Dziennikarka podróżnicza Julie Miller odkrywa starożytne zabytki Sukhothai wpisane na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, położone w środkowej Tajlandii.

Jeśli chodzi o zabytki, Tajlandia niekoniecznie jest pierwszym miejscem, które przychodzi na myśl – Kambodża lub Egipt to prawdopodobnie najczęstsze skojarzenia. Tajlandia jest jednak domem dla dwóch ważnych starożytnych miejsc, wpisanym na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO, które z pewnością warto zwiedzić każdemu, kto interesuje się historią, architekturą i kulturą.

Chociaż stare miasto Ayutthaya jest często odwiedzane w ramach jednodniowej wycieczki z Bangkoku, pierwotna stolica Sukhothai w centralnej Tajlandii (427 kilometrów od Bangkoku) jest moim zdaniem jeszcze bardziej imponująca, lepiej zachowana, zapierająca dech w piersiach uroda i łatwo dostępna.

Wielu uczonych datuje powstanie Tajlandii jako państwa na okres Sukhothai (od połowy XIII do XIV wieku). W tym czasie wynaleziono pismo tajskie, ugruntowały się tradycje takie jak Loi Kratong, a północ i południe zjednoczyły się – proces ten uważany jest za „zalążek tajskiej demokracji”.

Panowanie dynastii Sukhothai, której nazwę tłumaczy się jako „świt szczęścia”, zakończyło się wraz z powstaniem Ayutthayi w 1378 roku. Jednak ruiny, które pozostały w starym mieście, odzwierciedlają „złoty wiek” historii Tajlandii, z pięknymi chedi w kształcie „pąków lotosu” i imponującymi posągami Buddy, rozmieszczonymi w pięciu różnych strefach.

Popularnym i przyjemnym sposobem na zwiedzanie zabytkowego parku jest jazda na rowerze. Ja jednak byłem tam w upale, jeszcze przed Songkranem – byłem już zlany potem, spacerując po okolicy, i z radością wskoczyłem do klimatyzowanego vana! Polecam zaplanować wizytę w chłodniejsze miesiące, od listopada do lutego – wtedy można naprawdę cieszyć się czasem spędzonym tam i chłonąć spokój tego miejsca.

Najbardziej spektakularną świątynią w obrębie murów miejskich (które na obszarze 2 x 1,6 km² obejmują ruiny 26 świątyń i pałac królewski) jest Wat Mahathat. Znajduje się w niej siedzący Budda, rzadki posąg kroczącego Buddy oraz kilka stup. Kolejną piękną świątynią jest mniejsza Wat Sra Si, z chedi w stylu lankijskim, otoczoną fosą odbijającą światło.

Moim ulubionym miejscem w Sukhothai jest jednak prawdopodobnie Wat Si Chum, położona na zboczu wzgórza poza murami miasta. W środku znajduje się 15-metrowy posąg siedzącego Buddy, znany jako Mówiący Budda. Historia, która się za nim kryje, jest fascynująca: aby dodać otuchy swoim żołnierzom, król przeszedł przez tajne przejście za posągiem i wygłosił inspirującą mowę, udając, że to słowa samego Buddy.