Gastblogger en bekroonde Australische reisjournaliste Louise Southerden beleeft een verrassend avontuur tijdens haar zoektocht naar een legendarisch zwembad in de Noord-Thaise stad Chiang Mai.

Als je net als ik bent, dacht je waarschijnlijk dat Manhattan het centrum van het universum was. Maar we hebben het allebei mis. Aan de rand van Chiang Mai staat een hotel met de ondubbelzinnige en intrigerende naam "Het Ware Centrum van het Universum". Je zou denken dat het wel aangegeven zou staan, zeker in deze toeristische trekpleister in Noord-Thailand. Maar zoals ze zeggen: de reis ernaartoe is al het halve werk, toch?

Het is mijn laatste middag in dit charmante, rustige stadje, en na het kopen van mijn souvenirs verheug ik me op een verfrissende duik in het zwembad. Wanneer ik besef dat het zwembad van het hotel nogal klein is, zoek ik snel online en vind ik precies wat ik tijdens mijn twee maanden durende reis door Thailand heb gemist: een 25 meter lang zoutwaterzwembad met aparte banen voor baantjeszwemmers, op slechts 15 minuten rijden ten noorden van het stadscentrum. Ik ben er. Nou ja, bijna.

De eerste aanwijzing dat deze plek moeilijk te vinden zou kunnen zijn, krijg je al bij een bezoek aan de website van het resort. Daar vind je, naast routebeschrijvingen en kaarten, GPS-coördinaten, een diavoorstelling van bezienswaardigheden langs de route en zelfs twee telefoonnummers van taxichauffeurs voor het geval ze verdwalen. Voor de zekerheid vraag ik de hotelmedewerker om de routebeschrijving in het Thais voor me op te schrijven. Wat kan er misgaan?

Mijn eerste uitdaging: een tuk-tuk vinden. Het is 4 uur 's middags, ruim voor de spits, maar in mijn straat, een van de vier hoofdstraten die een plein vormen rond de oude stad, is geen enkele vrije tuk-tuk te bekennen. Ik steek de straat over, loop op en neer en zwaai naar elke tuk-tuk die voorbijkomt. Eindelijk stopt er eentje.

Of beter gezegd, hij komt met een dreunend geluid naast me tot stilstand. Hij ziet er net zo oud uit als zijn chauffeur, Som, die een versleten safaripak en gebreide golfhandschoenen draagt. Ik kan hem moeilijk weigeren. Hij is misschien wel de Thaise versie van een Londense taxichauffeur die 's nachts geblinddoekt zijn weg in Chiang Mai zou kunnen vinden.

Ik geef Som het papiertje. Hij pakt het met beide handen aan, knijpt zijn ogen samen en haalt zijn telefoon uit een stoffen tas om zijn nek. Nadat hij het resort heeft gebeld, lijkt hij tevreden. We vertrekken. In het begin is het geweldig, deze panoramische tour door Chiang Mai zonder audiogids – langs tempels en wats, de weg gedeeld met mensen (en hun honden) op scooters en motorfietsen.

Dan voegen we ons in op de snelweg en kiezen stoutmoedig de middelste rijstrook tussen snelle, dure auto's en vrachtwagens die ons dreigen mee te sleuren in hun slipstream. Wanneer Som me in de achteruitkijkspiegel aankijkt, haal ik mijn schouders op, alsof ik wil zeggen: "Sorry man, ik ben hier ook nog nooit geweest."

Terwijl we in een rustig tempo voortkabbelen, droom ik ervan om bij het resort aan te komen: ik zal net doen alsof ik het grote reclamebord buiten negeer waarop staat "HET WARE CENTRUM VAN HET UNIVERSUM", met daarop natuurlijk een afbeelding van planeten die rond het kleine Chiang Mai draaien. Dan zal ik de bewaker vragen: "Pardon, is dit het ware centrum van het universum?" O, wat zal hij lachen voordat hij vriendelijk glimlacht en me naar binnen wenkt.

Terug in de realiteit, ver van het centrum van het universum, stoppen we. Som loopt naar een man die net op zijn geparkeerde motor stapt. De man pakt het kostbare papiertje (alsjeblieft, laat het niet onder een voorbijrijdende auto waaien!) en leest de aanwijzingen hardop voor, alsof ze versleuteld zijn. Dan wijst hij de weg op. We rijden verder.

Maar Som lijkt steeds onzekerder te worden. Dus stoppen we weer. Ik ben getuige van een spontane scène: een chauffeur stelt een vraag, geeft een papiertje, een voorbijganger biedt zijn hulp aan. Deze haalt zijn mobiele telefoon tevoorschijn en belt het nummer op het papiertje. Hij knikt terwijl hij met iemand praat en wijst dan – terug in de richting waar we vandaan kwamen.

Vervolgens lopen we langs een bewaker die de imposante ingang van een appartementencomplex bewaakt. Ik overweeg mijn vraag te stellen, maar hij spreekt duidelijk geen Engels. Even verderop stoppen we bij een aardbeienkraam, en terwijl Som het nogmaals vraagt, koop ik – enigszins beschaamd – een bakje.

We hobbelen nog een tijdje over de snelweg voordat we, ogenschijnlijk zonder reden, afslaan naar een hobbelig zandpad. Een doodlopende weg. Het begint al donker te worden. Moet ik me zorgen maken? Som lijkt betrouwbaar, maar alleen reizen maakt je toch wel voorzichtig, zelfs in Thailand. Ik kijk op mijn horloge. Deze rit van vijftien minuten duurt nu al meer dan een uur, en we zijn er nog niet eens.

Het is tijd om de missie af te breken. Ik vraag Som me terug te brengen naar mijn hotel, dat met het kleinste zwembad van het hele universum (een lichte overdrijving, een uiting van mijn teleurstelling). Hij lijkt opgelucht, steekt dan een sigaret op, hoest en spuugt op straat.

Op de terugweg naar de stad voelen we ons als paarden die terugkeren naar hun stal. Plotseling gaat alles zo gemakkelijk. Het verkeer stroomt soepel, de tuk-tuk spint. Geen vervuilende vrachtwagens meer die dieselrook in ons gezicht blazen. En voordat ik het weet, sta ik weer voor mijn hotel en geef ik Som 200 baht voor een simpel ritje naar nergens, plus een kleine fooi voor de moeite.

Terwijl ik terugloop naar mijn kamer, voel ik een vreemde opluchting. Het voelt toepasselijk dat anderhalf uur lawaaierig rijden in chaotisch verkeer me niet naar het ware centrum van het universum heeft gebracht, en het herinnert me aan iets wat ik zo mooi vind aan Thailand: het gevoel van onbegrensde mogelijkheden en de bereidheid van de mensen om alles te proberen.

Bovendien zou het ontdekken van het ware centrum van het universum waarschijnlijk een behoorlijke teleurstelling zijn geweest. Maar goed, het is er nog steeds, helder als een kaarslantaarn die de lucht in stijgt, wachtend tot ik het vind tijdens mijn volgende bezoek aan Chiang Mai.

Bereikbaarheid: Chiang Mai ligt op slechts een korte vlucht (1 uur en 15 minuten) ten noorden van Bangkok. Het Centre of the Universe Chiang Mai Swimming Pool & Resort ligt naar verluidt op 6,5 kilometer van het stadscentrum van Chiang Mai. Het 25 meter lange zoutwaterzwembad is dagelijks geopend van 7:00 tot 19:00 uur, ook voor niet-hotelgasten. De toegang kost 80 baht voor baantjes zwemmen (7:00-9:00 uur of 17:00-18:45 uur) of 200 baht (9:00-17:00 uur). Kijk voor vertrek op de website: www.therealcentreoftheuniverse.com