Dziennikarka podróżnicza Caroline Gladstone na przestrzeni lat odwiedziła dziesiątki azjatyckich i europejskich targowisk i dzieli się swoimi wrażeniami z wczesnego poranka na targu Nan w północnej Tajlandii.

Poranne targi w Tajlandii mają swój szczególny urok. Zarówno miejscowi, jak i turyści mogą ofiarować jałmużnę buddyjskim mnichom i ich młodym nowicjuszom, którzy wędrują ulicami tuż po wschodzie słońca. Ten rytuał nazywa się dawaniem jałmużny, czyli po tajsku „tak bat”.

Nasza grupa australijskich podróżników opuściła hotel o 6:00 rano, aby odwiedzić poranny targ Nan, który już o tej porze tętnił życiem. Po przyjeździe nasza przewodniczka udzieliła nam krótkich instrukcji, co robić po przybyciu mnichów. Wręczyła każdemu z nas przygotowany wcześniej pakiet ofiarny – małe zawiniątko zawierające kleisty ryż, wodę i słodycze – które kupiliśmy u pobliskiego sprzedawcy (po 35 bahtów za sztukę, czyli około 1,50 dolara amerykańskiego), aby przekazać je przechodzącemu mnichowi w zamian za jego błogosławieństwo.

Ustawiliśmy się w kolejce i czekaliśmy, aż mnisi pojawią się znikąd. Kiedy stanęli przed nami, uklękliśmy i wręczyliśmy im nasze ofiary. Mnisi umieścili je następnie w dużej stalowej misie, którą każdy z nich niósł w płóciennym woreczku na ramieniu.

Gdy miski mnichów są pełne, wracają do świątyni, gdzie jedzenie jest rozdzielane między wiernych. Każdy mnich otrzymuje dwa małe posiłki dziennie (mogące zawierać mięso), a to, czego mnisi nie zjedzą, rozdaje potrzebującym. Wszelkie resztki są karmione kotami i psami mieszkającymi w klasztorze.

Niektóre ceremonie, jak czytałem, stały się prawdziwą atrakcją turystyczną, a turyści tłoczą się, by zrobić jak najlepsze zdjęcia, i tworzą chaos, który nie oddaje w pełni istoty wydarzenia. Ale tutaj, na wsi Nan, z dala od zgiełku i pośpiechu, panuje spokój.

Targi w Nan są fascynujące – najlepsze, jakie odwiedziłam od lat. Myślę, że to dlatego, że są małe (prawie nie sposób się zgubić), a jedzenie wyglądało świeżo i apetycznie. Chociaż było dość tłoczno, właściciele straganów nie wydawali się zbytnio zajęci klientami i mieli czas, żeby pokiwać głowami i się do nas uśmiechnąć. Byłam zafascynowana różowymi jajkami – być może były przeznaczone dla dzieci – a małe „naleśniki” z mleka kokosowego, które jeden ze sprzedawców smażył na gorącej patelni, były absolutnie przepyszne.

Inne rzeczy, które odkryłem, były mniej urocze – wiadro pełne wijących się węży i ​​kolejne pełne maleńkich żółwi pływających jak szalone w ciasnej przestrzeni. Zastanawiałem się, co się z nimi stanie – i oczywiście spekulowałem, kto kupi te węże i w jakim celu!

Zdecydowanie warto poświęcić trochę snu i wstać wcześnie rano, aby odwiedzić targowiska – ulice tętnią życiem, mnisi to fascynujący widok, a zawsze można znaleźć coś słodkiego do odkrycia. A kto nie chciałby zacząć dnia od błogosławieństwa?

Dojazd: Do Nan najlepiej dotrzeć samolotem. Z lotniska Don Muang w Bangkoku podróż trwa nieco ponad godzinę. Nok Air oferuje pięć lotów dziennie, a Air Asia dwa. Istnieją również dwa loty tygodniowo z lotniska Chiang Mai liniami Kan Air, które trwają około 45 minut.

Całą historię Caroline można przeczytać na jej blogu podróżniczym Caroline's Cabin Fever.