Chiang Mai'ye Gece Treni – Büyleyici Tayland

Konuk yazar John Borthwick, Tayland'ın en popüler tren hatlarından birinde Bangkok'tan Chiang Mai'ye bir tren yolculuğu yapıyor.

Köprüleri, stupaları, pirinç tarlaları ve şehirleriyle Tayland, güneşli sabahın ritmiyle tren penceresinden akıp gidiyor. Tren çanlarının sesiyle birlikte bu manzara, uçak veya otobüsle yapılan herhangi bir yolculuktan çok daha üstün.

Chiang Mai'ye 750 km'lik gece treniyle seyahat edeli çok uzun zaman oldu, bu yüzden etkileyici demir kemerli çatısıyla Bangkok'taki Hualamphong İstasyonu'na gidiyorum. Tayland'ın en popüler tren seferi olan, Chiang Mai'ye giden klasik gece treni Special Express 13, zaten bekliyor ve saat 19:40'ta hareket etmeye hazır. Klimalı, dört yataklı ikinci sınıf bir kompartmanda yataklı bir yer ayırttım. Yol arkadaşlarım Lek adında bir Taylandlı ve İsveçli bir çift.

İki arkadaşım alt ranzada İsveçlilerle iskambil oynamaya başlayınca, ben de etrafı gezmeye koyuldum. Birinci sınıfın çoğunlukla iki yataklı kompartmanlardan oluştuğunu fark ettim. Eski Japon demiryollarına ait vagonlardan oluşan ikinci sınıf vagonlar temizdi ve bir ucunda tuvalet vardı. Koridorlarda birçok yabancı yüz gördüm; Batılılar, Asyalılar, sırt çantalı gezginler, bütçe dostu seyahat edenler ve çocuklu aileler; hepsi de daha otantik bir Tayland deneyimi yaşamak için meraklıydı.

Trene binmeden önce istasyonda trende yemek vagonu olup olmadığını sordum. Yokmuş. Trene bindikten sonra bize, "Restoran yok, ancak akşam yemeği ve kahvaltınızı kompartımanınızda yiyebilirsiniz" denildi. Ve gerçekten de, Ayutthaya'dan geçerken, yemek servisi personeli menüden yemek siparişlerimizi almak için geldi. Akşam yemeği geldi—vejetaryen seçeneği sipariş etmiştim (190 baht). Doyurucuydu ama biraz tatsızdı. Lek, "Keşiş yemeği gibi," diye şaka yaptı.

Biraz sonra, "Tayland trenlerinde artık sigara içmek veya alkol almak yasak. Sanırım bir kahve içmek için restoran vagonuna gideceğim," dedi. "Hangi restoran?!" diye patladım. "Sadece iki vagon ileride," dedi. "Her zaman bir yemek vagonu vardır—biliyorsun biz Taylandlılar yemek yemeyi çok severiz." Dedikleri gibi: Muhteşem Tayland. Onunla oturup bir kahve içtim.

Saat 21:00 civarında, bir kondüktör her yatağı bir şilte, temiz çarşaf, yastık ve battaniye ile hazırlıyor. Lopburi ve Nakhon Sawan'dan geçerken gürültüyle ilerliyoruz, ama hava çoktan kararmış ve şehirler, tapınaklar ve ormanlar fark edilmeden geçip gidiyor. Kart oyunu bitti. İsveçlilerle seyahat deneyimlerimi paylaştım, günlüğümü güncelledim ve restoran kapandı. Yapılacak tek bir şey kaldı. Ranzama uzanıp bazı harika tren şarkılarını hatırlıyorum: City of New Orleans, Midnight Special, Love in Vain, Mystery Train…

Güneş ışığının ovayı aydınlattığı bir sabah uyandım ve Den Chai çoktan arkamızda kaybolmaya başlamıştı. Lampang'da, büyük, heybetli bir horoz heykeli (boyalı bir heykel) perondaki penceremizden içeri bakıyordu. Neden olmasın ki? Yolculuk devam ediyordu. Manyok tarlaları ve tik ağacı ormanları yanımızdan akıp giderken, kuzeyde mavi dağ sıraları yükseliyordu. Kahvaltı (tuzlu çırpılmış yumurta) çabucak bitti ve çok geçmeden Chiang Mai'ye yaklaştık. Aceleyle eşyalarımı topladım, İsveçlilere ve Lek'e veda ettim ve saat 9:30'da 13 numaralı özel trenden yeni bir şehre adım attım.

Geriye dönüp baktığımda, güvenilir buharlı trenimizin ne tür yolcular taşıdığını görüyorum. O kadar çok yabancı yolcu var ki, ona 'Farang Express' (Yabancı Ekspresi) lakabı bile takılabilir.