Reisjournaliste Julie Miller verkent de oude werelderfgoedlocaties van Sukhothai in centraal Thailand.

Als het om historische monumenten gaat, is Thailand niet per se het eerste land waar je aan denkt – Cambodja of Egypte komen eerder in je op. Thailand herbergt echter twee belangrijke oude locaties, beide UNESCO-werelderfgoedlocaties, en zeker een bezoek waard voor iedereen die geïnteresseerd is in geschiedenis, architectuur en cultuur.

Hoewel de oude stad Ayutthaya vaak wordt bezocht als onderdeel van een dagtrip vanuit Bangkok, is de oorspronkelijke hoofdstad Sukhothai in centraal Thailand (427 kilometer van Bangkok) naar mijn mening nog indrukwekkender, beter bewaard gebleven, adembenemend mooi en gemakkelijk te bereiken.

Veel geleerden dateren de opkomst van Thailand als natie tot de Sukhothai-periode (midden 13e tot 14e eeuw). In deze periode werd het Thaise schrift uitgevonden, werden tradities zoals Loi Kratong gevestigd en werden het noorden en het zuiden verenigd – een proces dat wordt beschouwd als de "kiembodem van de Thaise democratie".

De heerschappij van de Sukhothai-dynastie, waarvan de naam "dageraad van geluk" betekent, eindigde met de opkomst van Ayutthaya in 1378. De ruïnes die in de oude stad overgebleven zijn, weerspiegelen echter de "gouden eeuw" van de Thaise geschiedenis, met prachtige chedi's in de vorm van lotusbloemen en indrukwekkende Boeddhabeelden verspreid over vijf verschillende zones.

Een populaire en leuke manier om het historische park te verkennen is per fiets. Ik was er echter in de verzengende hitte vóór Songkran – ik was al doorweekt van het zweet tijdens het wandelen en was blij dat ik in een busje met airconditioning kon stappen! Ik raad aan om je bezoek te plannen voor de koelere maanden november tot en met februari – dan kun je er echt van genieten en de rust van de plek in je opnemen.

De meest spectaculaire tempel binnen de stadsmuren (die, op een oppervlakte van 2 x 1,6 km², de ruïnes van 26 tempels en een koninklijk paleis omvatten) is Wat Mahathat. Deze tempel herbergt een zittende Boeddha, een zeldzaam beeld van een lopende Boeddha en verschillende stoepa's. Een andere prachtige tempel is de kleinere Wat Sra Si, met een chedi in Sri Lankaanse stijl, omgeven door een gracht die het water weerspiegelt.

Mijn favoriete plek in Sukhothai is echter waarschijnlijk Wat Si Chum, gelegen op een heuvel buiten de stadsmuren. Binnenin bevindt zich een 15 meter hoog zittend Boeddhabeeld, bekend als de Sprekende Boeddha. Het verhaal erachter is fascinerend: om zijn troepen aan te moedigen, ging de koning door een geheime doorgang achter het beeld en hield een inspirerende toespraak, waarbij hij deed alsof het de woorden van Boeddha zelf waren.