Gościnna blogerka i nagradzana australijska pisarka podróżnicza Louise Southerden przeżywa zaskakującą przygodę w poszukiwaniu legendarnego basenu w północnotajlandzkim mieście Chiang Mai.

Jeśli jesteś taki jak ja, prawdopodobnie myślałeś, że Manhattan to centrum wszechświata. Ale oboje się mylimy. Na obrzeżach Chiang Mai znajduje się hotel o jednoznacznej i intrygującej nazwie „Prawdziwe Centrum Wszechświata”. Można by pomyśleć, że będzie oznaczony, zwłaszcza w tym turystycznym centrum północnej Tajlandii. Ale jak to mówią, podróż to połowa sukcesu, prawda?

To moje ostatnie popołudnie w tym uroczym, spokojnym miasteczku i po zakupie pamiątek nie mogę się doczekać orzeźwiającej kąpieli w basenie. Kiedy uświadamiam sobie, że hotelowy basen jest dość mały, szybko szukam w internecie i znajduję dokładnie to, czego mi brakowało podczas mojej dwumiesięcznej podróży do Tajlandii: 25-metrowy basen ze słoną wodą i oddzielnymi torami dla pływaków, zaledwie 15 minut jazdy na północ od centrum miasta. Dotarłem. No, prawie.

Pierwszą oznaką, że to miejsce może być trudne do znalezienia, jest wizyta na stronie internetowej ośrodka. Oprócz wskazówek i map, znajdziesz tam współrzędne GPS, pokaz slajdów z atrakcjami na trasie, a nawet dwa numery telefonów do taksówkarzy, na wypadek gdyby się zgubili. Na wszelki wypadek proszę hotelowego concierge'a o spisanie mi wskazówek po tajsku. Co mogłoby pójść nie tak?

Moje pierwsze wyzwanie: znalezienie tuk-tuka. Jest godzina 16:00, na długo przed godzinami szczytu, ale na mojej ulicy, jednej z czterech głównych ulic tworzących plac wokół starego miasta, nie ma ani jednego wolnego tuk-tuka. Przechodzę przez ulicę, chodzę wzdłuż i wszerz, machając do każdego przejeżdżającego tuk-tuka. W końcu jeden się zatrzymuje.

A raczej z hukiem zatrzymuje się obok mnie. Wygląda na równie starego jak jego kierowca, Som, ubrany w znoszony garnitur safari i dzianinowe rękawiczki golfowe. Nie mogę mu odmówić. To chyba tajska wersja londyńskiego taksówkarza, który potrafiłby odnaleźć się nocą w Chiang Mai z zawiązanymi oczami.

Podaję Somowi karteczkę. Bierze ją obiema rękami, mruży oczy i wyciąga telefon z płóciennej torby na szyi. Po zadzwonieniu do ośrodka wydaje się zadowolony. Ruszamy. Początkowo jest cudownie, ta panoramiczna wycieczka po Chiang Mai bez audioprzewodnika – mijamy świątynie i waty, drogę dzieloną z ludźmi (i ich psami) na skuterach i motocyklach.

Potem wjeżdżamy na autostradę i śmiało wjeżdżamy środkowym pasem między szybkimi, drogimi samochodami i ciężarówkami, które grożą wciągnięciem nas w swój strumień powietrza. Kiedy Som patrzy na mnie w lusterku wstecznym, wzruszam ramionami, jakbym chciał powiedzieć: „Przepraszam, stary, ja też nigdy tu nie byłem”.

Jedziemy leniwie, marząc o dotarciu do ośrodka: udam, że ignoruję wielki billboard na zewnątrz z napisem „PRAWDZIWE CENTRUM WSZECHŚWIATA”, na którym, oczywiście, widnieje ilustracja planet krążących wokół maleńkiego Chiang Mai. Potem zapytam ochroniarza: „Przepraszam, czy to prawdziwe centrum wszechświata?”. Och, jak się roześmieje, zanim uśmiechnie się uprzejmie i pomacha mi, żebym wszedł do środka.

Wracając do rzeczywistości, daleko od centrum wszechświata, zatrzymujemy się. Som podchodzi do mężczyzny, który właśnie wsiada na zaparkowany motocykl. Mężczyzna bierze cenny kawałek papieru (proszę, nie pozwól, żeby wpadł pod przejeżdżający samochód!) i odczytuje wskazówki na głos, jakby były zaszyfrowane. Następnie wskazuje drogę. Jedziemy dalej.

Ale Som wydaje się coraz bardziej niepewny. Zatrzymujemy się więc ponownie. Jestem świadkiem improwizowanej sceny: kierowca zadaje pytanie, podaje kartkę papieru, przechodzień oferuje pomoc. Ten wyciąga telefon komórkowy i dzwoni pod numer z kartki. Kiwa głową, rozmawiając z kimś, a potem wskazuje – w kierunku, z którego przyjechaliśmy.

Następnie podchodzimy do ochroniarza pilnującego imponującego wejścia do kompleksu apartamentowego. Zastanawiam się, czy zadać mu pytanie, ale on ewidentnie nie mówi po angielsku. Kawałek dalej zatrzymujemy się przy stoisku z truskawkami i kiedy Som pyta ponownie, ja – nieco nieśmiało – kupuję pojemnik.

Jeździmy jeszcze chwilę autostradą w górę i w dół, zanim zjedziemy, pozornie bez powodu, na wyboistą drogę gruntową. Ślepa uliczka. Już robi się ciemno. Czy powinienem się denerwować? Som wydaje się godny zaufania, ale podróżowanie w pojedynkę może nastroić do ostrożności, nawet w Tajlandii. Patrzę na zegarek. Ta 15-minutowa jazda zajęła już ponad godzinę, a jeszcze nawet nie dotarliśmy na miejsce.

Czas przerwać misję. Proszę Soma, żeby zabrał mnie z powrotem do mojego hotelu, tego z najmniejszym basenem w całym wszechświecie (lekka przesada, wyraz mojego rozczarowania). Wydaje się odprężony, po czym zapala papierosa, kaszle i pluje na ulicę.

W drodze powrotnej do miasta czujemy się jak konie wracające do stajni. Nagle wszystko staje się takie proste. Ruch uliczny płynie płynnie, tuk-tuk mruczy. Koniec z zanieczyszczającymi środowisko ciężarówkami dmuchającymi nam w twarz spalinami diesla. I zanim się obejrzę, jestem z powrotem przed moim hotelem, dając Somowi 200 bahtów za prosty podwózkę donikąd i mały napiwek za jego trud.

Wracając do pokoju, czuję dziwną ulgę. Wydaje się słuszne, że półtorej godziny hałaśliwej jazdy w chaotycznym ruchu ulicznym nie zaprowadziło mnie do prawdziwego centrum wszechświata, i przypomina mi to coś, co kocham w Tajlandii: poczucie nieograniczonych możliwości i gotowość mieszkańców do spróbowania wszystkiego.

Co więcej, odkrycie prawdziwego centrum wszechświata prawdopodobnie byłoby sporym rozczarowaniem. Ale tak jak jest, wciąż tam jest, jasny jak latarnia świecy wznosząca się ku niebu, czekając, aż go odnajdę podczas mojej kolejnej wizyty w Chiang Mai.

Dojazd: Chiang Mai znajduje się zaledwie kilka minut lotu (1 godzina 15 minut) na północ od Bangkoku. Centrum Wszechświata Chiang Mai Swimming Pool & Resort znajduje się podobno 6,5 kilometra od centrum Chiang Mai. 25-metrowy basen ze słoną wodą jest czynny codziennie od 7:00 do 19:00, również dla gości spoza hotelu. Wstęp kosztuje 80 bahtów za pływanie (7:00–9:00 lub 17:00–18:45) lub 200 bahtów (9:00–17:00). Sprawdź stronę internetową przed podróżą! Zobacz www.therealcentreoftheuniverse.com