Nigdzie podczas tej podróży do Tajlandii – przynajmniej jeszcze nie – nie ogarnęła mnie traumatyczna nostalgia, którą poczułem po przylocie na Koh Samui w drugą środę 2022 roku, co jest całkowicie zrozumiałe. Ostatnim razem, gdy przechodziłem przez przestronną halę przylotów lotniska na Koh Samui i pokonując oszałamiająco długą drogę do miejsca spotkania, świat zdawał się stać w miejscu.

Oczywiście, nie miałem pojęcia. Po spotkaniu z moim kierowcą, którego zorganizowała firma sponsorująca moją podróż na wyspę, przez 96 godzin czułem się jak VIP. Szczególnie elitarny poczułem się po zebraniu danych do białej księgi, nad którą pracowałem. Koh Samui było na wyciągnięcie ręki; niestety, dla mnie, był to raj na skraju ruiny.

Tym razem smutny mężczyzna (no cóż, tak smutny, jak tylko można odczytać emocje przez maskę na twarzy) był jednym z nielicznych stojących w hali przylotów. „Pan/Pani Robert Schrader” – głosił napis na cienkiej papierowej tabliczce. Nawet nie zadali sobie trudu, żeby odnotować moją cholerną płeć.

To było w porządku: tym razem Samui było tylko przystankiem, a nie celem podróży. „Tak, tylko jedna noc” – potwierdziłem niezwykle atrakcyjnej recepcjonistce w zaskakująco eleganckim hotelu Bang Rak, w którym miałem spędzić noc przed rejsem łodzią następnego ranka. „Jutro jadę na Ko Tao, a potem na Ko Pha Ngan”.

Wymieniliśmy kilka przyjacielskich słów w drodze obok basenu do mojej willi, która była w zasadzie wolnostojącym domem z dwiema sypialniami (trzema, jeśli liczyć prywatny taras na dachu, tak jak ja), zaledwie 45 sekund od plaży, choć nie najpiękniejszej na Samui. Z tej plaży mogłem zobaczyć Wielkiego Buddę, co prawda z niezbyt pochlebnej perspektywy.

Pomijając nieco stęchły zapach i sporadyczny warkot samolotów odrzutowych i śmigłowych nad głowami, było to o wiele więcej, niż się spodziewałem za 1000 bahtów, które za to zapłaciłem, zwłaszcza że był to przystanek w podróży, konieczny tylko ze względu na skromny rozkład rejsów promowych w czasie pandemii.

Oczywiście nie popłynąłem promem na Koh Tao. Z powodu niskiego popytu (który wynikał również z ciągle zmieniających się przepisów granicznych Tajlandii) firma promowa Lomphraya przerobiła większość swoich statków na motorówki. Na pokładzie mojej przepełnionej łodzi siedziałem obok niemieckiej pary w kombinezonach ochronnych KN95, która była wyraźnie przerażona.

No cóż, o ile można stwierdzić, jak wygląda człowiek, gdy ma zakrytą całą twarz (w końcu miał na sobie okulary przeciwsłoneczne). Kiedy zdjąłem maskę po osiągnięciu maksymalnej prędkości, oboje trzymali się kurczowo, jakby sama śmierć siedziała naprzeciwko nich; niemal czułem pogardę w ich oczach.

Na szczęście młody mężczyzna obok mnie był rozsądny – on również zdał sobie sprawę, że pędzenie po otwartym morzu bez maski jest nie tylko bezpieczne, ale i rozsądne – i przyjazny, choć był zbyt nieśmiały, by odezwać się do mnie bezpośrednio. Zamiast tego, przez kilka minut bawił się moimi stopami, zanim przełamał lody, pytając o szpetną bliznę na mojej lewej łydce.

„Mam to od motocykla” – wyjaśniłem rzeczowo.

Pokręciłem głową. „W Teksasie. Podszedłem za blisko zaparkowanej, wciąż żarzącej się żarówki – chyba ją właśnie wyłączyli”.

„Więc jesteś z Teksasu?” Odwrócił się, zdjął okulary przeciwsłoneczne i spojrzał mi w oczy.

Zaśmiałem się. „W pewnym sensie tak, ale też trochę nie. To skomplikowane. Skąd jesteś?”

„To też jest skomplikowane. Pochodzę z Indonezji, ale mieszkałem też we Włoszech i Niemczech”.

„Gdzie dokładnie w Indonezji?” – zapytałem, zakładając, że – jak to prawie zawsze robią Indonezyjczycy kochający podróże – odpowie: „w pobliżu Dżakarty”.

Zamiast tego mnie zaskoczył: pochodził z Sumatry. A ja go zaskoczyłem, kiedy, choć sam nie jest muzułmaninem, nazwałem go „Banda Aceh”, gdy powiedział mi, że pochodzi z jednego z najbardziej konserwatywnych islamskich regionów Indonezji.

„Zdecydowanie jesteś najbardziej imponującym Amerykaninem, jakiego kiedykolwiek spotkałem” – poprawił się, bagatelizując swoją przesadę. „Jeśli chodzi o geografię”.

Zła wiadomość była taka, że, jak się dowiedziałem, Michael miał wybrać się tylko na jednodniową wycieczkę na Koh Tao. Dobra wiadomość? Oboje trafiliśmy na Koh Nang Yuan, grupę wysp (a dokładniej trzy małe wyspy) tuż przy północno-wschodnim wybrzeżu Koh Tao.

Michael był na wyprawie nurkowej i chciał wrócić na ląd na lunch około południa. Kiedy w końcu dotarłem do Nang Yuan – podróż trwała dłużej niż się spodziewałem z powodu rozklekotanej łodzi longtail i kierowcy, który co chwila zatrzymywał się, żeby wykonać prywatne telefony – popędziłem do słynnego punktu widokowego, z którego roztacza się fantastyczny widok na dwa mielizny łączące trzy kontynenty.

Byłem oczywiście rozczarowany, gdy otrzymałem jego wiadomość wkrótce po dotarciu na szczyt. „Jemy na łodzi” – napisał. „Może moglibyśmy się spotkać około 15:00?”

Na szczęście, kiedy z dziką nonszalancją fotografowałam siebie (i scenę poniżej), spotkałam niezwykle atrakcyjnego Tajskiego mężczyznę, który najwyraźniej wiedział, kim jestem.

„Mamy wspólnych znajomych na Facebooku” – powiedział, jakby to nie było zupełnie niezwykłe (i super, bo wyglądał dobrze), że wpadli na siebie na obcej wyspie w środku pandemii. Wyciągnął telefon, żeby potwierdzić. „Robert, prawda? Wysłałem ci zaproszenie do znajomych – nie zaakceptowałeś go”.

Wyjąłem telefon i poprawiłem błąd. „Teraz już zrobiłem. Powinniśmy pozostać w kontakcie. Mam ci wysłać wiadomość, kiedy wrócę do Tao?”

Ostatecznie nie musiałem do niego pisać. Gdy tylko dotarłem do bardziej wysuniętej na północ mielizny (i otrzymałem wiadomość od Michaela, że ​​jednak nie pojedzie na Koh Nang Yuan), spotkałem gościa z Facebooka (który miał na imię Prus) w jedynej restauracji na wyspie.

Nie będę się rozwodził nad tym, co tam robiliśmy, poza tym, że doszliśmy do końca tej mielizny, gdzie nagromadziło się kilka bardzo… ukrytych głazów. Różne style dla każdego; a będąc na Koh Tao, powinieneś robić inne rzeczy niż Rzymianie w Rzymie.

Prus, który był na jednodniowej wycieczce, wkrótce potem wyszedł. Schowałem się w restauracji, której ciężarna kucharka potraktowała poważnie moją prośbę o „Phet Dai” (ostre papryczki chili) przy zamawianiu Pad Grapaw Gai: dodali tyle chili, że powietrze wypełnił palący, duszący zapach, po czym przechodzący Francuz krzyknął „Putain!”, przechodząc obok mnie.

Resztę popołudnia spędziłem zanurzony po pas w krystalicznie czystej, ciepłej wodzie laguny, niczym w basenie. Podczas gdy ja tam siedziałem, a inny Francuz na brzegu rozprawiał (po angielsku) o tym, jak bardzo spodziewa się wzbogacić w tym roku dzięki NFT, wokół moich stóp krążyły danio pręgowane niczym na wpół rozwinięte rekiny.

Słońce powoli chyliło się ku horyzontowi, a mój wyjazd długą łodzią o 16:00 zbliżał się. Rozmyślałem o swoim szczęściu. Zabawni towarzysze pływania zamiast drapieżnych; tak intymna więź z kimś nie do końca obcym w miejscu, które rzadko kojarzy się z takimi spotkaniami.

Niektórzy zarobią w tym roku fortunę na technologii blockchain – ja po prostu chcę odzyskać poczucie kontroli.

Na Koh Tao nikt nie nosi masek, ku wielkiemu rozczarowaniu nieco staroświeckich Niemców (jak mogę sobie wyobrazić). Nawet nie wiem, dlaczego wspomniałem o tym dopiero teraz; prawdopodobnie dlatego, że byłem tak rozkojarzony i cieszyłem się Tajlandią jak za dawnych czasów, kiedy jeszcze można było widzieć ludzkie twarze.

Chyba dobrze, że to teraz najbardziej rzucający się w oczy element Koh Tao, biorąc pod uwagę dość krótkotrwałą reputację wyspy jako tajlandzkiej „wyspy morderstw”. (Z drugiej strony, gdyby zapytać niechlujnie ubranego Niemca z mojej motorówki wczoraj, brak masek na Koh Tao mógłby być równoznaczny z morderstwem).

Właściwie tylko bary, restauracje i większość hoteli są puste; to zdecydowanie najbardziej odludne miejsce, jakie odwiedziłem w Tajlandii po pandemii. W czwartek wieczorem, jedząc w restauracji, w której byłem jedynym klientem, wypiłem dopiero drugie piwo w ciągu tylu lat (pierwsze było wcześniej tego dnia na Koh Nang Yuan). Nie udało mi się znaleźć ani jednego otwartego baru z koktajlami ani nawet tajską whisky.

Spotkałem się ponownie z Prusem i poprosiłem go, żeby dał mi znać, jak tylko wróci do hotelu, bo wiedziałem, że o tej porze będę już spał. Tym bardziej byłem zaskoczony, gdy obudziłem się o 5 rano w piątek, jak zwykle, i okazało się, że on już nie śpi.

„Próbuję zostać rannym ptaszkiem” – napisał, nie wyjaśniając dlaczego.

Jakoś tak się złożyło, że chociaż jadłam śniadanie sama i poważnie rozważałam, czy dołączyć do zorganizowanej wycieczki po wyspie, wiedziałam, że spędzę dzień z Prusem, jakkolwiek niebezpieczne by to nie było. (Nie mam na myśli „niebezpiecznego” w sensie wątpliwości co do jego umiejętności prowadzenia samochodu, a już na pewno nie z zamiarem popełnienia morderstwa).

Widzisz, to było tak: gdy pędziliśmy na południe w kierunku Freedom Beach, ja na tylnym siedzeniu niebieskiego motocykla, a Prus za kierownicą, głęboka mądrość podsycała entuzjazm, który w przeciwnym razie mógłbym poczuć. A raczej, który faktycznie czułem.

To uczucie dzikiego poddania się było odurzające, bieganie w górę i w dół wzgórz, a jedynie moje ręce wokół jego ciała powstrzymywały moje przed odlotem, motyle trzepotały w ciemnościach mojego żołądka niczym ćmy bez źródła światła, do którego mogłyby polecieć.

Skłamałbym, gdybym twierdził, że nie ma w tym nic romantycznego; skłamałbym sam przed sobą, gdybym całkowicie się w tym zatracił. To miłe, że wciąż jestem nim zafascynowany, mając prawie 37 lat; byłoby tragicznie, gdybym pozwolił, by mnie pochłonęło.

Docierając do punktów widokowych, najpierw trafnie nazwanego „360º”, a następnie do „John Suwon”, starałem się skupić na pięknie samej Koh Tao, aby oderwać się od jej urzekającej natury. Spojrzałem na dwie plaże – Shark Bay na wschodzie i Chalok Bay na zachodzie – i to, co wyróżniało Koh Tao spośród sąsiednich wysp, stało się oczywiste: to wyspa w Zatoce Tajlandzkiej najbardziej przypominała Morze Andamańskie, z masywnymi skałami i fluorescencyjnym blaskiem wód.

Na Freedom Beach, na jednej z tych skał, które wznosiły się niczym posąg Małej Syrenki, ujrzałam swoje odbicie w onyksowej źrenicy, która zlewała się z mahoniową tęczówką. To było jakbyśmy byli dwiema postaciami z alternatywnej wersji „Tamtych dni, tamtych nocy” (tylko bez tej niesamowitej różnicy wieku) albo jakbyśmy byli jedną z francuskich dziewczyn Jacka z „Titanica”.

A jednak był smutek, i to nie tylko dlatego, że wiedziałam, że z naszego małego romansu nigdy nic nie wyjdzie. Ile takich ulotnych romansów nie doszło do skutku w 2020 i 2021 roku (i być może w 2022 roku i później) z powodu ograniczeń, które nigdy nie powinny istnieć?

Gdy pędziliśmy na północ w kierunku plaży Sairee, znów obejmując go w talii, przypomniały mi się dwa zwycięstwa, które wygrałam, dwukrotnie popełniając błąd i zamawiając jedzenie na wynos z obrzydliwej chińskiej restauracji niedaleko mojego mieszkania w dzielnicy Dogtown w St. Louis.

„Podróż na Wschód przyniesie wielkie nagrody” – powiedział jeden. Drugi: „Ryzykujesz, ale będzie warto”. Czy spotkanie z Prusem było moją wielką nagrodą i czy było warto? Czy w ogóle było warto?

Podczas naszego późnego lunchu z widokiem na Haad Sairee, w tle rozbrzmiewała piosenka Taylor Swift „Wildest Dreams”. Oszczędzę Wam mojej tandetnej, młodzieńczej interpretacji tekstu w odniesieniu do mojej ówczesnej sytuacji. Nie będę też opisywał zbyt szczegółowo naszej beztroskiej kąpieli w płytkich falach tuż przy wąskim pasie piasku.

Wolałbym opowiedzieć o psie, którego spotkaliśmy podczas posiłku. Cóż, „spotkał” byłoby bardziej trafne – nie chciał mieć z nami nic wspólnego. Zamiast przynieść komuś piłkę tenisową, żeby mu ją rzucił, kopał coraz głębsze dołki w piasku, pozwalał, by piasek znów się w nim zapadał i wyciągał piłkę raz po raz, niezliczoną ilość razy.

Z własnego doświadczenia – a właściwie z każdej chwili dorosłego życia, kiedy nie byłam w kimś zakochana – wiedziałam, że pozornie samotna rutyna tego psa jest pewniejszą drogą do szczęścia niż nawet najlepszy ludzki partner w aportowaniu.

Pytanie, które przeszło mi przez głowę, zmierzając w podobnym, choć przeciwnym kierunku co motyle w brzuchu, brzmiało: Czy chcę grać bezpiecznie, czy też chcę czegoś dobrego?

W chwili, gdy pożegnałam się z Prusem – wysiadłam z promu w Pha Ngan; on popłynął dalej na Samui – poczułam się, jakbym cofnęła się w czasie o dwa dni. Do czasów, zanim jeszcze wiedziałam o jego istnieniu. Bo wkrótce potem stał się jedyną osobą w moim życiu.

Czasem odległość sprawia, że ​​miłość rośnie. Czasem jednak osłabia serce, tak że usta ledwo mówią. Los postawił mnie w takiej sytuacji; czekam na jego osąd.

Mój książę może i odszedł, ale mój przyjaciel Nath (książę zupełnie innego rodzaju) wkrótce się pojawi. Ostatni raz widziałem go dokładnie dwa tygodnie temu, kiedy wybraliśmy się na jednodniową wycieczkę z Bangkoku do Wielkiego Buddy w Ang Thong. Chętnie powiedziałbym coś zabawnego o „przyjaciółkach przed kobietami” – w końcu sam powinienem wziąć sobie to powiedzenie do serca – ale nie mam teraz nastroju na żarty.

Kiedy układałam rzeczy w wynajętym bungalowie, żeby ktoś inny mógł przenocować, przypomniał mi się film, który złowrogi algorytm YouTube'a polecił mi poprzedniego wieczoru. Dotyczył on „limerencji”, rodzaju obsesyjnej, powierzchownej miłości, w którą często popadają ludzie, których potrzeby nie zostały zaspokojone w dzieciństwie.

Zdecydowanie tak było z Kenem, musiałam przyznać, kiedy przypomniałam sobie, jak moja obsesja na punkcie krótkiego romansu z manipulującym Tajwańczykiem uniemożliwiła mi choćby powierzchowną obecność podczas mojej ostatniej wielkiej podróży z Nathem na Koh Yao pod koniec 2019 roku. Ale z Prusem jest inaczej. Nie jestem obsesyjnie zaabsorbowana.

Czekałem na Natha w domu zbudowanym na palach na wzgórzu. Ze względu na swoją konstrukcję chwiał się i kołysał, choć ani drgnął. Kiedy dotarł na miejsce, miał się czym zająć; zszedłem na plażę, do czegoś, co uznałem za restaurację naszego hotelu. Okazało się jednak, że należy ona do ekskluzywnej, niezwykle prywatnej posiadłości obok.

Schodząc, poślizgnąłem się na jednym ze schodów, który ewidentnie był znacznie gorzej wykonany niż same bungalowy. Pomimo piękna tego miejsca i zapierającego dech w piersiach widoku, był on całkowicie niepraktyczny.

Resztę dnia spędziliśmy z Nathem w „Top of the Rock”, prowizorycznym barze – jak sama nazwa wskazuje – położonym na szczycie klifu z zapierającym dech w piersiach widokiem na zachodnie wybrzeże Koh Phangan. Krótko po tym, jak delektowaliśmy się koktajlami – mojito dla mnie i Cuba Libre dla Natha – za wyspami Parku Morskiego Ang Thong, słońce zaszło. Ze względu na odległość na horyzoncie, początkowo pomyliłem je z Koh Tao.

Trudno mi było nie dostrzegać symboliki w zachodzie słońca w tym miejscu, mimo że ostatecznie było to zupełnie inne miejsce. Gdy światło zgasło, zabierając ze sobą ciepłe barwy nieba do morza, starałem się skupić na przyszłości: czekał nas ważny dzień.

Pierwszego dnia na Koh Phangan wydarzyło się coś dziwnego, kiedy zaparzyłem sobie kawę. Wymyślny ekspres do kawy w bungalowie wypluł ją lodowato zimną, mimo że miała kolor, konsystencję i aromat gorącej filiżanki. Nigdy nie będę w stanie wyjaśnić, jak ani dlaczego to się stało, ale było dokładnie tak, jak chciałem, więc nie mogę narzekać.

To nadało ton całemu dniu, przynajmniej gdy już się rozpoczął. Przez pierwszą godzinę nie byłem pewien, co myśleć o Pha Ngan. Było tam wielu farangów – w większości miejsc byli tylko farangowie – i indyjskie restauracje wegetariańskie o nazwie „Shanti”, luźne spodnie w kształcie słonia i plaże dostępne tylko prywatnymi drogami. Tylko obcokrajowcy odważali się tam zapuszczać.

W końcu dotarliśmy z Nathem do Haad Salad, po rozczarowującym rejsie do Sri Thanu i po dotarciu do Mae Haad podczas przypływu, co uniemożliwiło nam dotarcie pieszo na Koh Ma, nawet gdybyśmy chcieli. Nath wolał zatrzymać się na prywatnej posesji, żeby dotrzeć na plażę (Salad Beach), ale ja nie mogłam uwierzyć, że jedna z najpopularniejszych plaż na wyspie nie jest dostępna dla ogółu społeczeństwa.

„Cieszę się, że jednak przyszliśmy – jest pięknie” – powiedział Nath, patrząc na szmaragdowozieloną wodę znad naszego stolika. Oboje zamówiliśmy mrożoną kawę, ale birmańska obsługa (wszyscy pracujący w Pha Ngan – i większość tych, którzy pracują na Koh Tao – to Birmańczycy) próbowała wcisnąć nam zielone koktajle z jagodami goji.

„Można ich rozpoznać po pochodzeniu z Myanmaru” – wyjaśnił Nath – „ponieważ nie mają tajskiego uśmiechu”. W Pha Ngan, podobnie jak w Tao, prawie nikt nie nosi masek.

Za nami Brytyjka opowiadała swojej przyjaciółce o „niesamowitej osobie”, którą właśnie poznała. „Niesamowita energia” – powiedziała. Przed nami inna kobieta ćwiczyła pozycje jogi w falach; jej bielizna była całkowicie przemoczona, gdy chodziła.

„Chyba dlatego nazywają ją plażą sałatkową” – pomyślałem na głos.

„Co masz na myśli?” zapytał Nath.

„Bo woda jest taka zielona, ​​jak liście sałaty”.

Po obiedzie, zanurzając się w chłodnej, szpinakowo-kolorowej wodzie sałatki haad, Pha Ngan nagle nabrał sensu. Ale wszystko inne stało się mniej jasne – wciąż myślałam o Prusie i o tym, czy i jak go jeszcze zobaczę. Jak miałam znaleźć czas na romans pośród mojej skrupulatnie zaplanowanej, wręcz służbowej, a przez to całkowicie nieelastycznej podróży?

Kontynuując podróż z Nathem, najpierw do tajskiej świątyni omyłkowo reklamowanej w internecie jako chińska, a potem z powrotem do Mae Haad, gdzie Koh Ma była wciąż niedostępna z powodu przypływów i odpływów, szukałem jasności. Szukałem znaków. Widziałem chmury w kształcie Brazylii i Islandii; przy wyschniętym wodospadzie o nazwie „Raj” dostrzegłem małą figurkę Phayanarka. Nic z tego nie miało sensu.

O dziwo, mój najjaśniejszy moment nastąpił, gdy zbliżaliśmy się do południowo-wschodniej części wyspy. Droga do Haad Rin, słynnej plaży Full Moon Party, była o wiele bardziej dzika, niż się spodziewałem; w tej nieokiełznanej naturze odnalazłem głębszy sens.

Sama plaża to odzwierciedlała – cel podróży łączył w sobie wszystkie najlepsze aspekty podróży. Fale nie były szczególnie wysokie, ale załamywały się i cofały tak szybko, że cudem było, że zostawiły za sobą zacumowane przy brzegu łodzie longtail. Nie odważyłem się wejść do wody.

Później, wracając na zachodnie wybrzeże i szukając odpowiedniej restauracji rybnej na moją (jak na razie) ostatnią kolację z Nathem, o zachodzie słońca uświadomiłem sobie, że to doświadczenie – długa, nieprzerwana podróż przez Tajlandię – pozwoliło mi zobaczyć ten kraj jak nigdy dotąd od 12 lat.

Czy dłuższy pobyt z Prusem – a co za tym idzie rozstanie – zniszczyłby tę relację? I czy byłaby to opłacalna wymiana?

Gdy księżyc, niemal w pełni, wschodził za gajem palmowym, tuż naprzeciwko morza, nie byłem smutny, że ominęła mnie uroczystość. Ale w głębi duszy byłem smutny, mimo że iskierka radości wciąż przebijała się przez gwiazdy, które pojedynczo pojawiały się na niebie.

Wracając na Samui wczesnym poniedziałkowym rankiem, przypomniałem sobie widok promu z plaży Bo Phut w marcu 2020 roku, zaledwie kilka dni przed uruchomieniem połączenia. Wyobraziłem sobie, że jestem tam znowu dzisiaj – na plaży Bo Phut, a właściwie to na wycieczce za kogoś innego prawie dwa lata później.

Podczas podróży songthaewem na lotnisko Samui i zaskakująco długiego marszu do hali przylotów na świeżym powietrzu, w powietrzu unosiło się podobne poczucie niepewności, jak podczas mojej poprzedniej wizyty, gdy palmy kołysały się na wietrze nade mną. Ale tym razem było to raczej poczucie nadziei niż niepokoju – i nie tylko dlatego, że w końcu wyglądało na to, że sam COVID może ustępować. Nie mogłem powstrzymać uśmiechu, mijając sklepik z papierem z odchodów słonia – cieszyłem się, że przetrwał.

Czy przypadkowe spotkanie na Koh Tao, miejscu, w którym nie byłoby mnie teraz, gdyby nie absurdalne ograniczenia w podróżowaniu, które dyktują moje życie, może ostatecznie zrekompensować wszystko, przez co przeszedłem w ciągu ostatnich dwóch lat? I czy ta wartość tkwiłaby w uświadomieniu sobie, że lepiej nie dopuścić do tego spotkania, czy w odwadze, by doprowadzić je do końca?

Więcej często zadawanych pytań na temat Koh Tao vs Koh Pha Ngan

Czy warto wybrać się na Koh Tao?

Koh Tao jest absolutnie warte odwiedzenia, nawet jeśli nie jesteś w nim tak zakochany jak ja. Surowy krajobraz wyspy przypomina mi to, co nazwałbym „najbardziej andamejskim w Zatoce”: majestatyczne klify i wodę w głębokim, fluorescencyjnym odcieniu. Szczerze mówiąc, to jedna z najpiękniejszych wysp, jakie kiedykolwiek odwiedziłem w Tajlandii.

Lepsza jest Koh Pha Ngan czy Koh Tao?

Osobiście wolę Koh Tao ze względu na jego krajobrazy, poręczny rozmiar i bezpretensjonalną atmosferę niż Koh Pha Ngan. To dziwne, bo jestem pewien, że wszyscy instruktorzy jogi na motocyklach na Koh Pha Ngan uważają się za całkowicie bezpretensjonalnych. Każdy ma swoje zdanie!

Czy można spacerować po Koh Tao?

Chociaż teoretycznie można zwiedzać Koh Tao pieszo, o wiele łatwiej jest to zrobić motocyklem (lub z kierowcą). Koh Tao jest stosunkowo małe, ale bardzo pagórkowate. Nie chciałbym nigdzie indziej chodzić pieszo niż wzdłuż wybrzeża, a jestem naprawdę w dobrej formie.