Kiedy dowiedziałem się, że w Kioto spadł śnieg, pociłem się w starym sklepie w chińskiej dzielnicy Bangkoku. To było zaplanowane – to znaczy, że zostałem w sklepie, a nie, że się spociłem.

Cóż, tak to zostało zaplanowane, ale nie przeze mnie. Okiennice w budynku z przełomu wieków nie były szczelne; wysokie sufity i ogólna przestronność sprawiały, że zazwyczaj mijało więcej czasu, niż Prus i ja tam byliśmy, zanim chłodne powietrze z taniej elektrycznej klimatyzacji ściennej rozprzestrzeniło się po całym pomieszczeniu.

Przez te dwa dni byliśmy jak dwaj miejscowi chłopcy, którzy oprócz śniadań na podwórku – yen dafo i zupy wonton z wieprzowiną – jedli również pa tong go. Byliśmy jak stare małżeństwo: spacerowaliśmy oświetloną ulicą Yoawarat, trzymając się za ręce, gdy tylko mieliśmy przestrzeń, i rozdzielając się, gdy było to konieczne, aby przepuścić innych (większość starych małżeństw).

Starsza para opowiadała sobie przesądy. „Czy wiesz, że na tym można łatwo zarobić milion bahtów za worek?” – zapytał, wyjmując kawałek rybiego pęcherza z zupy, którą dzieliliśmy się jako jedną z trzech przystawek tego wieczoru.

Zaśmiałem się dla niego, nie bardzo chcąc weryfikować jego twierdzenia. A potem przyszło mi do głowy, że w Kioto padał śnieg: kiedy tam mieszkałem, nigdy nie padał; mógłbym tam być, gdybym chciał.

Mogłem być w Kioto w przedostatni niedzielny poranek stycznia 2022 roku, ale zamiast tego byłem w drodze do Kanchanaburi w Tajlandii. Gdy Prus i ja przejeżdżaliśmy przez most Pinklao do dzielnicy Thonburi w Bangkoku, wspomnienie naszego życia w Chinatown blakło za nami niczym Wielki Pałac. Czy byliśmy tam dwa dni, czy dwa lata?

„Jak daleko jesteśmy?” zapytał po około 30 minutach, mając na myśli Wat Sampran, szerzej znaną jako Świątynia Smoka.

„Jeśli tam dotrzesz – za 800 metrów – powtórzyła Siri – to będzie jakieś 5 km dalej” – powiedziałem, nagle uświadamiając sobie, że będziemy jechać niemal prosto na wschód.

Prus złapał mnie za rękę i po kolei trzaskał kostkami palców. Za każdym razem drgałem, mniej z bólu, a bardziej ze strachu przed jego odczuciem.

Dotarliśmy do świątyni i tak jak podejrzewałem, światło padało z zupełnie niewłaściwego kierunku.

Prus, który korzystał ze smartfona, który automatycznie korygował takie rzeczy, był zdumiony. „Jestem pewien, że twoje zdjęcia będą dobre” – zapewnił mnie, gdy wchodziliśmy do wnętrza Dragona, surowego betonowego cylindra, który całkowicie marnował kreatywny potencjał swojej zewnętrznej konstrukcji, na szczyt budynku.

Gdy zostawiliśmy smoka i jego mroczne światło za sobą, krajobraz najpierw stał się bardziej sielankowy, a potem bardziej dramatyczny. Góry krasowe wznosiły się nad spiętrzonymi rzekami, gdzie po horyzont kwitły kwiaty lotosu. Wzdłuż drogi rosły drzewa esperanzy i bugenwilli, a od czasu do czasu można było spotkać stragany z owocami.

„Te daengmo są trujące” – powiedział Prus, wskazując na songthaew pełen idealnie wyglądających arbuzów, które wyglądały tak, jakby powstały w wyniku nadmiernego stosowania pestycydów.

Krajobraz był sielankowy, dramatyczny i jakoś znajomy, ale tylko mgliście. Przyjechaliśmy tu z siostrą prawie dziesięć lat temu, podczas jej pierwszej (i jak dotąd jedynej) podróży do Tajlandii, minivanem z południowego dworca autobusowego w Bangkoku, po tym jak przegapiliśmy stację Thonburi. Stephanie siedziała z tyłu między dwiema pulchnymi miejscowymi kobietami; przez prawie całą podróż na pełnej głośności leciała piracka kopia ówczesnego filmu Resident Evil z dubbingiem po tajsku i rosyjskimi napisami.

Kiedy Prus i ja jechaliśmy jego Camry, która wydawała się wręcz luksusowa w porównaniu z wczorajszym vanem, w tle leciała muzyka z lat 90. o umiarkowanej głośności. Około godziny po opuszczeniu Wat Sampran dotarliśmy do Wat Tham Suea.

„Wtedy nie dotarliśmy tak daleko” – powiedziałem do Prusa, mając na myśli mnie i Stephanie w 2012 roku, kiedy to pojechaliśmy prawdopodobnie najbardziej niebezpieczną kolejką linowo-terenową, jaką kiedykolwiek jechałem, prowadzącą z parkingu do podnóża wieży widokowej.

Po dotarciu na miejsce pokonaliśmy co najmniej osiem pięter schodów na sam szczyt, zanim zdaliśmy sobie sprawę, że balkon na trzecim lub czwartym piętrze oferuje najlepszy widok. Budda świątyni znajdował się w swego rodzaju sztucznej jaskini, prawdopodobnie jako hołd dla tzw. „Jaskini Tygrysa” znajdującej się poniżej kompleksu. Za świątynią krajobraz rzeki Kanchanaburi zdawał się ciągnąć w nieskończoność.

Wydawało się, że skały krasowe, pola ryżowe, palmy i dopływy ciągną się w nieskończoność aż po horyzont, jakby ani Bangkok, ani Chiang Mai, ani żadne miejsce poza nimi w ogóle nie istniało.

Po tym, jak wszyscy zadzwoniliśmy dzwonkami na balkonie, zeszliśmy na dół przez wieżę. Wewnątrz znajdowały się imponujące freski przedstawiające bóstwa hinduistyczne lub Gautamę Buddę, a nie panującą w Tajlandii dynastię Czakri.

Gdy dotarłem na dół, znalazłem się w kolejce miejscowych, którzy ustawili się w kolejce, aby dotknąć gigantycznych palców posągu. Prusa wśród nich nie było, co sprawiło, że zastanawiałem się, dokąd poszedł.

Po tym, jak pospieszne poszukiwania okazały się bezowocne, ogarnęła mnie lekka panika. Wtedy zauważyłem drobne kawałki złota szeleszczące na tanich płytkach pokrywających podłogę. W tym momencie odwróciłem się i zobaczyłem jego uśmiechniętą twarz.

Opuściłem Kioto dobrowolnie, ale bez niezbędnych informacji ani przewidywania, by podjąć taką decyzję. Gdybym wiedział, że Japonia nadal będzie utrzymywać swoje granice niemal całkowicie zamknięte prawie siedem miesięcy po moim wyjeździe, prawdopodobnie zostałbym – moja wiza była ważna do 30 marca, czyli jeszcze przez dwa miesiące.

Czy strach przed porzuceniem jest nadal strachem przed porzuceniem, jeśli to ty porzucasz?

Zanim Prus i ja dotarliśmy do Kanchanaburi, zatrzymaliśmy się w trzeciej i ostatniej świątyni tego dnia. Podobnie jak Wat Sampran, Wat Ban Tham również jest świątynią smoków i akurat była podświetlona podczas naszej wizyty. W przeciwieństwie do Wat Sampran, wejście do Wat Ban Tham wymaga forsownego podejścia, dodatkowo utrudnionego przez upał i mój bagaż, który ważył co najmniej 23 kilogramy.

Kiedy dotarliśmy na szczyt, byłem kompletnie wyczerpany – to uczucie, którego prawie nigdy nie doświadczam, nawet po znacznie dłuższych wędrówkach.

Przy wejściu do złotej stupy, która znaczyła przepaść, stał posąg Bhaji. „To tak, jakbyśmy trafili do piekła” – zażartował Prus, nawiązując do roli stupy w mitologii buddyjskiej. Ironia sytuacji nie umknęła mojej uwadze.

W drodze powrotnej, najpierw przechodząc przez system jaskiń, w który bezproblemowo wkomponowali się budowniczowie świątyni, a następnie przechodząc przez samego smoka (który, co z radością donoszę, został zaprojektowany o wiele bardziej kreatywnie niż ten w Wat Sampran), pozwoliłem sobie na autoironiczną uwagę na temat mojego wyglądu.

„Nie martw się” – zapewnił mnie Prus. „Nikt poza mną cię nie widzi – jesteś duchem”.

Od otwarcia drzwi dusznego samochodu do dotarcia do naszego pensjonatu minęło zaledwie 15 minut. Choć był urokliwy, nie był tak naprawdę „w mieście”, jak opisywała reklama na Booking.com. Najbardziej w naszym pokoju podobała mi się otwarta przestrzeń bezpośrednio za nim, obsadzona co najmniej kilkunastoma roślinami – coś w rodzaju bardziej dzikiej, tajskiej wersji japońskiego ogrodu.

„U nas też coś takiego powinno być” – zażartował Prus, choć wiedziałem, że w zasadzie mówił poważnie.

Pensjonat był uroczy, ale brakowało mu komfortu i przestrzeni, więc postanowiliśmy zabić czas do naszego rejsu o zachodzie słońca, siedząc w pływającej restauracji na brzegu rzeki.

Zajadając się Yam Takrai, sałatką z trawy cytrynowej z krewetkami, które – jak miałem nadzieję – złowiłem w ciągu ostatnich 24 godzin, platforma, na której stał nasz stolik, kołysała się w rytmie przepływającej łodzi. Za wodą słońce chowało się za palmami wznoszącymi się nad wioską.

„Myślisz, że to kosztowało milion bahtów?” zapytałem Prusa, grzebając widelcem w kawałku smażonego rybiego żołądka.

Zaśmiał się, ale nic nie powiedział. Starsze pary nie muszą sobie nawzajem gratulować, że pamiętają swoje kiepskie żarty.

Rejs statkiem boleśnie uświadomił mi, jak daleko od centrum miasta znajduje się nasz pensjonat. Uświadomił mi też pokorę – nie zdawałem sobie sprawy, jak wiejskie jest Kanchanaburi. Większość pastelowych domów wzdłuż brzegu rzeki to prywatne rezydencje, a nie hotele; mnisi zamiatali stopnie mijanych świątyń, dla siebie, a nie po to, by sprzątać dla turystów, którzy i tak by nie przyjechali.

„Wiesz” – powiedział Prus, gdy zbliżaliśmy się do słynnego mostu na Kwai – „nie ma żadnej rzeki Kwai. Właściwie nazywa się Khlong”.

Przepłynęliśmy pod żelaznymi filarami mostu, a kapitan zacumował w małej marinie na północnym brzegu rzeki. Po krótkim spacerze po centrum miasta – niewiele tam do zobaczenia – weszliśmy na most, aby znaleźć idealne miejsce na grupowe zdjęcie.

„Uklęknij na jedno kolano” – powiedział Prus pół żartem, pół serio, gdy migawka aparatu nacisnęła pierwsze z dziewięciu zaprogramowanych zdjęć. Zrobiłem to za niego, pół serio.

Droga do Parku Narodowego Erawan i zapory Srinakarin to 65-kilometrowy odcinek prostej jak drut drogi, co oznaczało, że Prus i ja nie mieliśmy wiele do roboty poza kłótniami o błahostki. Napięcie sięgało zenitu, ale tak naprawdę nie kłóciliśmy się, pędząc obok przydrożnych posągów Buddy i unikając bezpańskich psów, które nagle wbiegły przed samochód.

Byłem zafascynowany jego naleganiem, żeby odwiedzić tamę, a nie tylko park narodowy i wodospad o tej samej nazwie. Powiedział, że chce mnie tam zabrać i pokazać wszystkie piękne hotele unoszące się na sztucznym jeziorze.

Zinterpretowałem to inaczej. „Kiedy zdecydowałeś się tu ze mną przyjechać, zaproponowałem, że zarezerwuję nam lepszy hotel” – powiedziałem z żalem, siadając na ławce z widokiem na wodę. „Domyślam się, że teraz żałujesz, że odmówiłeś”.

„Nie o to mi chodziło” – powiedział Prus, obejmując mnie ramieniem i całując w głowę. „Chcę ci tylko pomóc poszerzyć horyzonty”.

Jak pewnie się domyślasz, źle zrozumiałem ten komentarz. Jak się to nazywa, kiedy się lenistwo? Czy istnieje może tajska wersja z ยมบาน?

Na szczęście w parku narodowym czekało na nas siedem kaskad wodospadów, do których mogliśmy dotrzeć pieszo – przez następne kilka godzin nie mieliśmy nic do roboty, przynajmniej nie dla naszych ciał.

Ja też byłem zamyślony. Wielu Tajów nadal nosiło maski, nie tylko na odludziu, ale niektórzy nawet w wodzie, wielu w kamizelkach ratunkowych, mimo że głębokość wody nie przekraczała metra. Dziwne, że społeczność międzynarodowa uważa tak rażącą porażkę za sukces.

Gdy dotarliśmy do siódmego wodospadu, myślę, że przynajmniej piąty i szósty etap uznałem za swoje ulubione; czwarty był mało spektakularny i dziwny; trzeci był piękny, ale zupełnie nie nadawał się do pływania.

Po dotarciu do siódmego basenu, Prus i ja kontynuowaliśmy wędrówkę i wspięliśmy się boczną ścieżką do jeszcze bardziej ustronnego basenu. Mogliśmy tam popływać, odpocząć i cieszyć się wspólnym czasem, nie zakłócając spokoju, zwłaszcza spokoju biednych ludzi noszących maski N95 w wodzie lub kamizelki ratunkowe na lądzie.

Prus stał w wodzie i trzymał mnie jak dziecko; patrzyliśmy sobie głęboko w oczy. Obaj chcieliśmy coś powiedzieć – to samo, a przynajmniej coś podobnego, jak sądzę – ale powstrzymaliśmy się i po prostu cieszyliśmy się chwilą.

Gdy wróciłem znad wodospadu, bardziej przesiąknięty potem niż wodą po pływaniu, pokryte śniegiem Kioto było ostatnią rzeczą, o jakiej myślałem.

Kiedy w końcu wróciła mi ta myśl, nie skupiłam się na pragnieniu zobaczenia lamé Kinkaku-ji za grubymi, opadającymi płatkami śniegu, ale na brutalnej rzeczywistości: mój sześciomiesięczny pobyt w Japonii tak naprawdę rozpoczął się ponad rok temu; kiedy sześć miesięcy temu dobrowolnie go zakończyłam, zrezygnowałam ze wszystkich możliwości i oczekiwań, jakie powinna mi dać moja 15-miesięczna wiza.

Trzymając Prusa za rękę, uświadomiłem sobie to jeszcze bardziej: gdybym nadal tam był, wędrując przez bambusowy gaj Sagano lub Ścieżką Filozofów w czasie śnieżycy, nie czułbym się teraz tak.

Po powrocie do samochodu Prus i ja przejechaliśmy 65-kilometrową prostą trasę powrotną do miasta, tym razem bez większych nieporozumień.

No cóż, pomijając fakt, że kiedy w końcu dotarliśmy na miejsce i zdaliśmy sobie sprawę, jak trudno będzie znaleźć miejsce parkingowe, byłem tak głodny, że aż się zdenerwowałem. Prus kupił mi dwa świeżo usmażone kawałki Gai Thood, żeby zaspokoić mój głód.

Na koniec pospacerowaliśmy po miejskim targu ze świeżymi produktami i kupiliśmy kolorowe tajskie specjały. Prus zaproponował, żebyśmy zeszli do świątyni nad wodą, gdzie mnisi zamiatali mijane przez nas schody, zarówno dla siebie, jak i dla nas. Nie było innych turystów.

Kiedy siedzieliśmy w blasku zachodzącego słońca, znów trzasnął mi kostkami. Rozluźniłam się i poczułam, co próbuje mi powiedzieć; tym razem nie krzyczałam.

Inne często zadawane pytania dotyczące podróży z Bangkoku do Kanchanaburi

Jak dostać się z Bangkoku do Kanchanaburi?

Większość podróżnych wsiada do pociągu ze stacji Thonburi w Bangkoku (uwaga: nie jest to ani główny dworzec kolejowy, ani centrum miasta). Stamtąd pociąg kursuje dwa razy dziennie między Bangkokiem a Kanchanaburi. W weekendy pociąg odjeżdża ze stacji Hualampong i/lub dworca Bang Sue Grand Central i wraca tego samego dnia. Alternatywnie można skorzystać z autobusu, minivana lub wypożyczyć samochód.

Czy warto odwiedzić Kanchanaburi?

Kanchanaburi to urokliwe miejsce na weekendowy wypad z Bangkoku, ale nie zmieni ono Twojego życia. Polecam wizytę, jeśli nadarzy się okazja. Ale jeśli się nie uda, nie martw się zbytnio. Kanchanaburi nigdzie się nie wybiera.

Czy jest połączenie kolejowe z Bangkoku do Kanchanaburi?

Chociaż istnieją połączenia kolejowe między Bangkokiem a Kanchanaburi, podróż nie zawsze jest prosta. Pociągi odjeżdżają dwa razy dziennie ze stacji Thonburi w Bangkoku, położonej naprzeciwko starego miasta, po drugiej stronie rzeki Chao Phraya. W soboty i niedziele można również odjechać ze stacji w centrum miasta (Hualamphong lub Bang Sue), ale te trasy nadają się jedynie na jednodniowe wycieczki i są uciążliwe dla podróżnych, którzy chcą przenocować.