Onze vaste medewerker, de bekroonde schrijver John Borthwick, vermaakt zich met de vraag wat er zou gebeuren als William Shakespeare en andere grote schrijvers Thailand zouden bezoeken via een chatbot-app.

Thailand, vaak gehuld in marketingkreten en talloze S-woorden: Land van de Glimlach, Singha, zand, seks, enzovoort. Op zoek naar frisse beschrijvingen van deze fascinerende bestemming, verdiepte ik me in AI – kunstmatige intelligentie, oftewel kunstmatige intelligentie – om te zien of de beste schrijvers de gebruikelijke clichés konden overstijgen.

Ik vroeg een AI-chatbot om Thailand te "beleven" in de stijl van beroemde schrijvers. Eerst de 19e-eeuwse Australische bushdichter Banjo Paterson. Binnen 30 seconden begon de literatuurbot ballades te zingen:

In de straten van Bangkok, waar mensen elkaar ontmoeten, toeteren de tuk-tuks en begroeten de verkopers je met een brede glimlach en een warm hart, in de stijl van Banjo Patersons muziek.

Au! Verzen zo paars als Australisch gras, Patersons vloek. De Thaise hoofdstad verdiende meer authenticiteit, dus typte ik "Bangkok van William Burroughs" in – een angstaanjagende gedachte. De geest van de venijnige Amerikaanse beatschrijver sloop al snel grommend dichterbij.

De straten bruisen van de energie die door de aderen van de stad stroomt en zowel nietsvermoedende als nieuwsgierige voorbijgangers aantrekt. Van de louche bars van Patpong tot de glinsterende tempels, Bangkok is een stad van extremen waar het heilige en het profane met overweldigende intensiteit botsen – een stad die je tot het uiterste drijft en zelfs daarbuiten.

Gelukkig was Burroughs' duistere stijl niet in de lijn van zijn beruchte "Naked Lunch", maar het was nog steeds veel beter dan de gebruikelijke, overgebruikte reisclichés. In deze gemoedstoestand daagde ik de bot – enigszins onwaarschijnlijk – uit om "William Shakespeare op Koh Samui" te proberen. Avons algoritme ging beleefd in op de uitdaging en gaf een poëtisch antwoord:

Hier op dit eiland, een toneel voor liefde en lotsbestemming, waar reizigers een nieuw thuis zoeken en waar, te midden van het glinsterende tropische licht, elke nacht een hartstochtelijk drama zich ontvouwt. Misschien ontmoeten Romeo en Julia elkaar hier, onder de wuivende palmen en de tropische hitte, hun liefde een vlam die de wereld tart en een diepe passie die de ziel bevrijdt.

Tropische onzin, daar ben ik het mee eens. Maar je moet de bot wel nageven dat hij ongelooflijk slim was in het spontaan componeren van jambische pentameters.

Om bij de Thaise eilanden te blijven vanuit het perspectief van Britse schrijvers, plaatste ik de radicale romanschrijfster Jeanette Winterson op Koh Phi Phi. De AI-stem schakelde over naar de derde persoon, in een vleiende modus.

Het was de perfecte ontsnapping. Ze was naar Phi Phi gekomen om rust te vinden, te ontsnappen aan de druk van het dagelijks leven en zich onder te dompelen in de natuur... de tijd leek stil te staan, Jeanette voelde zich één met de wereld om haar heen. Ze sloot haar ogen en voelde de warmte van de zon op haar huid en het zachte zand tussen haar tenen.

Als je een algoritme zou kunnen aanklagen, zou Winterson dat ongetwijfeld hebben gedaan vanwege extreme banaliteit. Onverstoord ging ik verder en stelde een bezoek aan Phuket voor met de grote chroniqueur van Tudor-Engeland, wijlen Hilary Mantel. De chatbot antwoordde:

Mantel zou de verschillende historische lagen zien die dit eiland hebben gevormd. Van de oude handelsroutes die Chinese en Indiase handelaren hierheen brachten, tot de recente toestroom van westerse toeristen die op zoek zijn naar zon, zand en zee. Ze zou ook de donkere kant verkennen, waar de excessen van het toerisme hun tol hebben geëist. Ze zou de torenhoge resorts en opzichtige nachtclubs zien en hun impact op de ecologie en cultuur van het eiland.

Oké. En geen spoor van een wuivende palmboom, een dolle monarch of een onthoofde ex.

Hilary's AI-verhaal bleek echter overtuigender dan de volgende interpretatie: de stoere Jack Reacher uit de romans van Lee Child, op de vlucht in de mystieke Phang Nga-baai.

Reacher, op de vlucht voor een gevaarlijke criminele organisatie, zoekt zijn toevlucht in de grotten langs de baai... hij ontdekt aanwijzingen die hem naar een verborgen schat leiden en moet al zijn vaardigheden gebruiken om de criminelen te slim af te zijn en de schat voor zichzelf te bemachtigen.

Het lijkt meer op de beschrijving van Biggles Goes Troppo dan op die van Jack the Avenger Strikes Again.

Ik blijf bij het thema "held op vakantie" en ben benieuwd hoe Jo Nesbø's detective Harry Hole uit Oslo een Thais vliegveld zou ervaren.

Een rovershol, waar het ergste uitschot van de samenleving zich schuilhield. Hij baande zich een weg door de menigte, speurend naar tekenen van gevaar. Hij rook de angst en wanhoop, een bedwelmende mix die hem een ​​gevoel van levendigheid gaf. En toen zag hij haar. Een jonge vrouw die alleen bij de bagageband stond…

De AI-bot was verdwenen. Nesbo Noir was in 1978 in Phnom Penh geland, niet in het huidige Chiang Mai. In plaats daarvan draaide ik het nummer van Chiang Rai, dit keer een liedje van Don Walker, de roadhouse-dichter van de rockgroep Cold Chisel.

Ik stapte aan boord van een vliegtuig naar Chiang Mai – een stad vol kleur en licht, tempels die schitteren in de zon, duizend jaar geschiedenis, wat een aanblik!

Geen goedkoop, drie dagen oud varkentje had het erger kunnen maken. Maar goed: mijn laatste zoekopdrachten – Pattaya zoals Salvador Dalí het zag (“waar palmbomen ondersteboven groeien”) en Hua Hin in rapstijl (“Yo, dude, listen up…”) – waren meer dan grappig, zelfs voor een robot.

Onder het genot van een Singha-bier en een bord pittige Somtam wendde ik me tot de oude Banjo Paterson om een ​​exit-algoritme te ontwikkelen:

Laten we daarom het glas heffen op Thailand, met zijn stranden, rijstvelden en prachtige jungle, en op de mensen die het zo geweldig maken, zoals Banjo Patterson dat zo treffend verwoordt.

Dat is mooi. Behalve dan dat in Banjo's tijd "Thailand" nog niet bestond. Het land heette toen Siam.

Alle afbeeldingen (c) John Borthwick.