Bangkok czasami przypomina tajską wersję rosyjskiej babuszki. Otwiera się, odsłaniając dzielnice w wioskach, wioski w miastach i miasta w wielkim Mieście Aniołów. John Borthwick zabiera nas w głęboką podróż odkrywczą…

Największym miastem w mieście Bangkoku jest zdecydowanie Yaowarat, podobno najstarsza, jeśli nie największa, dzielnica chińska na świecie. Aby poznać to złożone miejsce dokładniej, biorę udział w wycieczce z przewodnikiem Urban Adventures zatytułowanej „Chinatown: Zabytki i kulinarne rozkosze”.

Naszą wycieczkę rozpoczynamy w Wat Traimit, Świątyni Złotego Buddy, najchętniej odwiedzanej atrakcji w Chinatown. Stoi tam kolosalny, pięciometrowy i ważący 5,5 tony posąg Buddy, wykonany niemal w całości ze złota. Nasz przewodnik, Khun Ae, okazuje się niestrudzonym gawędziarzem, opowiadając pełną przygód legendę o utracie posągu Buddy w XIII wieku (wieki temu), jego odkryciu (przez kogo?), ukryciu (pod tynkiem), przemieszczeniu (przez powódź), ponownym odkryciu (przez przypadek), objawieniu (przez przypadek) i wreszcie o jego przeniesieniu tutaj, do Chinatown.

Przechadzamy się labiryntem bocznych uliczek, z których unosi się aromat pikantnych, parujących, smażonych warzyw, wypełniając nasze płuca, oczy i apetyty. Khun Ae prowadzi nas wąską uliczką, której malowane drzwi otwierają się na małe domki, do małej restauracji z zaledwie trzema stolikami. Zamawia miski Tom Sap, pikantnej tajsko-laotańskiej zupy z wieprzowiną, imbirem, galangalem i trawą cytrynową. W misce zostawiam tylko łyżkę.

Z nowymi bateriami wkrótce znajdujemy się w niepozornej Soi Phat Sai, gdzie herbaciarnia Easae, należąca do tej samej tajsko-chińskiej rodziny od czterech pokoleń, serwuje tradycyjne herbaty od 1927 roku. Siadamy przy starych okrągłych stołach, podtrzymując w ten sposób zarówno stare, jak i nowe tradycje. Liczydło leży obok kasy, hasło do Wi-Fi jest wyraźnie widoczne na ścianie, a my, jako obcokrajowcy, wyróżniamy się, ale idealnie wpasowujemy się w otoczenie.

Następnie udajemy się do największej i najważniejszej chińskiej świątyni Bangkoku, Świątyni Lotosu Smoka Wat Mangkon Kamalawat, zbudowanej w 1871 roku. Pod ponurym spojrzeniem gigantycznych posągów wojowników o wyłupiastych oczach, członkowie chińskiej społeczności miasta gromadzą się, aby zdobyć zasługi przy ołtarzach świątyni ozdobionych kadzidłami, a następnie wysłuchać przepowiedni.

Wychodzimy z bocznej uliczki i nagle znajdujemy się na słynnej głównej arterii Chinatown, Yaowarat Road – szerokiej, rozświetlonej neonami alei tętniącej życiem, od gwarnych firm po gwarnych sprzedawców jedzenia. W feng shui Yaowarat jest uważany za „obszar Złotego Smoka” – idealne miejsce, by zarobić kilka bahtów lub dolarów. A jeszcze lepiej, milion. Jeśli Chinatown jest złotym smokiem, to to jest jego wysadzany klejnotami kręgosłup.

Obok aptek, złotników i zaułków rodem z filmu „Łowca androidów”, delektujemy się pysznymi szaszłykami z grillowanej wieprzowiny i kurczaka, prosto ze straganu ulicznego sprzedawcy. Pomijając egzotykę, tętniący życiem Yaowarat jest sercem kwitnącej tajsko-chińskiej gospodarki i, w rzeczywistości, koncentruje się bardziej na finansach i handlu niż na orientalnym uroku swoich ulic.

Nie mogę już nic przełknąć, ale nie przeszkadza mi to, bo zostawiamy za sobą niekończącą się ucztę Yaowarat. Naszym celem są mojito, a nie jedzenie. W zacnym Grand China Hotel wjeżdżamy windą, a następnie podążamy za Ae wąskimi schodami do mało znanego baru na dachu, którego prawdziwą atrakcją jest widok na zachód słońca nad panoramą Bangkoku. W mieście z tuzinem strzelistych barów na dachu, oferujących panoramiczne widoki 360 stopni i niezliczonymi modnymi barmanami, mniej znany bar Grand China jest, delikatnie mówiąc, tylko w połowie tak efektowny – ale mimo to zachwycający. Połowa wysokości (23. piętro), połowa widoku (tylko 180 stopni) i połowa ceny drinków, a może nawet dwa razy przyjemniejszy.