Kyoto'da kar yağdığını öğrendiğimde, Bangkok'un Çin Mahallesi'ndeki eski bir dükkânda terliyordum. Bu planlıydı; yani dükkânda kaldım, terlemedim.

Evet, öyle planlanmıştı ama benim tarafımdan değil. Yüzyılın başlarından kalma binanın panjurları hava geçirmez değildi; yüksek tavanlar ve genel genişlik, ucuz elektrikli duvar klimasından gelen serin havanın tüm odaya yayılmasının genellikle Prus ve benim orada bulunduğumuz süreden daha uzun sürdüğü anlamına geliyordu.

O iki gün boyunca, arka bahçelerinde yedikleri kahvaltılara (yen dafo ve domuz etli wonton çorbası) ek olarak pa tong go da yiyen iki yerli çocuk gibiydik. Yaşlı bir evli çift gibiydik: Işıklandırılmış Yoawarat Caddesi boyunca el ele yürüyorduk, yer bulduğumuzda el ele tutuşuyor, başkalarının (çoğu yaşlı evli çiftin) geçmesine izin vermek için gerektiğinde ayrılıyorduk.

Yaşlı bir çift, batıl inançlar anlatıyordu. "Biliyor muydunuz, bununla bir torba balık mesanesinden kolayca bir milyon baht kazanabilirsiniz?" diye sordu adam, o akşam üç mezeden biri olan çorbadan bir dilim balık mesanesi çıkarırken.

Onun adına güldüm, iddiasını doğrulamakla pek ilgilenmedim. Sonra aklıma geldi ki Kyoto'da kar yağmıştı: Orada yaşadığım zamanlar hiç kar yağmazdı; isteseydim hâlâ orada olabilirdim.

Ocak 2022'nin sondan bir önceki Pazar sabahı Kyoto'da olabilirdim, ama bunun yerine Tayland'daki Kanchanaburi'ye gidiyordum. Prus ile birlikte Pinklao Köprüsü'nden Bangkok'un Thonburi bölgesine geçerken, Çin Mahallesi'ndeki hayatımızın anısı, Büyük Saray gibi arkamızda kayboldu. Orada iki gün mü yoksa iki yıl mı kalmıştık?

Yaklaşık 30 dakika sonra, Ejderha Tapınağı olarak da bilinen Wat Sampran'ı kastederek, "Ne kadar uzaktayız?" diye sordu.

"Eğer oraya dönerseniz - '800 metre sonra,' diye tekrarladı Siri - yaklaşık 5 km daha ileride," dedim, birden neredeyse tam doğuya doğru gideceğimizi fark ederek.

Prus elimi tuttu ve parmak boğumlarımı teker teker çıtlattı. Her seferinde irkildim, acıdan değil, acıyı hissetmekten duyduğum korkudan.

Tapınağa vardık ve tahmin ettiğim gibi, ışık tam da yanlış yönden geliyordu.

Otomatik olarak bu tür şeyleri düzelten bir akıllı telefon kullanan Prus hayretler içindeydi. "Fotoğraflarınızın güzel olacağından eminim," diye beni temin etti, dış tasarımının yaratıcı potansiyelini tamamen heba eden, sert bir beton silindir olan Ejderha'nın içinden binanın tepesine doğru ilerlerken.

Ejderhayı ve kasvetli ışığını geride bıraktığımızda, manzara önce daha pastoral, sonra daha dramatik bir hal aldı. Barajlarla kapatılmış nehirlerin üzerinde karst dağları yükseliyor, göz alabildiğince nilüfer çiçekleri açıyordu. Yol boyunca esperanza ve begonvil ağaçları ve arada sırada meyve satıcıları sıralanmıştı.

"Bu karpuzlar zehirli," dedi Prus, aşırı pestisit kullanımı sonucu mükemmel görünüme kavuşmuş gibi görünen karpuzlarla dolu bir songthaew'i işaret ederek.

Manzara pastoral, etkileyici ve bir şekilde tanıdıktı, ama sadece belirsiz bir şekilde. Kız kardeşim ve ben, neredeyse on yıl önce, Bangkok'un güney otobüs terminalinden bir minibüsle, Thonburi istasyonunu kaçırdığımız için, onun Tayland'a yaptığı ilk (ve şimdiye kadarki tek) seyahatinde buraya gelmiştik. Stephanie, arkada iki tombul yerli kadının arasında oturuyordu; o zamanlar gösterimde olan, Tayca dublajlı ve Rusça altyazılı korsan bir Resident Evil filmi, yolculuğun neredeyse tamamı boyunca son sesle oynuyordu.

Prus ile birlikte, dünkü minibüse kıyasla oldukça lüks görünen Camry'siyle yol alırken, arka planda orta seviyede 90'lar müziği çalıyordu. Wat Sampran'dan ayrıldıktan yaklaşık bir saat sonra Wat Tham Suea'ya ulaştık.

"O zamanlar bu kadar uzağa gidememiştik," dedim Prus'a, 2012'de Stephanie ile birlikte otoparktan gözlem kulesinin dibine kadar bindiğimiz, muhtemelen hayatımda bindiğim en güvensiz füniküler trene bindiğimiz zamandan bahsederek.

Oraya vardığımızda, en tepeye ulaşmak için en az sekiz kat merdiven çıktıktan sonra, üçüncü veya dördüncü kattaki bir balkonun aslında en iyi manzarayı sunduğunu fark ettik. Tapınağın Buda heykeli, muhtemelen kompleksin altındaki "Kaplan Mağarası"na bir saygı duruşu olarak, bir tür yapay mağarada bulunuyordu. Tapınağın arkasında, Kanchanaburi nehri manzarası sonsuza dek uzanıyor gibiydi.

Karst kayalıkları, pirinç tarlaları, palmiye ağaçları ve kolları ufka doğru sonsuza dek uzanıyormuş gibiydi; sanki ne Bangkok, ne Chiang Mai, ne de ötesindeki herhangi bir yer hiç yokmuş gibiydi.

Balkondaki çanları hepimiz çaldıktan sonra kuleden aşağı indik. İçeride, Tayland'ın hüküm süren Çakri hanedanını değil, Hindu tanrılarını veya Gautama Buda'yı tasvir eden etkileyici duvar resimleri vardı.

Aşağıya indiğimde, heykelin dev parmaklarına dokunmak için sıraya girmiş yerlilerden oluşan bir grubun arkasında kaldım; Prus aralarında yoktu, bu da onun nereye gittiğini merak etmeme neden oldu.

Onu bulmak için yaptığım aceleci arama sonuçsuz kalınca hafifçe paniğe kapıldım. Sonra yerdeki ucuz fayansların üzerinde altın varak parçalarının hışırtısını fark ettim. Tam o anda arkamı döndüm ve onun gülümseyen yüzünü gördüm.

Kyoto'dan kendi isteğimle ayrıldım, ancak bu kararı vermem için gerekli bilgiye veya öngörüye sahip değildim. Japonya'nın ayrılışımdan neredeyse yedi ay sonra bile sınırlarını neredeyse tamamen kapalı tutacağını bilseydim, muhtemelen kalırdım – vizem 30 Mart'a kadar, yani iki ay daha geçerliydi.

Terk eden taraf siz olsanız bile, terk edilme korkusu hâlâ terk edilme korkusu olarak mı kalır?

Prus ve ben Kanchanaburi'ye varmadan önce, günün üçüncü ve son tapınağına uğradık. Wat Sampran gibi, Wat Ban Tham da bir ejderha tapınağıydı ve ziyaretimiz sırasında arkadan aydınlatılmıştı. Wat Sampran'dan farklı olarak, Wat Ban Tham'a tırmanmak oldukça zorlu bir yürüyüş gerektiriyordu ve bu durum, bunaltıcı sıcaklık ve en az 23 kilogram ağırlığındaki bagajım nedeniyle daha da zorlaştı.

Zirveye ulaştığımızda tamamen bitkin düşmüştüm; bu hissi normalde, çok daha uzun yürüyüşlerden sonra bile neredeyse hiç yaşamam.

Uçurumun kenarında yer alan altın stupanın girişinde Bhaji'nin bir heykeli duruyordu. Prus, stupanın Budist mitolojisindeki rolüne atıfta bulunarak, "Sanki cehenneme gelmişiz gibi," diye şaka yaptı. Bu ironi benim gözümden kaçmadı.

Dönüş yolunda, önce tapınak inşaatçılarının kendilerini kusursuz bir şekilde entegre ettikleri mağara sisteminden, ardından da ejderhanın kendisinden (ki, memnuniyetle belirtmeliyim ki, Wat Sampran'dakinden çok daha yaratıcı bir şekilde tasarlanmıştı) geçerken, görünüşümle ilgili kendimi küçümseyen bir yorumda bulundum.

"Merak etme," diye beni temin etti Prus. "Seni benden başka kimse göremez; sen bir hayaletsin."

Havasız arabanın kapılarını açıp pansiyonumuza varana kadar sadece 15 dakika geçti. Şirin bir yer olsa da, Booking.com ilanında anlatıldığı gibi gerçekten "şehir merkezinde" değildi. Odamızın en çok hoşuma giden yanı, hemen arkasındaki, en az bir düzine bitkiyle ekili açık alandı – Japon bahçelerinin daha vahşi, Tay tarzı bir versiyonu gibiydi.

"Burada da buna benzer bir şey olmalı," diye şaka yaptı Prus, ama aslında ciddi olduğunu biliyordum.

Konukevi şirin olsa da konfor ve alan açısından yetersizdi, bu yüzden gün batımı tekne gezimize kadar nehir kıyısındaki yüzen bir restoranda vakit geçirmeye karar verdik.

Son 24 saat içinde yakalanmış olmasını umduğum karidesli limon otu salatası olan Yam Takrai'yi yerken, masamızın üzerinde durduğu platform geçen bir teknenin yarattığı dalgalarla sallandı. Suyun ötesinde, güneş köyün üzerinde yükselen palmiye ağaçlarının ardına batıyordu.

"Sence bu bir milyon baht mı tutar?" diye sordum Prus'a, çatalımla kızarmış balık midesinin bir parçasını yoklarken.

Güldü ama hiçbir şey söylemedi. Yaşlı çiftlerin kötü şakalarını hatırladıkları için birbirlerini tebrik etmelerine gerek yok.

Tekne yolculuğu, kaldığımız pansiyonun şehir merkezinden ne kadar uzakta olduğunu acı bir şekilde fark etmemi sağladı. Ayrıca beni alçakgönüllü kıldı – Kanchanaburi'nin ne kadar kırsal bir yer olduğunu fark etmemiştim. Nehir kıyısındaki pastel renkli evlerin çoğu otel değil, özel konutlardı; geçtiğimiz tapınakların basamaklarını, turistler için değil, kendileri için süpüren keşişler vardı; zaten turistler gelmeyecekti.

Kwai Nehri üzerindeki ünlü köprüye yaklaşırken Prus, "Biliyorsun," dedi, "orada 'Kwai Nehri' diye bir şey yok. Aslında adı Khlong Nehri."

Demir köprü ayaklarının altından geçtik ve kaptan nehrin kuzey kıyısındaki küçük marinaya yanaştı. Şehir merkezinde kısa bir gezintiden sonra –orada görülecek pek bir şey yok– grup fotoğrafı için mükemmel bir yer bulmak üzere köprüye çıktık.

"Bir dizinin üzerine çök," dedi Prus, yarı şaka yollu, fotoğraf makinesinin deklanşörü dokuz önceden ayarlanmış çekimden ilkini çekerken. Ben de onun için yarı ciddi bir şekilde yaptım.

Erawan Milli Parkı ve Srinakarin Barajı'na giden yol, 65 kilometre boyunca dümdüz bir yoldu; bu da Prus ile benim önemsiz şeyler hakkında tartışmaktan başka yapacak pek bir şeyimiz olmadığı anlamına geliyordu. Gerilim yüksekti, ancak yol kenarındaki Buda heykellerinin yanından hızla geçerken ve aniden arabanın önüne fırlayan başıboş köpeklerden kaçınırken aslında hiç tartışmadık.

Onun, sadece milli parkı ve aynı adı taşıyan şelaleyi değil, barajı da ziyaret etme konusundaki ısrarına hayran kalmıştım. Bana oraya gidip yapay göl üzerinde yüzen tüm o güzel otelleri göstermek istediğini söylemişti.

Ben farklı yorumladım. Suya bakan bir banka otururken pişmanlıkla, "Benimle buraya gelmeye karar verdiğinde, ikimiz için daha iyi bir otel ayırtmayı teklif etmiştim," dedim. "Sanırım şimdi keşke reddetmeseydim diyorsun."

"Bunu kastetmedim," dedi Prus, kolunu omzuma atıp başımı öperken. "Sadece ufkunu genişletmene yardımcı olmak istedim."

Tahmin edebileceğiniz gibi, ben de bu yorumu yanlış anladım. Tembellik kelimesinin karşılığı neydi acaba? Tay dilinde ยมบาน diye bir karşılığı var mı acaba?

Şansımıza, milli parkta yürüyüş yapabileceğimiz yedi şelale bizi bekliyordu; en azından vücutlarımız için önümüzdeki birkaç saat boyunca yapacak bir şey yoktu.

Ben de düşüncelere dalmıştım. Birçok Taylandlı, sadece ıssız yerlerde değil, bazıları suda bile yüz maskelerini takmaya devam ediyordu; birçoğu ise suyun derinliği bir metreden az olmasına rağmen can yeleği giyiyordu. Uluslararası toplumun böylesine açık bir başarısızlığı başarı olarak görmesi garip.

Yedinci şelaleye vardığımızda, sanırım en azından beşinci ve altıncı aşamaları favorilerim olarak ilan etmiştim; dördüncüsü sıradan ve garipti; üçüncüsü güzeldi ama yüzmek için kesinlikle uygun değildi.

Yedinci noktaya ulaştıktan sonra, Prus ve ben yürüyüşümüze devam ettik ve yüzebileceğimiz, rahatlayabileceğimiz ve özellikle suda N95 solunum maskesi takan veya karada can yeleği giyen zavallıların huzurunu bozmadan birlikte vakit geçirebileceğimiz daha da tenha bir havuza giden yan bir patikaya tırmandık.

Prus suyun içinde durdu ve beni bir bebek gibi kucağına aldı; birbirimizin gözlerinin içine derinlemesine baktık. İkimiz de bir şeyler söylemek istedik—aynı şeyi, ya da en azından benzer bir şeyi sanırım—ama kendimizi tuttuk ve sadece anın tadını çıkardık.

Şelaleden döndüğümde, yüzmekten çok ter içinde kalmıştım ve karla kaplı Kyoto aklımdan geçen son şeydi.

Sonunda bu düşünce aklıma geldiğinde, Kinkaku-ji'nin işlemeli yüzeyini yoğun, yağan kar tanelerinin ardında görme arzusuna değil, acı gerçekliğe odaklandım: Japonya'daki altı aylık kalışım aslında bir yıldan fazla bir süre önce başlamıştı; altı ay önce gönüllü olarak sonlandırdığımda, 15 aylık vizemin bana vermesi gereken her fırsattan ve beklentiden vazgeçmiştim.

Prus'un elini tutarken bu durum benim için daha da belirginleşti: Eğer hâlâ orada, Sagano bambu korusunda ya da kar fırtınasında Filozof Yolu'nda dolaşıyor olsaydım, şimdi böyle hissetmezdim.

Arabaya döndükten sonra, Prus ve ben 65 kilometrelik düz yolu katederek şehre geri döndük; bu sefer önemli bir anlaşmazlık yaşamadık.

Şey, varış noktamıza nihayet ulaştığımızda park yeri bulmanın ne kadar zor olacağını fark etmemizin yanı sıra, o kadar acıkmıştım ki neredeyse sinirlenecektim. Prus, açlığımı gidermek için bana iki parça taze kızarmış Gai Thood aldı.

Son olarak, şehrin taze ürünler pazarında dolaştık ve birbirinden renkli Tay lezzetlerinden oluşan bir seçki satın aldık. Prus, su kenarındaki bir tapınağa doğru yürümemizi önerdi; orada keşişler hem kendileri hem de bizim için geçtiğimiz basamakları süpürüyorlardı. Başka turist yoktu.

Batan güneşin ışığında otururken, ayak bileklerimi tekrar çıtlattı. Rahatladım ve bana ne anlatmaya çalıştığını hissettim; bu sefer çığlık atmadım.

Bangkok'tan Kanchanaburi'ye seyahatle ilgili diğer sıkça sorulan sorular

Bangkok'tan Kanchanaburi'ye nasıl gidebilirim?

Çoğu gezgin Bangkok'taki Thonburi İstasyonu'ndan trenle seyahat eder (not: bu ne ana tren istasyonu ne de şehir merkezindedir). Buradan Bangkok ve Kanchanaburi arasında günde iki kez tren seferi düzenlenmektedir. Hafta sonları ise Hualampong İstasyonu ve/veya Bang Sue Grand Central İstasyonu'ndan tren kalkar ve aynı gün geri döner. Alternatif olarak otobüs veya minibüs kullanabilir ya da araba kiralayabilirsiniz.

Kanchanaburi ziyaret etmeye değer mi?

Kanchanaburi, Bangkok'tan hafta sonu kaçamağı için büyüleyici bir yer, ancak hayatınızı değiştirecek bir yer değil. Fırsatınız olursa ziyaret etmenizi tavsiye ederim. Ama olmazsa da çok endişelenmeyin. Kanchanaburi hiçbir yere gitmiyor.

Bangkok'tan Kanchanaburi'ye tren bağlantısı var mı?

Bangkok ve Kanchanaburi arasında tren bağlantıları olsa da, yolculuk her zaman kolay değildir. Bangkok'taki Thonburi İstasyonu'ndan (eski şehrin karşısında, Chao Phraya Nehri'nin diğer yakasında) günde iki kez tren kalkmaktadır. Cumartesi ve Pazar günleri şehir merkezindeki istasyonlardan (Hualamphong veya Bang Sue) da hareket edebilirsiniz, ancak bu güzergahlar sadece günübirlik geziler için uygundur ve gece konaklamak isteyen yolcular için elverişsizdir.