In de loop der jaren heb ik veel tempels in Thailand bezocht, en meestal heb ik vergelijkbare ervaringen gehad.

Ik wist precies wat ik daar wilde zien: de chedi, de Boeddhabeelden, de muurschilderingen, de architectuur en wat historische informatie uit de reisgids. Daarna maakte ik wat foto's en ging verder.

Ik had tempels altijd beschouwd als plaatsen die het verleden bewaarden – oude gebouwen, traditionele kunst en bewaard gebleven bewijsmateriaal uit de geschiedenis.

Maar deze keer, bij Wat Chedi Luang in Chiang Mai, zag ik de tempel op een andere manier.

Het was niet zomaar een plek die het verleden bewaarde. Er vindt nog steeds leven plaats.

Een jonge monnik die nog niet had besloten hoe lang hij zou blijven.

Jarenlang had ik een vrij vastomlijnd beeld van hoe een monnik zou moeten zijn. Serieus. Gedisciplineerd. Iemand die respect afdwingt, maar ook iemand van wie je afstand moet houden.

Ik stelde me voor dat monniken hun dagen doorbrachten met het reciteren van mantra's, het bestuderen van het boeddhisme, het ontvangen van aalmoezen en het leiden van een leven dat enigszins afweek van het gewone moderne leven.

Ik heb zelfs wel eens gedacht dat het voor sommige families wellicht gewoon een uitweg was voor een zoon die weinig andere opties had.

Vervolgens ontmoetten we een jonge monnik bij Wat Chedi Luang.

Voordat ik hem ontmoette, had ik me hem voorgesteld als een oude monnik. Ik vroeg me ook af of we makkelijk met elkaar zouden kunnen communiceren.

Maar toen hij binnenkwam, was ik verrast. Hij was jong, droeg teenslippers, glimlachte en sprak vloeiend Engels met bijna geen accent.

Bij Wat Chedi Luang is er de mogelijkheid om met monniken te spreken, bijvoorbeeld tijdens een formeel gesprek. Wij hebben die dag echter niet aan zo'n gesprek deelgenomen. In plaats daarvan leidde de monnik ons ​​door de tempel en praatte hij met ons tijdens de rondleiding.

Tijdens onze wandeling begon hij over zijn leven te vertellen.

Hij trad op ongeveer twaalfjarige leeftijd als novice toe tot de tempel. Destijds dacht hij er niet veel over na.

In Thailand is het gebruikelijk dat mannen op een bepaald moment in hun leven tijd doorbrengen in een tempel. Sommigen blijven er 15 dagen, een maand of zelfs meerdere maanden. Hij had nooit gedacht dat hij er 15 jaar zou blijven.

Op een gegeven moment vroeg ik hem: "Hoe lang blijft u in de tempel?"

Hij pauzeerde even. "Ik heb nog geen besluit genomen." Toen voegde hij eraan toe: "Ik kan op elk moment van gedachten veranderen."

Dat was niet het antwoord dat ik verwachtte. Ik had me voorgesteld dat monnik worden een heel specifieke levensbeslissing inhield.

In plaats daarvan was er een jonge man die, net als wij allemaal, nog steeds op zoek was naar zijn weg. En hij maakte deel uit van een systeem dat hem de vrijheid gaf om van gedachten te veranderen en te vertrekken.

Wat me nog meer verbaasde, was dat hij momenteel bezig is met zijn promotieonderzoek. Slechts enkele maanden eerder was hij naar Yogyakarta in Indonesië gereisd om deel te nemen aan een religieuze ceremonie.

Hij vertelde ons ook dat de tempel een eigen onderwijssysteem heeft. Wat Chedi Luang huisvest de Lanna-campus van de Mahamakut Buddhist University. De studenten bestuderen er boeddhisme, maar ook Engels, wiskunde en natuurwetenschappen.

Het leven in een tempel draait dus niet alleen om zingen en bidden. Het is ook een school. Voor sommige Thaise jongens is het misschien zelfs een van de beste onderwijsmogelijkheden die ze hebben.

En toen besefte ik dat mijn oude idee van de tempel als louter een 'uitweg' voor jongens uit arme gezinnen veel te simplistisch was.

Hoe langer we praatten, hoe meer hij ons vertelde over zijn dagelijks leven.

Hij verlaat de tempel kort na 5 uur 's ochtends om aalmoezen te verzamelen en voedsel te ontvangen van de plaatselijke bevolking. Rond 7:30 uur keert hij terug en nuttigt zijn eerste maaltijd van de dag. Na de lunch eet hij niets meer, dus hij nuttigt slechts twee maaltijden per dag. Bovendien kan hij niet zomaar overnachten waar hij wil.

Hij vertelde ons ook dat de tempel niet alleen een plek voor monniken was. Lokale bewoners kwamen erheen om met hen te praten. Als ze gestrest waren, problemen thuis hadden of zich gewoon vastgelopen voelden in het leven, kwamen ze naar de tempel voor advies.

Hij zei iets dat me is bijgebleven:

"Een monnik kan je alleen maar begeleiden. Of je volhoudt, is aan jou. Als iemand zich er niet van kan bevrijden, kan zelfs een monnik niet helpen – zelfs Boeddha niet."

Op dat moment besefte ik hoe simplistisch mijn oude beeld van monniken was geweest. Ik had me ze voorgesteld als mensen die zich hadden teruggetrokken uit het gewone leven omdat ze de antwoorden al hadden gevonden.

Maar ze studeren ook, doen examens en vragen zich af wat hun volgende stappen moeten zijn.

Sinds die dag zie ik, wanneer ik aan Wat Chedi Luang denk of een andere tempel in Thailand bezoek, niet langer alleen een hal, een chedi of een foto die ik heb genomen. Ik zie ook die jonge monnik voor me – de slippers, de glimlach en de woorden: "Ik heb nog geen besluit genomen."