จอห์น บอร์ธวิค นักเขียนเจ้าของรางวัลซึ่งเป็นผู้เขียนประจำของเรา มักสร้างความสนุกสนานให้ตัวเองด้วยการจินตนาการว่าหากวิลเลียม เชกสเปียร์และนักเขียนผู้ยิ่งใหญ่ท่านอื่นๆ มาเยือนประเทศไทยผ่านแอปพลิเคชันแชทบอท จะเกิดอะไรขึ้นบ้าง

ประเทศไทย มักถูกห้อมล้อมไปด้วยสโลแกนทางการตลาดและคำที่ขึ้นต้นด้วยตัว S นับไม่ถ้วน เช่น ดินแดนแห่งรอยยิ้ม สิงห์ ทราย เซ็กส์ และอื่นๆ อีกมากมาย เพื่อค้นหาคำบรรยายใหม่ๆ สำหรับจุดหมายปลายทางที่น่าหลงใหลนี้ ฉันจึงเจาะลึกเข้าไปในปัญญาประดิษฐ์ (AI) เพื่อดูว่านักเขียนผู้สร้างสรรค์ถ้อยคำชั้นยอดจะสามารถก้าวข้ามคำพูดซ้ำซากจำเจเหล่านั้นได้หรือไม่

ฉันขอให้แชทบอท AI "สัมผัส" ประเทศไทยในสไตล์ของนักเขียนชื่อดัง เริ่มจากแบนโจ แพเตอร์สัน กวีชาวออสเตรเลียในศตวรรษที่ 19 ภายใน 30 วินาที แชทบอทก็เริ่มอ่านบทกวีออกมา:

บนท้องถนนของกรุงเทพฯ ที่ซึ่งผู้คนมาพบปะกัน เสียงแตรรถตุ๊กตุ๊กดังสนั่น และพ่อค้าแม่ค้าทักทายคุณด้วยรอยยิ้มกว้างและน้ำใจอบอุ่น ในสไตล์จังหวะดนตรีของแบนโจ แพเตอร์สัน

โอ้! บทกวีสีม่วงดุจหญ้าออสเตรเลีย คำสาปของแพเตอร์สัน เมืองหลวงของประเทศไทยสมควรได้รับความสมจริงมากกว่านี้ ดังนั้นฉันจึงพิมพ์ "กรุงเทพฯ โดยวิลเลียม บูร์โรห์ส" ลงไป—ความคิดที่น่ากลัวเหลือเกิน ไม่นานนักวิญญาณของนักเขียนบีทชาวอเมริกันผู้ดุร้ายก็คืบคลานเข้ามาพร้อมเสียงคำราม

ท้องถนนเต็มไปด้วยพลังงานที่ไหลเวียนอยู่ในเส้นเลือดของเมือง ดึงดูดทั้งผู้ที่ไม่ระมัดระวังและผู้ที่อยากรู้อยากเห็น จากบาร์โทรมๆ ในย่านพัฒน์พงษ์ไปจนถึงวัดวาอารามที่งดงามตระการตา กรุงเทพฯ คือเมืองแห่งความสุดขั้ว ที่ซึ่งความศักดิ์สิทธิ์และความไม่ศักดิ์สิทธิ์ปะทะกันอย่างรุนแรง – เมืองที่ผลักดันคุณไปจนถึงขีดจำกัดของเหตุผลและเหนือกว่านั้น

โชคดีที่สไตล์มืดมนของเบอร์โรห์สไม่ได้เลวร้ายถึงขั้นเหมือนในหนังสือ "Naked Lunch" ที่โด่งดังในทางไม่ดี แต่ก็ยังดีกว่าภาพจำการท่องเที่ยวแบบเดิมๆ ที่ใช้กันจนเกร่อ ในสภาพเช่นนี้ ผมจึงท้าทายบอท—อย่างไม่น่าเชื่อ—ให้ลองเขียน "วิลเลียม เชกสเปียร์บนเกาะสมุย" อัลกอริทึมของเอวอนตอบรับอย่างสุภาพ โดยให้คำตอบที่เป็นบทกวีว่า:

ณ เกาะแห่งนี้ เวทีแห่งความรักและโชคชะตา ที่ซึ่งนักเดินทางแสวงหาบ้านหลังใหม่ และท่ามกลางแสงระยิบระยับของเขตร้อน ละครรักอันเร่าร้อนได้เบ่งบานทุกคืน ที่นี่ บางที โรมิโอและจูเลียตอาจได้พบกัน ใต้ต้นปาล์มที่พลิ้วไหวและความร้อนระอุของเขตร้อน ความรักของพวกเขาคือเปลวไฟที่ท้าทายโลก และความหลงใหลอันลึกซึ้งที่ปลดปล่อยจิตวิญญาณ

ฉันเห็นด้วยว่ามันเป็นเรื่องไร้สาระแบบเขตร้อน แต่ก็ต้องให้เครดิตบอทตัวนั้นด้วย: มันฉลาดมากที่สามารถแต่งบทกวีแบบไอแอมบิกเพนทามิเตอร์ได้เองโดยธรรมชาติ

เพื่อที่จะคงมุมมองเกี่ยวกับหมู่เกาะไทยจากนักเขียนชาวอังกฤษเอาไว้ ฉันจึงนำนักเขียนนวนิยายหัวรุนแรงอย่าง Jeanette Winterson มาไว้ที่เกาะพีพี เสียง AI เปลี่ยนเป็นบุคคลที่สามในโหมดประจบประแจง

มันเป็นการพักผ่อนที่สมบูรณ์แบบ เธอมาที่เกาะพีพีเพื่อค้นหาความสงบ หลีกหนีจากความกดดันในชีวิตประจำวัน และดื่มด่ำกับธรรมชาติ... เวลาราวกับหยุดนิ่ง เจเน็ตต์รู้สึกเป็นหนึ่งเดียวกับโลกที่อยู่รอบตัว เธอหลับตาลงและรู้สึกถึงความอบอุ่นของแสงแดดบนผิวและทรายนุ่มๆ ระหว่างนิ้วเท้า

ถ้าหากสามารถฟ้องร้องอัลกอริทึมได้ วินเทอร์สันคงฟ้องร้องมันในข้อหาความธรรมดาสุดขั้วไปแล้ว แต่ผมก็ไม่ย่อท้อ และเสนอให้ไปเที่ยวภูเก็ตกับฮิลารี แมนเทล นักบันทึกประวัติศาสตร์ยุคทิวดอร์ของอังกฤษผู้ยิ่งใหญ่ผู้ล่วงลับไปแล้ว แชทบอทตอบกลับมาว่า:

แมนเทลจะได้เห็นประวัติศาสตร์หลายชั้นที่หล่อหลอมเกาะแห่งนี้ ตั้งแต่เส้นทางการค้าโบราณที่นำพาพ่อค้าชาวจีนและอินเดียมาที่นี่ จนถึงการหลั่งไหลเข้ามาของนักท่องเที่ยวชาวตะวันตกที่แสวงหาแสงแดด ทราย และทะเล เธอยังจะได้สำรวจด้านมืดที่การท่องเที่ยวอย่างฟุ่มเฟือยได้ส่งผลกระทบ เธอจะได้เห็นรีสอร์ทสูงตระหง่านและไนต์คลับหรูหรา และผลกระทบที่มีต่อระบบนิเวศและวัฒนธรรมของเกาะ

โอเค และไม่มีวี่แววของต้นปาล์มที่โยกไปมา กษัตริย์ที่บ้าคลั่ง หรืออดีตคนรักที่ไร้หัวเลย

อย่างไรก็ตาม เรื่องราวเกี่ยวกับ AI ของฮิลารีกลับดูน่าเชื่อถือมากกว่าการตีความครั้งต่อไป นั่นก็คือ แจ็ค รีเชอร์ ตัวร้ายจากนวนิยายของลี ไชลด์ ที่กำลังหลบหนีอยู่ในอ่าวพังงาอันลึกลับ

รีเชอร์หนีการไลล่าจากองค์กรอาชญากรรมสุดอันตราย จึงไปหลบซ่อนตัวในถ้ำต่างๆ รอบอ่าว… เขาพบเบาะแสที่นำไปสู่ขุมทรัพย์ที่ซ่อนอยู่ และต้องใช้ทักษะทั้งหมดที่มีเพื่อเอาชนะเหล่าอาชญากรและแย่งชิงขุมทรัพย์นั้นมาเป็นของตนเอง

มันดูเหมือนคำโปรยของหนังเรื่อง Biggles Goes Troppo มากกว่า Jack the Avenger Strikes Again ซะอีก

ฉันขอคงธีม "ฮีโร่ไปพักผ่อน" ไว้ และอยากรู้ว่าแฮร์รี่ โฮล นักสืบจากออสโลของโจ เนสโบ จะมองสนามบินในประเทศไทยอย่างไร

ที่นี่คือแหล่งซ่องสุมของโจร ที่ซึ่งพวกเลวระยำที่สุดซ่อนตัวอยู่ เขาเบียดเสียดฝ่าฝูงชนไปพลางมองหาสัญญาณอันตราย เขาสามารถได้กลิ่นของความกลัวและความสิ้นหวัง กลิ่นที่ผสมผสานกันอย่างน่าหลงใหล ทำให้เขารู้สึกมีชีวิตชีวา และแล้วเขาก็เห็นเธอ หญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่คนเดียวที่สายพานลำเลียงกระเป๋า…

บอท AI หายไปแล้ว เนสโบ นัวร์ ลงจอดที่พนมเปญในปี 1978 ไม่ใช่เชียงใหม่ในปัจจุบัน แทนที่จะเป็นเชียงใหม่ ผมกลับกดหมายเลขของเชียงราย คราวนี้เป็นเพลงของดอน วอล์คเกอร์ กวีประจำผับของวงร็อค Cold Chisel

ฉันขึ้นเครื่องบินไปเชียงใหม่ เมืองที่เต็มไปด้วยสีสันและแสงสว่าง วัดวาอารามส่องประกายระยิบระยับท่ามกลางแสงแดด ประวัติศาสตร์ยาวนานนับพันปี ช่างเป็นภาพที่น่าประทับใจ!

ต่อให้ลูกหมูอายุสามวันราคาถูกแค่ไหนก็คงทำให้มันแย่ลงไปกว่านี้ไม่ได้แล้ว เอาล่ะ มาต่อกันที่คำค้นหาล่าสุดของฉัน – พัทยาในมุมมองของซัลวาดอร์ ดาลี (“ที่ซึ่งต้นปาล์มเติบโตกลับหัว”) และหัวหินในสไตล์แร็ป (“โย่ เพื่อน ฟังนะ…”) – มันตลกมาก แม้แต่สำหรับหุ่นยนต์ก็ตาม

ระหว่างจิบเบียร์สิงห์และกินส้มตำรสจัดจ้าน ผมหันไปหาแบนโจ แพเตอร์สัน เพื่อขอให้เขาช่วยพัฒนาอัลกอริทึมการถอนตัว:

ดังนั้นขอให้พวกเรายกแก้วขึ้นเพื่อแผ่นดินของประเทศไทย ที่มีทั้งชายหาด ทุ่งนา และป่าอันงดงาม และเพื่อผู้คนที่ทำให้ประเทศไทยยิ่งใหญ่เหลือเกิน ตามคำสั่งของแบนโจ แพตเตอร์สัน

นั่นก็ดีนะครับ ยกเว้นว่าในสมัยของบันโจนั้น "ประเทศไทย" ยังไม่มีอยู่จริง ประเทศนั้นในสมัยนั้นเรียกว่าสยามครับ

ภาพทั้งหมด (c) จอห์น บอร์ธวิค