Nasz stały współpracownik, nagradzany pisarz John Borthwick, bawi się, wyobrażając sobie, co by się stało, gdyby William Shakespeare i inni wielcy pisarze odwiedzili Tajlandię za pośrednictwem aplikacji typu chatbot.

Tajlandia, często owiana sloganami marketingowymi i niezliczonymi słowami na „S”: Kraina Uśmiechu, Singha, piasek, seks i tak dalej. W poszukiwaniu świeżych opisów tego fascynującego miejsca, zagłębiłem się w sztuczną inteligencję (AI) – tak zwaną inteligencję – aby sprawdzić, czy najwybitniejsi twórcy literatury potrafią wyjść poza utarte schematy.

Poprosiłem chatbota AI o „doświadczenie” Tajlandii w stylu znanych pisarzy. Najpierw o XIX-wiecznego australijskiego poetę buszu Banjo Patersona. W ciągu 30 sekund bot literacki zaczął recytować ballady:

Na ulicach Bangkoku, gdzie spotykają się ludzie, trąbią tuk-tuki, a sprzedawcy witają cię szerokim uśmiechem i ciepłym sercem, w stylu Banjo Patersona.

Auć! Wiersze fioletowe jak australijska trawa, Klątwa Patersona. Stolica Tajlandii zasługiwała na więcej autentyczności, więc wpisałem „Bangkok Williama Burroughsa” – przerażająca myśl. Duch okrutnego amerykańskiego pisarza beatników wkrótce pojawił się w warczeniu.

Ulice pulsują energią, która płynie w żyłach miasta, przyciągając zarówno nieostrożnych, jak i ciekawskich. Od obskurnych barów Patpong po lśniące świątynie, Bangkok to miejsce skrajności, gdzie sacrum i profanum zderzają się z przytłaczającą intensywnością – to miasto, które popycha cię do granic rozsądku i poza nie.

Na szczęście mroczny styl Burroughsa nie był w stylu jego niesławnego „Nagiego Lunchu”, ale i tak był o wiele lepszy niż typowe, nadużywane klisze podróżnicze. W tym stanie rzuciłem botowi wyzwanie – nieco nieprawdopodobne – by spróbował napisać „Williama Szekspira na Koh Samui”. Algorytm Avona grzecznie się zgodził, oferując poetycką odpowiedź:

Tu, na tej wyspie, scenie miłości i przeznaczenia, gdzie podróżnicy szukają nowego domu i gdzie, pośród migoczącego tropikalnego światła, każdej nocy rozgrywa się namiętny dramat. Być może właśnie tutaj Romeo i Julia spotykają się pod kołyszącymi się palmami i tropikalnym upałem, a ich miłość jest płomieniem, który przełamuje bariery świata, i głęboką namiętnością, która wyzwala duszę.

Tropikalny nonsens, zgadzam się. Ale trzeba przyznać robotowi, że był niesamowicie sprytny, jeśli chodzi o spontaniczne komponowanie pentametrów jambicznych.

Aby pozostać przy wyspach tajskich z perspektywy brytyjskich pisarzy, umieściłem radykalną powieściopisarkę Jeanette Winterson na Koh Phi Phi. Głos sztucznej inteligencji przełączył się na narrację trzecioosobową, pochlebczą.

To była idealna ucieczka. Przyjechała na Phi Phi, żeby znaleźć spokój, uciec od presji codzienności i zanurzyć się w naturze… czas zdawał się stać w miejscu, Jeanette czuła się jednością z otaczającym ją światem. Zamknęła oczy i poczuła ciepło słońca na skórze i miękki piasek między palcami stóp.

Gdyby można było pozwać algorytm, Winterson z pewnością pozwałby go za skrajną banalność. Niezrażony, kontynuowałem i zaproponowałem wizytę na Phuket wielkiemu kronikarzowi Anglii Tudorów, nieżyjącemu już Hilary'emu Mantelowi. Chatbot odpowiedział:

Mantel dostrzegłaby różne warstwy historii, które ukształtowały tę wyspę. Od starożytnych szlaków handlowych, którymi przybyli tu chińscy i indyjscy kupcy, po niedawny napływ zachodnich turystów poszukujących słońca, piasku i morza. Zbadałaby również jej mroczną stronę, gdzie nadmierna turystyka odcisnęła swoje piętno. Dostrzegłaby strzeliste kurorty i ostentacyjne kluby nocne oraz ich wpływ na ekologię i kulturę wyspy.

Dobrze. I ani śladu kołyszącej się palmy, szalonego monarchy ani bezgłowego byłego.

Jednak historia Hilary'ego o sztucznej inteligencji okazała się bardziej przekonująca niż kolejna interpretacja: twardziel Jack Reacher z powieści Lee Childa, uciekający w mistycznej zatoce Phang Nga.

Reacher, uciekając przed niebezpieczną organizacją przestępczą, szuka schronienia w jaskiniach rozsianych po zatoce... Odkrywa wskazówki, które prowadzą go do ukrytego skarbu i musi wykorzystać wszystkie swoje umiejętności, aby przechytrzyć przestępców i zdobyć skarb dla siebie.

Bardziej przypomina to opis filmu Biggles Goes Troppo niż Jack the Avenger atakujący ponownie.

Pozostanę przy temacie „bohatera na wakacjach” i jestem ciekaw, jak Harry Hole, detektyw z Oslo grany przez Jo Nesbø, odebrałby tajskie lotnisko.

Jaskinia złodziei, gdzie kryły się najgorsze szumowiny społeczne. Przeciskał się przez tłum, wypatrując oznak niebezpieczeństwa. Czuł zapach strachu i rozpaczy – odurzającą mieszankę, która sprawiała, że ​​czuł się żywy. A potem ją zobaczył. Młodą kobietę stojącą samotnie przy taśmie bagażowej…

Bot AI zniknął. Nesbo Noir wylądował w Phnom Penh w 1978 roku, a nie w dzisiejszym Chiang Mai. Zamiast tego wybrałem numer do Chiang Rai, tym razem utwór Dona Walkera, poety z przydrożnego baru rockowego Cold Chisel.

Wsiadłem do samolotu do Chiang Mai – miasta pełnego kolorów i światła, świątyń lśniących w słońcu, tysiąca lat historii, cóż za widok!

Żadna tania, trzydniowa świnia nie mogłaby pogorszyć sytuacji. Idąc dalej: moje ostatnie zapytania – Pattaya oczami Salvadora Dalí („gdzie palmy rosną do góry nogami”) i Hua Hin w stylu rapowym („Hej, stary, słuchaj…”) – były czymś więcej niż tylko zabawne, nawet jak na robota.

Przy piwie Singha i talerzu pikantnego Somtam zwróciłem się do starego Banjo Patersona z prośbą o opracowanie algorytmu wyjścia:

Wznieśmy więc toast za Tajlandię, jej plaże, pola ryżowe i wspaniałą dżunglę, a także za ludzi, którzy czynią ją tak wspaniałą, w stylu Banjo Pattersona.

To miłe. Tyle że w czasach Banjo „Tajlandia” jeszcze nie istniała. Kraj nazywał się wtedy Syjam.

Wszystkie obrazy (c) John Borthwick.