De nachttrein naar Chiang Mai – Fascinerend Thailand

Gastschrijver John Borthwick maakt een treinreis van Bangkok naar Chiang Mai over een van de populairste treinroutes van Thailand.

Thailand, met zijn bruggen, stoepa's, rijstvelden en steden, glijdt in het zonnige ochtendritme voorbij het treinraam. Dit uitzicht, begeleid door het geluid van de treinbellen, is veel mooier dan welke reis dan ook per vliegtuig of bus.

Het is veel te lang geleden dat ik de 750 km lange nachttrein naar Chiang Mai heb genomen, dus ik ga naar station Hualamphong in Bangkok met zijn indrukwekkende ijzeren boogdak. Thailands populairste trein, de Special Express 13, de klassieke nachttrein naar Chiang Mai, staat al klaar om om 19:40 uur te vertrekken. Ik heb een slaapcoupé geboekt in een tweede klas coupé met vier slaapplaatsen en airconditioning. Mijn medepassagiers zijn een Thaise man genaamd Lek en een Zweeds stel.

Twee vrienden schuiven aan bij de Zweden voor een kaartspel in hun onderste stapelbed, dus ik loop even rond. Eerste klas, ontdek ik, bestaat voornamelijk uit tweepersoonscompartimenten. De tweede klas rijtuigen, voormalig rollend materieel van de Japanse spoorwegen, zijn schoon en hebben een toilet aan één uiteinde. In de gangen zie ik veel buitenlandse gezichten – westerlingen, Aziaten, backpackers, budgetreizigers en gezinnen met kinderen – allemaal nieuwsgierig naar een authentieker Thailand.

Voordat we instapten, vroeg ik op het station of de trein een restauratiewagon had. Nee. Eenmaal aan boord werd ons verteld: "Geen restaurant, maar u kunt wel ontbijt en diner in uw coupé laten serveren." En inderdaad, toen we Ayutthaya passeerden, kwam het cateringpersoneel onze bestellingen opnemen van een menu. Het diner werd geserveerd – ik had de vegetarische optie besteld (voor 190 baht). Het was vullend, maar een beetje flauw. "Net als monnikeneten," grapte Lek.

Even later zegt hij: "Roken en drinken is niet meer toegestaan ​​in Thaise treinen. Ik denk dat ik even naar de restauratiewagon ga voor een kop koffie." "Welke restauratiewagon?!" flap ik eruit. "Het is maar twee wagons verder," zegt hij. "Er is altijd een restauratiewagon – je weet hoe dol wij Thais zijn op eten." Zoals ze zeggen: Fantastisch Thailand. Ik ga bij hem zitten voor een kop koffie.

Rond 21.00 uur legt een conducteur een matras, schone lakens, een kussen en een deken op elk bed. We denderen door Lopburi en Nakhon Sawan, maar het is al donker en de steden, tempels en jungle glijden ongemerkt aan ons voorbij. Het kaartspel is afgelopen. Ik heb mijn reiservaringen met de Zweden gedeeld, mijn dagboek bijgewerkt en het restaurant is gesloten. Er is nog maar één ding te doen. Ik strek me uit op mijn slaapbank en herinner me een paar geweldige treinliedjes: City of New Orleans, Midnight Special, Love in Vain, Mystery Train…

Ik word wakker door de zon die de vlakte verlicht, en Den Chai verdwijnt al achter ons. In Lampang kijkt een grote, statige haan – een beschilderd beeld – ons raam op het perron in. En waarom ook niet? De reis gaat verder. Cassaveplantages en teakbossen glijden voorbij, terwijl blauwe bergketens in het noorden oprijzen. Het ontbijt – zoute roereieren – is snel voorbij en al snel zijn we in de buurt van Chiang Mai. Ik pak haastig mijn spullen in, neem afscheid van de Zweden en Lek, en om 9:30 stap ik uit speciale trein nummer 13 in een nieuwe stad.

Ik kijk terug en zie wat voor soort passagiers onze trouwe stoomtrein heeft vervoerd. Zoveel buitenlanders dat hij wel de bijnaam 'Farang Express' zou kunnen krijgen.