Seyahat gazetecisi Caroline Gladstone, yıllar içinde düzinelerce Asya ve Avrupa pazarını ziyaret etti ve Tayland'ın kuzeyindeki Nan pazarlarında geçirdiği erken sabah saatlerinden itibaren deneyimlerini paylaşıyor.

Tayland'daki sabah pazarlarının kendine özgü bir cazibesi vardır. Yerli halk ve turistler, gün doğduktan kısa bir süre sonra sokaklarda dolaşan Budist rahiplere ve genç çıraklarına sadaka verebilirler. Bu ritüele sadaka vermek veya Tay dilinde "tak bat" denir.

Avustralyalı gezginlerden oluşan grubumuz, Nan'ın sabah pazarına gitmek için sabah 6:00'da otelden ayrıldı; pazar o erken saatte bile oldukça hareketliydi. Varışta, tur rehberimiz bize keşişler geldiğinde ne yapmamız gerektiği konusunda kısa talimatlar verdi. Her birimize önceden hazırlanmış birer adak paketi verdi; yapışkan pirinç, su ve tatlılardan oluşan küçük bir demeti yakındaki bir satıcıdan (tanesi 35 baht, yani yaklaşık 1,50 ABD doları karşılığında) satın almıştık ve bu paketleri, kutsama karşılığında geçen bir keşişe vermemiz gerekiyordu.

Sıraya girip bekledik ve farkına varmadan keşişler adeta yoktan var olmuş gibiydiler. Önümüzde durduklarında diz çöktük ve onlara adaklarımızı sunduk. Keşişler daha sonra adakları, her birinin omzunda bez bir çantada taşıdığı büyük çelik bir kaseye koydular.

Keşişlerin kapları dolunca tapınağa dönerler ve yemekler ibadet edenler arasında dağıtılır. Her keşiş günde iki küçük öğün yemek alır (bu öğünler et içerebilir) ve keşişlerin yemediği yemekler ihtiyaç sahiplerine verilir. Artan yemekler ise manastırda yaşayan kedi ve köpeklere verilir.

Okuduğum kadarıyla bazı törenler, turistlerin en iyi fotoğrafları çekmek için etrafı doldurduğu ve olayın gerçek anlamını yansıtmayan bir kaos yarattığı gerçek birer turistik mekana dönüşmüş durumda. Ama burada, kırsal Nan'da, bu koşuşturmadan uzakta, her şey hâlâ huzurlu.

Nan'daki pazarlar büyüleyiciydi – yıllardır ziyaret ettiğim en iyi pazarlar. Sanırım bunun sebebi küçük olmaları (kaybolmak neredeyse imkansız) ve yiyeceklerin taze ve iştah açıcı görünmesiydi. Oldukça kalabalık olmasına rağmen, tezgah sahipleri müşterilerden çok fazla rahatsız görünmüyorlardı ve bize başlarıyla selam verip gülümsemeye vakit ayırıyorlardı. Pembe yumurtalar beni çok etkiledi – belki de çocuklar için yapılmışlardı – ve bir satıcının sıcak bir ızgarada pişirdiği küçük hindistan cevizi sütü "pankeklerini" kesinlikle çok lezzetli buldum.

Keşfettiğim diğer şeyler ise o kadar sevimli değildi; kıvrılan yılanlarla dolu bir kova ve daracık alanda çılgınca yüzen minik kaplumbağalarla dolu başka bir kova. Onlara ne olacağını merak ettim ve elbette yılanları kimin ve hangi amaçla satın alacağını tahmin etmeye çalıştım!

Pazar yerlerini ziyaret etmek için biraz uykunuzdan fedakarlık edip erken kalkmaya kesinlikle değer; sokaklar hayat dolu, keşişler büyüleyici bir manzara sunuyor ve her zaman keşfedilecek tatlı bir şeyler var. Ve kim güne bir kutsama ile başlamak istemez ki?

Ulaşım: Nan'a en iyi ulaşım şekli uçaktır. Bangkok'taki Don Mueang Havalimanı'ndan yolculuk bir saatten biraz fazla sürüyor. Nok Air günde beş, Air Asia ise iki uçuş düzenliyor. Ayrıca Chiang Mai Havalimanı'ndan Kan Air ile haftada iki uçuş daha var ve bu uçuşlar yaklaşık 45 dakika sürüyor.

Caroline'in tüm öyküsünü Caroline's Cabin Fever adlı seyahat blogunda bulabilirsiniz.