Chiang Mai

Chiang Mai, met ongeveer 960.000 inwoners, is de op één na grootste stad van Thailand, de provinciehoofdstad en de belangrijkste stad in Noord-Thailand. De stad heeft een aantrekkelijk stadsontwerp en herbergt enkele van de mooiste en meest interessante tempels van Thailand, allemaal gebouwd in een kenmerkende en aantrekkelijke lokale stijl. Genesteld te midden van een adembenemend landschap aan de voet van Doi Suthep (1676 m), biedt de stad niet alleen een prachtig decor, maar ook een aanzienlijk aangenamer klimaat dan Bangkok. Het droge seizoen, met zijn koele nachten en zonnige dagen, is bijzonder gezond. In de winter is een trui of wollen kleding 's ochtends aan te raden en een deken 's avonds. De zomers zijn net zo heet als in Bangkok, maar de luchtvochtigheid is het hele jaar door aanzienlijk lager dan in het Menam-bekken. Tijdens het moessonseizoen (mei tot september, soms oktober) regent het dagelijks, maar nooit de hele dag door.

Meer dan 70% van de bevolking van Chiang Mai werkt in de landbouw. ​​De stad is omgeven door kleine boerendorpen, rijstvelden, boomgaarden en moestuinen, en hier, misschien wel beter dan waar ook, kunnen bezoekers een glimp opvangen van het Thaise plattelandsleven. De grond van de Pingvallei is extreem vruchtbaar en levert overvloedige oogsten op, waarvan een groot deel wordt geëxporteerd naar Bangkok en andere delen van het land. De meest productieve gewassen zijn tabak, uien, sojabonen, knoflook en paprika's, maar er worden ook allerlei soorten fruit verbouwd, met name de populaire Lam Yai, ook bekend onder de Chinese naam Longan of "Drakenoog" (Nephelium longana), die op een grote pruim lijkt. De fruitverkoop levert de provincie een aanzienlijk jaarlijks inkomen op. Boeren houden ook runderen, varkens en eenden, voornamelijk voor eigen consumptie.

Chiang Mai heeft een aanzienlijke christelijke invloed dankzij de meer dan honderd jaar lange activiteiten van de Presbyteriaanse missie. De missie voorzag de stad van uitstekende scholen (de Dara Academy, opgericht in 1878, en het Prince Royal's College, opgericht in 1887, respectievelijk de eerste meisjes- en jongensschool ten noorden van Bangkok), voortreffelijke ziekenhuizen (het McCormick Hospital, opgericht in 1889, het eerste ziekenhuis buiten Bangkok) en de McKean Leper Colony, opgericht in 1908. De Marburg-missie nam ook actief deel aan dit werk.

De meerderheid van de bevolking bestaat uit Laotianen, een etnische groep die verwant is aan de Thai en die hun animistische overtuigingen heeft behouden. Ze bezitten een rijke schat aan prachtige, unieke legendes en hun volksdansen hebben een kenmerkend karakter dat hen onderscheidt van de klassieke Thaise dansen.

Er zijn uitgestrekte teakbossen die waardevol hout leveren, dat door olifanten naar de valleien wordt vervoerd. De olifanten zijn zeer nuttige huisdieren en worden goed verzorgd door hun eigenaren; in de zomer worden ze naar de hoger gelegen bosgebieden gebracht, omdat ze de hitte niet kunnen verdragen.

Geschiedenis: De vroegste bewoners van Noord-Thailand lijken de Lawa te zijn geweest, die tegenwoordig alleen nog in zeer kleine groepen leven in de heuvels ten westen van Chiang Mai, tussen de rivieren Ping en Salween in Myanmar. Ze werden verdreven of geassimileerd door een nauw verwante etnische groep, de Mon, die van de 6e tot de 11e eeuw over het huidige Thailand heersten. Het machtigste, hoewel niet het grootste, koninkrijk in Noord-Thailand was Haripunjaya (Lamphun), en er bestaan ​​vele legendes over de koningin, Chama Thevi (ca. 650-700). Tijdens haar regering begonnen Thaise stammen uit het noorden de regio binnen te vallen. De eerste Thaise heerser over wie we betrouwbare historische informatie hebben, is prins Prome, zoon van de koning van Chiang Saen. Hij veroverde de oude Khmer-stad Chaiprakan, nabij Muang Fang, in 857. In de 11e eeuw breidde koning Anawratha van Pagan in Birma zijn rijk uit tot aan Cambodja, maar na zijn dood viel het oostelijke deel van zijn rijk opnieuw uiteen in een lappendeken van kleine vorstendommen. Na de val van het Nan Chao-koninkrijk migreerden steeds meer Thai naar het zuiden en stichtten vorstendommen in de hele regio. Een daarvan was het Lan Na Thai-koninkrijk (het Koninkrijk van de "Miljoen Thaise Rijstvelden") in het gebied rond Chiang Mai, Chiang Rai, Chiang Saen, Lampang en Lamphun.

Er is weinig bekend over het ontstaan ​​van dit koninkrijk: de eerste koning over wie we betrouwbare informatie hebben, is Meng Rai, die Chiang Rai in 1261 stichtte. In 1281 veroverde hij Haripunjaya en bracht het Boeddhabeeld van Wat Chama Thevi naar zijn hoofdstad. Deze hoofdstad, gelegen aan de rivier de Kum Kam, waar nu het dorp Sarapi ligt, was helaas te laag gelegen en overstroomde elk jaar. Daarom trok Meng Rai, vergezeld door zijn bondgenoten, koning Rama Khamheng van Sukhothai en prins Ngam Muang van Phayao, op zoek naar een nieuwe hoofdstad. Tijdens hun zoektocht stuitten ze op een dorp aan de voet van Doi Suthep, waarvan de inwoners hen een plek lieten zien waar een paar witte herten en een witte muis met vijf jongen zich hadden gevestigd. Dit leek de koning een goed voorteken, en daarom stichtte hij daar in 1296 de stad Chiang Mai. Er wordt vermeld dat 90.000 mannen betrokken waren bij de bouw van de stadsmuren (2000 m × 1600 m), de gracht, de tempels en de paleizen. De koning bracht kunstenaars en ambachtslieden mee terug van zijn veldtochten in Birma en vestigde hen in het gebied rondom zijn nieuwe hoofdstad. Hij stierf in 1317 na een regeerperiode van 59 jaar.

Rond het midden van de 14e eeuw breidde het Thaise koninkrijk Lan Na zijn grondgebied uit tot aan Kamphaeng Phet. In deze periode ontstond ook het koninkrijk Ayutthaya, waarvan de heersers voortdurend probeerden het bloeiende koninkrijk Lan Na te annexeren. Tweeënhalve eeuw van oorlogvoering volgde, waarin de koningen van Birma regelmatig ingrepen. In 1545 stierf de laatste mannelijke erfgenaam van Mieng Rai, waarna de oudste zoon van de koning van Luang Prabang (wiens moeder, Jetta, een prinses van Chiang Mai was) de troon van Lan Na besteeg. Na een verblijf van twee jaar in Chiang Mai keerde hij terug naar Luang Prabang, met de Smaragdgroene Boeddha, de Kristallen Boeddha, het Phra Singh-beeld en andere belangrijke beelden. In 1556 werd Chiang Mai veroverd door koning Bureng Nong van Birma, en Lan Na bleef, met slechts korte onderbrekingen, tot 1775 onder Birmees bewind.

Na zijn overwinning op de Birmese koning Taksin verscheen Chao Sawila in januari 1775 in Chiang Mai en versloeg het Birmese garnizoen na een hevige strijd. Chao Sawila, prins van Lampang, die aan Thaise zijde had gevochten, werd heerser van Chiang Mai. De recente gevechten hadden de stad echter zo verzwakt dat de uitgehongerde inwoners de stad verlieten en naar Lampang migreerden. Chiang Mai bleef twintig jaar lang een spookstad, totdat Chao Sawila in 1796 de stadsmuren herbouwde, een nieuwe gracht groef, de tempels restaureerde en de stad nieuw leven inblies. Slechts fragmenten van de destijds opgetrokken muren zijn overgebleven. De namen van de vijf stadspoorten zijn terug te vinden in de straatnamen: in het oosten, richting de rivier de Ping, Ta Pae; in het westen, Suan Dawk ("Bloementuin"); in het noorden, Chang Puak ("Witte Olifant"); in het zuiden, Chiang Mai; en in het uiterste zuidwesten, San Poong. Enkele nakomelingen van Chao Sawila wonen nog steeds in Chiang Mai.

De kunst en architectuur van Noord-Thailand vertonen in hun volwassen fase een duidelijke Birmese invloed, hoewel ze in hun vroege ontwikkeling nauwe verwantschap vertoonden met de Mon-stijl (Dvaravati).

Chiang Mai telt 79 tempels en de provincie telt er ongeveer 1000. Sommige tempels vertonen kenmerken van de vroege Mon-kunst en zijn van groot belang omdat ze de enige overgebleven voorbeelden uit deze periode zijn. De tempels van Chiang Mai verschillen van die van Bangkok, zowel in het algemene ontwerp van de kloosters als in de stijl van de sculpturen en muurschilderingen. De interieurinrichting en zelfs de versiering van de altaren zijn regionaal specifiek, met slingers van kleurrijk papier of zilver- en goudkleurig papier die doen denken aan Birmese tradities.

Hoe er te komen: Chiang Mai ligt op 800 km van Bangkok. De busreis biedt prachtige uitzichten op het landschap, maar is vermoeiend. Er vertrekt dagelijks een bus vanuit Bangkok (busstation Pahol Yothin Road) om 5:30 uur 's ochtends en deze arriveert rond 19:00 uur in Chiang Mai.

De beste manier om Chiang Mai te bereiken is per vliegtuig. Er zijn dagelijks meerdere vluchten vanuit Bangkok. De rechtstreekse vlucht duurt minder dan twee uur.

Er zijn ook goede treinverbindingen. De North Express vertrekt elke middag vanuit Bangkok en arriveert de volgende ochtend in Chiang Mai. De trein heeft slaapwagons en een restauratiewagon. Er zijn wasgelegenheden, maar handdoeken en zeep worden alleen in de eerste klas verstrekt.