ลูอิส เซาเธอร์เดน นักเขียนบล็อกรับเชิญและนักเขียนท่องเที่ยวชาวออสเตรเลียเจ้าของรางวัล ได้ประสบกับการผจญภัยสุดเซอร์ไพรส์ในการตามหาสระว่ายน้ำในตำนาน ณ เมืองเชียงใหม่ ทางภาคเหนือของประเทศไทย

ถ้าคุณคิดเหมือนผม คุณคงคิดว่าแมนฮัตตันคือศูนย์กลางของจักรวาล แต่เราทั้งคู่คิดผิด ที่ชานเมืองเชียงใหม่ มีโรงแรมแห่งหนึ่งที่มีชื่อที่ฟังแล้วน่าสนใจอย่างยิ่งว่า "ศูนย์กลางที่แท้จริงของจักรวาล" คุณคงคิดว่ามันน่าจะมีป้ายบอกทาง โดยเฉพาะในแหล่งท่องเที่ยวชื่อดังทางภาคเหนือของประเทศไทย แต่ก็อย่างที่เขาว่ากัน การเดินทางไปถึงที่นั่นก็เป็นครึ่งหนึ่งของความสำเร็จแล้วใช่ไหมล่ะ?

นี่คือช่วงบ่ายสุดท้ายของฉันในเมืองที่เงียบสงบและมีเสน่ห์แห่งนี้ หลังจากซื้อของที่ระลึกเสร็จแล้ว ฉันก็ตั้งตารอที่จะลงเล่นน้ำในสระเพื่อความสดชื่น แต่เมื่อรู้ว่าสระว่ายน้ำของโรงแรมค่อนข้างเล็ก ฉันจึงรีบค้นหาข้อมูลออนไลน์และพบสิ่งที่ฉันขาดหายไปตลอดการเดินทางสองเดือนในประเทศไทย: สระว่ายน้ำน้ำเค็มขนาด 25 เมตร พร้อมเลนแยกสำหรับนักว่ายน้ำที่ต้องการว่ายออกกำลังกาย อยู่ห่างจากใจกลางเมืองไปทางเหนือเพียง 15 นาที ฉันมาถึงแล้ว หรือเกือบแล้วกัน

สิ่งแรกที่บ่งบอกว่าสถานที่แห่งนี้อาจหายากก็คือตอนที่เข้าไปดูเว็บไซต์ของรีสอร์ท ที่นั่น นอกจากเส้นทางและแผนที่แล้ว คุณยังจะพบพิกัด GPS ภาพสไลด์ของสถานที่ท่องเที่ยวตามเส้นทาง และแม้แต่เบอร์โทรศัพท์ของคนขับแท็กซี่สองเบอร์ในกรณีที่หลงทาง เพื่อความปลอดภัย ฉันจึงขอให้พนักงานต้อนรับของโรงแรมเขียนเส้นทางเป็นภาษาไทยให้ด้วย อะไรจะผิดพลาดได้ล่ะ?

ความท้าทายแรกของฉัน: การหาตุ๊กตุ๊ก ตอนนี้เป็นเวลา 4 โมงเย็น ซึ่งยังไม่ถึงช่วงเวลาเร่งด่วน แต่บนถนนที่ฉันอยู่ ซึ่งเป็นหนึ่งในสี่ถนนสายหลักที่ล้อมรอบเมืองเก่าเป็นรูปสี่เหลี่ยมจัตุรัส กลับไม่มีตุ๊กตุ๊กว่างสักคันเลย ฉันข้ามถนน เดินไปเดินมา และโบกมือให้ตุ๊กตุ๊กทุกคันที่ผ่านไป ในที่สุดก็มีคันหนึ่งจอด

หรือพูดให้ถูกก็คือ มันค่อยๆ จอดลงข้างๆ ผม มันดูเก่าพอๆ กับคนขับชื่อสม ที่สวมชุดซาฟารีเก่าๆ และถุงมือกอล์ฟถัก ผมแทบจะปฏิเสธเขาไม่ได้เลย เขาอาจจะเป็นคนขับแท็กซี่แบบไทยๆ ที่คล้ายกับคนขับแท็กซี่ในลอนดอน ที่สามารถหาทางไปรอบๆ เชียงใหม่ในเวลากลางคืนได้แม้จะปิดตาอยู่ก็ตาม

ฉันยื่นกระดาษแผ่นนั้นให้สม เขารับมันด้วยมือทั้งสองข้าง หรี่ตา แล้วหยิบโทรศัพท์ออกมาจากถุงผ้าที่คล้องคอ หลังจากโทรติดต่อรีสอร์ทแล้ว เขาก็ดูพอใจ เราออกเดินทาง ตอนแรกมันวิเศษมาก การท่องเที่ยวชมทิวทัศน์แบบพาโนรามาผ่านเชียงใหม่โดยไม่มีไกด์เสียง – ผ่านวัดวาอารามต่างๆ ถนนที่ใช้ร่วมกับผู้คน (และสุนัขของพวกเขา) บนรถมอเตอร์ไซค์และสกูตเตอร์

จากนั้นเราก็ขับรถขึ้นทางด่วนและเลือกเลนกลางอย่างกล้าหาญระหว่างรถยนต์และรถบรรทุกราคาแพงที่ขับเร็วและดูเหมือนจะดึงเราเข้าไปในกระแสลมของพวกมัน เมื่อซอมมองมาที่ฉันในกระจกมองหลัง ฉันก็ยักไหล่ราวกับจะบอกว่า "ขอโทษนะเพื่อน ฉันก็ไม่เคยมาที่นี่มาก่อนเหมือนกัน"

ขณะที่เราค่อยๆ แล่นไปอย่างช้าๆ ฉันฝันถึงการไปถึงรีสอร์ท: ฉันจะแสร้งทำเป็นไม่สนใจป้ายโฆษณาขนาดใหญ่ด้านนอกที่ประกาศว่า "ศูนย์กลางที่แท้จริงของจักรวาล" ซึ่งแน่นอนว่ามีภาพประกอบเป็นดาวเคราะห์โคจรรอบเมืองเชียงใหม่เล็กๆ จากนั้นฉันจะถามเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยว่า "ขอโทษนะคะ ที่นี่คือศูนย์กลางที่แท้จริงของจักรวาลหรือเปล่าคะ?" โอ้ เขาคงหัวเราะก่อนจะยิ้มอย่างใจดีและโบกมือให้ฉันเข้าไปข้างใน

กลับสู่โลกแห่งความเป็นจริง ห่างไกลจากศูนย์กลางของจักรวาล เราหยุดรถ ซอมเดินไปหาชายคนหนึ่งที่กำลังจะขึ้นรถจักรยานยนต์ที่จอดอยู่ ชายคนนั้นรับกระดาษแผ่นนั้น (โปรดอย่าให้มันปลิวไปโดนรถที่วิ่งผ่าน!) แล้วอ่านคำแนะนำออกมาดัง ๆ ราวกับว่ามันถูกเข้ารหัสไว้ จากนั้นเขาก็ชี้ไปทางถนน เราจึงขับรถต่อไป

แต่ซอมดูจะยิ่งไม่แน่ใจมากขึ้นเรื่อยๆ ดังนั้นเราจึงหยุดรถอีกครั้ง ผมได้เห็นเหตุการณ์ที่ไม่คาดคิด: คนขับรถถามคำถาม ยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ คนเดินผ่านไปมาคนหนึ่งเสนอตัวช่วยเหลือ คนนั้นหยิบโทรศัพท์มือถือออกมาแล้วโทรไปที่เบอร์ในกระดาษ เขาพยักหน้าขณะคุยกับใครบางคน แล้วชี้ไปทางทิศที่เรามา

ถัดมา เราเดินไปเจอเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยที่เฝ้าทางเข้าใหญ่โตของอาคารอพาร์ตเมนต์แห่งหนึ่ง ผมคิดจะถามคำถาม แต่เห็นได้ชัดว่าเขาพูดภาษาอังกฤษไม่ได้ เดินไปอีกหน่อย เราก็หยุดที่ร้านขายสตรอว์เบอร์รี และในขณะที่ซอมถามอีกครั้ง ผมก็ซื้อสตรอว์เบอร์รีมาหนึ่งกล่องด้วยท่าทีเขินอายเล็กน้อย

เราขับรถไปตามทางหลวงด้วยความเร็วสูงอยู่พักใหญ่ ก่อนจะเลี้ยวออกจากทางหลวงอย่างไม่มีเหตุผล เข้าสู่ทางลูกรังขรุขระ ทางตันแล้ว ฟ้าก็เริ่มมืดลง ฉันควรจะกังวลไหม? สมดูน่าเชื่อถือ แต่การเดินทางคนเดียวทำให้เราต้องระมัดระวัง แม้แต่ในประเทศไทย ฉันมองดูนาฬิกา การเดินทาง 15 นาทีนี้ใช้เวลาไปแล้วกว่าชั่วโมง และเรายังไม่ถึงที่หมายเลย

ได้เวลาเลิกภารกิจแล้ว ฉันขอให้ซอมพาฉันกลับไปที่โรงแรมของฉัน โรงแรมที่มีสระว่ายน้ำเล็กที่สุดในจักรวาล (อาจจะพูดเกินจริงไปหน่อย เป็นการแสดงออกถึงความผิดหวังของฉัน) เขาดูโล่งใจ จากนั้นก็จุดบุหรี่ ไอ และถ่มน้ำลายลงบนถนน

ระหว่างทางกลับเข้าเมือง เรารู้สึกเหมือนม้าที่กำลังกลับคอก ทุกอย่างดูง่ายดายไปหมด การจราจรคล่องตัว รถตุ๊กตุ๊กวิ่งอย่างนุ่มนวล ไม่มีรถบรรทุกปล่อยควันดีเซลใส่หน้าอีกแล้ว และก่อนที่ฉันจะรู้ตัว ฉันก็กลับมาถึงหน้าโรงแรมแล้ว จ่ายเงิน 200 บาทสำหรับการเดินทางง่ายๆ ไปที่ไหนก็ไม่รู้ พร้อมกับทิปเล็กน้อยให้กับคนขับ

ขณะที่ผมเดินกลับห้อง ผมรู้สึกโล่งใจอย่างประหลาด ดูเหมือนว่าเหมาะสมแล้วที่การขับรถเสียงดังท่ามกลางการจราจรที่วุ่นวายนานชั่วโมงครึ่งไม่ได้พาผมไปถึงใจกลางจักรวาล และมันทำให้ผมนึกถึงสิ่งที่ผมรักเกี่ยวกับประเทศไทย นั่นคือความรู้สึกถึงความเป็นไปได้ที่ไร้ขีดจำกัดและความเต็มใจของคนไทยที่จะลองทำทุกอย่าง

ยิ่งไปกว่านั้น การค้นพบจุดศูนย์กลางที่แท้จริงของจักรวาลคงเป็นเรื่องน่าผิดหวังไม่น้อย แต่ถึงกระนั้น มันก็ยังคงอยู่ตรงนั้น สว่างไสวราวกับโคมเทียนที่ลอยขึ้นสู่ท้องฟ้า รอให้ฉันค้นพบมันในการเดินทางไปเชียงใหม่ครั้งต่อไป

การเดินทาง: เชียงใหม่อยู่ห่างจากกรุงเทพฯ ไปทางเหนือโดยใช้เวลาบินเพียงไม่นาน (1 ชั่วโมง 15 นาที) เดอะ เซ็นเตอร์ ออฟ เดอะ ยูนิเวอร์แซล เชียงใหม่ สวิมมิ่ง พูล แอนด์ รีสอร์ท อยู่ห่างจากใจกลางเมืองเชียงใหม่ประมาณ 6.5 กิโลเมตร สระว่ายน้ำน้ำเค็มขนาด 25 เมตร เปิดให้บริการทุกวันตั้งแต่ 7:00 น. ถึง 19:00 น. รวมถึงผู้ที่ไม่ได้เข้าพักในโรงแรมด้วย ค่าเข้าใช้บริการว่ายน้ำแบบลู่ 80 บาท (7:00–9:00 น. หรือ 17:00–18:45 น.) หรือ 200 บาท (9:00–17:00 น.) โปรดตรวจสอบเว็บไซต์ก่อนเดินทาง! ดูที่ www.therealcentreoftheuniverse.com