Sneeuw in Kanchanaburi

Toen ik hoorde dat het in Kyoto had gesneeuwd, zat ik te zweten in een oud winkeltje in Chinatown in Bangkok. Dat was gepland – ik bedoel dat ik in de winkel bleef, niet dat ik het zo warm had.

Het was weliswaar zo gepland, maar niet door mij. De luiken van het gebouw uit het begin van de twintigste eeuw waren niet luchtdicht; door de hoge plafonds en de algemene ruimtelijkheid duurde het meestal langer dan Prus en ik er waren voordat de koele lucht van de goedkope elektrische wandairco de hele kamer had gevuld.

Gedurende die twee dagen waren we net twee jongens uit de buurt die, naast hun ontbijt in de achtertuin – yen dafo en wontonsoep met varkensvlees – ook pa tong go aten. We waren als een oud getrouwd stel: slenterend over de verlichte Yoawarat Road, hand in hand wanneer we de ruimte hadden, en uit elkaar gaand wanneer nodig om anderen (de meeste andere oude getrouwde stellen) te laten passeren.

Een ouder echtpaar vertelde wat oude volksverhalen. "Wist je dat je hier makkelijk een miljoen baht per zak mee kunt verdienen?" vroeg hij, terwijl hij een stukje visblaas uit de soep schepte die we als een van de drie voorgerechten van die avond deelden.

Ik lachte om hem, zonder veel interesse te hebben om zijn bewering te controleren. En toen bedacht ik me dat het in Kyoto had gesneeuwd: toen ik daar woonde, sneeuwde het nooit; ik zou er nog steeds kunnen zijn als ik dat had gewild.

Ik had op de voorlaatste zondagochtend van januari 2022 in Kyoto kunnen zijn, maar in plaats daarvan was ik op weg naar Kanchanaburi in Thailand. Toen Prus en ik de Pinklao-brug overstaken naar de wijk Thonburi in Bangkok, vervaagde de herinnering aan ons leven in Chinatown achter ons, net als het Grand Palace. Waren we daar twee dagen of twee jaar geweest?

'Hoe ver zijn we er nog van?' vroeg hij na ongeveer 30 minuten, doelend op Wat Sampran, beter bekend als de Drakentempel.

'Als je daar afslaat – 'over 800 meter', herhaalde Siri – is het nog ongeveer 5 kilometer verder,' zei ik, me plotseling realiserend dat we bijna recht naar het oosten zouden rijden.

Prus greep mijn hand en kraakte mijn knokkels een voor een. Ik deinsde elke keer terug, minder van de pijn en meer van de angst om het te voelen.

We kwamen bij de tempel aan en, zoals ik al vermoedde, kwam het licht precies uit de verkeerde richting.

Prus, die een smartphone gebruikte die dergelijke dingen automatisch corrigeerde, was verbaasd. "Ik weet zeker dat je foto's goed zullen zijn," verzekerde hij me terwijl we ons een weg baanden door het interieur van de Dragon, een kale betonnen cilinder die het creatieve potentieel van het exterieurontwerp volledig verspilde, naar de top van het gebouw.

Toen we de draak en zijn sombere licht achter ons lieten, werd het landschap eerst idyllischer, daarna dramatischer. Karstgebergten rezen op boven afgedamde rivieren, waar lotusbloemen bloeiden zover het oog reikte. Esperanza- en bougainvilleabomen, en af ​​en toe een fruitverkoper, stonden langs de weg.

'Deze daengmo zijn giftig,' zei Prus, wijzend naar een songthaew vol perfect uitziende watermeloenen die eruit zagen alsof ze zo waren gemaakt door overmatig gebruik van pesticiden.

Het landschap was idyllisch, dramatisch en op de een of andere manier vertrouwd, maar slechts vaag. Mijn zus en ik waren hier bijna tien jaar geleden geweest tijdens haar eerste (en tot nu toe enige) reis naar Thailand, in een minibusje vanaf het zuidelijke busstation van Bangkok, nadat we station Thonburi hadden gemist. Stephanie zat achterin tussen twee mollige lokale vrouwen; een illegale kopie van de toenmalige Resident Evil-film, nagesynchroniseerd in het Thais met Russische ondertitels, speelde bijna de hele reis op vol volume.

Terwijl Prus en ik in zijn Camry reden, die in vergelijking met het busje van gisteren ronduit luxueus aanvoelde, speelde er op de achtergrond muziek uit de jaren 90 op een gematigd volume. Ongeveer een uur nadat we Wat Sampran hadden verlaten, bereikten we Wat Tham Suea.

'Zo ver zijn we toen niet gekomen,' zei ik tegen Prus, doelend op Stephanie en mij in 2012, toen we met wat waarschijnlijk de onveiligste kabelbaan was waar ik ooit in heb gezeten, van de parkeerplaats naar de voet van de uitkijktoren reden.

Eenmaal boven aangekomen, beklommen we minstens acht trappen naar de top voordat we beseften dat een balkon op de derde of vierde verdieping eigenlijk het beste uitzicht bood. De Boeddha van de tempel bevond zich in een soort kunstmatige grot, vermoedelijk als eerbetoon aan de zogenaamde "Tijgergrot" onder het complex. Achter de tempel leek het landschap van de Kanchanaburi-rivier zich eindeloos uit te strekken.

Het leek alsof de karstgesteenten, rijstvelden, palmbomen en zijrivieren zich eindeloos uitstrekten tot aan de horizon, alsof Bangkok, Chiang Mai en alle plaatsen daarbuiten niet eens bestonden.

Nadat we allemaal de bellen op het balkon hadden geluid, daalden we via de toren af. Binnen waren indrukwekkende muurschilderingen te zien die hindoeïstische goden of Gautama Boeddha afbeeldden, in plaats van de heersende Chakri-dynastie van Thailand.

Eenmaal beneden aangekomen, bevond ik me achter een rij plaatselijke bewoners die in de rij stonden om de gigantische vingers van het standbeeld aan te raken – Prus was er niet bij, waardoor ik me afvroeg waar hij gebleven was.

Nadat een haastige zoektocht naar hem niets had opgeleverd, begon ik lichtelijk in paniek te raken. Toen zag ik kleine stukjes bladgoud ritselen over de goedkope tegels op de vloer. Op datzelfde moment draaide ik me om en zag zijn lachende gezicht.

Ik verliet Kyoto vrijwillig, maar zonder de nodige informatie of vooruitziende blik om de beslissing te nemen die ik nam. Had ik geweten dat Japan bijna zeven maanden na mijn vertrek de grenzen nog steeds vrijwel volledig gesloten zou houden, was ik waarschijnlijk gebleven – mijn visum was geldig tot 30 maart, dus nog twee maanden.

Zijn angsten om in de steek gelaten te worden nog steeds angsten om in de steek gelaten te worden als jij degene bent die de ander in de steek laat?

Voordat Prus en ik Kanchanaburi bereikten, maakten we een tussenstop bij onze derde en laatste tempel van de dag. Net als Wat Sampran is Wat Ban Tham ook een drakentempel, en toevallig was deze verlicht tijdens ons bezoek. In tegenstelling tot Wat Sampran vereist de klim naar Wat Ban Tham een ​​zware wandeling, die nog zwaarder werd gemaakt door de drukkende hitte en mijn bagage, die minstens 23 kilo woog.

Toen we de top bereikten, was ik volledig uitgeput, een gevoel dat ik normaal gesproken bijna nooit ervaar, zelfs niet na veel langere wandelingen.

Bij de ingang van de gouden stoepa, die de afgrond markeerde, stond een standbeeld van Bhaji. "Het is alsof we in de hel zijn beland," grapte Prus, verwijzend naar de rol van de stoepa in de boeddhistische mythologie. De ironie ontging me niet.

Op de terugweg, eerst door het grottenstelsel waarin de tempelbouwers zich naadloos hadden geïntegreerd, en vervolgens langs de draak zelf (die, tot mijn genoegen, aanzienlijk creatiever ontworpen was dan die van Wat Sampran), maakte ik een zelfspotvolle opmerking over mijn uiterlijk.

"Maak je geen zorgen," verzekerde Prus me. "Niemand anders dan ik kan je zien – je bent een geest."

Vanaf het moment dat we de deuren van de benauwde auto openden tot we bij ons pension aankwamen, duurde het slechts 15 minuten. Hoewel charmant, lag het niet echt "in het centrum" zoals in de advertentie op Booking.com stond beschreven. Wat ik het leukst vond aan onze kamer, was de open ruimte er direct achter, beplant met minstens een dozijn planten – een soort wildere, meer Thaise versie van een Japanse tuin.

'Zoiets zouden we hier ook moeten hebben,' grapte Prus, hoewel ik wist dat hij het in wezen serieus meende.

Het pension was charmant, maar miste comfort en ruimte, dus besloten we de tijd te doden tot onze boottocht bij zonsondergang in een drijvend restaurant aan de rivieroever.

Terwijl ik genoot van Yam Takrai, een citroengrassalade met garnalen waarvan ik hoopte dat ze binnen de laatste 24 uur waren gevangen, wiegde het platform waarop onze tafel stond heen en weer door de golven van een passerende boot. Aan de overkant van het water zakte de zon achter de palmbomen die boven het dorp uitstaken.

'Denk je dat dit een miljoen baht kostte?' vroeg ik aan Prus, terwijl ik met mijn vork in een stuk gefrituurde vismaag prikte.

Hij lachte, maar zei niets. Oudere stellen hoeven elkaar niet te feliciteren met het feit dat ze hun slechte grappen nog weten.

De boottocht maakte me pijnlijk bewust van hoe ver ons pension van het stadscentrum verwijderd was. Het stemde me ook nederig – ik had me niet gerealiseerd hoe landelijk Kanchanaburi eigenlijk is. De meeste pastelkleurige huizen langs de rivieroever waren privéwoningen, geen hotels; monniken veegden de trappen van de tempels waar we langs kwamen, voor zichzelf, niet om schoon te maken voor toeristen die toch niet zouden komen.

'Weet je,' zei Prus, toen we de beroemde brug over de Kwai naderden, 'er bestaat geen 'Rivier Kwai'. Die heet eigenlijk de Khlongrivier.'

We voeren onder de ijzeren brugpijlers door en de kapitein meerde aan in de kleine jachthaven aan de noordoever van de rivier. Na een korte wandeling door het stadscentrum – er is daar niet veel te zien – gingen we de brug op om de perfecte plek voor een groepsfoto te vinden.

"Ga op één knie zitten," zei Prus, half grappend, terwijl de camera de eerste van negen vooraf ingestelde foto's maakte. Ik deed het voor hem, half serieus.

De weg naar het Erawan Nationaal Park en de Srinakarin-dam is een 65 kilometer lange, kaarsrechte weg, wat betekende dat Prus en ik weinig anders te doen hadden dan ruzie maken over onbenullige dingen. De spanning was hoog opgelopen, maar we hebben nooit echt ruzie gemaakt terwijl we langs Boeddhabeelden langs de weg raasden en zwerfhonden ontweken die plotseling voor de auto renden.

Ik was helemaal gefascineerd door zijn aandringen om de dam te bezoeken in plaats van alleen het nationale park en de gelijknamige waterval. Hij vertelde me dat hij me daarheen wilde meenemen om me alle prachtige hotels te laten zien die op het kunstmatige meer drijven.

Ik interpreteerde het anders. "Toen je besloot om met me mee te gaan, bood ik aan om een ​​beter hotel voor ons te boeken," zei ik met spijt terwijl we op een bankje met uitzicht op het water gingen zitten. "Ik denk dat je nu spijt hebt dat je niet hebt geweigerd."

'Dat bedoelde ik niet,' zei Prus, terwijl hij zijn arm om mijn schouder sloeg en een kus op mijn hoofd gaf. 'Ik wil je gewoon helpen je horizon te verbreden.'

Zoals je waarschijnlijk al vermoedt, heb ik deze opmerking ook verkeerd begrepen. Wat is het woord voor luiheid ook alweer? Bestaat er misschien een Thaise variant met ยมบาน?

Gelukkig wachtten er zeven watervallen op ons in het nationale park, die we te voet konden bereiken – er was de komende uren toch niets te doen, althans niet voor ons lichaam.

Ook ik was in gedachten verzonken. Veel Thai bleven hun mondkapjes dragen, niet alleen midden in de woestijn, maar sommigen zelfs in het water, en velen droegen reddingsvesten, hoewel het water minder dan een meter diep was. Het is vreemd dat de internationale gemeenschap zo'n flagrante mislukking als een succes beschouwt.

Tegen de tijd dat we de zevende waterval bereikten, had ik volgens mij de vijfde en zesde etappe al tot mijn favorieten uitgeroepen; de vierde was onspectaculair en vreemd; de derde was prachtig, maar absoluut ongeschikt om in te zwemmen.

Nadat we de zevende plek hadden bereikt, vervolgden Prus en ik onze wandeling en klommen we via een zijpad omhoog naar een nog afgelegener poel, zodat we konden zwemmen, ontspannen en van elkaars gezelschap konden genieten zonder de rust te verstoren, met name de rust van de arme zielen die in het water N95-ademmaskers droegen of op het land reddingsvesten.

Prus stond in het water en hield me vast als een baby; we keken elkaar diep in de ogen. We wilden allebei iets zeggen – hetzelfde, of in ieder geval iets soortgelijks, denk ik – maar we hielden ons in en genoten gewoon van het moment.

Toen ik terugkwam van de waterval, meer doorweekt van het zweet dan van het water van het zwemmen zelf, was het met sneeuw bedekte Kyoto wel het laatste waar ik aan dacht.

Toen de gedachte eindelijk weer bij me opkwam, concentreerde ik me niet op het verlangen om de lamé van Kinkaku-ji achter dikke, vallende sneeuwvlokken te zien, maar op de harde realiteit: mijn verblijf van zes maanden in Japan was eigenlijk al meer dan een jaar geleden begonnen; toen ik het zes maanden geleden vrijwillig beëindigde, gaf ik alle kansen en verwachtingen op die mijn visum van vijftien maanden me had moeten bieden.

Terwijl ik Prus' hand in de mijne hield, werd het me des te duidelijker: als ik daar nog steeds was, ronddwalend door het bamboebos van Sagano of langs het Filosofenpad in een sneeuwstorm, zou ik me nu niet zo voelen.

Nadat we weer bij de auto waren, reden Prus en ik de 65 kilometer lange rechte weg terug naar de stad, ditmaal zonder noemenswaardige meningsverschillen.

Nou, afgezien van het feit dat toen we eindelijk op onze bestemming aankwamen en beseften hoe moeilijk het zou zijn om een ​​parkeerplek te vinden, ik zo'n honger had dat ik er bijna geïrriteerd van raakte. Prus kocht twee versgebakken stukjes Gai Thood voor me om mijn honger te stillen.

Ten slotte slenterden we over de versmarkt van de stad en kochten we een kleurrijke selectie Thaise specialiteiten. Prus stelde voor om naar een tempel aan het water te lopen, waar monniken de trappen die we passeerden aan het vegen waren, zowel voor zichzelf als voor ons. Er waren geen andere toeristen.

Terwijl we in de gloed van de ondergaande zon zaten, kraakte hij mijn enkels opnieuw. Ik ontspande me en voelde wat hij me probeerde te vertellen; deze keer schreeuwde ik niet.

Andere veelgestelde vragen over reizen van Bangkok naar Kanchanaburi

Hoe kom ik van Bangkok naar Kanchanaburi?

De meeste reizigers nemen de trein vanaf station Thonburi in Bangkok (let op: dit is niet het centrale treinstation en ligt ook niet in het stadscentrum). Vanaf daar rijdt er twee keer per dag een trein tussen Bangkok en Kanchanaburi. In het weekend vertrekt er een trein vanaf station Hualampong en/of station Bang Sue Grand Central en keert dezelfde dag terug. Als alternatief kunt u een bus of minibus nemen, of een auto huren.

Is Kanchanaburi een bezoek waard?

Kanchanaburi is een charmante bestemming voor een weekendje weg vanuit Bangkok, maar het zal je leven niet veranderen. Ik zou een bezoekje aanraden als de gelegenheid zich voordoet. Maar als het niet lukt, maak je dan geen zorgen. Kanchanaburi blijft gewoon bestaan.

Is er een treinverbinding van Bangkok naar Kanchanaburi?

Hoewel er treinverbindingen zijn tussen Bangkok en Kanchanaburi, is de reis niet altijd even gemakkelijk. Treinen vertrekken twee keer per dag vanaf station Thonburi in Bangkok, tegenover de oude stad aan de overkant van de Chao Phraya-rivier. Op zaterdag en zondag kunt u ook vertrekken vanaf stations in het stadscentrum (Hualamphong of Bang Sue), maar deze routes zijn alleen geschikt voor dagtochten en onhandig voor reizigers die willen overnachten.