชมพระพุทธรูปองค์ใหญ่ที่อ่างทอง ฉันอยากจะพูดอะไรตลกๆ เกี่ยวกับ "เพื่อนสำคัญกว่าผู้หญิง" นะ—เพราะฉันเองก็ควรยึดถือคำพูดนั้น—แต่ตอนนี้ฉันไม่มีอารมณ์จะเล่นมุกตลกเลย

ขณะที่ฉันกำลังจัดข้าวของในบังกะโลที่เช่าไว้เพื่อให้คนอื่นมาพักค้างคืน ฉันก็นึกย้อนไปถึงวิดีโอที่อัลกอริทึมสุดประหลาดของ YouTube แนะนำให้ฉันดูเมื่อคืนก่อน มันเป็นเรื่องเกี่ยวกับ "ความหลงใหลอย่างลึกซึ้ง" ความรักแบบลุ่มหลงและผิวเผินที่มักเกิดขึ้นกับคนที่ความต้องการของตนเองไม่ได้รับการตอบสนองในวัยเด็ก

ฉันต้องยอมรับว่า นั่นเป็นเรื่องจริงกับเคนอย่างแน่นอน เมื่อฉันนึกย้อนกลับไปถึงช่วงเวลาที่ฉันหมกมุ่นอยู่กับความสัมพันธ์สั้นๆ กับชายชาวไต้หวันเจ้าเล่ห์คนหนึ่ง ซึ่งทำให้ฉันไม่สามารถอยู่กับปัจจุบันได้เลยในระหว่างทริปใหญ่ครั้งล่าสุดกับนาธที่เกาะยาวเมื่อปลายปี 2019 แต่กับพรูสแล้วมันต่างออกไป ฉันไม่ได้หมกมุ่นอยู่กับเขา

ฉันยังคงรอนาธอยู่ในบ้านที่สร้างบนเสาสูงบนเนินเขา ด้วยโครงสร้างของมัน ทำให้บ้านโยกเยกไปมา แม้ว่าจะไม่ขยับเขยื้อนเลยก็ตาม เมื่อเขามาถึง เขามีธุระต้องไปทำ ส่วนฉันลงไปที่ชายหาด ไปที่ที่ฉันคิดว่าเป็นร้านอาหารของโรงแรม แต่ปรากฏว่ามันเป็นของคฤหาสน์ส่วนตัวสุดหรูที่อยู่ติดกัน

ระหว่างทางลง ฉันลื่นล้มบนบันไดขั้นหนึ่ง ซึ่งเห็นได้ชัดว่าสร้างได้ไม่แข็งแรงเท่ากับตัวบ้านพักเสียอีก แม้สถานที่นั้นจะสวยงามและมีวิวที่งดงาม แต่ก็ไม่สะดวกสบายเลย

นาธกับฉันใช้เวลาที่เหลือของวันอยู่ที่ "ท็อปออฟเดอะร็อค" บาร์ชั่วคราวที่ตั้งอยู่บนหน้าผาตามชื่อที่บอกไว้ มองเห็นวิวชายฝั่งตะวันตกของเกาะพะงันที่สวยงามตระการตา หลังจากที่เราดื่มค็อกเทลกันเสร็จแล้ว—ฉันสั่งโมจิโต ส่วนนาธสั่งคิวบาลิเบร—หลังหมู่เกาะในอุทยานแห่งชาติทางทะเลอ่างทอง พระอาทิตย์ก็ตกดิน เนื่องจากอยู่ไกลบนเส้นขอบฟ้า ตอนแรกฉันเลยเข้าใจผิดคิดว่าเป็นเกาะเต่า

ฉันพบว่ามันยากที่จะไม่มองเห็นสัญลักษณ์ใดๆ ในพระอาทิตย์ตกดิน ณ สถานที่แห่งนั้น แม้ว่ามันจะเป็นสถานที่ที่แตกต่างออกไปอย่างสิ้นเชิงก็ตาม เมื่อแสงลับหายไปพร้อมกับสีสันอบอุ่นของท้องฟ้าที่จมลงสู่ทะเล ฉันพยายามหันความสนใจไปที่อนาคตแทน เพราะมีวันสำคัญรออยู่ข้างหน้า

ในวันแรกที่ฉันไปเกาะพะงัน เกิดเรื่องแปลกๆ ขึ้นตอนที่ฉันชงกาแฟดื่ม เครื่องชงเอสเปรสโซสุดหรูในบังกะโลกลับชงกาแฟออกมาเย็นเฉียบ ทั้งๆ ที่สี เนื้อสัมผัส และกลิ่นหอมเหมือนกาแฟร้อน ฉันคงอธิบายไม่ได้หรอกว่ามันเกิดขึ้นได้อย่างไรหรือเพราะอะไร แต่สุดท้ายมันก็เป็นสิ่งที่ฉันต้องการพอดี ฉันเลยไม่บ่นอะไร

มันเป็นการกำหนดบรรยากาศของวันนั้น อย่างน้อยก็เมื่อวันเริ่มต้นขึ้นแล้ว ในชั่วโมงแรก ฉันยังไม่แน่ใจนักว่าจะคิดอย่างไรกับเกาะพะงัน มีชาวต่างชาติมากมาย – ในหลายๆ ที่ มีแต่ชาวต่างชาติ – และร้านอาหารมังสวิรัติอินเดียชื่อ "ชานติ" กางเกงทรงหลวมๆ เหมือนกางเกงช้าง และชายหาดที่เข้าถึงได้เฉพาะทางถนนส่วนตัวเท่านั้น มีแต่ชาวต่างชาติเท่านั้นที่กล้าเสี่ยงไปที่นั่น

ในที่สุดนาถกับฉันก็มาถึงหาดสลัด หลังจากทริปศรีธนูที่น่าผิดหวัง และหลังจากมาถึงแม่หาดตอนน้ำขึ้นสูง ทำให้เดินไปเกาะมาไม่ได้เลยแม้ว่าเราอยากจะไปก็ตาม นาถเลือกที่จะพักในที่พักส่วนตัวเพื่อจะได้ไปถึงชายหาด (หาดสลัด) ได้สะดวก แต่ฉันไม่เชื่อเลยว่าหนึ่งในชายหาดที่ได้รับความนิยมมากที่สุดของเกาะจะไม่สามารถเข้าถึงได้โดยสาธารณะ

“ดีใจจังที่เรามากัน – ที่นี่สวยงามมาก” นาถกล่าวพลางมองน้ำทะเลสีเขียวมรกตจากโต๊ะของเรา เราทั้งคู่สั่งกาแฟเย็น แต่พนักงานชาวพม่า (ทุกคนที่ทำงานที่พะเงน และส่วนใหญ่ที่ทำงานบนเกาะเต่า เป็นชาวพม่า) พยายามจะขายสมูทตี้สีเขียวใส่โกจิเบอร์รี่ให้เราแทน

นาถอธิบายว่า “คุณสามารถจำแนกพวกเขาได้จากต้นกำเนิดชาวพม่า เพราะพวกเขาไม่มีรอยยิ้มแบบไทย” ในพะงัน เช่นเดียวกับในเต่า แทบไม่มีใครสวมหน้ากากเลย

ด้านหลังเรา หญิงชาวอังกฤษคนหนึ่งกำลังเล่าให้เพื่อนฟังเกี่ยวกับ "บุคคลที่น่าทึ่งอย่างเหลือเชื่อ" ที่เธอเพิ่งพบ "พลังงานเหลือเชื่อจริงๆ" เธอกล่าว ส่วนด้านหน้าเรา หญิงอีกคนกำลังทำท่าโยคะกลางคลื่น กางเกงในของเธอเปียกโชกไปหมดขณะที่เธอกำลังเดินไปมา

“ฉันว่านั่นแหละเหตุผลที่เขาเรียกมันว่า ‘หาดสลัด’ ล่ะมั้ง” ฉันคิดในใจ

นาถถามว่า "คุณหมายความว่ายังไง?"

"คือว่า น้ำมันมีสีเขียวๆ เหมือนใบผักกาดน่ะ"

หลังอาหารกลางวัน ขณะที่ฉันแช่ตัวในน้ำผักโขมเย็นๆ ของสลัดทะเล ความคิดเรื่องพะเงนก็พลันกระจ่างขึ้นมา แต่สิ่งอื่นๆ กลับดูไม่ชัดเจนมากขึ้น ฉันเอาแต่คิดถึงพรูส และคิดว่าจะได้เจอเขาอีกไหมและอย่างไร ฉันจะหาเวลาให้กับความโรแมนติกได้อย่างไร ในเมื่อทริปนี้ถูกวางแผนไว้อย่างละเอียดถี่ถ้วน ซึ่งจริงๆ แล้วเป็นทริปที่เกี่ยวข้องกับธุรกิจและไม่สามารถปรับเปลี่ยนได้เลย?

ขณะที่ฉันและนาถเดินทางต่อไป เริ่มจากวัดไทยที่โฆษณาออนไลน์ผิดพลาดว่าเป็นวัดจีน แล้วกลับมาที่แม่หาด ซึ่งเกาะหม่ายังคงเข้าถึงไม่ได้เนื่องจากน้ำขึ้นน้ำลง ฉันพยายามมองหาความกระจ่าง ฉันมองหาสัญญาณ ฉันเห็นเมฆรูปร่างคล้ายบราซิลและไอซ์แลนด์ ที่น้ำตกแห้งๆ ที่เรียกว่า "สวรรค์" ฉันเห็นรูปปั้นเล็กๆ ของพญานาค ไม่มีอะไรที่สมเหตุสมผลเลย

ที่น่าประหลาดใจคือ ช่วงเวลาที่ฉันเข้าใจอะไรชัดเจนที่สุดกลับเกิดขึ้นขณะที่เรากำลังเข้าใกล้ทางตะวันออกเฉียงใต้ของเกาะ ถนนไปยังหาดริน ชายหาดชื่อดังที่จัดงานฟูลมูนปาร์ตี้ นั้นทุรกันดารกว่าที่ฉันคาดไว้มาก ในธรรมชาติที่ยังไม่ถูกบุกเบิกนี้ ฉันได้พบความหมายที่ลึกซึ้งกว่านั้น

ชายหาดแห่งนี้สะท้อนให้เห็นถึงสิ่งนี้ – จุดหมายปลายทางนี้รวมเอาสิ่งที่ดีที่สุดของการเดินทางไว้ด้วยกัน คลื่นไม่สูงมากนัก แต่ซัดเข้ามาแล้วก็ถอยกลับไปอย่างรวดเร็ว จนน่าประหลาดใจที่คลื่นยังไม่ซัดเรือหางยาวที่จอดอยู่ริมฝั่งเลย ฉันไม่กล้าลงไปในน้ำเลย

ต่อมา เมื่อกลับมาถึงชายฝั่งตะวันตก และกำลังมองหาร้านอาหารทะเลที่เหมาะสมสำหรับมื้อค่ำสุดท้าย (ในตอนนี้) กับนาถ ฉันก็ตระหนักได้ในยามพระอาทิตย์ตกดินว่าประสบการณ์นี้ – การเดินทางระยะยาวอย่างต่อเนื่องในประเทศไทย – ทำให้ฉันได้เห็นประเทศนี้ในแบบที่ไม่เคยเห็นมาก่อนหลังจากผ่านไป 12 ปี

การอยู่กับพรูสเป็นเวลานานขึ้น – และส่งผลให้ต้องแยกจากกัน – จะทำลายความสัมพันธ์นี้หรือไม่? และนั่นจะเป็นการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่าหรือไม่?

ขณะที่พระจันทร์เกือบเต็มดวงขึ้นเหนือสวนปาล์มตรงข้ามทะเล ฉันไม่ได้เสียใจที่พลาดงานเฉลิมฉลอง แต่ลึกๆ แล้วฉันก็รู้สึกเศร้า แม้ว่าจะมีประกายแห่งความสุขปรากฏขึ้นทีละดวงบนท้องฟ้าก็ตาม

ขณะเดินทางกลับเกาะสมุยเช้าวันจันทร์ ผมนึกถึงภาพที่เห็นเรือเฟอร์รี่จากหาดบ่อผุดเมื่อเดือนมีนาคม 2020 เพียงไม่กี่วันก่อนที่บริการเรือเฟอร์รี่จะเริ่มขึ้น ผมจินตนาการว่าตัวเองอยู่ที่นั่นอีกครั้งในวันนี้ – ที่หาดบ่อผุดนั่นเอง – กำลังขึ้นเรือเฟอร์รี่ของคนอื่นหลังจากผ่านไปเกือบสองปี

ระหว่างนั่งรถสองแถวไปสนามบินสมุย และเดินไกลกว่าที่คิดไปยังบริเวณรับผู้โดยสารขาเข้าแบบเปิดโล่ง บรรยากาศก็เต็มไปด้วยความไม่แน่นอนคล้ายกับครั้งที่แล้วที่มาเยือน ต้นปาล์มพลิ้วไหวไปตามสายลมอยู่เหนือศีรษะ แต่ครั้งนี้เป็นความหวังมากกว่าความกังวล – และไม่ใช่แค่เพราะดูเหมือนว่าโควิดอาจจะเริ่มลดลงแล้วเท่านั้น ฉันอดที่จะยิ้มไม่ได้เมื่อเดินผ่านร้านขายกระดาษที่ทำจากมูลช้าง – ฉันดีใจที่มันยังคงอยู่รอดมาได้

การพบกันโดยบังเอิญบนเกาะเต่า ซึ่งเป็นสถานที่ที่ฉันคงไม่ได้มาอยู่ตอนนี้หากไม่ใช่เพราะข้อจำกัดการเดินทางสุดไร้สาระที่กำหนดชีวิตฉัน จะสามารถชดเชยทุกสิ่งที่ฉันได้เผชิญมาในช่วงสองปีที่ผ่านมาได้หรือไม่? และคุณค่านั้นจะอยู่ที่การตระหนักว่าการพบกันครั้งนี้ควรปล่อยไว้เฉยๆ หรืออยู่ที่การมีความกล้าหาญที่จะติดตามมันไปจนถึงที่สุด?

คำถามที่พบบ่อยเพิ่มเติมเกี่ยวกับเกาะเต่ากับเกาะพะงัน

การเดินทางไปเกาะเต่าคุ้มค่าหรือไม่?

เกาะเต่าคุ้มค่าแก่การไปเยือนอย่างแน่นอน แม้ว่าคุณจะไม่หลงรักมันมากเท่ากับฉันก็ตาม ภูมิประเทศที่ขรุขระของเกาะทำให้ฉันนึกถึงสิ่งที่ฉันเรียกว่า "ความคล้ายคลึงกับหมู่เกาะอันดามันในอ่าว": หน้าผาสูงชันและน้ำทะเลสีฟ้าครามเข้ม พูดตามตรง มันเป็นหนึ่งในเกาะที่สวยที่สุดที่ฉันเคยไปมาในประเทศไทย

เกาะพะงันหรือเกาะเต่าดีกว่ากัน?

ส่วนตัวแล้ว ฉันชอบเกาะเต่ามากกว่าเกาะพะงัน เพราะทิวทัศน์สวยงาม ขนาดกำลังดี และบรรยากาศเรียบง่าย ไม่โอ้อวด มันแปลกดี เพราะฉันแน่ใจว่าบรรดาครูสอนโยคะที่ขี่มอเตอร์ไซค์บนเกาะพะงันเหล่านั้นคงคิดว่าตัวเองเรียบง่ายไม่โอ้อวดเหมือนกัน ต่างคนต่างชอบ!

สามารถเดินเที่ยวรอบเกาะเต่าได้ไหม?

แม้ว่าในทางทฤษฎีแล้วคุณสามารถสำรวจเกาะเต่าได้ด้วยการเดินเท้า แต่การใช้มอเตอร์ไซค์ (หรือคนขับมอเตอร์ไซค์) จะสะดวกกว่ามาก เกาะเต่ามีขนาดค่อนข้างเล็ก แต่มีเนินเขาเยอะมาก ฉันคงไม่อยากเดินไปไหนนอกจากเลียบชายฝั่ง และฉันก็แข็งแรงมากด้วย