Chiang Mai, liczące około 960 000 mieszkańców, jest drugim co do wielkości miastem Tajlandii, stolicą prowincji i najważniejszym miastem północnej Tajlandii. Szczyci się atrakcyjnym układem urbanistycznym i jest domem dla jednych z najpiękniejszych i najciekawszych świątyń Tajlandii, zbudowanych w charakterystycznym i atrakcyjnym lokalnym stylu. Położone pośród zachwycającej scenerii u podnóża Doi Suthep (1676 m n.p.m.), miasto oferuje nie tylko zapierające dech w piersiach widoki, ale także znacznie przyjemniejszy klimat niż Bangkok. Pora sucha, z chłodnymi nocami i słonecznymi dniami, sprzyja zdrowiu. Zimą zaleca się rano sweter lub wełnianą odzież, a wieczorem koc. Lata są równie gorące jak w Bangkoku, ale wilgotność powietrza jest znacznie niższa przez cały rok niż w Kotlinie Menam. W porze monsunowej (od maja do września, czasami w październiku) pada codziennie, choć nigdy przez cały dzień.

Ponad 70% ludności Chiang Mai pracuje w rolnictwie. Miasto jest otoczone małymi wioskami rolniczymi, polami ryżowymi, sadami i ogrodami warzywnymi, a tutaj, być może lepiej niż gdziekolwiek indziej, turyści mogą zajrzeć do wiejskiego życia w Tajlandii. Gleba w Dolinie Ping jest niezwykle żyzna, dając obfite plony, z których znaczna część jest eksportowana do Bangkoku i innych części kraju. Najbardziej produktywne uprawy to tytoń, cebula, soja, czosnek i papryka, ale uprawia się również wszelkiego rodzaju owoce, zwłaszcza popularny Lam Yai, znany również pod chińską nazwą Longan lub „Smocze Oko” (Nephelium longana), który przypomina dużą śliwkę. Sprzedaż owoców zapewnia prowincji znaczny roczny dochód. Rolnicy hodują również bydło, świnie i kaczki, głównie na własne potrzeby.

Chiang Mai ma znaczący wpływ chrześcijański dzięki ponad stuletniej działalności Misji Prezbiteriańskiej. Misja zapewniła miastu znakomite szkoły (Akademię Dara, założoną w 1878 roku, i Kolegium Księcia Królewskiego, założone w 1887 roku, pierwsze szkoły dla dziewcząt i chłopców na północ od Bangkoku), znakomite szpitale (Szpital McCormick, założony w 1889 roku, pierwszy szpital poza Bangkokiem) oraz Kolonię Trędowatych McKeana, założoną w 1908 roku. Misja w Marburgu również aktywnie uczestniczyła w tych pracach.

Większość ludności stanowią Laotańczycy, grupa etniczna spokrewniona z Tajami, która zachowała swoje animistyczne wierzenia. Posiadają oni bogaty zbiór wspaniałych, unikalnych legend, a ich tańce ludowe mają wyjątkowy charakter, który odróżnia je od klasycznych tańców tajskich.

Rozległe lasy tekowe dostarczają cennego drewna, które słonie transportują do dolin. Słonie są bardzo pożytecznymi zwierzętami domowymi i są dobrze traktowane przez swoich właścicieli; latem są wyprowadzane w wyżej położone obszary leśne, ponieważ nie znoszą upałów.

Historia: Najwcześniejszymi mieszkańcami północnej Tajlandii wydają się być Lawa, którzy dziś żyją jedynie w bardzo małych grupach na wzgórzach na zachód od Chiang Mai, między rzekami Ping i Salween w Mjanmie. Zostali wyparci lub zasymilowani przez blisko spokrewnioną grupę etniczną, Mon, która rządziła dzisiejszą Tajlandią od VI do XI wieku. Najpotężniejszym, choć nie największym, królestwem w północnej Tajlandii było Haripunjaya (Lamphun), a o jego królowej, Chama Thevi (ok. 650–700), krąży wiele legend. Za jej panowania tajskie plemiona z północy rozpoczęły najazdy na ten region. Pierwszym tajskim władcą, o którym posiadamy wiarygodne informacje historyczne, jest książę Prome, syn króla Chiang Saen. W 857 roku podbił starożytne khmerskie miasto Chaiprakan, niedaleko Muang Fang. W XI wieku król Anawratha z Paganu w Birmie rozszerzył swoje imperium aż po Kambodżę, ale po jego śmierci wschodnia część jego królestwa ponownie rozpadła się na mozaikę małych księstw. Po upadku królestwa Nan Chao, coraz większa liczba Tajów migrowała na południe, ustanawiając księstwa w całym regionie. Wśród nich znajdowało się Królestwo Lan Na Thai (Królestwo „Miliona Tajskich Pól Ryżowych”) w okolicach Chiang Mai, Chiang Rai, Chiang Saen, Lampang i Lamphun.

Niewiele wiadomo o początkach tego królestwa: Pierwszym królem, o którym mamy wiarygodne informacje, był Meng Rai, który założył Chiang Rai w 1261 roku. W 1281 roku podbił Haripunjaya i przywiózł do swojej stolicy posąg Buddy Wat Chama Thevi. Ta stolica, położona nad rzeką Kum Kam, gdzie dziś znajduje się wioska Sarapi, była nieszczęśliwie położona: leżała zbyt nisko i co roku była zalewana. Dlatego Meng Rai, w towarzystwie swoich sojuszników, króla Ramy Khamhenga z Sukhothai i księcia Ngam Muanga z Phayao, wyruszył na poszukiwanie nowej stolicy. W trakcie poszukiwań natknęli się na wioskę u podnóża Doi Suthep, której mieszkańcy pokazali im miejsce, gdzie osiedliła się para białych jeleni i biała mysz z pięcioma młodymi. Król uznał to za dobry omen i w 1296 roku założył tam miasto Chiang Mai. Według zapisów, w budowę murów miejskich (o wymiarach 2000 m × 1600 m), fosy, świątyń i pałaców zaangażowanych było 90 000 ludzi. Król sprowadził artystów i rzemieślników ze swoich wypraw do Birmy i osiedlił ich na terenach wokół swojej nowej stolicy. Zmarł w 1317 roku po 59 latach panowania.

Około połowy XIV wieku tajskie królestwo Lan Na rozszerzyło swoje terytorium aż do Kamphaeng Phet. W tym czasie wyłoniło się również królestwo Ayutthaya, a jego władcy nieustannie próbowali zaanektować kwitnące królestwo Lan Na. Nastąpiły dwa i pół wieku wojen, w które często interweniowali królowie Birmy. W 1545 roku zmarł ostatni męski następca tronu Mieng Rai, a najstarszy syn króla Luang Prabang (którego matka, Jetta, była księżniczką Chiang Mai) wstąpił na tron ​​Lan Na. Po dwuletnim pobycie w Chiang Mai powrócił do Luang Prabang, przywożąc ze sobą Szmaragdowego Buddę, Kryształowego Buddę, posąg Phra Singha i inne ważne posągi. W 1556 roku Chiang Mai zostało podbite przez króla Birmy Bureng Nonga, a Lan Na pozostało pod panowaniem Birmy, z krótkimi przerwami, do 1775 roku.

Po zwycięstwie nad birmańskim królem Taksinem, Chao Sawila pojawił się w Chiang Mai w styczniu 1775 roku i po zaciętej bitwie rozgromił birmański garnizon. Chao Sawila, książę Lampangu, który walczył po stronie Tajlandii, został władcą Chiang Mai. Jednak niedawne walki tak osłabiły miasto, że głodujący mieszkańcy opuścili je i przenieśli się do Lampangu. Chiang Mai pozostawało miastem widmo przez dwadzieścia lat, aż w 1796 roku Chao Sawila odbudował mury miejskie, wykopał nową fosę, odrestaurował świątynie i tchnął nowe życie w miasto. Z murów wzniesionych w tym czasie pozostały jedynie fragmenty. Nazwy pięciu bram miejskich znajdują odzwierciedlenie w nazwach ulic: na wschodzie, w kierunku rzeki Ping, Ta Pae; na zachodzie Suan Dawk („Ogród Kwiatów”); na północy Chang Puak („Biały Słoń”); na południu Chiang Mai; a na dalekim południowym zachodzie San Poong. Niektórzy potomkowie Chao Sawila nadal żyją w Chiang Mai.

Sztuka i architektura północnej Tajlandii w fazie dojrzałej wykazują wyraźne wpływy birmańskie, chociaż na wczesnym etapie rozwoju wykazywały bliskie pokrewieństwo ze stylem mon (Dvaravati).

W Chiang Mai znajduje się 79 świątyń, a w całej prowincji jest ich około 1000. Niektóre z nich prezentują cechy wczesnej sztuki monów i są niezwykle interesujące, ponieważ stanowią jedyne zachowane przykłady tego okresu. Świątynie Chiang Mai różnią się od świątyń w Bangkoku zarówno ogólnym projektem klasztorów, jak i stylem rzeźb i malowideł ściennych. Wyposażenie wnętrz, a nawet dekoracje ołtarzy, są charakterystyczne dla danego regionu, z girlandami z kolorowego papieru lub papieru srebrno-złotego, nawiązującymi do tradycji birmańskich.

Dojazd: Drogą lądową Chiang Mai oddalone jest od Bangkoku o 800 km. Podróż autobusem oferuje piękne widoki, ale jest męcząca. Autobus odjeżdża codziennie z Bangkoku (dworzec autobusowy Pahol Yothin Road) o 5:30 i przyjeżdża do Chiang Mai około 19:00.

Najlepszym sposobem na dotarcie do Chiang Mai jest samolot. Z Bangkoku jest kilka lotów dziennie. Bezpośredni lot trwa mniej niż dwie godziny.

Istnieją również dobre połączenia kolejowe. North Express odjeżdża z Bangkoku każdego popołudnia i przyjeżdża do Chiang Mai następnego ranka. Pociąg ma wagony sypialne i restauracyjne. Dostępne są toalety, ale ręczniki i mydło są dostępne tylko w pierwszej klasie.