Nocny pociąg do Chiang Mai – Fascynująca Tajlandia

Gościnny autor John Borthwick wyrusza w podróż pociągiem z Bangkoku do Chiang Mai, jedną z najpopularniejszych tras kolejowych w Tajlandii.

Tajlandia, z mostami, stupami, polami ryżowymi i miastami, przesuwa się przed oknem pociągu w rytmie słonecznego poranka. Ten widok, w towarzystwie dźwięków dzwonów kolejowych, jest o wiele lepszy niż jakakolwiek podróż samolotem czy autobusem.

Minęło zdecydowanie za dużo czasu, odkąd jechałem 750-kilometrowym nocnym pociągiem do Chiang Mai, więc jadę na stację Hualamphong w Bangkoku z imponującym, żelaznym, łukowym dachem. Najpopularniejszy pociąg Tajlandii, Special Express 13, klasyczny pociąg nocny do Chiang Mai, już czeka i odjeżdża o 19:40. Zarezerwowałem miejsce sypialne w czteroosobowym, klimatyzowanym przedziale drugiej klasy. Moimi towarzyszami podróży są Taj o imieniu Lek i para ze Szwecji.

Dwóch przyjaciół dołącza do Szwedów, by zagrać w karty na ich dolnej pryczy, więc idę się rozejrzeć. Pierwsza klasa, jak się okazuje, składa się głównie z przedziałów dwuosobowych. Wagony drugiej klasy, dawny tabor japońskich kolei, są czyste i mają toaletę na jednym końcu. Na korytarzach widzę wiele obcych twarzy – ludzi z Zachodu, Azjatów, backpackerów, podróżujących z ograniczonym budżetem i rodziny z dziećmi – wszystkich zainteresowanych poznaniem bardziej autentycznej Tajlandii.

Przed wejściem na pokład zapytałem na stacji, czy pociąg ma wagon restauracyjny. Nie. Po wejściu na pokład powiedziano nam: „Nie ma restauracji, ale obiad i śniadanie mogą być serwowane w przedziale”. I rzeczywiście, gdy mijaliśmy Ayutthayę, obsługa cateringu podeszła, aby przyjąć nasze zamówienia z menu. Podano kolację – zamówiłem opcję wegetariańską (za 190 bahtów). Była sycąca, ale trochę mdła. „Jak jedzenie mnichów” – zażartował Lek.

Chwilę później mówi: „W tajskich pociągach nie wolno już palić ani pić. Chyba pójdę do wagonu restauracyjnego na kawę”. „Która restauracja?!”. Wyrzucam z siebie. „To tylko dwa wagony dalej” – mówi. „Zawsze jest jakiś wagon restauracyjny – wiesz, jak my, Tajowie, uwielbiamy jeść”. Jak to mówią: Fantastyczna Tajlandia. Siadam z nim na kawę.

Około 21:00 konduktor przygotowuje każdemu łóżku materac, świeżą pościel, poduszkę i koc. Przemierzamy Lopburi i Nakhon Sawan, ale jest już ciemno, a miasta, świątynie i dżungla przemykają się niezauważone. Gra w karty dobiegła końca. Podzieliłem się wrażeniami z podróży ze Szwedami, zaktualizowałem dziennik, a restauracja została zamknięta. Zostało tylko jedno. Wyciągam się na pryczy i przypominam sobie kilka świetnych piosenek o pociągach: „City of New Orleans”, „Midnight Special”, „Love in Vain”, „Mystery Train”…

Budzę się w blasku słońca oświetlającego równinę, a Den Chai już znika za nami. W Lampang, wielki, dostojny kogut – malowana statua – zagląda do naszego okna na peronie. I czemu nie? Podróż trwa dalej. Plantacje manioku i lasy tekowe przesuwają się obok, a na północy wznoszą się błękitne pasma górskie. Śniadanie – słona jajecznica – szybko się kończy i wkrótce jesteśmy w pobliżu Chiang Mai. Pospiesznie pakuję rzeczy, żegnam się ze Szwedami i Lekiem i o 9:30 wysiadam z pociągu specjalnego numer 13 do nowego miasta.

Rozglądam się i widzę, jakich pasażerów przewiózł nasz niezawodny parowóz. Tak wielu z nich to obcokrajowcy, że można by go nazwać Ekspresem Faranga.