Po dorocznym walnym zgromadzeniu Australijskiego Stowarzyszenia Dziennikarzy Podróżniczych w Bangkoku w 2018 roku, dziennikarka podróżnicza Rhonda Bannister wyruszyła w trzydniową podróż do zachodnich prowincji Tajlandii. Zwiedziła Kanczanaburi i wróciła przez prowincję Samut Songkhram, położoną przy ujściu rzeki, gdzie odkryła miejsca, w których można było doświadczyć życia jak miejscowi. Oto fragment jej artykułu, który ukazał się w magazynie „Holidays for Couples”.

Rzeka Mae Klong bierze swój początek w Kanchanaburi, bramie do tajskiego Dzikiego Zachodu, u zbiegu rzek Khwae Noi i Khwae Yai. Region ten szczyci się dziką przyrodą, porośniętymi dżunglą górami i rwącymi rzekami, co czyni go idealną bazą wypadową do zwiedzania licznych atrakcji w okolicy. Region ten ma jednak również mroczną przeszłość, barwnie przedstawioną w powieści Pierre'a Boulle'a „Most na rzece Kwai” (1952). David Lean zaadaptował powieść na potrzeby filmu pod tym samym tytułem w 1957 roku.

Podczas II wojny światowej wojska japońskie zmusiły alianckich jeńców wojennych do budowy linii kolejowej z Tajlandii do Birmy. Trasa wiła się przez gęstą dżunglę i wzdłuż stromych brzegów rzek. Około 16 000 jeńców wojennych zginęło w niewyobrażalnym okrucieństwie podczas budowy 400-kilometrowej linii kolejowej. Mordercza praca rozpoczęła się w Kanchanaburi. Dlatego po przyjeździe robimy to, co wszyscy odwiedzający: składamy hołd poległym na Cmentarzu Wojennym Wspólnoty Narodów, gdzie spoczywają szczątki prawie 7000 żołnierzy brytyjskich, holenderskich i australijskich, a następnie przekraczamy niesławny stalowy most.

Następnie wsiadamy do pociągu, który odjeżdża z Bangkoku trzy razy dziennie i kontynuuje podróż Koleją Śmierci. Trasa wiedzie przez wąskie, skalne przejścia, zanim dotrzemy do wiaduktu Wampo. To zapierające dech w piersiach przeżycie, zwłaszcza w połączeniu z wizytą na Przełęczy Piekielnego Ognia następnego ranka (trudno zobaczyć wszystko w jeden dzień). Myślę jednak, że każdy Australijczyk odwiedzający Tajlandię powinien odbyć tę podróż przynajmniej raz, aby zrozumieć, jak ogromne przywileje mamy dzięki poświęceniu tych dzielnych młodych mężczyzn.

Kanchanaburi (dwie godziny jazdy na północny zachód od Bangkoku) zdecydowanie warto odwiedzić ze względu na bogatą ofertę atrakcji i szeroki wybór noclegów – od pokoi dla backpackerów po luksusowe hotele. Miłośnicy adrenaliny na rzece powinni rozejrzeć się za jednym z pływających hoteli wzdłuż brzegów. Do sportów wodnych należą rafting bambusowymi tratwami, wędkarstwo, kajakarstwo, canoe oraz park wodny dla osób w każdym wieku. Poszukiwacze przygód i miłośnicy zwierząt będą zachwyceni malowniczymi szlakami turystycznymi, bujnym lasem i dziką przyrodą (w tym langurami) Parku Narodowego Erawan. Można tu z łatwością spędzić cały dzień, wędrując po dżungli i pływając pod Wodospadem Erawan. Siedmiopoziomowy wodospad z naturalnym basenem na każdym poziomie to prawdziwie spektakularny widok.

Każdy, kto kiedykolwiek chciał zbliżyć się do słonia, może etycznie spełnić to marzenie w Elephants World. To sanktuarium dla starszych słoni, których lata pracy i maltretowania dobiegły już końca, stanowi mile widzianą alternatywę dla innych spotkań ze zwierzętami. Spędzamy cudowne popołudnie, ścinając trawę bananową na kolację, a następnie „pomagamy” tym majestatycznym i wesołym zwierzętom wykąpać się w rzece. Chociaż tak naprawdę nie potrzebują pomocy, słonie łaskawie pozwalają nam strzepnąć z nich błoto i ochlapać je wodą. Krótko mówiąc: obowiązkowy punkt programu!

Przeczytaj cały artykuł Rhondy tutaj.